What do you think?
Rate this book
Na de Bataclan
Na de Bataclan van Georges Salines & Azdyne Amimour is een gesprek tussen twee vaders die beiden hun kind verloren in de Bataclan op 13 november 2015.
Na de Bataclann is het inspirerende en hoopgevende verhaal van Georges Salines en Azdyne Amimour. Salines is de vader van Lola, een jonge uitgever van kinderboeken en liefhebber van stevige rockmuziek. Amimour is de vader van Samy, een seculier opgevoede maar geradicaliseerde jongen met Frans-Algerijnse wortels die het vuur opende op de concertgangers.
Hoewel de werelden van beide vaders mijlenver van elkaar af staan, gingen ze met elkaar in gesprek en ontwikkelden ze een bijzondere vriendschap. Ze vragen zich af: Hoe kan het dat de levens van onze kinderen, die allebei achtentwintig waren, zo anders zijn verlopen?
Na de Bataclann is het inspirerende en hoopgevende verhaal van Georges Salines en Azdyne Amimour. Salines is de vader van Lola, een jonge uitgever van kinderboeken en liefhebber van stevige rockmuziek. Amimour is de vader van Samy, een seculier opgevoede maar geradicaliseerde jongen met Frans-Algerijnse wortels die het vuur opende op de concertgangers.
Hoewel de werelden van beide vaders mijlenver van elkaar af staan, gingen ze met elkaar in gesprek en ontwikkelden ze een bijzondere vriendschap. Ze vragen zich af: Hoe kan het dat de levens van onze kinderen, die allebei achtentwintig waren, zo anders zijn verlopen?
224 pages, Paperback
First published January 9, 2020
12 people are currently reading
616 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
March 7, 2021
What a sad book with no winners after what happened. I found it a powerful talk from both sides next to it being a very emotional story. A fascinating and intriguing tale of history.
June 12, 2020
Si ces deux pères arrivent à se parler et produire ce beau livre, alors on devrait tous pouvoir dialoguer. Un bel exemple de tolérance.
March 7, 2021
3.5-4⭐️
February 5, 2021
Twee vaders kijken elkaar recht in de ogen op de cover van dit boek. De ene is de vader van Lola die stierf in de Bataclan. De andere is de vader van Samy die ook stierf in de Bataclan - als terrorist.
Naast de aanslag en hun persoonlijke beleving van die dagen erna komen ook bredere onderwerpen aan bod: het ouderschap, het geloof, emancipatie, determinisme, verantwoordelijkheid en schuld. Een heel menselijk boek.
Naast de aanslag en hun persoonlijke beleving van die dagen erna komen ook bredere onderwerpen aan bod: het ouderschap, het geloof, emancipatie, determinisme, verantwoordelijkheid en schuld. Een heel menselijk boek.
December 25, 2020
Wat een enorm verdrietig, maar toch prachtig en hoopvol boek. Het boek is een dialoog tussen de twee vaders en beslaat, naast de verschrikkelijke aanslag, brede onderwerpen als emancipatie, ouderschap, politiek, geschiedenis en het gezamenlijke streven naar een betere dag van morgen. Een boek vol menselijkheid.
June 4, 2021
Ja het is een goed en heftig boek van twee vaders die allebei een kind verloren in de terroristische aanslag in de Bataclan; het ene kind dader en het andere slachtoffer. Maar het boek is ook een soort gespreksverslag en was het toch ook net niet voor mij. 3 sterren.
December 20, 2020
Na de Bataclan
Wat een bijzondere foto op de omslag. Twee mannen die elkaar recht in de ogen kijken. Een hand op een schouder. Twee vaders. Hoe verschillend en toch ook zo gelijk. Getekend door het drama dat hen verbindt maar er niet door verslagen. Georges Salines en Azdyne Amimour. De zoon van de tweede pleegde de aanslag die het leven kostte van de dochter van de eerstgenoemde. Waarover spraken zij? En vooral: waarom en waartoe?
Wat zijn ze verschillend die twee. De een was lange tijd inspecteur volksgezondheid, de ander, van oorsprong Algerijn, pakte als ondernemer alles aan wat iets kon opbrengen. De een intellectueel, de ander een doener, een ‘man van actie’. De een zag zijn dochter zich ontwikkelen tot een, door velen beminde, hartelijke jonge vrouw, de ander zag zijn zoon onder zijn ogen van zich vervreemden. Beide vaders die van hun kind hielden, beide onmachtig om te voorkomen wat er gebeurde.
Wat betekent het als je kind wreed uit het leven wordt weggerukt in een omstandigheid waar ze part noch deel aan heeft? Wat betekent het om vader te zijn van een kind dat er niet voor terugdeinst om levens van onschuldige anderen te nemen? Kunnen die twee elkaar überhaupt onder ogen komen? Ja, dat kan dus en dat deden ze ook.
Ze ontmoeten elkaar voor het eerst in februari 2017 wanneer Salines voorzitter is van de vereniging 13onze15: Fraternité et Vérité, een vereniging waarin slachtoffers en familieleden van slachtoffers van 13 november 2015 verenigd zijn. Het gesprek komt tot stand op instigatie van Amimour die zichzelf in zekere zin ook slachtoffer voelt. Salines heeft daar, anders dan veel andere mensen, begrip voor.
Salines omschrijft deze eerste ontmoeting als
‘erg aangrijpend, want Azdyne is een bijzondere man met een ongewoon leven. Een man die opvalt door zowel zijn menselijkheid, zijn liefde voor het leven en zijn tolerantie, als door het feit dat hij een selfmade man is.’
Ze blijven contact houden. Anderhalf jaar later nemen ze het initiatief tot dit boek dat grotendeels de vorm heeft van een lang gesprek. De gedachtewisselingen die hieraan ten grondslag liggen, zijn opgetekend door Sébastien Boussois.
Ze gaan dus met elkaar in gesprek.
Ze bevragen elkaar over hun gezinsomstandigheden. Hun gezinnen spiegelen elkaar. Lola had twee broers, Samy twee zussen.
Ze bevragen elkaar over hun beroepsleven. Beiden wisselden regelmatig van werk en functie.
Ze bevragen elkaar over hun voorgeschiedenis. De een Europeaan met internationale ervaring, de ander Algerijn die het water oversteekt.
Ze bevragen elkaar over hun religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen. De een gematigde praktiserend moslim, de ander (bijna) overtuigd atheïst.
Ze bevragen elkaar over het kind dat ze elk verloren, hoe het opgroeide, naar school ging, zich voorbereidde op de toekomst, de eerst stappen in het arbeidsbestaan.
Ze bevragen over die krankzinnige dagen die volgden op die helse 13 november 2015, de dag waarop de afschuwelijke aanslag in de concertzaal Bataclan in Parijs plaatsvond. Samy Amimour was een van de daders; hij werd ter plaatse doodgeschoten door een commissaris. Lola Salines kwam daarbij met vele anderen om het leven.
Ze bevragen elkaar over hun visie op het nadien sterk polariserende debat over de plaats van de islam in de Franse samenleving en de ruimte die er zou mogen zijn voor religieuze uitingen en over de manier waarop extremisten deze polarisatie benutten en hoe daar dan weer mee om te gaan.
Beide vaders worden gedreven door een bewonderenswaardige vorm van oprechte nieuwsgierigheid: ze willen beiden, voorbij hun eigen verdriet, weten hoe het voor de andere kant was. Hoe beleefden hun families die dagen?
Er zit overeenkomst in hun beider positie.
Salines krijgt in de social media veel kritiek op zijn open houding tegenover de families van jihadisten. Zijn empathie en zijn op verzoening gerichte hoge morele standaard betekent dat hij in feite een eenzame weg gaat.
Ook de familie van Azdyne Amimour gaat na de aanslag een eenzame weg. De eerste tijd worden ze belaagd door het journaille. Ze kunnen de deur niet uit. Een Joodse buurman neemt het in bescherming. Ook daarna worden ze door de eigen moslimgemeenschap vermeden.
Er is ook verschil. Lola wordt samen met andere slachtoffers met groot nationaal eerbeton op de bekende begraafplaats Père Lachaise begraven, Samy als het donker is, op een voor niemand bekend moment, door alleen het gezin in een anoniem graf. Wanneer Azdyne Amimour daarvan terugkomt, schrijft hij een ontroerend gedicht.
Amimour markeert verschillende momenten in zijn relatie met Samy, die hij omschrijft als ‘het verliezen van een zoon’. Wanneer Samy afscheid neemt en vertrekt naar Syrië om zich te voegen bij IS, wanneer hij zijn zoon opzoekt in Syrië, een bezoek waarin ze nauwelijks tot een gesprek met elkaar kwamen, en dan dat derde moment, door de kogel van de politiefunctionaris.
Een belangrijk ankerpunt in dit hele boek is het principiële uitgangspunt van Georges Salines:
‘Ik ben niet in gesprek met een moslim, ik ben in gesprek met Azdyne Amimour. Azdyne is net zomin te reduceren tot zijn ‘status’ van moslim als ik tot mijn ‘status’ van atheïst met christelijke wortels. Boven alles zijn wij twee vaders die allebei een kind hebben verloren; twee liefhebbers van reizen en cultuur; we zijn beiden aan de Middellandse Zee geboren, we zijn beiden mensen.’
En Amimour schrijft over zijn motief tot dit boek:
‘Door de dialoog met Georges Salines heb ik de haat willen doorbreken en de pijn van de ouders van slachtoffers willen delen. Het is nu dus vóór alles een verhaal van vertrouwen en vriendschap die ons verbindt. We hebben geleerd elkaar te waarderen, het samen te begrijpen en mensen te waarschuwen.’
De diaoog wordt afgesloten met een brief die elk van de vaders schrijft aan het kind van de ander. Amimour vraagt daarin om vergeving, Salines, overtuigd dat Samy in een niets is opgegaan, beperkt zich tot vragen, maar dan wel van het indringende soort. Daarmee spreekt hij, over Samy heen, ook andere jongeren aan die dreigen te kiezen voor het islamisme.
Het boek is het verhaal van twee vaders die het ongemak niet uit de weg gaan. Maar het boek is ook meer dan dat. Het is een uitnodiging aan de lezer om zich niet te verliezen is algemeenheden, in generalisaties maar om het gesprek aan te gaan, concreet, het ongemak voorbij.
Wat een bijzondere foto op de omslag. Twee mannen die elkaar recht in de ogen kijken. Een hand op een schouder. Twee vaders. Hoe verschillend en toch ook zo gelijk. Getekend door het drama dat hen verbindt maar er niet door verslagen. Georges Salines en Azdyne Amimour. De zoon van de tweede pleegde de aanslag die het leven kostte van de dochter van de eerstgenoemde. Waarover spraken zij? En vooral: waarom en waartoe?
Wat zijn ze verschillend die twee. De een was lange tijd inspecteur volksgezondheid, de ander, van oorsprong Algerijn, pakte als ondernemer alles aan wat iets kon opbrengen. De een intellectueel, de ander een doener, een ‘man van actie’. De een zag zijn dochter zich ontwikkelen tot een, door velen beminde, hartelijke jonge vrouw, de ander zag zijn zoon onder zijn ogen van zich vervreemden. Beide vaders die van hun kind hielden, beide onmachtig om te voorkomen wat er gebeurde.
Wat betekent het als je kind wreed uit het leven wordt weggerukt in een omstandigheid waar ze part noch deel aan heeft? Wat betekent het om vader te zijn van een kind dat er niet voor terugdeinst om levens van onschuldige anderen te nemen? Kunnen die twee elkaar überhaupt onder ogen komen? Ja, dat kan dus en dat deden ze ook.
Ze ontmoeten elkaar voor het eerst in februari 2017 wanneer Salines voorzitter is van de vereniging 13onze15: Fraternité et Vérité, een vereniging waarin slachtoffers en familieleden van slachtoffers van 13 november 2015 verenigd zijn. Het gesprek komt tot stand op instigatie van Amimour die zichzelf in zekere zin ook slachtoffer voelt. Salines heeft daar, anders dan veel andere mensen, begrip voor.
Salines omschrijft deze eerste ontmoeting als
‘erg aangrijpend, want Azdyne is een bijzondere man met een ongewoon leven. Een man die opvalt door zowel zijn menselijkheid, zijn liefde voor het leven en zijn tolerantie, als door het feit dat hij een selfmade man is.’
Ze blijven contact houden. Anderhalf jaar later nemen ze het initiatief tot dit boek dat grotendeels de vorm heeft van een lang gesprek. De gedachtewisselingen die hieraan ten grondslag liggen, zijn opgetekend door Sébastien Boussois.
Ze gaan dus met elkaar in gesprek.
Ze bevragen elkaar over hun gezinsomstandigheden. Hun gezinnen spiegelen elkaar. Lola had twee broers, Samy twee zussen.
Ze bevragen elkaar over hun beroepsleven. Beiden wisselden regelmatig van werk en functie.
Ze bevragen elkaar over hun voorgeschiedenis. De een Europeaan met internationale ervaring, de ander Algerijn die het water oversteekt.
Ze bevragen elkaar over hun religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen. De een gematigde praktiserend moslim, de ander (bijna) overtuigd atheïst.
Ze bevragen elkaar over het kind dat ze elk verloren, hoe het opgroeide, naar school ging, zich voorbereidde op de toekomst, de eerst stappen in het arbeidsbestaan.
Ze bevragen over die krankzinnige dagen die volgden op die helse 13 november 2015, de dag waarop de afschuwelijke aanslag in de concertzaal Bataclan in Parijs plaatsvond. Samy Amimour was een van de daders; hij werd ter plaatse doodgeschoten door een commissaris. Lola Salines kwam daarbij met vele anderen om het leven.
Ze bevragen elkaar over hun visie op het nadien sterk polariserende debat over de plaats van de islam in de Franse samenleving en de ruimte die er zou mogen zijn voor religieuze uitingen en over de manier waarop extremisten deze polarisatie benutten en hoe daar dan weer mee om te gaan.
Beide vaders worden gedreven door een bewonderenswaardige vorm van oprechte nieuwsgierigheid: ze willen beiden, voorbij hun eigen verdriet, weten hoe het voor de andere kant was. Hoe beleefden hun families die dagen?
Er zit overeenkomst in hun beider positie.
Salines krijgt in de social media veel kritiek op zijn open houding tegenover de families van jihadisten. Zijn empathie en zijn op verzoening gerichte hoge morele standaard betekent dat hij in feite een eenzame weg gaat.
Ook de familie van Azdyne Amimour gaat na de aanslag een eenzame weg. De eerste tijd worden ze belaagd door het journaille. Ze kunnen de deur niet uit. Een Joodse buurman neemt het in bescherming. Ook daarna worden ze door de eigen moslimgemeenschap vermeden.
Er is ook verschil. Lola wordt samen met andere slachtoffers met groot nationaal eerbeton op de bekende begraafplaats Père Lachaise begraven, Samy als het donker is, op een voor niemand bekend moment, door alleen het gezin in een anoniem graf. Wanneer Azdyne Amimour daarvan terugkomt, schrijft hij een ontroerend gedicht.
Amimour markeert verschillende momenten in zijn relatie met Samy, die hij omschrijft als ‘het verliezen van een zoon’. Wanneer Samy afscheid neemt en vertrekt naar Syrië om zich te voegen bij IS, wanneer hij zijn zoon opzoekt in Syrië, een bezoek waarin ze nauwelijks tot een gesprek met elkaar kwamen, en dan dat derde moment, door de kogel van de politiefunctionaris.
Een belangrijk ankerpunt in dit hele boek is het principiële uitgangspunt van Georges Salines:
‘Ik ben niet in gesprek met een moslim, ik ben in gesprek met Azdyne Amimour. Azdyne is net zomin te reduceren tot zijn ‘status’ van moslim als ik tot mijn ‘status’ van atheïst met christelijke wortels. Boven alles zijn wij twee vaders die allebei een kind hebben verloren; twee liefhebbers van reizen en cultuur; we zijn beiden aan de Middellandse Zee geboren, we zijn beiden mensen.’
En Amimour schrijft over zijn motief tot dit boek:
‘Door de dialoog met Georges Salines heb ik de haat willen doorbreken en de pijn van de ouders van slachtoffers willen delen. Het is nu dus vóór alles een verhaal van vertrouwen en vriendschap die ons verbindt. We hebben geleerd elkaar te waarderen, het samen te begrijpen en mensen te waarschuwen.’
De diaoog wordt afgesloten met een brief die elk van de vaders schrijft aan het kind van de ander. Amimour vraagt daarin om vergeving, Salines, overtuigd dat Samy in een niets is opgegaan, beperkt zich tot vragen, maar dan wel van het indringende soort. Daarmee spreekt hij, over Samy heen, ook andere jongeren aan die dreigen te kiezen voor het islamisme.
Het boek is het verhaal van twee vaders die het ongemak niet uit de weg gaan. Maar het boek is ook meer dan dat. Het is een uitnodiging aan de lezer om zich niet te verliezen is algemeenheden, in generalisaties maar om het gesprek aan te gaan, concreet, het ongemak voorbij.
March 7, 2020
Livre très humain
January 31, 2025
"Samy ,for my sake and yours ,I hope I'm right : we are stardust ,we've had the amazing good fortune to have been alive on this blue planet . Our life down here was the only one that mattered because it's the only one there is . I feel sorry that you didn't know this ,sorry for you ,and sorry that you did so much harm chasing after an illusion . Now you're beyond the reach of my wishes .."
Ο Georges είναι ο μπαμπάς της Lola ,μιας νέας γυναίκας που δολοφονήθηκε με άλλους 129 ανθρώπους κατά βάση νέους στο Μπατακλαν ενώ παρακολουθούσε μια ροκ συναυλία .ο Azdyne είναι ο μπαμπάς του Samy , ενός νεαρού που πήγε στο Μπατακλαν για να σκοτώσει όσο περισσότερους ανθρώπους μπορέσει και κάνοντας αυτό ,σκοτώθηκε από την αστυνομία .
Η ζωή έδειξε το σκληρό της πρόσωπο και στους δύο .. ωστόσο,παρόλο που ο κόσμος που ζούμε είναι κατά βάση σκατα ,υπάρχουν κάποιες στιγμές ,κάποια περιστστικα,μετρημένα και συγκεκριμένα,που μπορουν να σε κάνουν να σηκωθείς ψηλά και να δεις από εκεί τον κόσμο έστω και στιγμιαία σαν κάτι πανέμορφο .μια τέτοια στιγμή ,μου χάρισε αυτό το βιβλίο . Οι δυο αυτοί πατεράδες συνομιλούν πολιτισμένα ,σαν φίλοι ,χωρίς όμως να ξεχνάει ο καθένας τη θέση του . Μιλούν για την απώλεια ,για αυτή τη μεγάλη μαύρη τρύπα που ακολουθεί την απώλεια ,για το τώρα,το μετά,για το παρελθόν, για τη ριζοσπαστικοποίηση που οδηγεί κάποιους ανθρώπους σε παράλογες πράξεις ,για τον πόνο ,αλλά και για την ελπίδα .
Συγκλονιστικό βρήκα το σημείο που ο καθένας γράφει ένα γράμμα στο παιδί του άλλου .ο μπαμπάς του Σάμυ ,γράφει στη Λόλα ,λόγια απολογητικά ,λίγα και μετρημένα...ο μπαμπάς της Λόλα γράφει στον Σάμυ λόγια συγκρατημένα αλλά διαφαίνεται ο θυμός ,το αναπάντητο ΓΙΑΤΙ ,είναι χειμαρρώδης ..δύο ζωές τόσο παρόμοιες ,με δύο ανθρώπους που σε άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να είναι φίλοι ,τα παιδιά τους ήταν συνομήλικα και τελικά το μίσος αυτού του κόσμου τους έκανε εν δυνάμει εχθρούς ...όμως είπαμε ,είναι αυτές οι στιγμές ,αυτές οι λίγες ,αλλά σημαντικές που μας εξυψώνουν πάνω από κάθε διαφοροποίηση και μίσος και αδικία και μας ενώνουν . Και μας κάνουν ανθρώπους .
🌟🌟🌟🌟/5 αστέρια
Ο Georges είναι ο μπαμπάς της Lola ,μιας νέας γυναίκας που δολοφονήθηκε με άλλους 129 ανθρώπους κατά βάση νέους στο Μπατακλαν ενώ παρακολουθούσε μια ροκ συναυλία .ο Azdyne είναι ο μπαμπάς του Samy , ενός νεαρού που πήγε στο Μπατακλαν για να σκοτώσει όσο περισσότερους ανθρώπους μπορέσει και κάνοντας αυτό ,σκοτώθηκε από την αστυνομία .
Η ζωή έδειξε το σκληρό της πρόσωπο και στους δύο .. ωστόσο,παρόλο που ο κόσμος που ζούμε είναι κατά βάση σκατα ,υπάρχουν κάποιες στιγμές ,κάποια περιστστικα,μετρημένα και συγκεκριμένα,που μπορουν να σε κάνουν να σηκωθείς ψηλά και να δεις από εκεί τον κόσμο έστω και στιγμιαία σαν κάτι πανέμορφο .μια τέτοια στιγμή ,μου χάρισε αυτό το βιβλίο . Οι δυο αυτοί πατεράδες συνομιλούν πολιτισμένα ,σαν φίλοι ,χωρίς όμως να ξεχνάει ο καθένας τη θέση του . Μιλούν για την απώλεια ,για αυτή τη μεγάλη μαύρη τρύπα που ακολουθεί την απώλεια ,για το τώρα,το μετά,για το παρελθόν, για τη ριζοσπαστικοποίηση που οδηγεί κάποιους ανθρώπους σε παράλογες πράξεις ,για τον πόνο ,αλλά και για την ελπίδα .
Συγκλονιστικό βρήκα το σημείο που ο καθένας γράφει ένα γράμμα στο παιδί του άλλου .ο μπαμπάς του Σάμυ ,γράφει στη Λόλα ,λόγια απολογητικά ,λίγα και μετρημένα...ο μπαμπάς της Λόλα γράφει στον Σάμυ λόγια συγκρατημένα αλλά διαφαίνεται ο θυμός ,το αναπάντητο ΓΙΑΤΙ ,είναι χειμαρρώδης ..δύο ζωές τόσο παρόμοιες ,με δύο ανθρώπους που σε άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να είναι φίλοι ,τα παιδιά τους ήταν συνομήλικα και τελικά το μίσος αυτού του κόσμου τους έκανε εν δυνάμει εχθρούς ...όμως είπαμε ,είναι αυτές οι στιγμές ,αυτές οι λίγες ,αλλά σημαντικές που μας εξυψώνουν πάνω από κάθε διαφοροποίηση και μίσος και αδικία και μας ενώνουν . Και μας κάνουν ανθρώπους .
🌟🌟🌟🌟/5 αστέρια
March 26, 2021
The father of a terrorist has an open and candid conversation with the father of one of his child’s victims. Quite hard hitting and not an easy piece of nonfiction, but really insightful hearing about their lives and how they’ve dealt with their own traumas from such an awful day.
The book is told through a continual dialogue between the two men, who discover they have a surprising amount in common (a shared love of film for example) as well as other uniting factors in their lives. It’s eloquently written and feels real, with both not censoring themselves even on tough topics of conversation.
It’s also insightful to hear more about French laws and how religion is viewed in society there. It’s something I’d seen occasional articles about but not ever really read into.
The book is told through a continual dialogue between the two men, who discover they have a surprising amount in common (a shared love of film for example) as well as other uniting factors in their lives. It’s eloquently written and feels real, with both not censoring themselves even on tough topics of conversation.
It’s also insightful to hear more about French laws and how religion is viewed in society there. It’s something I’d seen occasional articles about but not ever really read into.
December 7, 2020
Powerful dialogue between two fathers.
“Our life down here was the one that mattered, because it’s the only one there is. I feel sorry that you didn’t know this, sorry for you, and sorry that you did so much harm chasing after an illusion,”
- Salines to Samy
"Your life was stolen from you by a murderous ideology… Did I fail in my job as a father? I thought I was giving my son a good upbringing… I’m so, so, sorry Lola… We must fight to make sure that this can never happen again.”
- Amimour to Lola
“Our life down here was the one that mattered, because it’s the only one there is. I feel sorry that you didn’t know this, sorry for you, and sorry that you did so much harm chasing after an illusion,”
- Salines to Samy
"Your life was stolen from you by a murderous ideology… Did I fail in my job as a father? I thought I was giving my son a good upbringing… I’m so, so, sorry Lola… We must fight to make sure that this can never happen again.”
- Amimour to Lola
Read
February 11, 2021Zoals ik bovenaan dit artikel al aangaf zaten wij verslagen naar de televisie te kijken op 13 november 2015. We waren iets (ik zou niet meer weten wat eigenlijk) aan het kijken, toen er een melding kwam van een extra nieuwsbulletin. En vanaf dat moment hebben we wezenloos naar de televisie gekeken. Onbegrijpelijk, dat dit kon. De aanslagen in Parijs. Dit is net zoiets als de aanslagen op het World Trade Center op 11 september 2001. Daarvan weet ik ook nog precies waar ik toen was. Dit is met de aanslagen in Parijs ook zo.
Dit boek trok meteen mijn aandacht vooral door de zin op het boek ‘De zoon van de ene vader pleegde de aanslag, de dochter van de ander kwam om het leven.’ Ik had beide mannen ondertussen ook al eens op televisie gezien en ook daar had ik al respect voor hun gekregen, maar na het lezen van dit boek, helemaal.
Georges Salines, in het boek afgekort tot gs, en Azdyne Amimour, afgekort tot aa. Hierdoor wist je altijd wie aan het woord was. Het boek laat je echt de dialoog tussen beiden mannen zien. En wat daarbij meteen opvalt is dat ze geen enkel onderwerp uit de weg gaan. Hoe moeilijk het onderwerp ook is, ze stellen elkaar de vragen vol respect.
En ook over Samy, de zoon van Azdyne, wordt respectvol gesproken, terwijl ik me best zou kunnen voorstellen dat Georges deze jongen zou kunnen haten, omdat hij een van de daders van de schietpartij in de Bataclan is. Dit gebeurt echter niet. Wel stelt Georges kritische vragen aan Azdyne over de jeugd van Samy en hoe hij is opgegroeid. Maar nergens wordt met een vingertje gewezen. Uit het verhaal blijkt dat beiden, slachtoffer zijn, maar zich niet als een slachtoffer willen gedragen. En ze komen op mij ook niet als slachtoffer over. Ze staan beiden krachtig in het leven en willen iets doen aan de verdeeldheid in Frankrijk.
Sommige stukjes over de jeugd van Azdyne en Georges hadden wat mij betreft iets korter gemogen en vond ik soms wat langdradig, echter ondanks dat, is dit een boek wat om aandacht schreeuwt en dit ook moet krijgen, om te voorkomen dat deze verdeeldheid in de wereld nog groter wordt. Door de dialoog aan te gaan zoals Georges en Azdyne, kun je misverstanden uit de wereld helpen en de verkeerde individuen eerder uit de samenleving filteren. Waardoor hopelijk dit soort aanslagen voorkomen kunnen worden.
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl
Dit boek trok meteen mijn aandacht vooral door de zin op het boek ‘De zoon van de ene vader pleegde de aanslag, de dochter van de ander kwam om het leven.’ Ik had beide mannen ondertussen ook al eens op televisie gezien en ook daar had ik al respect voor hun gekregen, maar na het lezen van dit boek, helemaal.
Georges Salines, in het boek afgekort tot gs, en Azdyne Amimour, afgekort tot aa. Hierdoor wist je altijd wie aan het woord was. Het boek laat je echt de dialoog tussen beiden mannen zien. En wat daarbij meteen opvalt is dat ze geen enkel onderwerp uit de weg gaan. Hoe moeilijk het onderwerp ook is, ze stellen elkaar de vragen vol respect.
En ook over Samy, de zoon van Azdyne, wordt respectvol gesproken, terwijl ik me best zou kunnen voorstellen dat Georges deze jongen zou kunnen haten, omdat hij een van de daders van de schietpartij in de Bataclan is. Dit gebeurt echter niet. Wel stelt Georges kritische vragen aan Azdyne over de jeugd van Samy en hoe hij is opgegroeid. Maar nergens wordt met een vingertje gewezen. Uit het verhaal blijkt dat beiden, slachtoffer zijn, maar zich niet als een slachtoffer willen gedragen. En ze komen op mij ook niet als slachtoffer over. Ze staan beiden krachtig in het leven en willen iets doen aan de verdeeldheid in Frankrijk.
Sommige stukjes over de jeugd van Azdyne en Georges hadden wat mij betreft iets korter gemogen en vond ik soms wat langdradig, echter ondanks dat, is dit een boek wat om aandacht schreeuwt en dit ook moet krijgen, om te voorkomen dat deze verdeeldheid in de wereld nog groter wordt. Door de dialoog aan te gaan zoals Georges en Azdyne, kun je misverstanden uit de wereld helpen en de verkeerde individuen eerder uit de samenleving filteren. Waardoor hopelijk dit soort aanslagen voorkomen kunnen worden.
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl
January 16, 2026
In Na de Bataclan vertelt Georges Salines het onvoorstelbare verhaal van een vader die zijn dochter verloor bij de terroristische aanslag in concertzaal Bataclan op 13 november 2015. Zijn dochter Lola, 28 jaar oud, kwam om het leven tijdens het concert van Eagles of Death Metal. Het boek is opgebouwd als een dialoog tussen Salines en Azdyne Amimour, de vader van één van de aanslagplegers. Juist die confrontatie maakt het boek uitzonderlijk en aangrijpend.
Hoe Salines omgaat met de moord op zijn dochter
Wat het meest opvalt aan Georges Salines is zijn weigering om te vervallen in haat. Ondanks het brute verlies van zijn dochter kiest hij niet voor wraakgevoelens, maar voor begrip, dialoog en menselijkheid. Hij noemt de daders zelfs “slachtoffers van hun eigen waanzin”, zonder hun schuld te ontkennen. Dat vraagt een enorme innerlijke kracht.
Salines beschrijft hoe hij leeft met het besef dat hij zijn dochter op de dag van haar dood nog vluchtig sprak in het zwembad, zonder te weten dat het hun laatste gesprek zou zijn. Dat besef achtervolgt hem, maar hij probeert niet te blijven hangen in schuldgevoel. Hij zegt treffend dat je pas achteraf weet wat écht belangrijk was om te zeggen.
Zijn rouw is stil, waardig en diep. Hij idealiseert zijn dochter niet overdreven, maar schetst haar als een levenslustige jonge vrouw met passies, dromen en plannen. Juist daardoor voelt het verlies extra schrijnend.
In plaats van zich terug te trekken, besloot Salines zich actief in te zetten voor dialoog en preventie van radicalisering. Hij werd voorzitter van de stichting 13onze15: Fraternité et Vérité, waarin slachtoffers en nabestaanden samenkomen. Zijn keuze om zelfs met de vader van een terrorist in gesprek te gaan, getuigt van een uitzonderlijke morele moed.
Hij zegt zelf dat hij probeert te begrijpen wat zijn dochter is aangedaan, niet om het goed te praten, maar om herhaling te voorkomen. Dat maakt zijn rouw niet kleiner, maar wel betekenisvoller.
Na de Bataclan is geen gewoon rouwboek. Het is een indringend, moedig en menselijk verslag van een vader die weigert zijn hart te laten vergiftigen door haat. Georges Salines toont dat zelfs na het grootste verlies verzoening, dialoog en menselijkheid mogelijk blijven. Een indrukwekkend boek dat je lang bijblijft.
Hoe Salines omgaat met de moord op zijn dochter
Wat het meest opvalt aan Georges Salines is zijn weigering om te vervallen in haat. Ondanks het brute verlies van zijn dochter kiest hij niet voor wraakgevoelens, maar voor begrip, dialoog en menselijkheid. Hij noemt de daders zelfs “slachtoffers van hun eigen waanzin”, zonder hun schuld te ontkennen. Dat vraagt een enorme innerlijke kracht.
Salines beschrijft hoe hij leeft met het besef dat hij zijn dochter op de dag van haar dood nog vluchtig sprak in het zwembad, zonder te weten dat het hun laatste gesprek zou zijn. Dat besef achtervolgt hem, maar hij probeert niet te blijven hangen in schuldgevoel. Hij zegt treffend dat je pas achteraf weet wat écht belangrijk was om te zeggen.
Zijn rouw is stil, waardig en diep. Hij idealiseert zijn dochter niet overdreven, maar schetst haar als een levenslustige jonge vrouw met passies, dromen en plannen. Juist daardoor voelt het verlies extra schrijnend.
In plaats van zich terug te trekken, besloot Salines zich actief in te zetten voor dialoog en preventie van radicalisering. Hij werd voorzitter van de stichting 13onze15: Fraternité et Vérité, waarin slachtoffers en nabestaanden samenkomen. Zijn keuze om zelfs met de vader van een terrorist in gesprek te gaan, getuigt van een uitzonderlijke morele moed.
Hij zegt zelf dat hij probeert te begrijpen wat zijn dochter is aangedaan, niet om het goed te praten, maar om herhaling te voorkomen. Dat maakt zijn rouw niet kleiner, maar wel betekenisvoller.
Na de Bataclan is geen gewoon rouwboek. Het is een indringend, moedig en menselijk verslag van een vader die weigert zijn hart te laten vergiftigen door haat. Georges Salines toont dat zelfs na het grootste verlies verzoening, dialoog en menselijkheid mogelijk blijven. Een indrukwekkend boek dat je lang bijblijft.
August 22, 2024
Il est très difficile de décorréler le livre de l'initiative louable et salutaire, le récit de vie de deux pères de l'Histoire dans laquelle elles s'inscrivent, la nécessité d'échanger du drame qui l'a encouragé. Il est encore plus difficile d'avoir un avis affirmé et assumé pour ceux qui, comme moi, ont eu la chance de ne pas être victimes directes des attaques du 13 novembre.
Néanmoins, j'éprouve un immense sentiment de malaise après cette lecture. Avec toutes les précautions que je souhaite prendre pour que mes propos ne soient pas jugés pour ce qu'ils ne sont pas, j'ai eu beaucoup de mal avec le discours du père de Lola, victime des attentats, qui m'a parfois fait l'effet d'un cours magistral, d'une leçon donnée sur la vérité, la morale et l'Histoire, les siennes. Les questions posées à maintes reprises et dans plusieurs passages du livre sur la responsabilité du père du terroriste, notamment de ses absences répétées pour raisons professionnelles dans la construction du terroriste que son fils est devenu m'ont énormément dérangée (bien que le père de la victime s'accorde à dire tout au long du dialogue que rien ne pourrait venir accabler ce père qui a fait comme beaucoup d'autres : ce qu'il a pu et ce qu'il a cru bon de faire).
Une dernière note sur la structure de ce dialogue : il est bien sûr difficile de retranscrire des échanges verbaux qui ont commencé bien avant le projet de livre, mais je n'ai pas toujours trouvé la continuité dans le récit très fluide.
Je salue la tolérance, la bienveillance et l'amour de la vie de ces deux hommes au destin lié à jamais. Je me contente ici de donner un avis sur ma lecture.
Néanmoins, j'éprouve un immense sentiment de malaise après cette lecture. Avec toutes les précautions que je souhaite prendre pour que mes propos ne soient pas jugés pour ce qu'ils ne sont pas, j'ai eu beaucoup de mal avec le discours du père de Lola, victime des attentats, qui m'a parfois fait l'effet d'un cours magistral, d'une leçon donnée sur la vérité, la morale et l'Histoire, les siennes. Les questions posées à maintes reprises et dans plusieurs passages du livre sur la responsabilité du père du terroriste, notamment de ses absences répétées pour raisons professionnelles dans la construction du terroriste que son fils est devenu m'ont énormément dérangée (bien que le père de la victime s'accorde à dire tout au long du dialogue que rien ne pourrait venir accabler ce père qui a fait comme beaucoup d'autres : ce qu'il a pu et ce qu'il a cru bon de faire).
Une dernière note sur la structure de ce dialogue : il est bien sûr difficile de retranscrire des échanges verbaux qui ont commencé bien avant le projet de livre, mais je n'ai pas toujours trouvé la continuité dans le récit très fluide.
Je salue la tolérance, la bienveillance et l'amour de la vie de ces deux hommes au destin lié à jamais. Je me contente ici de donner un avis sur ma lecture.
November 5, 2021
“Nothing can make up for the loss of a loved one, but life continues, with the hope that people will fully comprehend the gravity of what had happened and be able once again to live in a spirit of fraternity. Hope sustains life, so I keep hoping.”
We Still Have Words puts into writing a series of dialogue between two fathers who both lost their 28 year old child in the 2015 Bataclan attacks in Paris. However, while Salines’ daughter Lola was a victim, Azdyne’s son Samy was one of the suicide bombers. Yet despite their difficult circumstances and different cultural backgrounds, they bonded and formed a fast friendship.
As someone who worked in peacebuilding, I found this book particularly interesting in how the two fathers found common ground as human beings beyond their trauma and shared grief. Their conversations about their backgrounds, family, and perspectives on life in general was at times emotional but genuinely insightful and centred on their shared humanity.
I really respected Salines’ willingness to open his heart and mind — a breath of fresh air in France’s increasingly Islamophobic environment — but also felt Azdyne’s pain and guilt about his son’s monstrosities. The most moving part for me was reading Salines’ letter to Samy, his daughter’s murderer and Azdyne’s letter to Lola, the woman who died from his son’s attack. Not always the easiest read, but hopeful and full of grace.
⭐️ 4/5
We Still Have Words puts into writing a series of dialogue between two fathers who both lost their 28 year old child in the 2015 Bataclan attacks in Paris. However, while Salines’ daughter Lola was a victim, Azdyne’s son Samy was one of the suicide bombers. Yet despite their difficult circumstances and different cultural backgrounds, they bonded and formed a fast friendship.
As someone who worked in peacebuilding, I found this book particularly interesting in how the two fathers found common ground as human beings beyond their trauma and shared grief. Their conversations about their backgrounds, family, and perspectives on life in general was at times emotional but genuinely insightful and centred on their shared humanity.
I really respected Salines’ willingness to open his heart and mind — a breath of fresh air in France’s increasingly Islamophobic environment — but also felt Azdyne’s pain and guilt about his son’s monstrosities. The most moving part for me was reading Salines’ letter to Samy, his daughter’s murderer and Azdyne’s letter to Lola, the woman who died from his son’s attack. Not always the easiest read, but hopeful and full of grace.
⭐️ 4/5
Read
April 5, 2021Na de Bataclan. De zoon van de ene vader pleegde de aanslag, de dochter van de ander kwam om het leven. In dit boek gaan ze samen in gesprek, over de zoon en de dochter die zijn omgekomen. Over de zoon die radicaliseerde. Over de dochter die een concert bezocht en daar overleed.
-
In een soort interviewstijl wordt het verhaal verteld van de twee vaders die hun zoon en dochter verloren. Ze stellen elkaar de vragen en gaan het gesprek met elkaar aan. Ze discussiëren, vertellen elkaars verleden en bespreken waar, wat en hoe het nu fout kon gaan met de geradicaliseerde zoon.
-
Bijna alles heb ik met veel interesse en soms ook verontwaardiging gelezen. Alleen bepaalde gesprekken over het geloof en politiek, dat ging soms boven mijn pet. Het voegde naar mijn idee ook niet altijd iets toe aan het boek.
-
Een interessant boek. Mooi dat de vaders met elkaar in gesprek gaan en zelfs een vriendschap ontwikkelen.
-
‘Een Het is gevaarlijk voor hen, maar ook voor ons om hen in Syrië te laten. Het betekent dat we het risico lopen dat ze op een dag met slechte bedoelingen terugkomen.’
Instagram: @vrouwzoektboek
-
In een soort interviewstijl wordt het verhaal verteld van de twee vaders die hun zoon en dochter verloren. Ze stellen elkaar de vragen en gaan het gesprek met elkaar aan. Ze discussiëren, vertellen elkaars verleden en bespreken waar, wat en hoe het nu fout kon gaan met de geradicaliseerde zoon.
-
Bijna alles heb ik met veel interesse en soms ook verontwaardiging gelezen. Alleen bepaalde gesprekken over het geloof en politiek, dat ging soms boven mijn pet. Het voegde naar mijn idee ook niet altijd iets toe aan het boek.
-
Een interessant boek. Mooi dat de vaders met elkaar in gesprek gaan en zelfs een vriendschap ontwikkelen.
-
‘Een Het is gevaarlijk voor hen, maar ook voor ons om hen in Syrië te laten. Het betekent dat we het risico lopen dat ze op een dag met slechte bedoelingen terugkomen.’
Instagram: @vrouwzoektboek
January 10, 2021
De opzet was zo mooi. De vader van de dader (Azdyne) van een terroristische aanslag gaat in gesprek met de vader (Georges) van een van de dodelijke slachtoffers van diezelfde aanslag. Helaas vond ik in het boek niet wat ik ervan verwacht had (wellicht heeft dit met mijn eigen verwachtingen te maken). In het boek wordt slechts kort stilgestaan bij de gevolgen van de aanslag voor beide ouders, wat deed het met hen om een kind te verliezen en hoe hebben zij de aanslag en de tijd daarna beleefd? Het boek vertelt vooral over het verleden van beide vaders: over waar ze zijn opgegroeid en hoe hun gezin vorm kreeg. Ik denk dat dit boek ook gemakkelijker leesbaar is voor Fransen, zij kunnen organisaties en steden gemakkelijker plaatsen.
Ik wil echter niet alleen maar negatief zijn. Ik vind het onwijs dapper dat de beide heren met elkaar in contact zijn gekomen en vriendschappelijk met elkaar omgaan. Hoe Georges Azdyne niet veroordeelt op basis van de daden van zijn zoon.
Maar als je echt een goed boek over de Bataclan wil lezen, lees dan Souvenirs van Ferry Zandvliet.
Ik wil echter niet alleen maar negatief zijn. Ik vind het onwijs dapper dat de beide heren met elkaar in contact zijn gekomen en vriendschappelijk met elkaar omgaan. Hoe Georges Azdyne niet veroordeelt op basis van de daden van zijn zoon.
Maar als je echt een goed boek over de Bataclan wil lezen, lees dan Souvenirs van Ferry Zandvliet.
March 20, 2023
Zo, dit was geen makkelijk boek! Maar in mijn mening wel een ontzettend belangrijk boek. Ik heb veel emoties ervaren terwijl ik las: woede, verdriet, verontrusting, argwaan, sympathie, bewondering, ga zo maar door. Ik heb dit boek in twee dagen uitgelezen en heb er onwijs veel van geleerd. De dialogen waren soms wat ingewikkeld. Ik las in een ander review dat iemand dacht dat dit boek waarschijnlijk voor Fransen wat makkelijker te lezen is door de vele Franse en Parisiaanse termen en daar ben ik het zeker mee eens, hoewel dit natuurlijk logisch is aangezien alles zich in Parijs en omgeving afspeelt.
Ik vindt het echt een prachtig boek. Niet alleen zijn het hele belangrijke en open dialogen gesproken door twee vaders die graag samen willen ontdekken hoe ze radicalisering tegen kunnen gaan, het leert ons wederom dat mensen het in zich hebben om het grijze gebied op te zoeken. Om elkaars hand vast te pakken, elkaar steun te bieden, elkaar te begrijpen, ongeacht afkomst en verschillen. Fantastisch mooie cover foto ook, heel sprekend. Echt een mega mooi boek. 5 sterren.
Ik vindt het echt een prachtig boek. Niet alleen zijn het hele belangrijke en open dialogen gesproken door twee vaders die graag samen willen ontdekken hoe ze radicalisering tegen kunnen gaan, het leert ons wederom dat mensen het in zich hebben om het grijze gebied op te zoeken. Om elkaars hand vast te pakken, elkaar steun te bieden, elkaar te begrijpen, ongeacht afkomst en verschillen. Fantastisch mooie cover foto ook, heel sprekend. Echt een mega mooi boek. 5 sterren.
January 23, 2025
Salines, le père de Lola, éditrice jeunesse, 29 ans, morte au Bataclan et Amimour, le père de Samy, un des terroristes de cette sordide et bouleversante tuerie se rencontrent et se confient. Ils s'étendent beaucoup sur leur vie, ce qui est à mon sens, moins pertinent, avant d'évoquer le parcours respectif de leurs enfants et ensuite la manière dont cette funeste nuit a bouleversé leur existence. Si c'est beau de voir ces deux hommes dialoguer malgré la douleur de la perte et tout ce qui, naturellement, devrait les opposer, la lecture m'a laissé parfois l'impression que Salines, au travers de questions à tendance moralisatrice de type "Avez-vous joué un rôle dans la radicalisation de votre fils?", cherchait trop souvent à sermonner Amimour. Il en reste que cette conversation entre ces deux hommes est une belle démonstration de tolérance et une invitation à répondre à la violence pacifiquement et intelligemment de manière à ne pas entrer dans le jeu des Islamistes.
June 25, 2023
I found this book very unique. It was interesting to hear about the lives of Samy and Lola and about what Samy's parents went through as the parents of a terrorist, knowing he was responsible for the lost lives of so many young people.
I would have liked more information on the young people and some more depth to the story. I know it recounted the father's stories but I think the extent of emotion was hard to get across.
But I think when terrorism happens people think about the victims and the suicide bomber but not how it affects the family and friends of the bomber. So this book adds another train of thought. It was also good to hear about support groups for victims of terrorism and that the aim is to unite everyone and not segregate.
Some important messages, but could have had more detail and better delivery.
I would have liked more information on the young people and some more depth to the story. I know it recounted the father's stories but I think the extent of emotion was hard to get across.
But I think when terrorism happens people think about the victims and the suicide bomber but not how it affects the family and friends of the bomber. So this book adds another train of thought. It was also good to hear about support groups for victims of terrorism and that the aim is to unite everyone and not segregate.
Some important messages, but could have had more detail and better delivery.
May 23, 2021
Nadat ik het boek van Ferry Zandvliet heb gelezen was ik ook heel benieuwd naar dit boek. Ik heb hem in twee dagen uitgelezen, maar niet zonder moeite. De opzet vind ik echt geweldig. Twee vaders die met elkaar in gesprek gaan over hun ervaringen. Allebei een kind verloren door dezelfde gebeurtenis, maar toch ook zo verschillend.
Alhoewel ik het concept heel goed en aangrijpend vind, vond ik het boek wat tegenvallen. Het was niet wat ik ervan had verwacht. Meer omdat het heel veel over hun eigen levens gaat en eigenlijk maar heel weinig over hun ervaringen rondom de aanslag in Bataclan. Daardoor kwam ik er wat moeilijk doorheen.
Al met al toch erg knap van de vaders dat ze dit hebben aangedurfd en dat ze deze aangrijpende en vreselijke gebeurtenis met elkaar hebben besproken.
Alhoewel ik het concept heel goed en aangrijpend vind, vond ik het boek wat tegenvallen. Het was niet wat ik ervan had verwacht. Meer omdat het heel veel over hun eigen levens gaat en eigenlijk maar heel weinig over hun ervaringen rondom de aanslag in Bataclan. Daardoor kwam ik er wat moeilijk doorheen.
Al met al toch erg knap van de vaders dat ze dit hebben aangedurfd en dat ze deze aangrijpende en vreselijke gebeurtenis met elkaar hebben besproken.
July 23, 2022
J’ai beaucoup aimé ce livre pour son authenticité et pour la leçon qu’il porte. Deux pères, deux victimes du djihadisme : l’un est le père de Samy Amimour, tueur du bataclan et l’autre, le père de Lola, assassinée.
Ce dialogue parcours le passé, le présent et le futur du djihadisme à travers leur propre histoire. Il cherche à répondre de manière critique et raisonnée à des questions communes mais également à bâtir un monde meilleur pour éviter que l’histoire ne se répète sans être trop utopiste/ idéaliste.
Je recommande!
Ce dialogue parcours le passé, le présent et le futur du djihadisme à travers leur propre histoire. Il cherche à répondre de manière critique et raisonnée à des questions communes mais également à bâtir un monde meilleur pour éviter que l’histoire ne se répète sans être trop utopiste/ idéaliste.
Je recommande!
November 27, 2022
5/5
J’ai achetée ce livre pour découvrir ce que c’est quand le père d’une victime affronte et dialogue avec le père d’un coupable.
Mr Salines à perdu sa fille Lila lors des attaques du 13 novembre 2015 (un événement tragique et triste) et Mr Amimour est le père d’un des terroriste qui ont attaqués le Bataclan ce jour-ci.
La conversa entre ces deux épées est d’une grande emotion.
Ils nous parlent de leur vie, de la vie de leurs enfants, mais aussi, de leur ressentis face à cet événement tragique.
J’ai achetée ce livre pour découvrir ce que c’est quand le père d’une victime affronte et dialogue avec le père d’un coupable.
Mr Salines à perdu sa fille Lila lors des attaques du 13 novembre 2015 (un événement tragique et triste) et Mr Amimour est le père d’un des terroriste qui ont attaqués le Bataclan ce jour-ci.
La conversa entre ces deux épées est d’une grande emotion.
Ils nous parlent de leur vie, de la vie de leurs enfants, mais aussi, de leur ressentis face à cet événement tragique.
January 21, 2021
Een heel indrukwekkend boek over een heel verdrietig onderwerp. Het gesprek tussen de twee vaders raakt veel belangrijke onderwerpen en de conversationele stijl van het boek voegt echt iets toe. Alleen het nawoord voegt eigenlijk niets toe, het is me onduidelijk waarom dat is toegevoegd.
August 28, 2021
Superb example of compassionate dialogue between a father of a perpetrator of a terrorist attack in France . Bataclan. And the father of a victim who has gone on to reach out in creative ways to others on both sides.
Remarkably moving!
Remarkably moving!
July 30, 2022
I really did not like this book.This is merely a cathartic dialogue that the authors needed - not the reader. Some of the terrorist's father's views are also very questionable and have made me uncomfortable.
November 14, 2025
Een zeer interessant boek over hoe twee vaders op één dag hun kind verloren. De een als slachtoffer van een terroristische aanslag, de ander als dader van die terroristische aanslag. Een mooie dialoog over het leven, hun ouderschap, de Islam en de impact van het verlies van een kind.
December 13, 2020
Human interest? Waarom kan een gesprek tussen twee mensen die zo doorleefd hun verhaal delen niet? Warm verhaal! Lees het.
January 15, 2021
Mooie conversatie tussen twee bijzondere vaders
February 21, 2021
Indrukwekkend.
Displaying 1 - 30 of 40 reviews