'Wat kijk je bang,' zegt het meisje. 'Je ziet eruit alsof je een geest ziet.' Voor de derde keer vraag ik het en nu zonder te stotteren. 'Wie ben jij?' Ik kijk in haar donkere, lege oogkassen. Ze houdt haar hoofd schuin en schenkt me een lieve glimlach. 'Je weet wie ik ben,' zegt het meisje. Haar stem is slepend, alsof de woorden aan elkaar plakken. 'Je hebt me drie keer opgeroepen.'
Iedereen in Westerdam weet het: het Woud van Westerdam moet je mijden zodra het donker is. ’s Nachts schijnen er vreemde, onverklaarbare dingen te gebeuren. Maar wanneer Samira en haar vrienden met Halloween de unieke kans krijgen om in het verlaten landhuis te kijken, wint de nieuwsgierigheid het van de angst. Ze zijn gewaarschuwd: wie te lang in het huis blijft, begint dingen te zien die er niet zijn…
Van de auteur van De eliminatie, De executie en Clownsnacht:
Je wordt meteen aangesproken als lezer zodra je het boek open slaat. Er is een brief aan jou gericht. En die brief eindigt met: … je bent toch niet bang?
Fan van spookhuizen en urban legends? Dan past dit boek helemaal bij jou. Samira gaat met haar vrienden op de avond van Halloween naar een afgelegen huis in het bos. Maar iedereen heeft van kleins af aan geleerd dat je niet moet komen in Het Woud van Westerdam.
Toch gaan ze er naar toe. Wanneer ze bij het huis komen, zien ze andere mensen dan ze hadden verwacht. Eén voor één moeten ze Het huis zonder einde betreden. Samira gaat als laatste, kamer voor kamer komt ze door. En komt oog in oog te staan met een aantal van haar angsten…
Dit boek leest als een trein en heeft een spookachtige sfeer. Dit boek is ideaal voor 14-jarigen die houden van spannende boeken. Daniëlle zorgt ervoor dat je snel verder wilt lezen, ook al heeft ze je aan het begin gewaarschuwd. Zeker een spannende jeugdhorror, maar ik denk dat ik wel kan slapen vannacht ;-).
Heb jij het weleens gedurfd om om 12 uur ‘s nachts 3x Bloed Maria te zeggen tegen de spiegel?
Sommige boeken zetten je als lezer op het puntje van je stoel, maar bij 'Het huis zonder einde' gleed ik zelfs daarvan af. Wat een boek! Ik leefde zo met Samira die dat huis binnen gaat en totaal niet weet wat haar vanaf dat moment overkomt. Kamer voor kamer bouwt de spanning en is het nog maar de vraag hoe en of ze hier daadwerkelijk uit gaat komen. Op een gegeven voelt het wel of de ontknoping is geweest en zakt het verhaal misschien iets in, maar het einde maakte dan weer dat ik stukken terug wil lezen om te begrijpen wat ik nu daadwerkelijk heb gelezen. Dit boek leest als een trein, maar wel eentje die zomaar eens zou kunnen ontsporen. ;)
Het huis zonder einde is de perfecte jeugdhorror. Wat had ik graag zo’n boek in mijn tienerjaren gehad om te lezen! Maar eerlijk is eerlijk: als dertiger leest dit boek ook nog steeds als een trein. Dat is het fijne van boeken: er zit wel een leeftijdsindicatie aan vast, maar iedereen kan het lezen. Alle onderdelen van een goede horror zitten in dit boek: een creepy setting, gedegen personages met een beetje achtergrondverhaal (zeker knap in zo’n relatief dun boek), een goed overkoepelend verhaal vol met urban legends met eigen draai, én heerlijke plottwists. Niets is wat het lijkt in Het huis zonder einde…
Persoonlijk vond ik dit boek iets minder eng dan Clownsnacht, maar ik weet zeker dat er weer slapeloze nachten worden bezorgd bij lezers. En ja, Daniëlle Bakhuis flikt het weer: net als in Clownsnacht zit ook in dit boek ná het hoofdverhaal nog een behoorlijk eng stukje… Het huis zonder einde is zo’n boek dat je misschien maar beter overdag kunt lezen. Slaap lekker!
Dit is een boek die onder je huid kruipt en daar blijft hangen en het heeft een dikke mindfuck. Ik heb zo het gevoel dat ik nog wel een aantal keren de kriebels zal krijgen ondanks dat het boek al uit is. (Overdag lezen is aan te raden)
Hoewel ik urban legends creepy en vermakelijk vind, vond ik dit verhaal niet echt eng. Het las lekker weg, maar ik vond het niet smerig en ik heb er ook niet wakker van gelegen. Ik merkte dat ik het achtergrondverhaal van Samira interessanter vond dan hetgeen wat er gebeurde in het landhuis.
Ten eerste wordt ik al blij van de cover! Lekker creepy en daar hou ik van als het om horror boeken gaat. Daarbij weet ik al dat er urban legends in dit verhaal zijn verwerkt en dat is iets wat ik ook echt heel tof vind.
Ik las dit boek in één avond uit! Ik begon er in en wilde ondanks de waarschuwing voorin niet meer stoppen.
En laat ik beginnen met die waarschuwing, in het vorige boek Clownsnacht zat ook een brief voorin en wat ik daar heel tof aan vind is dat het meteen de toon van het boek zet. Het brengt je meteen in de juiste sfeer.
Dit boek had dat dus ook en ik vond het zo tof! Ik heb er natuurlijk niet naar geluisterd want zo eigenwijs ben ik wel, maar ik vind dat dus echt een gave toevoeging. Ik heb mijn naam nog niet ingevuld, hopelijk komen er ooit weer signeersessies en dan laat ik hem mooi daar signeren net zoals bij clownsnacht.
Wat ik heel goed vind aan dit boek is dat het je aan het twijfelen brengt. Kijk horror omdat het goor is kan leuk zijn, maar dit soort subtiele dingen vind ik dan weer onwijs tof. Want hoe zit het nu precies aan het einde? Ik ga natuurlijk niet verklappen wat het einde is, maar ik weet wel dat het mij nog steeds niet met rust gelaten heeft.
Maar goed niet alleen het einde is super tof natuurlijk, want ook het begin van dit boek is echt heel erg goed gedaan. Je wil weten wat er toch precies aan de hand is met de vader van Samira. Maar dat vergeet je al snel als je voor het eerst het huis ontmoet en de anderen die het huis binnen zullen gaan.
Vervolgens in het huis is het echt belangrijk dat je niet snel bang bent want het begint meteen goed! Ik wil zoveel vertellen, maar geen spoilers geven haha. Maar ik ben echt onder de indruk van dit verhaal. Het hele huis is echt heel eng! Ik ben zelf best vaak naar de Fright nights geweest van Walibi Holland en die zijn echt eng geloof me! Maar het huis in dit boek doet daar absoluut niet voor onder. Het had voor mij echt dezelfde sfeer en ook hier was ik telkens bang dat er iets zou opduiken uit één of andere donkere hoek.
Laat je ook niet tegenhouden door het feit dat het een jeugdhorror is want geloof me daar merk je helemaal niks van als je het leest!
Ow ja en nog even complimenten voor de auteur hoor, ik vind Danielle Bakhuis oprecht één van de leukste Nederlandse auteurs die er is. Ik had haar ook nog een berichtje gestuurd via Instagram en kreeg zo’n leuke reactie terug. Dus zet ook gewoon even deze auteur bovenaan je lijstje van favoriete auteurs.
Ik heb Het huis zonder einde met veel plezier gelezen. Vanaf de eerste bladzijde wist het boek me te pakken, en dat gevoel is eigenlijk niet meer losgelaten. De schrijfstijl is prettig en beeldend, waardoor je je makkelijk in de personages en de sfeer van het verhaal kunt inleven. Er zat genoeg spanning in om me nieuwsgierig te houden en steeds weer een hoofdstuk verder te willen lezen.
Wat ik vooral sterk vond, is hoe de auteur stap voor stap een mysterieuze en beklemmende sfeer opbouwt. Je voelt bijna de muren van het huis om je heen dichterbij komen. Ook de personages zijn goed uitgewerkt en geloofwaardig, waardoor hun keuzes en emoties echt binnenkomen.
Wat ik wel jammer vond, is dat het boek eindigt met een open einde. Persoonlijk hou ik meer van verhalen die duidelijk afgerond worden, zodat je het boek met een voldaan gevoel kunt afsluiten. In dit geval bleef ik met een paar vragen zitten waarvan ik hoopte dat ze beantwoord zouden worden.
Toch doet dat niets af aan de kracht van het verhaal zelf. Het is spannend, meeslepend en origineel, en ik ben blij dat ik het gelezen heb. Zeker een aanrader voor wie houdt van mysterieuze en beklemmende boeken, al moet je dus wel van een open einde houden.
Urban legend staan centraal in deze spannende jeugdhorror. En zoals de cover laat zien is één daarvan Bloody Mary. Zeg driemaal de naam Bloody Mary in de spiegel en ze zal verschijnen. Zie jij haar al.....
De cover ziet er spannend uit met die ouderwetse spiegel en druipende letters. Het geeft direct de sfeer van het boek aan. Door de stijl heeft het ook iets dat aan de Efteling doet denken, waardoor het duidelijk wordt dat het een boek is voor de jeugd. Dat gezegd hebbende vond ik het als volwassen lezer zeker geen straf om te lezen en ook echt aardig spannend.
Samira woont in een dorpje naast een enge begraafplaats. Ze woont daar met haar oma, want haar vader is even niet in beeld. Wat er met hem aan de hand is? Daar komen we in de loop van het verhaal achter en het verhaal van haar vader past heel mooi binnen het plot. Niet alleen de begraafplaats zorgt voor 'spooky' gevoelens, maar ook de avond (Halloween) en het donkere bos waar de meest bizarre verhalen over de ronde gaan. Toch besluiten Samira en haar vrienden Karlijn en Mert naar een feest bij het verlaten landhuis in het bos te gaan. Daar aangekomen blijkt dat het feest heel iets anders is dan ze verwacht hadden en de boodschap: 'Wie te lang in Het huis zonder einde blijft, gaat dingen zien die er niet zijn', maakt dat je niets in het verhaal helemaal kunt vertrouwen.
Wat opvalt als je het boek opent is de layout. De zinnen zijn kort, er staat geen woord teveel in het boek. Het verhaal leest als een trein en is duidelijk gericht op een jonger lezerspubliek. Geen moeilijke woorden, geen ellenlange dialogen of interne monologen. Gewoon duidelijke zinnen en heel veel actie. De brief aan het begin en de Tot Slot maakten dat het boek nog echter voelde.
Ondanks dat je je steeds afvraagt of alles wat gebeurt waar is of niet, blijft Samira vooral een personage dat dingen ondergaat. Haar persoonlijkheid of die van de andere personages wordt niet echt uitgediept. Dit boek voelt meer als een koortsdroom waar jezelf nachtmerries van kunt krijgen. Toch is de manier waarop Daniëlle Bakhuis het leven van Samira verbonden heeft met de gebeurtenissen in het bos wel heel goed gedaan.
Kortom: een spannend verhaal dat met veel vaart geschreven is en na het lezen hiervan krijg je mij geen verlaten landhuis meer in. Zeker niet op Halloween.
Dit boek raakte me meer dan verwacht. De legendes die er in zijn verwerkt zijn wel leuk en het leest heel makkelijk en vlot. Ik had niet echt een angstig gevoel tijdens het lezen, om eerlijk te zijn deed het me niet veel. Zeker toen het voelde alsof het verhaal beeindigd was kwam er een twist, gevolgd door nog een twist.
Het einde was het gedeelte wat mij ineens de rillingen over mijn rug lieten lopen en met mijn hoofd begon te spelen.
Het was een goed boek en ook zeker een boek wat ik opnieuw ga lezen.
Het huis zonder eind heb ik in een avond gelezen, het boek leest vlot en als je eenmaal begint moet je weten hoe het eindigt. Helaas vond ik het einde wel tegenvallen. Ik was benieuwd hoe Daniëlle Bakhuis sommige dingen ging verklaren, maar vond dit iets te makkelijk opgelost en ik miste het wauw-effect bij het dichtslaan, die had ik wel bij Clownsnacht. Waar ik bij Clownsnacht amper door het huis durfde te lopen na het lezen, had ik dat bij dit boek niet. Ik ervaarde wel spanning, maar het verhaal kroop niet onder mijn huid. Het is een goeie jeugdhorror, maar ik denk dat ik ook iets te hoge verwachtingen had na Clownsnacht.
Het huis zonder einde bezorgt je net als de titel echt de kriebels. Vanaf het eerste hoofdstuk word je als lezer al meegesleurd in het verhaal. Het verhaal begint op de avond van Halloween, waar Samira, Karlijn en Mart naar Het huis zonder einde gaan. Alleen Samira beleeft hier andere dingen dan ieder ander die voor haar het huis in ging.
Ik vond het verhaal in Het huis zonder einde heel spannend. Elke kamer bracht een nieuwe angst voor Samira met zich mee. Het eindigt met Samira die in het doodskist ‘in slaap’ valt. Als ze wakker wordt is er ineens wel een deur die haar uit het huis leidt. Echter is iedereen al weg, ook haar vrienden hebben haar achter gelaten.
De hoofdstukken daarna gaat het over hoe Samira langzaam gek wordt van haar avonturen in Het huis zonder einde. Ik had af en toe het idee dat er wat informatie miste, alsof er wat losse eindjes waren. Zoals het jongetje aan het begin van het verhaal, er wordt later niet verklaard of hij een geest was of niet en ook Mia/Bloody Mary vond ik niet helemaal af. Ook het stuk over de begrafenis van Eddie niet. Misschien was het allemaal de verbeelding maar van Samira.
In de epiloog kom je er achter dat Samira in een gekkenhuis zit, maar hoe ze hier komt is niet bekend. Ik had hier een hoofdstukje over willen lezen, zodat het wat meer afgerond was.
Verder vond ik het een heel leuk en spannende jeugdhorror! Daniëlle schrijft heel beeldend en beknopt, waardoor je de stukken als een film voor je ziet. Echt heel cool gedaan! Ik zou dit boek - en Clowsnacht - zeker aanraden aan een horrorliefhebber.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Had er wat anders van verwacht Ik heb dit boek vaak voorbij zien komen op Instagram, dus ik dacht laat is is wat anders proberen. Ik ben namelijk helemaal niet van de spookhuizen en horror films. Het boek is goed geschreven en is gedetailleerd, maar toch had ik er wat anders van verwacht. Het haalde bij mij wel weer die angsten terug van toen ik een jaar of 8 was en net het huis Anubis en de wraak van Argus had gezien, of toen ik voor het eerst het verhaal van Bloody Mary had gehoord. Toch had ik meer angst verwacht, misschien had ik dit boek om 12 uur in de nacht moeten lezen in het donker, maar het was voor mij niet zo heel beangstigend.
Weer een heel spannend horrorverhaal. Al moet ik bekennen dat ik Clownsnacht enger vond, maar dat kan ook komen omdat ik clowns heel creepy vind. Mind you, ik ga zeker niet voor een spiegel staan om geesten op te roepen, maar dit verhaal kon ik iets beter hebben. In elk geval nu het nog licht is ...
Een fijn en spannend boekje voor tussendoor! Clownsnacht heb ik al een naar geleden gelezen en die vond ik echt heel tof, dus vond het super leuk om daar een kleine referentie van terug te vinden in het verhaal. Dit boek vond ik wel iets minder spannend dan Clownsnacht, dus vandaar de 3 sterren. Het eind was wel weer een goede plottwist!
Het begint kalm, je denkt dit valt wel mee, maar gaandeweg sluipt het naar binnen. En dat einde... Goed geschreven, las heerlijk en was eigenlijk veel te kort. Dit omdat het toch wel een zeer goed verhaal is. Smaakt zeker naar meer
Het Huis zonder Einde was een eng, vlot verhaal waar ik ontzettend van heb genoten. Het heeft ervoor gezorgd dat ik midden in de nacht aan het googlen was naar urban legends en creepypastas terwijl ik eigenlijk als jonge moeder alle slaap kan gebruiken die ik maar kan pakken.
Danielle Bakhuis heeft inmiddels verschillende jeugdthrillers op haar naam staan. Clownsnacht verscheen in 2019 rondom Halloween en Het huis zonder einde voelt daardoor als een soort tegenhanger. Haar boeken zijn niet geschreven voor teerhartige lezers, maar juist voor zij die van horror en spanning houden.
Het Woud, duister, verlaten en gevaarlijk, is een geliefde plek voor velen uit Westerdam om tijdens Halloween stiekem naartoe te gaan. Het wordt overigens ten zeerste afgeraden om het Woud te bezoeken, met name het verlaten landhuis dat er ergens middenin staat. Samira en haar vrienden laten zich niet zomaar afschrikken en als de kans zich dan eindelijk voordoet brengen ze het huis een bezoekje. Maar ze zijn gewaarschuwd: als je te lang in het huis blijft, zul je dingen gaan zien die er niet zijn…
Met een pakkende intro start Bakhuis het verhaal. Dan volgt de korte vragenlijst die elke bezoeker aan het landhuis dient in te vullen alvorens het te betreden. Dat roept natuurlijk vele vragen op en laat je nadenken over wat je zelf in zou vullen. Vervolgens start het verhaal pas echt. Er wordt kort maar krachtig verteld over Samira, het hoofdpersonage. Al snel zijn zij en haar vrienden op weg naar het Woud.
Er worden verschillende referenties naar spook- en horrorverhalen gemaakt. Veelal bekende, maar ook enkele minder bekende. Dit zet de mysterieuze en angstaanjagende sfeer al vanaf het begin van het verhaal goed neer. De jongeren jutten elkaar op en hoe dichter ze bij het Woud komen, hoe spannender het allemaal wordt. Daar aangekomen, blijkt het toch net even anders te gaan dan verwacht. Dat is al de eerste aanwijzing waarmee de auteur waarschijnlijk duidelijk wil maken dat dit geen voorspelbaar verhaal zal worden. En dat blijkt later ook.
Vanaf het moment dat Samira het huis betreedt, lijkt het een professioneel ingericht ‘spookhuis’ te zijn, maar niet zo een die je op de kermis ziet. Samira spreekt zichzelf regelmatig toe om de nodige verklaringen van de dingen die ze ziet voor zichzelf op een rijtje te zetten. Maar op een gegeven moment wordt dat steeds moeilijker.
Bakhuis hanteert een vlotte en fijne schrijfstijl die ervoor zorgt dat het verhaal niet al te ingewikkeld is en dit alles bevordert de leesbaarheid. Er wordt niet te diep op details ingegaan en vooral in het hier en nu geschreven. De gebeurtenissen volgen elkaar in een redelijk snel tempo op, waardoor de lezer het gevoel zal krijgen zelf in het huis aanwezig te zijn.
Naarmate het verhaal tot een eind komt, wordt duidelijk dat de auteur naar een bepaalde climax toe schrijft. Maar de ontknoping blijft onvoorspelbaar en verrassend. Als lezer krijg je gaandeweg het verhaal wel enkele vermoedens, maar geen ervan kan je voorbereiden op wat er werkelijk aan de hand is. Dit maakt dat het verhaal ook vanuit een heel andere kant bekeken kan worden en maakt het erg origineel.
Het huis zonder einde is een pakkende, spannende en verontrustende jeugdthriller waarin horrorverhalen en werkelijkheid in elkaar overvloeien en je op een gegeven moment niet meer weet wat realiteit is en wat niet.
♡ Recensie Het Huis Zonder Einde van Daniëlle Bakhuis, uitgegeven bij Bestofya ♡
Clownsnacht kwam vorig jaar uit en las ik ook binnen korte tijd uit, maar bij Het Huis Zonder Einde verbrak ik mijn record. Deze las ik namelijk binnen 2 dagen uit. En wat een boek was dit! Lees snel verder om mijn mening over de nieuwe jeugdhorror van Daniëlle Bakhuis te lezen.
Het is de bewoners van Westerdam verboden om 's nachts door het Woud te gaan. Er schijnen daar vreemde, mysterieuze dingen te gebeuren. Maar met Halloween waagt Samira zich toch met haar vrienden 's nachts in het Woud. Maar of dit zo'n goed idee was?
Dit verhaal wordt volledig verteld vanuit Samira's perspectief. De eerste paar hoofdstukken zijn nog "rustig", al voel je de onderliggende spanning en onrust wel als lezer. Maar zodra Samira Het Huis Zonder Einde betreed, verlaat de spanning de bladzijden niet. Het gevoel dat er iets niet klopte, liet mij tijdens het lezen niet los. Want dat er iets ging gebeuren, was zeker.
Ook in dit boek zaten weer urban legends. Ieder kwam op een andere manier naar voren en de één had een grotere rol dan de ander. Overigens vond ik het wel spannende urban legends.
'Eenmaal begonnen in dit boek, zit je tot het einde vast in Het Huis Zonder Einde.'
Dit boek laat je niet meer los, houd je in zijn greep tot de allerlaatste bladzijde. En zelfs tot ver daarna blijven de gebeurtenissen door je hoofd spoken.
Ik kan eigenlijk nog maar één ding zeggen. Als je van horror houdt, ga dit boek dan lezen. Want waarom niet? En... Je bent toch niet bang..?
Ik heb zeker geen spijt dat ik dit boek heb gelezen en ook deze behoort tot mijn favorieten van 2020.
Ik gaf dit boek ⭐⭐⭐⭐⭐/5 sterren.
Dankjewel @bestofyabooks voor dit recensie exemplaar!
Deze recensie is ook te vinden op: ♡ Hebban ♡ Instagram (fantasybooklover3) ♡ Bol.com