Yvonne Botto est une Française née en 1928 et qui depuis 1945 vit en Azerbïdjan. Tout de suite après la fin de la Deuxième Guerre mondiale, à l‘âge de dix-sept ans, elle se marie avec un soldat azéri, et quitte la France pour partir avec lui en URSS-"le plus beau pays du mendo"-comme disait son père. Une fois sur place, croyant être venue vivre au paradis, elle perd très vite ses illusions. Prise de regrets, cette victim de la propagande soviétique, tente de regagner son pays. En vain. Le régime dictatorial de Staline l‘empêche de quitter l‘URSS. Dans cette "banlieue" de la Terre oubliée de Dieu, comme un papillon pris dans un filet, elle passe plus d‘un demi-siècle dans un profond état de langueur et de nostalgie, en ayant toujours l‘espoir chevillé au corps, l‘espoir de revoir la France. Après la chute de l‘URSS, pensant être enfin libérée, elle essaye à nouveau de retourner en France. Mais, cette fois-ci, c‘est la lourdeur et la rigidité de l‘administration française qui l‘en empêche...
...De retour dans son pays d‘origine en 2011, elle est reçue en France comme une vedette et son voyage est très largement mediatize dans la presse locale et nationale.
Şahin Ərşad oğlu Əliyev 1965-ci ildə Laçın rayonunda anadan olub. Bakıda Mədəniyyət və İncəsənət Universitetinin aktyorluq fakultəsini bitirib, sonra isə Tiflis Kino Akademiyasını bitirib.
1990-cı ildə Sankt-Peterburqa "Lenfilm"də işləməyə dəvət alıb və bir film çəkibdir, lakin filmin nümayişinə icazə verilməyərək qadağa qoyulub.
1995-ci ildən Fransada yaşayan Şahin Sinarianın fransız dilində bir neçə kitabı dərc olunub. 10-dək əsəri teatrlarda səhnələşdirilib.
2005-ci ildə pyeslərinə görə Avropa ssenaristləri müsabiqəsinin qalibi olub. Azərbaycan yazıçılarından Cəlil Məmmədquluzadənin, Elçin Əfəndiyevin, Ramiz Rövşənnin, Rəşad Məcidin kitablarını fransız dilinə tərcümə etmiş. Fransada Ayaz Salayevin, Bəxtiyar Xanızadənin, Mehriban Zəkinin gecələrini təşkil etmiş, Fransada Azərbaycan mədəniyyətinin, teatrının, kinosunun, ədəbiyyatının təbliğində çox böyük işlər görmüşdür.
Şahin Sinaria aktyor kimi fəaliyyət göstərməsə də öz əsərlərini bir çox teatrlarda səhnələşdirmişdir. Hal-hazırda Paris Eksperimental Teatrında çalışır.
Kitabı 3 günə bitirdim. Daha tez də bitirə bilərdim amma hər dəfə ən təsirli yerinə çatanda kitabı bağlayıb bir müddət boşluğa baxırdım, həqiqətən çox kədərlənirdim.
Kitabda bir qadının həyatının necə məhv edildiyini görürük əvvəl atası, sonra sevdiyi insan, daha sonra isə SSRİ, cəmiyyət… hamısı birləşib onun taleyini dəyişir.
İvon xanımın həyatı məni çox təsirləndirdi. Çox güclü qadın idi. Ömrünün sonunda ən böyük arzusu, doğulduğu Fransaya getməsi və ailəsinin qəbirlərini ziyarət etməsi, mənə həm kədər həm də sevinc hissini eyni anda yaşadırdı.
Məni ən çox əsəbiləşdirən isə Şəmməd oldu. O, hər şeyi bilə-bilə İvonu hara gətirdiyini açıq demir. Atası Jan Botto da az rol oynamır, uşaqlıqdan ona kommunist rejimini o qədər aşılayır ki, İvon anasının sözünü dinləmir və Şəmmədlə birlikdə Fransadan İmişliyə gəlir.
Kitab boyu düşünürdüm ki, kaş qaça biləydilər… ya da dostları Ayaz kimi Fransada qalardılar. Bəlkə hər şey başqa cür olardı.
Şəmmədin ölüm səhnəsi də çox təsirli idi. İvonun son ümidlərindən biri idi — Bakıya köçüb daha yaxşı həyat qurmaq istəyirdilər… alınmadı.
Bütün bu çətinliklərə baxmayaraq, İvon xanımın hər zaman iki millətə aid olduğunu deməsi məni ən təsirləndirən məqamlardan biri idi.