Ik vraag me weleens stiekem af of ik de persoonlijke aantekeningen uit de notities in mijn telefoon zou kunnen publiceren. Het antwoord is: Ja. Althans, als je Pepijn Lanen bent.
Want dat is in feite wat het is. Een boek vol persoonlijke aantekeningen. En dat is niet perse heel boeiend. Het is bij vlagen grappig en er staat zo nu en dan een interessante of mooie zin in (zoals: 'De nacht heeft de kleur van zacht geworden aubergine.'). Maar het is vooral langdradig, ongestructureerd en - sorry - saai.
Verwacht geen verhaal (het mist elke vorm van opbouw), maar een opsomming van gebeurtenissen en gedachten. Met Amsterdam als decor betekent dat vooral heel veel uitstapjes naar de Vondelgym en afhaalkoffie. Het maakt niet uit als je 50 bladzijdes overslaat, je mist niks.