ร้านขนมแห่งความลับ

和菓子のアン #1

by Sakaki Tsukasa, ปาวัน การสมใจ (Translator)

นิยายสืบสวนที่ไม่มีเลือดสักหยด การันตีจากผู้อ่านกว่า 6 คนแสนคน ว่าทั้งสนุก ทั้งอร่อย!

อุเมโมโตะ เคียวโกะ (ชื่อเล่น อันจัง) เริ่มทำงานที่ร้านวากาชิ 'มัตสึยะ' ในชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เธอเป็นเด็กสาวร่าง (ติดจะ) ท้วม วัยสิบแปดปี แต่ละวันของเธอรายล้อมไปด้วยผู้จัดการร้าน และเพื่อนร่วมงานที่แม้จะเป็นมืออาชีพ แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่มีใครเหมือน ร้านแห่งนี้ทำให้เธอเริ่มรู้ซึ้งถึงถึงเสน่ห์ของวากาชิ (ขนมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม) ซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราวและลูกเล่นต่างๆ รวมถึงความจริงอันคาดไม่ถึงที่ซุกซ่อนอยู่ในคำพูด และการกระทำมากปริศนาของคุณลูกค้าแต่ละคน

นี่คือนิยายสืบสวนที่รับรองได้เลยว่าอ่านแล้วต้องเผลอตัววิ่งไปร้านขายขนมแน่นอน

Genres: Japanese Literature, Fiction, Mystery, Japan, Novels

332 pages, Paperback

First published April 20, 2010

About the author

Associated Names:
* Sakaki Tsukasa (English)
* 坂木 司 (Japanese)

Reviews

[Uminaka16 · Rating 3 out of 5]

สิ่งแรกที่อยากจะบอกหลังอ่านจบก็คือ คำโปรยที่บอกว่าหนังสือเรื่องนี้เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนดูจะไม่ตรงสักเท่าไหร่ จริงอยู่ว่ามันมีปริศนาอยู่บ้าง ซึ่งบางอย่างก็เป็นปริศนาของตัวขนม บางอย่างก็เป็นปริศนาที่ตัวลูกค้า หรือแม้แต่ตัวพนักงาน แต่ตัวละครไม่ได้สืบสวนอะไรจริงจังขนาดนั้น ยิ่งสอบสวนยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่

จริงๆ แล้วเรื่องนี้ก็คล้ายๆ กับ วรรณกรรมญี่ปุ่นทั่วไปที่ตัวเอกหาตัวเองไม่เจอ ไม่รู้ว่าอยากทำอะไร ก็เลยลองไปทำงานพาร์ตไทม์ในร้านขนมดู แล้วก็ค่อยๆ ตกหลุมรักขนมญีปุ่นพวกนี้ขึ้นมาทีละนิด สิ่งที่โดดเด่นและเราชอบก็คือการเล่าถึงชีวิตของพนักงานห้างและวิธีการจัดการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทางเข้าพิเศษของพนักงาน โรงอาหารพนักงาน ห้องแต่งตัว ห้องพักผ่อน การเข้าร่วมโปรโมชั่นและอีเวนต์พิเศษ รหัสลับเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดต่อหน้าลูกค้า การซ้อมหนีไฟ เนื้อหาพวกนี้สนุกดีค่ะ

ส่วนเรื่องขนมญี่ปุ่นหรือที่เรียกรวมๆ ว่าวากาชิ ก็มีเยอะค่ะ เยอะมากด้วย ทั้งเล่มเราว่าน่าจะเอ่ยถึงขนมราวๆ 30 ชนิดได้ ซึ่งในเล่มนี้ใช้วิธีแปลทับศัพท์และใส่ footnote แต่เนื่องจากคำที่ต้องใส่ footnote เยอะเกินไป และขนมญี่ปุ่นมันก็ส่วนประกอบหลักเหมือนๆ กัน คือแป้งและถั่วแดง ดังนั้น footnote ที่อธิบายขนมมันแทบไม่ช่วยอะไร ยิ่งอ่านยิ่งงง ตอนหลังเราเลยปล่อยผ่าน จำชื่อขนมไปเลยละกัน ซึ่งตรงนี้เราว่าอาจทำให้หลายคนไม่ไปต่อ เพราะนอกจากชื่อขนมแล้วยังมีชื่อวัตถุดิบ ชื่อวันสำคัญ และอย่างอื่นอีกมากมาย ขนาดเราพอคลุกคลีกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นพอควร สามารถข้ามคำศัพท์บางคำไปได้ บางย่อหน้ายังมึน ถ้าไม่มีพื้นเลยเราว่าคงงงไปเลย

** สนพ ควรมีรูปภาพขนมทั้งหมดที่เอ่ยถึงให้ที่ท้ายเล่ม เพื่อให้นักอ่านนึกภาพขนมแต่ละชนิดออกค่ะ จะช่วยได้เยอะมาก

เราชอบคาแรกเตอร์ของตัวละครหลักๆ ในเรื่องนะคะ ถึงแม้จะเล่นใหญ่ดูเป็นการ์ตูนๆ ไปบ้าง แต่ก็มีเสน่ห์น่ารักดี เราค่อนข้างชอบผู้จัดการสึบากิมาก เป็นหญิงเก่งที่พึ่งพาได้ และก็ดูไม่เพอร์เฟคเกินไปด้วย ถ้าต้องทำงานก็อยากได้หัวหน้าแบบนี้แหล่ะ

เนื้อเรื่องจะเล่าตั้งแต่เคียวโกะไปสมัครงานที่ร้านมิตสึยะ จากนั้นก็เกิดเรื่องราวต่างๆ มากมาย เคียวโกะที่เดิมไม่รู้เรื่องอะไรในวงการนี้เลยก็ค่อยๆ ได้รับการสั่งสอนจนกลายเป็นผู้รู้ในที่สุด เรื่องราวจบลงเมื่อเคียวโกะทำงานได้ 1 ปี ซึ่งตอนจบก็คือเหมือนหยุดเขียนไปเฉยๆ เพราะจริงๆ เนื้อเรื่องก็ไม่ได้มีพล็อตหลักอะไรอยู่แล้ว เหมือนเล่าไปเรื่อยๆ ถ้าอยากเขียนต่ออีกก็เขียนได้ อยากหยุดก็เลิกเขียน แค่นั้นเลย

สรุป: ถ้าชอบอ่านนิยายญี่ปุ่นก็จัดค่ะ ได้ความรู้เยอะอยู่ แต่ถ้าไม่อินเราว่าอาจจะอ่านไม่รอด

[bubblemustard]

เราอ่านเรื่องนี้ไม่จบ ต้องขอโทษผู้เขียนและผู้แปลด้วยจริงๆ 😭
อ่านไปได้ครึ่งเล่มแล้ว แต่อ่านไปแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง
ออกตัวว่าเราไม่ค่อยอินกับอะไรที่เป็นญี่ปุ่นจ๋าขนาดนี้
ชื่อขนมเอย ชื่อพิธีเอย เรามึนไปหมด พยายามแล้วแต่เนื้อเรื่องไม่มีความสนุกอะไรดึงเราไว้ได้เลย

edit แก้คำผิด

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ใครอ่านเล่มนี้แล้วไม่มีความรู้สึกอยากกินวากาชิคือจิตแข็งมากกกกก เราไม่รู้จักชื่อวากาชิมาก่อน แต่พอนึกถึงไดฟุกุ โมจิก็พอจะนึกออก เราถึงขั้นหาร้านขายวากาชิ แต่อยู่ต่างจังหวัด หาไม่ได้ ได้แต่น้ำลายไหลไป อ่านไป เฮ้ออออ

เรื่องราวคร่าวๆ คือเคียวโกะ เด็กสาวจบมัธยมปลาย ร่างอวบ ผู้ยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิต เลยไปสมัครงานร้านขายวากาชิในห้าง เมื่อได้ทำงานก็ได้เรียนรู้เรื่องราวมากมาย ทั้งประวัติศาสตร์ขนมวากาชิที่มีมายาวนานควบคู่ไปกับประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น รวมถึงได้เรียนรู้การรับมือกับลูกค้าและทายใจลูกค้าถึงสิ่งที่ไม่ได้แสดงออกมา

ธีมเล่มนี้ทำให้นึกถึงเรื่อง’พิกัดต่อไปใครเป็นศพ’ของคุณเคโงะ ที่บรรยายถึงการทำงานโรงแรม การสังเกตลูกค้าอย่างละเอียด

เราว่าเล่มนี้มันเหมาะกับคนญี่ปุ่น เฉพาะคนญี่ปุ่นมากๆจนทำให้บางช่วงเราอ่านไม่สนุก เช่น
- วันสำคัญต่างๆของญี่ปุ่น
- บรรยายประวัติวากาชิที่เกี่ยวพันไปถึงประวัติศาสตร์ รวมถึงการเล่นคำในการตั้งชื่อขนม ทำให้ภาษาญี่ปุ่นทับศัพท์เยอะมาก เชิงอรรถ เต็มไปหมด แต่เราไม่อิน เป็นนิยายเฉพาะวัฒนธรรมจนเกินไป นึกอารมณ์การบรรยาย เช่น ขนมบุหลันดั้นเมฆมีที่มาจากเพลงบุหลันลอยเลื่อน แต่ให้บรรยายแบบญี่ปุ่น มันก็รู้สึกรุงรังนะ

โดยรวมมีช่วงเบื่อ ช่วงสนุกสลับกันไป อ่านได้ ไม่ว้าว แต่หิว

[Patrawan Dear]

#ร้านขนมแห่งความลับ

เป็นหนังสือที่ปกสวยจนอดใจที่จะไม่ซื้อไม่ไหว แต่พออ่านแล้วกลับรู้สึกว่าไม่ค่อยราบรื่น เพราะต้องสะดุดกับ footnote ที่มาบ่อยมากเกินพอดี ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากเรื่องราวมีความเป็นญี่ปุ่นอยู่สูง ต้องมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับขนม วัฒนธรรมและภาษาญี่ปุ่นอยู่พอสมควรจึงจะเก็ตได้โดยไม่ต้องหยุดอ่าน footnote ให้เสียอารมณ์

ถ้าเทียบกับคาเฟ่ลูสที่มาในแนวเดียวกัน เราชอบเรื่องนั้นมากกว่าค่ะ :)

[Katheryn Wang · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวในของวากาชิในร้านขนม ที่อยู่ใต้ดินในห้างสรรพสินค้าทำให้เรื่องราวนี้มีเสน่ห์ในตัวเองมากๆเลยค่ะ สิ่งที่เราได้รับจากเรื่องนี้ มันเหนือไปมากกว่าความเป็นมาของขนมแต่ละชื่ออีกค่ะ เพราะเรากลับเห็นว่ามันสะท้อนสังคม มุมมองของคนญี่ปุ่น(อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด) ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็น เรื่องรูปร่างที่นางเอกบอกว่าอ้วน แต่นน.แค่ 57 กก. ไหนจะการใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาด หรือมีลวดลายจนถูกมองว่าคล้ายยากูซา,การไม่แต่งหน้าไปทำงาน เป็นต้น

ในส่วนของเนื้อหานั้น ถ้าเทียบกับปกหลังคือนิยายสืบสวนที่ไม่มีเลือด ก็เห็นจะจริงตามนั้น ถ้าหากคาดหวังว่าจะมีเหตุฆาตกรรม หรือการสืบความจริงแบบลึกลับซับซ้อน ก็คงผิดหวังเป็นธรรมดาค่ะ เพราะการสืบสวนในที่นี้เป็นเพียงแค่การลองสังเกตลูกค้าจากการเลือกขนม ว่าใช่ขนมสื่อความหมายประมาณไหน ควรใช้ขนมแบบไหน เกร็ดความรู้เรื่องขนมนี่เยอะมากๆๆๆๆ ก็สนุกแบบดูซีรีย์ญี่ปุ่นไปอีกแบบค่ะ

สำหรับตัวละครไม่ได้ชื่นชอบตัวไหนเป็นพิเศษ เราชอบในความตั้งใจของตัวละครทุกตัวมากกว่า ตั้งใจในการทำงานมีเป้าหมาย ทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุดซึ่งมันฮีลใจเราในช่วงนี้ได้ดีมากๆ

ถ้าใครสนใจหรือขื่นชอบในความเป็นญี่ปุ่น เครซีวัฒนธรรมญี่ปุ่น เราแนะนำค่ะ

ปล.เรายังติดค้างเรื่องราวของหัวหน้าสึบากิอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะมีในเล่มสองรึเปล่า ที่สำคัญแปลรึยังคะ

[Makmild · Rating 4 out of 5]

จริงๆ ไม่ควรโปรยปกว่าสืบสวนสอบสวน (น่าจะเป็นสอดรู้สอดเห็นอย่างมีหลักการมากกว่า) เป็นการปรับแนวการสืบสวนมาใช้กับชีวิตประวันของเด็กสาวที่เรียนจบมัธยมแต่หาตัวตนไม่เจอว่าอยากทำอะไรดี จนไปสมัครงานพาร์ทไทม์ร้านขนมญี่ปุ่นทำให้เจอเรื่องราวที่ว่าแปลกๆ น่ารักๆ เต็มไปด้วยความหวานค่ะ

ส่วนตัวชอบมากๆ ที่หนังสือโครตญี่ปุ่นเลย มีขนมญี่ปุ่นที่ไม่รู้จักเยอะมาก การใช้คำ การเรียก ทุกอย่างมีความหมายไปหมด เรื่องวันต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่น รู้สึกสนุกมากค่ะที่ได้รู้จักวัฒนธรรมของทางนั้นเพิ่มจากเรื่องราวในนิยาย รู้สึกว่าเก่งมากๆ ที่สามารถใช้วัฒนธรรมมาผสมผสานกับเนื้อเรื่องเพื่อไขความลับเล็กๆ น้อยๆ ของลูกค้าได้ค่ะ ประทับใจมาก

พออ่านจบแล้วอยากวิ่งไปอิเซตันเลยค่ะ เพราะโควิดคงบินไปญี่ปุ่นไม่ได้ แต่อิเซตันก็ปิดไปแล้ว เพราะงั้นการที่เราจะได้ทานวากาชิคงเหลือแค่ที่ห้างติดแม่น้ำ (จำชื่อไม่ได้แล้ว) ที่เดียวแล้วค่ะ (แต่ที่นั่นขนมเยอะอยู่นะคะ ใช่ทาคายาชิม่าหรือเปล่านะ)

พูดถึงก็หิวขนมญี่ปุ่นเลยค่ะเนี่ย

[Tanan · Rating 4 out of 5]

ขี้เกียจเขียนใหม่ ขอก็อปที่เขียนไว้ในเพจมาแปะเลยก็แล้วกัน

*****

อ่านจบแล้วก็เขียนถึงหน่อย "ร้านขนมแห่งความลับ"

แต่เดี๋ยวนะ มันไม่ได้เป็นร้านขนมแห่ง "ความลับ" สักหน่อย ไม่เชิงเป็นนิยายสืบสวนด้วย ไม่มีตำรวจ ไม่มีผู้ร้าย ไม่มีฆาตกรรม มีแต่ขนมหวาน หากจะมีอะไรที่คล้ายกับการสืบสวนอยู่บ้าง ก็คงเป็นการ "ใคร่ครวญ" ถึงพฤติกรรมลูกค้าว่าทำไมถึงซื้อแบบนี้ ซื้อเพราะอะไร

การใคร่ครวญถึงความต้องการของลูกค้าทำให้รู้สึกถึงความเป็นญี่ปุ่นดี คือไม่ใช่สักแต่ขาย แต่คิดต่อด้วยว่าลูกค้าซื้ออะไรเพราะอะไร เมื่อคาดเดาพฤติกรรมลูกค้าได้ ก็ให้คำแนะนำลูกค้าได้ และยังคาดคะแนการสั่งของสำหรับวันถัด ๆ ไปได้ด้วย

ความใส่ใจต่อลูกค้าแบบนี้มีให้เห็นตลอดเรื่อง

ไม่ใช่แค่ใส่ใจต่อลูกค้า แต่การทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วมีความสุขกับงาน อย่างการผูกเชือกมัดกล่องขนมแล้วแน่นพอดีเป๊ะ การใช้ไม้ไผ่คีบขนมไดฟุคุได้อย่างคล่องแคล่วโดยที่ขนมไม่เละ ก็สะท้อนความงดงามแบบญี่ปุ่นได้ดีมาก

ถ้าเป็นคนที่ชอบความงามเรียบ ๆ แบบญี่ปุ่น น่าจะชอบกลิ่นอายทางวัฒนธรรมแบบนี้ได้ตลอดเล่ม

นางเอกเป็นน้องอวบแก้มนุ่มน่าหยิก เพิ่งเรียนจบม.ปลายแล้วมาทำงานที่ร้านขนมญี่ปุ่นในห้างสรรพสินค้า เนื้อเรื่องไม่มีจุดหมาย เป็นการเล่าประสบการณ์ในร้านของนางเอกไปเรื่อย ๆ ไม่เหมือนนิยายสืบสวนที่มีแก่นว่าฆาตกรคือใคร หรือต้องปลอมตัวเข้าบ้านทรายทองเพื่อสืบอะไร น้องอันจังนางเอกของเรื่องก็แค่จบม.ปลาย แล้วบังเอิญมาทำงานที่ร้านขนมญี่ปุ่น เรื่องก็มีแค่นี้

แต่สนุกดี อย่างที่เคยเขียนถึงว่าเหมือนได้อ่านไอดารี่ของเด็กสาวที่กำลังเรียนรู้โลก ตัวละครรอบตัวก็มีคาแรกเตอร์ชัดเจน ทั้งผู้จัดการผู้เฉียบแหลม รุ่นพี่สาวมหา'ลัยอดีตสาวเปรี๊ยว เพื่อนร่วมงานหนุ่มหล่อหัวใจสาวน้อย ฯลฯ

ตัวละครทั้งหมดเข้ามาทำให้เรื่องราวครื้นเครงและน่าเอ็นดู ตัวน้องอันจังเองก็ขาวอวบจ้ำม่ำน่าหยิก (แล้วน้องยังมาทำงานร้านขนมไม่ยิ่งอ้วนเหรอ ถ้ามีภาคต่อ ภารกิจแรกของน้องอาจเป็นการลดน้ำหนัก)

จะว่าไปบรรกาศในเรื่องให้ความรู้สึกว่าน่าจะเอามาทำซีรีส์ได้ ซึ่งเรื่องคงดำเนินไปแบบเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเหมือนซีรีส์ญี่ปุ่น "ร้านอาหารเที่ยงคืน" ใน netflx แค่เปลี่ยนธีมจากร้านอาหารเป็นร้านขนมแค่นั้น

ความลึกซึ้งของหนังสือเล่มนี้ยังอยู่ที่ขนมญี่ปุ่น(วากาชิ)ด้วย ถึงผมจะไม่ชอบกินขนมหวาน แต่อ่านแล้วก็รู้สึกอยากกินบ้าง คือนอกจากความอร่อย วากาชิยังมีเรื่องราวมากมายที่เกี่ยวโยงกับ ภาษา ประวัติศาสตร์และวิถีการดำรงชีวิตแบบญี่ปุ่นด้วย เรียกได้ว่าอ่านเล่มนี้แล้วคุณจะทึ่งในความเป็นญี่ปุ๊นญี่ปุ่นว่า เฮ้ย ขนมชิ้นเดียว คิดกันขนาดนี้เลยเหรอวะ

และด้วยความที่มันสะท้อนภาษาและวัฒนธรรม ในเล่มจึงมีเชิงอรรถอธิบายภาษาญี่ปุ่นเยอะมาก เยอะจนเชื่อว่าหลายคนท้อ ยิ่งถ้าคนที่ไม่ได้เรียนมา คงมีมองบนกันบ้างว่าทำไมเชิงอรรถเยอะขนาดนี้

แต่ผมชอบเล่มนี้นะ ซึ่งถ้าแนะนำว่าอ่านดีไหม ต้องถามก่อนว่าชอบแนวไหน ถ้าชอบหนังสือพระเอกนางเอกรักกันกระหนุงกระหนิง ชอบความหวือหวา ต้องมีคนตายหรือใครตบกัน มีจุดไคลแม๊กซ์ให้ตื่นเต้น เล่มนี้ไม่มีสักอย่าง ไม่ต้องซื้อ ซื้อมาเดี๋ยวจะบ่นเปล่า ๆ

ใครที่ไม่ชอบเชิงอรรถมาอธิบายอะไรเยอะ ๆ ก็ไม่แนะนำเช่นกัน

ส่วนใครที่ชอบความเป็นญี่ปุ่น ดื่มด่ำกับวัฒนธรรมขนมหวาน ชอบการเล่าเรื่องแบบเรียบ ๆ ชอบเฝ้ามองการเติบโตของตัวละคร ได้ยิ้มบาง ๆ ได้ทึ่งกับเสน่ห์ของตัวละครบ้าง แนะนำเล่มนี้ได้ครับ

หรือผู้อ่านที่มีคาแรกเตอร์เป็นสาวโสดเจ้าเนื้อแบบนางเอกก็คงอ่านเพลินเช่นกัน รับรองว่าถูกใจแน่

[Sarot Busala · Rating 5 out of 5]

Heart warming (Don’t feel like it should be advertised as Mystery novel).
Worth reading anw !

[Fai RuRiKo · Rating 5 out of 5]

สนุกมาก อ่านรวดเดียวจบประมาณสองสามชั่วโมงได้ ได้ความรู้เรื่องขนมญี่ปุ่น+วัฒนธรรม และการเล่นคำภาษาญี่ปุ่นที่แฝงอยู่ในวากาชิเพิ่มขึ้นมาเยอะเลยทีเดียว แต่ส่วนตัวว่าถ้าไม่มีความรู้ภาษาญี่ปุ่นในระดับนึงหรือไม่อินกับวัฒนธรรมญี่ปุ่น ความว้าวตรงนี้คงลดระดับลงไปพอสมควร ส่วนตัวละครในเรื่องเองก็มีเอกลักษณ์และตลกดี

[ボート • lilbbtpinbookland · Rating 4 out of 5]

อย่างแรกคือหิวค่ะ อยากลองกินหลายอย่างเลย ส่วนตัวเราวากาชิเคยทานมาบ้างตอนได้เรียนชงชา แต่ก็ยังไม่เคยทานอีกตั้งเยอะมากๆๆ และความจริงตัวเรื่องเป็นไขปริศนามากกว่าสืบสวน ตัวละครในเรื่องน่ารักมากค่ะ สนุกมาก ให้ความรู้สึกเหมือนดูซีรีส์ญี่ปุ่นอยู่

เป็นคนที่ชอบความเป็นญี่ปุ่นมากๆอยู่แล้วค่ะ มีการพูดถึงประเพณี วัฒนธรรม ที่สำคัญคือเรื่องภาษาญี่ปุ่นอย่างตัวคันจิต่างๆ ได้ความรู้เยอะมากเ��ย (แนะนำสำหรับคนที่ไม่มีพื้นฐานภาษาญี่ปุ่นตอนอ่านจะติดขัดหน่อยนะคะ ต้องดูหมายเหตุเยอะเลยค่ะ)

[Mook · Rating 3 out of 5]

ขณะที่อ่านเหมือนดูการ์ตูนญี่ปุ่นน่ารัก ๆ เรื่องหนึ่งค่ะ ฉากเป็นร้านขายขนมวากาชิในห้างสรรพสินค้า ทำให้เรานึกถึงโซนร้านขนมอิเซตันที่เซ็นทรัลเวิลด์เลย ชาวญี่ปุ่นช่างญี่ปุ๊นนนนนนนนจริง ๆ นะคะ สุดจะละเมียดละไม ขนมวากาชิแต่ละชนิดมีสีสันและเรื่องราวของมัน โอกาสในการมอบขนมแต่ละประเภทก็แตกต่างกันไปอีก

เห็นด้วยกับหลาย ๆ คนว่าเล่มนี้ค่อนข้างลงลึกถึงภาษาและวิถีวัฒนธรรมญี่ปุ่น การเล่นคำในคันจิ และเชิงอรรถบรรยาย ที่ไม่มีภาพขนมประกอบทำให้นึกภาพตามค่อนข้างลำบาก

โดยรวมหิวค่ะ พอเสิร์ชภาพแล้วยิ่งอยากชิมด้วยเลย 😋

[Aom Ruka · Rating 5 out of 5]

ชอบนะ แบบว่ายังไงดี คือปูเรื่องจากเด็กสาวผู้ชื่นชอบกินขนม เลยไปสมัครงานที่ร้านขายขนมญี่ปุ่น ซึ่งสมัครง่ายมาก (ไม่ถงไม่ถามสุขภาพซักคำ เจอหน้าก็รับเข้าทำงานเลย)
และแล้วก็เข้าสู่นิยายสืบสวนสอบสวนลึกลับ (เลือดสักหยดไม่มี) มีแต่ขนม! ใช่ขนมล้วนๆไม่มีเลือดมาผสม
ไม่ว่าจะ ขนมนี้ ทำไมมาซื้อขนมอันนี้นะ อ๋อ ก็เพราะหุ้นกำลังตก กำลังไล่กรรมการออก หรือว่ากระดาษห่อขนมลายนี้แปลว่าอะไรคะ

อ่านเพลินสนุกดี

[Aom Tungkananukulchai · Rating 4 out of 5]

3.75 / 5
จริงๆก็ชอบ แต่ไม่ถึงกับชอบมาก หรือรักมาก
เป็นหนังสือที่เน้นวัฒนธรรมญี่ปุ่นหนักมากๆ อ่านแล้วรู้เลยว่าท้าทายคนแปลสุดๆ เพราะมีการเล่นคำญี่ปุ่นด้วย มีเรฟฯถึงอาหาร วัฒนธรรม และตำนานต่างๆด้วย ฟุตโน้ตเลยเยอะแยะไปหมด แรกๆก็รู้สึกว่ามันรบกวนการอ่านอยู่เหมือนกัน แต่หลังๆก็ชินแล้ว อย่างหนึ่งที่สังเกตคือ โทนการเล่าเรื่องและภาษาค่อนข้างเด็กสำหรับเรา เข้าใจว่าตัวละครอายุยังแค่สิบแปด แต่ก็ไม่คิดว่าจะเขียนออกมาให้ความรู้สึกเหมือนแอบอ่านไดอารี่ของเด็กสาวขนาดนี้ 5555 อาจจะเพราะเป็นหนังสือที่พูดถึงวัฒนธรรมขนมญี่ปุ่นอย่างวากาชิ ที่ดูเก่าแก่ จริงจัง หน้าปกก็ดูสวย หรู แถมยังโปรยมาว่าเป็นแนวสืบสวน เราเลยอาจจะคาดหวังว่านิยายจะโตกว่านี้หน่อยนึงมั้งคะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจของนักเขียนไหม ที่อาจจะอยากลดความซีเรียสของเนื้อหาลง

เล่มนี้ทำให้นึกถึงสมัยเด็กที่ชอบดูรายการแข่งขันทำอะไรที่มันญี่ปุ๊นญี่ปุ่นอย่าง ทีวีแชมเปี้ยนส์ (ไม่รู้ตอนนี้ยังมีไหม) ให้ความรู้สึกว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นเนี่ยช่างลึกซึ้ง น่าสนใจดีจริงๆ คนเข้าแข่งขันมีแพชชั่นมากจริง แล้วก็ทำให้รู้สึกชื่นชมความละเอียดของคนญี่ปุ่นมากๆด้วย เล่มนี้ให้ความรู้สึกคล้ายๆกันเลยค่ะ แม้จะมีศัพท์เฉพาะที่ยากๆเต็มไปหมด แต่ชื่นชมการนำเสนอแง่มุมนี้ของญี่ปุ่นค่ะ

[Luknam Spd · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้เป็นนิยายสืบสวนเรื่องแรก และเรื่องเดียวในตอนนี้ที่รู้สึกถึงความอบอุ่น ความละมุน หอมหวาน และชวนให้จินตนาการถึงรูปลักษณ์ สีสัน และรสชาติของขนมที่มีเรื่องราวอันน่าสืบเซาะถึงต้นกำเนิด และความหมายอันลึกซึ้งในตัวตนของขนมแต่ละชิ้น รวมถึงผู้คนที่เกี่ยวข้องกับขนมด้วย ไม่ว่าจะเป็นช่างทำวากาชิ พนักงานขาย หรือผู้บริโภค อีกทั้ง ยังเป็นการสืบสวนอีกรูปแบบหนึ่งที่ไม่ต้องอิงกับการสืบเรื่องราวพิศวง หรือน่ากลัวแต่อย่างใด

[Kurogirl]

เป็นเรื่องที่ชอบมากจนหยิบเอามาอ่านรอบสอง ก่อนจะอ่านเล่ม ความลับแห่งวัยเยาว์กันต่อไป

อ่านอีกรอบก็ยังรู้สึกหนุบหนิบเหมือนเวลากินไดฟุกุ
แต่เพราะมาอ่านอีกรอบเลยรุ้สึกหลงใหลกับเนื้อหาได้มากขึ้นกว่าเดิม

เรื่องราวน่ารักๆของสาวน้อยคนหนึ่งกับวากาชิ
ถ้าเป็นคนที่ชอบในวัฒนธรรมญี่ปุ่นอยู่แล้ว คงจะชอบเล่มนี้ได้ไม่ยากค่ะ

Ps.ตอนอ่านครั้งแรกคิดว่า ถ้าได้ไปญี่ปุ่นอีก จะไปหาซื้อวากาชิตามรอยหนังสือเล่มนี้ซะหน่อย แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ไป

[Tame · Rating 3 out of 5]

3.5/5 มันเรื่อย ๆ เกินไปอะ😅😅😅

[Ampassacha Rakkhumkaeo · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวน่ารัก แอบซึ้งตอนท้าย

[Chiratikan Sanguancheep · Rating 2 out of 5]

I couldn't help compare this book to a cozy mystery by Fumie Kondo, which I hold in high regard. Unfortunately, this book didn't quite measure up for me.

One issue I encountered was that the frequent explanations in footnotes could be complicated and interrupt the flow of reading. While I understand the importance of providing context for readers unfamiliar with Japanese culture, I found that these interruptions made it difficult for me to stay engaged in the story.

Overall, while this book has its merits, it fell short for me in comparison to other books in the same genre. I would recommend it to readers who are already familiar with Japanese culture and language, but for those looking for a more seamless reading experience, this may not be the best choice.

[Froggie · Rating 2 out of 5]

ความรู้สึกเหมือนกินดังโงะ (น่ารักแต่ไม่อร่อย)

เพื่อนเตือนไว้แล้วว่าไม่ได้สนุกอย่างที่คิด แต่ก็ยังผิดหวังอยู่ดี เรื่องมันเรื่อยๆเกินไป คิดว่าถ้าอ่านเป็นการ์ตูนน่าจะโอเค แต่พอเป็นนิยาย ทำให้รู้สึกเบื่อ

สิ่งที่ชอบในเรื่องคือการเล่าชีวิตของพนักงานขายในห้าง แต่เท่านั้นมันไม่พอจะดึงดูดความสนใจไว้ได้ อาจจะเพราะตัวหลักคือวากาชิ และเราไม่ได้ชอบกินวากาชิ

สำนวนแปลดี อ่านแล้วนึกภาพตามเป็นการ์ตูนได้ แต่พล็อตมันเอื่อยเหลือเกิน เราไม่สนุกกับ "คดี" ที่แสนจะ cozy เลยสักเรื่องเดียว และต้องอาศัยความรู้ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นเยอะเกินไป พวกวันสำคัญ วรรณกรรม ธรรมเนียม ภาษา โดยเฉพาะภาษา การเล่นคำภาษาญี่ปุ่นมันมากมายจนเรามึน

อย่างไรก็ตาม คนเขียนน่าจะหาข้อมูลมาเยอะ จนทำให้เราคิดว่า อยากอ่านนิยายของไทยที่เขียนเรื่องขนมไทยหรือศิลปะไทยได้แน่นๆจัง ใครช่วยเขียนหน่อยสิ

2.5 ดาว

[Whale Read · Rating 3 out of 5]

ร้านขนมแห่งความลับในอักษรศาสตร์ ภาษาญี่ปุ่น

คือเข้าใจแหละว่าตัวคันจิ ประเพณี วัฒนธรรม พัฒนามาคู่กับขนม

แต่คนไทยที่ไม่ได้มีความรู้ "ลึก" "แตกฉาน" ในภาษาญ��่ปุ่นระดับสูง
จะเก็ทได้ยังไง

แค่บรรดาชื่อขนมที่ไม่เคยได้ยินข้อมูลก้ overload แล้ว
นี่ยังต้องมาตามลุ้นไปกับการสืบสวนเรื่องราวที่ซ่อนอยุ่ในขนม (และตัวอักษรคันจิ) อีก

จริง ๆ หนังสือเกริ่นว่า "หนังสือสืบสวนที่ไม่มีคาวเลือด" แต่จะเพิ่มไปสักหน่อยก็น่าจะทำให้หนังสือสนุกขึ้นนะ

[Usanisa · Rating 3 out of 5]

สำหรับใครที่ชื่นชอบวัฒนธรรมโดยเฉพาะเรื่องราวของ วากาชิ (ขนมสำหรับรับประทานกับน้ำชาแบบญี่ปุ่น) นิยายเรื่องนี้จะพาคุณโลดเล่นไปกับรายละเอียดและเรื่องราวมากมายที่ซ่อนอยู่ในความหมายของขนมแต่ละประเภท
ขอให้เมินคำโปรยบนปกที่บอกว่าเรื่องนี้เป็นนิยายสืบสวนสอบสวน เพราะตัวเรื่องไม่ได้เล่าไปในทางนั้น เพียงแต่อาจจะมีปริศนาที่เกี่ยวพันกับลูกค้าและผู้คนที่โคจรมาร้านขายขนมร้านนี้เพียงเท่านั้น เพราะฉะนั้นแล้วอบ่าได้คาดหวังในแง่มุมการสืบสวน แต่จงละเมียดละไมไปกับเรื่องราวและบรรยากาศของเหล่าพนักงานในร้าน และบรรยากาศของการทำงานในห้างสรรพสินค้าในเวลาก่อนและหลังเปิดใ้ห้บริการที่ซึ่งลูกค้าอย่างเราไม่เคยรู้

[Skylar T. · Rating 4 out of 5]

อุปสรรคอย่างเดียวคือการแปล รู้สึกตัวเองอ่านได้ช้าแปลก ๆ แต่อันจังน่าร้ากเลยอ่านจนจบ 💘🍡🥮🥠🍘

ชอบภาพในหัวเวลาอ่านเรื่องนี้นะ ความมหัศจรรย์ของห้างสรรพสินค้าชั้นใต้ดินกับร้านวากาชิ ทำเราอบอุ่นในใจและเหมือนโดนต้อนรับอย่างดี T.T คงเป็นเพราะ 1) ชอบเดินห้าง 2) อีกไม่นานตัวเองจะได้เรียนภาษาญี่ปุ่น ! จึงตื่นเต้นกับวัฒนธรรมที่ถูกกล่าวถึง อย่างขนมตามฤดูกาล อย่างวากาชิที่เปลี่ยนไปในแต่เดือนและใช้ในโอกาสต่างกัน (ขณะเดียวกันก็ตระหนักถึงบ้านเราเช่นกัน แง ประวัติศาสตร์นี่น่าสนใจเวลาอยู่นอกห้องเรียนเนาะ)

[a Cat a Box · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายไขปริศนาที่น่ารักดี มีตัวละครเอกที่น่าเอ็นดูมาก ๆ แฝงความโรแมนติกในเนื้อเรื่องมากมาย

แต่…เล่มนี้เหมาะกับคนที่มีความสนใจในประเทศญี่ปุ่นพอสมควร ปริศนาต่าง ๆ เกี่ยวกับการเล่นคำในภาษาญี่ปุ่นและวรรณกรรมโบราณของญี่ปุ่น จนแต่ละหน้ามีหมายเหตุกำกับยาวเหยียด บางบทมีหมายเหตุกว่า 30 ข้อเลยทีเดียว

[Nattapan · Rating 3 out of 5]

Interesting! But​ as​ I​ don't​ know​ much​ about​ Japanese​ language, it​ is​ impossible​ to​ clearly​ understand​ and​ perceive the​ beauty of​ Japanese​ culture and​ desserts.​

[Dheerapol · Rating 4 out of 5]

หนังสือสืบสวนที่ไม่ใช่เรื่องฆาตกรรม เด็กสาวที่เริ่มทำงานในร้านขนมญี่ปุ่นพาเราเรียนรู้เรื่องราวที่มาและความหมายของขนมแต่ละชนิด เซตเรื่องราวได้น่าสนใจดี อ่านเพลินๆ

ควรเสิร์ชหาภาพประกอบระหว่างการอ่าน เพื่อได้อรรถรสมากยิ่งขึ้น

ที่สำคัญคือ อย่าอ่านตอนหิว

[kayn · Rating 3 out of 5]

รู้สึกว่ามีfoot noteเยอะมากจนไม่สามารถโฟกัสกับเนื้อเรื่องได้100% เราคงไม่เบลมหนังสือ คิดว่าหนังสือเล่มนี้คงจะเหมาะกับผู้ที่หลงรักวัฒนธรรมญี่ปุ่นและขนมที่เป็นtraditionalของญี่ปุ่นซะมากกว่า

[Bewl2P · Rating 4 out of 5]

สำหรับเรามันว้าวมากๆ หนังสือน่ารักแล้วก็ทำให้หิวด้วย บอกเล่าเรื่องราวต่างๆผ่านขนมวากาชิได้น่าติดตามมากๆ มีพูดถึงเรื่อง body shaming, beauty standarts, การคุมคามทางเพศด้วย ชอบที่ตัวละครฉลาด กล้าที่จะตั้งคำถาม ชอบคาแรคเตอร์ตัวละครต่างๆในเรื่องด้วยมีความเล่นใหญ่คล้ายมังงะ มันทำให้ตัวละครมีชีวิตชีวา มีสีสัน

[Polyj · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลิน มีการไขปริศนาเบา ๆ เกี่ยวกับขนม
จะมีพวกการเล่นคำญี่ปุ่นที่เข้าใจยากอยู่ ถึงจะมีคำอธิบายให้ ก็ยังยากอยู่ดีนะ

[Gib Chan · Rating 1 out of 5]

ทำไมเราว่าไม่สนุกเลยอ่าาา ( -"- )

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

Review : 27/2563
เรื่อง : ร้านขนมแห่งความลับ (แนวสืบสวนสอบสวน)
ผู้แต่ง : ซากากิ สึคาสะ
ผู้แปล : ปาวัน การสมใจ
พิมพ์ครั้งที่ 1 : มิถุนายน 2563
สำนักพิมพ์ : แพรวสำนักพิมพ์

โปรยปกหลัง :
อุเมโมโตะ เคียวโกะ (ชื่อเล่น อันจัง)
เริ่มทำงานที่ร้านวากาชิ "มิตสึยะ"
ในชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
เธอเป็นเด็กสาวร่าง (ติดจะ) ท้วม วัยสิบแปดปี
แต่ละวันของเธอรายล้อมไปด้วยผู้จัดการร้าน
และเพื่อนร่วมงานที่แม้จะเป็นมืออาชีพ
แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่มีใครเหมือน
ร้านแห่งนี้ทำให้เธอเริ่มรู้ซึ้งถึงเสน่ห์ของวากาชิ
(ขนมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม) ซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราว
และลูกเล่นต่างๆ รวมถึงความจริงอันคาดไม่ถึงที่ซุกซ่อนอยู่ในคำพูด
และการกระทำมากปริศนาของคุณลูกค้าแต่ละคน
นี่คือนิยายสืบสวนที่รับรองได้เลยว่า
อ่านแล้วต้องเผลอตัววิ่งไปร้านขายขนมแน่นอน

คำนำสำนักพิมพ์ :
"ร้านขนมแห่งความลับ" เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนที่ไม่มีตำรวจ นักสืบ หรือเลือดสักหยด มีเพียงความหอมหวาน และการบรรยายรสชาติของขนมญี่ปุ่นยามเมื่ออยู่บนปลายลิ้นที่แสนยั่วยวนคุณผู้อ่าน เมื่อสาวน้อยร่างไม่ผอมตามสมัยนิยม ตัดสินใจไม่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยอย่างเพื่อนคนอื่น แต่กลับเลือกที่จะทำงานที่ร้านขนมแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าโตเกียว ณ ที่ซึ่งมีความลับอันเกี่ยวเนื่องกับขนมให้เธอค้นหาและหลงใหลจากทั้งเหล่าลูกค้าและเพื่อนร่วมงาม

แพรวสำนักพิมพ์

เนื้อเรื่อง :
อันของวากาชิ
อุเมโมโตะ เคียวโกะ เรียนจบม.ปลาย แต่ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี เพราะไม่คิดจะเรียนต่อมหาวิทยาลัย ขณะที่เดินหางาน ก็ผ่านร้านขนมชื่อ มิตสึยะ จึงเข้าไปสมัครงาน หลังจากเลือกจากตัวเลือกมากมายในที่สุดก็เลือกได้ร้านมิตสึยะ ที่เห็���ตอนแรกไม่มีพนักงานชาย แต่สุดท้ายในร้านก็มีพนักงานชายนั่นแหละ คนแรกที่เจอคือทาจิบานะ ที่ตอนแรกดูเหมือนไม่ค่อยถูกกัน ที่ไหนได้นิสัยหัวใจสาวน้อยมากและขอเรียกชื่อเคียวโกะว่าอันโกะ เคียวโกะบอกว่าขอให้เรียกอันเฉยๆ
ส่วนผู้จัดการร้านสึบากิที่เห็นทำนายอะไรได้แม่นยำ พออยู่หลังร้านกลับมีงานอดิเรกเล่นหุ้น โวยวายเสียงดังและนิสัยคุณลุงมาก
เคียวโกะมาทำงานพาร์ทไทม์ ก็พบเจอลูกค้าที่ซื้อขนมวากาชิ จนผู้จัดการร้านสามารถทำนายได้ว่าบริษัทที่เธอทำงานเป็นยังไง จากการซื้อขนมวากาชิของเธอ และแล้วเคียวโกะก็ทำงานผ่านเดือนแรกไปได้

การนัดเดตปีละครั้ง
ตอนนี้ก็ถึงเทศกาลโอชูเก็น แล้วก็ได้เจอลูกค้าที่มีปัญหา เคียวโกะก็ได้คุณซากุระอิ ที่เป็นรุ่นพี่พนักงานพาร์ทไทม์ที่ดูเหมือนสาวเรียบร้อยช่วยเหลือ แต่ความจริงเป็นอดีตนักเลงสาวนะเนี่ย มองแต่รูปร่างหน้าตาไม่ได้จริงๆ
และก็ถึงเทศกาลทานาบาตะ ขนมวากาชิยังสื่อความหมายออกมาได้ดีเช่นเคย และผู้จัดการร้านสึบากิก็ดูออกอีกแล้วว่าลูกค้าจะซื้อไปไหนไปทำอะไร และยังสื่อความหมายมากมายทั้งการจับคู่สี และการตกแต่งช่วยเป็นสื่อกลางได้ดีทีเดียว ซึ่งความหมายของวากาชิสำหรับคนที่รู้จักและนิยมยังเป็นตัวแทน สื่อความหมายได้อีกด้วย ผู้จัดการสึบากิก็สามารถบอกได้ตลอดทุกครั้งสินะ ผู้จัดการสึบากิก็มีคนที่รอคอยเช่นกัน ทำงานอยู่ในห้างสรรพสินค้าโตเกียวนี่ก็มีเรื่องสนุกเยอะเหมือนกันนะ

ฮางิกับโบตั๋น
อันจัง แนะนำวากาชิได้น่ากินมาก และก็เจอลูกค้าที่ดูเหมือนยากูซ่า พูดจาจนทำให้ตกใจหลายครั้งแถมยังอยากจะสั่งขนมแต่กับอันจัง สุดท้ายก็รู้ว่าเป็นอาจารย์ของคุณทาจิบานะ เมื่อรู้แล้วก็เลยรู้ว่าเป็นช่างทำวากาชิ วากาชิมีศัพท์เฉพาะมากมายหลากหลายจริงๆ ชื่อขนมส่วนใหญ่มักเต็มไปด้วยคำพ้องเสียงและการเล่นคำ ซึ่งเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่นเหมือนกัน

คันโรยะ
อันจังต้องเข้าทำงานกะบ่าย เพราะช่วงนี้คุณซากุระอิไม่ว่างเท่าเดิม ได้ความรู้สึกที่แตกต่างจากกะเช้าจริงๆ ลูกค้าที่ซื้อก็ต่างกัน ของที่ขายได้ก็ต่างกัน ให้ประสบการณ์แปลกใหม่จริงๆ ผู้จัดการสึบากิเป็นคนที่เก่งมาที่สั่งสินค้ามาได้ใกล้เคียงกับการขาย ทำให้เหลือสินค้าน้อยทุกครั้ง ไม่เหมือนกับร้านอื่นๆที่ต้องลดราคาสินค้ากันสุดๆ

สึจิอุระนำทาง
คืนวันคริสต์มาสอีฟ และคริสต์มาสผ่านไป เคียวโกะเริ่มไปทำงานตั้งแต่วันที่สองของปีใหม่ ที่ไหนก็มีถุงโชคดี ทางร้านก็มีสึจิอุระ ที่เป็นเหมือนคุกกี้เสี่ยงทายแต่ความจริงเป็นวากาชิอย่างหนึ่งข้างในมีคำทำนายอยู่ แล้วก็มีปัญหาเกิดขึ้นเมื่อมีลูกค้าซื้อสึจิอุระไปแล้วนำกลับมาบอกว่าเป็นกระดาษเปล่าแต่นั้นเป็นความผิดของโรงงานที่ใส่ผิดไป มีลูกค้าคนหนึ่งที่มาพร้อมสึจิอุระแต่ด้านในเป็นรูปภาพ เมื่อตรวจเช็คดูก็พบว่าถุงและกระดาษห่อไม่ใช่ของที่ร้านแต่ใกล้เคียง ทางสำนักงานใหญ่ก็บอกว่าไม่ได้ใส่รูปภาพลงไปแน่นอน แต่เคียวโกะก็ยังพยายามคิดหาคำแปลเหล่านั้นจนได้ และยังได้รู้ความลับของผู้จัดการสึบากิอีกด้วย
อันจังทำให้คนรอบข้างมีความสุข
เพราะวากาชิต้องเริ่มต้นด้วยอันยังไงล่ะ

หลังอ่าน :
เป็นนิยายสืบสวนที่อ่านแล้วมีความสุข เพราะวากาชิเต็มไปด้วยการเปรียบเปรยและการเล่นคำ ได้เรียนรู้ประวัติของวากาชิ และประวิติศาสตร์ของญี่ปุ่น ผ่านวากาชิและตัวละครในเรื่อง อันจังสาวน้อยไซส์แอลที่ทำให้คนรอบข้างมีความสุข ใครๆก็อยากอยู่ใกล้และชื่นชอบ โดยเฉพาะตอนที่แนะนำวากาชิแต่ละอย่างชวนให้ซื้อกลับบ้านจริงๆเลยค่ะ อ่านไปหิวไปจริงๆ