ვაუ, მეგობარმა პოეტებმა მაჩუქეს და გამაცნეს რობერტ კელი. პირველი შეხვედრისთვის, ასეთი პატარა წიგნით მგონი მეტისმეყი სიმპათია გამიჩნდა. თავიდან ვერ დავუმუღამე, მაგრამ ხმამაღლა ვკითხულობდი და მისწორდებოდა. მერე ერთ ლექსს აურათი გადავუღე და სადაც 2 წუთს გამოვნახავდი, ტელეფონში ვკითხულობდი. ბევრჯერ წავიკითხე ეგ ერთი ლექსი, 15 ჯერ ალბათ და ყოველ წაკითხვაზდ უფრო და უფრო მომწონდა. რობერტ კელი ცოცხალია და იმედია მეც შემხვდება სიზმარში ოდესმე.