What do you think?
Rate this book
Η βλάβη - Το τούνελ - Ο σκύλος
Σ’ αυτό τον κόσμο που είναι γεμάτος βλάβες οδηγεί και ο δικός μας δρόμος. Στη σκονισμένη άκρη του, δίπλα σε γιγάντιες ρεκλάμες για υποδήματα Bally, αυτοκίνητα Studebaker, παγωτά, δίπλα στις αναμνηστικές πλάκες για τους νεκρούς των τροχαίων, υπάρχει ακόμα χώρος για μερικές πιθανές ιστορίες, στις οποίες η ανθρωπότητα κοιτάζει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός συνηθισμένου ανθρώπου, κάθε απλή αναποδιά αποκτά απρομελέτητα καθολικό χαρακτήρα, το δικαστήριο και η δικαιοσύνη εμφανίζονται στο οπτικό πεδίο, ίσως μάλιστα και η χάρη, όπως αυτά τυχαία συλλαμβάνονται και καθρεφτίζονται στο μονόκλ ενός μεθυσμένου.
140 pages, Paperback
First published January 1, 1956
22 people are currently reading
455 people want to read
About the author
Friedrich Dürrenmatt
409 books1,028 followersFriedrich Dürrenmatt (1921 – 1990) was a Swiss author and dramatist.
Dürrenmatt was born in the Emmental (canton of Bern), the son of a Protestant pastor. His grandfather Ulrich Dürrenmatt was a conservative politician. The family moved to Bern in 1935. Dürrenmatt began to study philosophy and German language and literature at the University of Zurich in 1941, but moved to the University of Bern after one semester. In 1943 he decided to become an author and dramatist and dropped his academic career. In 1945-46, he wrote his first play, "It is written". On October 11 1946 he married actress Lotti Geissler. She died in 1983 and Dürrenmatt was married again to another actress, Charlotte Kerr, the following year.
He was a proponent of epic theater whose plays reflected the recent experiences of World War II. The politically active author gained fame largely due to his avant-garde dramas, philosophically deep crime novels, and often macabre satire. One of his leading sentences was: "A story is not finished, until it has taken the worst turn". Dürrenmatt was a member of the Gruppe Olten.
Dürrenmatt was born in the Emmental (canton of Bern), the son of a Protestant pastor. His grandfather Ulrich Dürrenmatt was a conservative politician. The family moved to Bern in 1935. Dürrenmatt began to study philosophy and German language and literature at the University of Zurich in 1941, but moved to the University of Bern after one semester. In 1943 he decided to become an author and dramatist and dropped his academic career. In 1945-46, he wrote his first play, "It is written". On October 11 1946 he married actress Lotti Geissler. She died in 1983 and Dürrenmatt was married again to another actress, Charlotte Kerr, the following year.
He was a proponent of epic theater whose plays reflected the recent experiences of World War II. The politically active author gained fame largely due to his avant-garde dramas, philosophically deep crime novels, and often macabre satire. One of his leading sentences was: "A story is not finished, until it has taken the worst turn". Dürrenmatt was a member of the Gruppe Olten.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
August 18, 2020
Έχει τύχει ποτέ να ξυπνήσετε κατατρομαγμενοι από έναν βαθύ ύπνο, μες στον ιδρώτα και την ανησυχία και να προσπαθείτε να επαναφέρετε στη μνήμη σας τι ήταν αυτό που τόσο σας τάραξε? Και να έρχονται στο μυαλό σας αναμνήσεις και εικόνες μιας φυσιολογικής αρχικά πλοκής, ενώ στη συνέχεια άρχισαν να γίνονται τα πιο ακαταλαβιστικα και περίεργα πράγματα που μέχρι και αστεία θα μπορούσαν να χαρακτηριστουν, τα οποία όμως είχαν μια σκοτεινή, αλλόκοτη, τρομακτική κατάληξη που σας άφησε αυτό το αίσθημα κλειστοφοβιας και πνιγμου ξυπνώντας και σας ακολούθησε για αρκετή ώρα μετά?
Αν ναι, τότε καταλαβαίνετε ακριβώς τι συναισθήματα μου δημιούργησε αυτή η μικρή συλλογή με τα 3 διηγήματα του Ντυρενματ.. Διαβάζονται μονομιάς, αλλά τα σκέφτεσαι για ώρες μετα. Μια εξαιρετική έκδοση με απίστευτη συνοχή ανάμεσα στα 3 διηγήματα που με έκανε να θέλω να αναζητήσω και άλλα έργα του συγγραφέα.. Μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Αν ναι, τότε καταλαβαίνετε ακριβώς τι συναισθήματα μου δημιούργησε αυτή η μικρή συλλογή με τα 3 διηγήματα του Ντυρενματ.. Διαβάζονται μονομιάς, αλλά τα σκέφτεσαι για ώρες μετα. Μια εξαιρετική έκδοση με απίστευτη συνοχή ανάμεσα στα 3 διηγήματα που με έκανε να θέλω να αναζητήσω και άλλα έργα του συγγραφέα.. Μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη.
July 8, 2020
αριστούργημα.-
Τα διηγήματα διαδραματίζονται σε μικρούς κλειστούς (και κλειστοφοβικούς) χώρους, σαν σκηνικά θεάτρου. Η Βλάβη (το μεγαλύτερο σε μέγεθος διήγημα) είναι ένα συγκλονιστικό κείμενο που πραγματεύεται τα πάντα, κυρίως το ρόλο της δικαιοσύνης και την έννοια της ενοχής και του δόλου. Όλα αυτά κατά τη διάρκεια ενός λουκούλλειου γεύματος που μοιάζει να χει σκηνοθετηθεί από τον Vinterberg, καθώς αποκαλύπτεται ένας κόσμος γεμάτος βλάβες, καθόλου κυριολεκτικές, βλάβες που - με διαφορετικό τρόπο - επεκτείνονται και στα υπόλοιπα διηγήματα.
Τα διηγήματα διαδραματίζονται σε μικρούς κλειστούς (και κλειστοφοβικούς) χώρους, σαν σκηνικά θεάτρου. Η Βλάβη (το μεγαλύτερο σε μέγεθος διήγημα) είναι ένα συγκλονιστικό κείμενο που πραγματεύεται τα πάντα, κυρίως το ρόλο της δικαιοσύνης και την έννοια της ενοχής και του δόλου. Όλα αυτά κατά τη διάρκεια ενός λουκούλλειου γεύματος που μοιάζει να χει σκηνοθετηθεί από τον Vinterberg, καθώς αποκαλύπτεται ένας κόσμος γεμάτος βλάβες, καθόλου κυριολεκτικές, βλάβες που - με διαφορετικό τρόπο - επεκτείνονται και στα υπόλοιπα διηγήματα.
May 11, 2025
Ich bin einfach Dürrenmatt-Ultra. Wat soll ich sagn? Der Mann konnte einfach schreiben! Diese Sammlung von drei Kurzgeschichten gehört jetzt schon zu meinen all-time favorites, bin obsessed, kann sie wirklich jedem ans Herz legen.
Hier kommt ihr zu meinen Einzelrezensionen:
"Der Hund": 5 fucking Sterne
"Der Tunnel": 4,5 Sterne
"Die Panne": 5 Sterne (on a reread)
Hab die drei Geschichten Anfang Dezember erstmal für mich alleine gelesen und dann über Weihnachten nochmal meiner Mutter laut vorgelesen und damn, beim lauten Vorlesen waren sie nochmal eindrücklicher und besser. Ganz, ganz großes Kino. Hab mich ja schon in Dürrenmatts Theaterstücke verliebt (Die Physiker und Der Besuch der alten Dame—ganz, ganz toll!), aber jetzt bin ich convinced, dass ich richtig, richtig viel von ihm lesen muss. Die Leseliste wird auch nicht kürzer, ey.
Hier kommt ihr zu meinen Einzelrezensionen:
"Der Hund": 5 fucking Sterne
"Der Tunnel": 4,5 Sterne
"Die Panne": 5 Sterne (on a reread)
Hab die drei Geschichten Anfang Dezember erstmal für mich alleine gelesen und dann über Weihnachten nochmal meiner Mutter laut vorgelesen und damn, beim lauten Vorlesen waren sie nochmal eindrücklicher und besser. Ganz, ganz großes Kino. Hab mich ja schon in Dürrenmatts Theaterstücke verliebt (Die Physiker und Der Besuch der alten Dame—ganz, ganz toll!), aber jetzt bin ich convinced, dass ich richtig, richtig viel von ihm lesen muss. Die Leseliste wird auch nicht kürzer, ey.
June 8, 2024
Like much of Dürrenmatt’s work, these 3 experimental short stories are ambiguous and can be read and interpreted on many different levels. Another constant is the pervading sense of disorientation, sometimes bordering on dread, that runs through these stark stories. In them I find the juxtaposition of Dürrenmatt’s beautiful and calm style and the unsettling narratives especially interesting. Here Kafka’s influence on Dürrenmatt is fairly plain.
November 6, 2020
Αν έπρεπε να διαλέξω μια λέξη για να περιγράψω αυτές τις 3 ιστορίες μάλλον θα ήταν "αναπάντεχες". Είχαν μια κάποια έκπληξη μέσα τους, κάτι απίθανο (κι ας είχε η Βλάβη ως υπότιτλο "Μια ακόμη πιθανή ιστορία"), κάτι απροσδόκητο! Κάπως σουρεάλ, μια απροσδιόριστη απειλή να πλανάται στην ατμόσφαιρα, κάτι αφύσικο να διαταράσσει τη φυσικότητα των πραγμάτων.
Πλάκα είχαν!
Πλάκα είχαν!
August 24, 2020
Ο χρόνος που χρειάζεται για να σκεφτείς τι διάβασες είναι πολλαπλάσιος του χρόνου που σου παίρνει να το διαβάσεις. Πραγματικά εξαιρετικό.
ΥΓ: Φυσικά γι ακόμη μια φορά απολύτως άρτια η δουλειά των εκδόσεων Αντίποδες στην επιλογή του έργου, τη μετάφραση και την πανέμορφη έκδοση.
ΥΓ: Φυσικά γι ακόμη μια φορά απολύτως άρτια η δουλειά των εκδόσεων Αντίποδες στην επιλογή του έργου, τη μετάφραση και την πανέμορφη έκδοση.
January 23, 2021
4.5
Διαμαντάκι
Διαμαντάκι
August 31, 2022
Λατρεύω τα βιβλία εκείνα που όταν τα τελειώνεις έχεις αυτή την αίσθηση πως θα τριγυρνάνε στο μυαλό σου για μέρες. Και αυτό είναι αδιαμφισβήτητα ένα τέτοιο βιβλίο.
November 6, 2021
Γκροτέσκο, σουρεαλιστικό, παράλογο, captivating. Αυτό είναι πάντα το μοτίβο του Ντύρενματ και στα συγκεκριμένα τρία διηγήματα παρουσιάζεται τόσο ξεκάθαρα όσο και στο «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» και «Δικαιοσύνη».
«Η βλάβη» μου θύμισε αμέσως το τηλεοπτικό θεατρικό «Το θανάσιμο παιχνίδι» με τον Τζωρτζ Σήγκαλ το οποίο είναι πράγματι βασισμένο στο διήγημα. Το παράλογο και απελευθερωτικό συναίσθημα της παραδοχής αλλά και η γνωστή στηλίτευση της συμβατικής δικαιοσύνης.
«Το τούνελ» είναι απλά καταπληκτικό και αποτελεί την επιτομή του σουρεαλιστικού μηνύματος που μονίμως αποπνέουν τα έργα του Ελβετού. Άνετα θα γινόταν επεισόδιο του Twilight Zone ή Black mirror.
«Ο σκύλος» είναι συγκριτικά το πιο αδύναμο από τα τρία, τείνει προς την παραβολή και θυμίζει κάπως Κάφκα, χωρίς όμως να είναι.
Σύντομα και τόσο περιεκτικά όσο μάταια προσπαθούν να γίνουν εκατοντάδες σελίδες διαφόρων σκουπιδιών που κυκλοφορούν. Ο Ντύρενματ είναι το αντίβαρο του ετέρου συγκλονιστικού Ελβετού, Μαξ Φρις, και δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει με το πνεύμα του.
«Η βλάβη» μου θύμισε αμέσως το τηλεοπτικό θεατρικό «Το θανάσιμο παιχνίδι» με τον Τζωρτζ Σήγκαλ το οποίο είναι πράγματι βασισμένο στο διήγημα. Το παράλογο και απελευθερωτικό συναίσθημα της παραδοχής αλλά και η γνωστή στηλίτευση της συμβατικής δικαιοσύνης.
«Το τούνελ» είναι απλά καταπληκτικό και αποτελεί την επιτομή του σουρεαλιστικού μηνύματος που μονίμως αποπνέουν τα έργα του Ελβετού. Άνετα θα γινόταν επεισόδιο του Twilight Zone ή Black mirror.
«Ο σκύλος» είναι συγκριτικά το πιο αδύναμο από τα τρία, τείνει προς την παραβολή και θυμίζει κάπως Κάφκα, χωρίς όμως να είναι.
Σύντομα και τόσο περιεκτικά όσο μάταια προσπαθούν να γίνουν εκατοντάδες σελίδες διαφόρων σκουπιδιών που κυκλοφορούν. Ο Ντύρενματ είναι το αντίβαρο του ετέρου συγκλονιστικού Ελβετού, Μαξ Φρις, και δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει με το πνεύμα του.
December 19, 2020
Από μία νουβέλα και δύο διηγήματα του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ (1921-1990) αποτελείται η συλλογή που μας προσφέρουν οι πάντα προσεγμένες εκδόσεις Αντίποδες με τίτλο Η Βλάβη. Το τούνελ. Ο σκύλος.
Η έξοχη Βλάβη διαβάζεται σε ένα απόγευμα και δανείζεται τον τίτλο από μια βλάβη στο αμάξι του πρωταγωνιστή σε κάποιον δρόμο στις Άλπεις, ο οποίος ταξιδεύει ως γενικός αντιπρόσωπος υφασμάτων. Ο ήρωας αναγκάζεται να διανυκτερεύσει στο κοντινότερο χωριό μέχρι να επισκευασθεί το αυτοκίνητο του το επόμενο πρωί. Εκεί γνωρίζει και δέχεται να περάσει την βραδιά του στο σπίτι ενός ηλικιωμένου συνταξιούχου, πρώην δικαστή, δειπνίζοντας με δύο φίλους του, έναν πρώην εισαγγελέα και έναν πρώην συνήγορο υπεράσπισης που μαζί με το πλουσιοπάροχο δείπνο που προσφέρουν στον επισκέπτη τους τού προτείνουν και συμμετοχή στο καθιερωμένο παιχνίδι τους, το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από μία εικονική δίκη, ένα
ψευδό-δικαστήριο, με αυτόν στον ρόλο του κατηγορουμένου. Ο ήρωας, σίγουρος για την αθωότητα του, δέχεται εύθυμα. Από την στιγμή που ξεκινά το δείπνο αλλά και το δικαστήριο, στήνετε παράλληλα και μία σάτιρα με γκροτέσκες περιγραφές που ρουφάει τον αναγνώστη όμως αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Στα διηγήματα Το Τούνελ και τέλος Ο Σκύλος, συνοπτικά και για τα δύο, παρακολουθούμε πως το αναπάντεχο, το απρόσμενο και μεταφυσικό(;) μπορεί να εισβάλει στην πραγματικότητα και τι είναι αυτό που μπορεί να ακολουθήσει μετά, δείχνοντας ξεκάθαρα πόσο δεξιοτέχνης είναι ο Ντύρενματ στην μικρή φόρμα αφού καμία πρόταση δεν περισσεύει.
Αξίζει τον χρόνο να διαβαστεί.
Η έξοχη Βλάβη διαβάζεται σε ένα απόγευμα και δανείζεται τον τίτλο από μια βλάβη στο αμάξι του πρωταγωνιστή σε κάποιον δρόμο στις Άλπεις, ο οποίος ταξιδεύει ως γενικός αντιπρόσωπος υφασμάτων. Ο ήρωας αναγκάζεται να διανυκτερεύσει στο κοντινότερο χωριό μέχρι να επισκευασθεί το αυτοκίνητο του το επόμενο πρωί. Εκεί γνωρίζει και δέχεται να περάσει την βραδιά του στο σπίτι ενός ηλικιωμένου συνταξιούχου, πρώην δικαστή, δειπνίζοντας με δύο φίλους του, έναν πρώην εισαγγελέα και έναν πρώην συνήγορο υπεράσπισης που μαζί με το πλουσιοπάροχο δείπνο που προσφέρουν στον επισκέπτη τους τού προτείνουν και συμμετοχή στο καθιερωμένο παιχνίδι τους, το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από μία εικονική δίκη, ένα
ψευδό-δικαστήριο, με αυτόν στον ρόλο του κατηγορουμένου. Ο ήρωας, σίγουρος για την αθωότητα του, δέχεται εύθυμα. Από την στιγμή που ξεκινά το δείπνο αλλά και το δικαστήριο, στήνετε παράλληλα και μία σάτιρα με γκροτέσκες περιγραφές που ρουφάει τον αναγνώστη όμως αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Στα διηγήματα Το Τούνελ και τέλος Ο Σκύλος, συνοπτικά και για τα δύο, παρακολουθούμε πως το αναπάντεχο, το απρόσμενο και μεταφυσικό(;) μπορεί να εισβάλει στην πραγματικότητα και τι είναι αυτό που μπορεί να ακολουθήσει μετά, δείχνοντας ξεκάθαρα πόσο δεξιοτέχνης είναι ο Ντύρενματ στην μικρή φόρμα αφού καμία πρόταση δεν περισσεύει.
Αξίζει τον χρόνο να διαβαστεί.
May 4, 2025
Εγώ τώρα τι να πω για αυτή την αναπάντεχα σουρρεαλιστική συλλογή διηγημάτων;
Ξεκινάει μαλακά, αστεία, ελαφρώς κωμικά και γελοία, αλλά δίνει νόημα σε κάθε πρόταση που γράφεται και σε θέτει προ των ευθυνών σου ηθικά. Νομίζεις πως είσαι ένας πολίτης που δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό, ζεις την ζωή σου με λίγες σκέψεις, απλοϊκά και χωρίς να πολυσκέφτεσαι πως η δική σου ζωή επιδρά στων άλλων. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Βρήκα την ιστορία της "Βλάβης", αυτή που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου απολύτα αρ��στοτεχνικά δοσμένη. Μια βλάβη στο αμάξι του πρωταγωνιστή τον κάνει να καταλήγει να περνάει ένα βράδυ σε μια βίλλα ενός ηλικιωμένου συνταξιούχου, πρώην δικαστή, ο οποίος έχει την συνήθεια να δειπνίζει με δύο φίλους του, έναν πρώην εισαγγελέα και έναν πρώην συνήγορο υπεράσπισης και να παίζουν ένα ιδιότυπο παιχνίδι, αυτό του ψευδο-δικαστηρίου. Ενώ φυσικά καταλανώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες υπέροχου κρασιού από όλες τις περιοχές της Γαλλίας, τυριών και άλλων λουκούλλειων εδεσμάτων που μου έκαναν να τρέξουν τα σάλια μου! Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται τελικά στο εδώλιο και ξεκινάει η δίκη του, πρώτα χωρίς συγκεκριμένη κατηγορία, γρήγορα όμως θα βρεθεί σοβαρό ατόπημά του. Την αγάπησα την ιστορία αυτή, την βρήκα μια απίστευτα ισορροπημένη εκδοχή ψυχολογικού θρίλερ, ίσως κάτι σαν το "Funny games" στο μυαλό μου, χωρίς όμως συγκεκριμένο λόγο. Φυσικά πρωταγωνιστής εδώ είναι η βλάβη στο σύγχρονο σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, όπως και η βλάβη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε.
Σειρά είχε το "Τούνελ" που μου δημιούργησε μια απίστευτη αίσθηση κλειστοφοβίας, μια ματαιότητα για το πόσο λάθος είναι να αγχώνεσαι για πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου, όλα αυτά δοσμένα με απόλυτα θεατρικό τρόπο και καθόλου μελό.
Τέλος, ο "σκύλος", για εμένα ίσως το πιο αλληγορικό από όλα, ο σκύλος σε ακολουθεί και δεν μπορείς να τον αποτινάξεις επειδή δεν ξέρεις το όνομά του, όμως ξέρεις ότι πάντα είναι γύρω σου και σε βαραίνει.
Ξεκινάει μαλακά, αστεία, ελαφρώς κωμικά και γελοία, αλλά δίνει νόημα σε κάθε πρόταση που γράφεται και σε θέτει προ των ευθυνών σου ηθικά. Νομίζεις πως είσαι ένας πολίτης που δεν έχει κάνει κάτι μεμπτό, ζεις την ζωή σου με λίγες σκέψεις, απλοϊκά και χωρίς να πολυσκέφτεσαι πως η δική σου ζωή επιδρά στων άλλων. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Βρήκα την ιστορία της "Βλάβης", αυτή που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου απολύτα αρ��στοτεχνικά δοσμένη. Μια βλάβη στο αμάξι του πρωταγωνιστή τον κάνει να καταλήγει να περνάει ένα βράδυ σε μια βίλλα ενός ηλικιωμένου συνταξιούχου, πρώην δικαστή, ο οποίος έχει την συνήθεια να δειπνίζει με δύο φίλους του, έναν πρώην εισαγγελέα και έναν πρώην συνήγορο υπεράσπισης και να παίζουν ένα ιδιότυπο παιχνίδι, αυτό του ψευδο-δικαστηρίου. Ενώ φυσικά καταλανώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες υπέροχου κρασιού από όλες τις περιοχές της Γαλλίας, τυριών και άλλων λουκούλλειων εδεσμάτων που μου έκαναν να τρέξουν τα σάλια μου! Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται τελικά στο εδώλιο και ξεκινάει η δίκη του, πρώτα χωρίς συγκεκριμένη κατηγορία, γρήγορα όμως θα βρεθεί σοβαρό ατόπημά του. Την αγάπησα την ιστορία αυτή, την βρήκα μια απίστευτα ισορροπημένη εκδοχή ψυχολογικού θρίλερ, ίσως κάτι σαν το "Funny games" στο μυαλό μου, χωρίς όμως συγκεκριμένο λόγο. Φυσικά πρωταγωνιστής εδώ είναι η βλάβη στο σύγχρονο σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης, όπως και η βλάβη στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε.
Σειρά είχε το "Τούνελ" που μου δημιούργησε μια απίστευτη αίσθηση κλειστοφοβίας, μια ματαιότητα για το πόσο λάθος είναι να αγχώνεσαι για πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό σου, όλα αυτά δοσμένα με απόλυτα θεατρικό τρόπο και καθόλου μελό.
Τέλος, ο "σκύλος", για εμένα ίσως το πιο αλληγορικό από όλα, ο σκύλος σε ακολουθεί και δεν μπορείς να τον αποτινάξεις επειδή δεν ξέρεις το όνομά του, όμως ξέρεις ότι πάντα είναι γύρω σου και σε βαραίνει.
September 6, 2020
Πραγματική αποκάλυψη η υπέροχη γραφή και δραματουργία του Durrenmatt !!!!!
June 23, 2021
«Ο σκύλος δεν έχει όνομα και γι’ αυτό δεν μπορώ να τον διώξω»
To «Η βλάβη- το τούνελ – ο σκύλος» ήταν για κάποιους μήνες τώρα στο wishlist και έβλεπα φίλες και φίλους να βάζουν πέντε αστέρια το ένα μετά το άλλο και έλεγα οκ, υπομονή, 2-4 χρόνια μετά θα το πάρω, 7-8 χρόνια μετά θα το διαβάσω. Τελικά αποκτήθηκε προσφάτως στο Παζάρι βιβλίου στην πλατεία Εξαρχείων που είχα πάει με τον εξαιρετικό και δεινό παρακινητή ανάγνωσης Χάρη.
Πρόκειται για μια ανθολογία με τρία διηγήματα του Ελβετού Ντύρενματ, που αρχικά δίνει την εντύπωση του εκατό και κάτι σελίδες, σιγά. Καθόλου σιγά όμως! Αρχικά, δηλώνω ενθουσιασμένη με τον θεατρικό του λόγο και όλη την γελοιότητα που εμπεριέχουν οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι χαρακτήρες του. Τι καλύτερο από κάτι εξωφρενικό και παράλογο; Τι καλύτερο από το να έχεις έναν φίλο που κάθε φορά που βλέπεις έχει να σου εξιστορήσει ιστορίες καθημερινότητας, οι οποίες φαινομενικά μπορούν να συμβούν στον καθένα, αλλά στην πορεία παίρνουν τέτοιες ακραίες στροφές που αρχίζεις να κοιτάς κάπως αμήχανα προς το μέρος του.
«Ο σκύλος», αφορά ένα πλάσμα, ένα ον, μια συνήθεια που σε ακολουθεί και σε συνθλίβει, αλλά, εάν επιχειρούσες να τον πιάσεις και να τον σκοτώσεις, με τα χέρια σου, θα ήταν σαν να λες «έπαιξα ξύλο με κάποιον, νίκησα την κατάθλιψη». Σκοτεινό και σύντομο. «Το τούνελ», περιγράφει ένα ακυβέρνητο τρένο που δεν οδηγεί πουθενά και είναι ο ορισμός του άγχους και της κλειστοφοβίας. Καμία από αυτές τις δύο, δεν είναι ιδιαίτερα κωμικές, καθώς κυριαρχεί το άγχος θανάτου, το ανεξήγητο, το απρόβλεπτο, η νεύρωση, η απελπισία, η αλλοιωμένη σκέψη και η αγανάκτηση.
Η δικιά μου αγαπημένη ήταν «η βλάβη», συμβολική και χορταστική ανάμεσα στην ισορροπία της νευρικότητας και του αστείου. Τέσσερις νομικοί (στην σύνταξη), φιλοξενούν έναν πωλητή και παίζουν ένα παιχνίδι, ηθικού και ανησυχητικού ενδιαφέροντος, κρίνοντας πως θα ήταν ενδιαφέρον να στήσουν μια αυτοσχέδια δίκη, βασισμένη στην ζωή του πλασιέ. Μια χονδροκομμένη και γκροτέσκ φάρσα, που σε βασανίζει, διότι δεν εκτονώνεται το παράλογο που περιμένεις, αλλά ταυτόχρονα δεν υπάρχει και η βεβαιότητα πως θα αντέξεις αυτή την ασχήμια.
To «Η βλάβη- το τούνελ – ο σκύλος» ήταν για κάποιους μήνες τώρα στο wishlist και έβλεπα φίλες και φίλους να βάζουν πέντε αστέρια το ένα μετά το άλλο και έλεγα οκ, υπομονή, 2-4 χρόνια μετά θα το πάρω, 7-8 χρόνια μετά θα το διαβάσω. Τελικά αποκτήθηκε προσφάτως στο Παζάρι βιβλίου στην πλατεία Εξαρχείων που είχα πάει με τον εξαιρετικό και δεινό παρακινητή ανάγνωσης Χάρη.
Πρόκειται για μια ανθολογία με τρία διηγήματα του Ελβετού Ντύρενματ, που αρχικά δίνει την εντύπωση του εκατό και κάτι σελίδες, σιγά. Καθόλου σιγά όμως! Αρχικά, δηλώνω ενθουσιασμένη με τον θεατρικό του λόγο και όλη την γελοιότητα που εμπεριέχουν οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι χαρακτήρες του. Τι καλύτερο από κάτι εξωφρενικό και παράλογο; Τι καλύτερο από το να έχεις έναν φίλο που κάθε φορά που βλέπεις έχει να σου εξιστορήσει ιστορίες καθημερινότητας, οι οποίες φαινομενικά μπορούν να συμβούν στον καθένα, αλλά στην πορεία παίρνουν τέτοιες ακραίες στροφές που αρχίζεις να κοιτάς κάπως αμήχανα προς το μέρος του.
«Ο σκύλος», αφορά ένα πλάσμα, ένα ον, μια συνήθεια που σε ακολουθεί και σε συνθλίβει, αλλά, εάν επιχειρούσες να τον πιάσεις και να τον σκοτώσεις, με τα χέρια σου, θα ήταν σαν να λες «έπαιξα ξύλο με κάποιον, νίκησα την κατάθλιψη». Σκοτεινό και σύντομο. «Το τούνελ», περιγράφει ένα ακυβέρνητο τρένο που δεν οδηγεί πουθενά και είναι ο ορισμός του άγχους και της κλειστοφοβίας. Καμία από αυτές τις δύο, δεν είναι ιδιαίτερα κωμικές, καθώς κυριαρχεί το άγχος θανάτου, το ανεξήγητο, το απρόβλεπτο, η νεύρωση, η απελπισία, η αλλοιωμένη σκέψη και η αγανάκτηση.
Η δικιά μου αγαπημένη ήταν «η βλάβη», συμβολική και χορταστική ανάμεσα στην ισορροπία της νευρικότητας και του αστείου. Τέσσερις νομικοί (στην σύνταξη), φιλοξενούν έναν πωλητή και παίζουν ένα παιχνίδι, ηθικού και ανησυχητικού ενδιαφέροντος, κρίνοντας πως θα ήταν ενδιαφέρον να στήσουν μια αυτοσχέδια δίκη, βασισμένη στην ζωή του πλασιέ. Μια χονδροκομμένη και γκροτέσκ φάρσα, που σε βασανίζει, διότι δεν εκτονώνεται το παράλογο που περιμένεις, αλλά ταυτόχρονα δεν υπάρχει και η βεβαιότητα πως θα αντέξεις αυτή την ασχήμια.
September 3, 2023
Υπέροχο, εφιαλτικό, κλειστοφοβικό, θεατρικό, διαβάζεται απνευστί.
Βαθμολογία: 5/5
Βαθμολογία: 5/5
November 12, 2020
Κριτική στο Smassing Culture
Η Δυσλειτουργία της Κανονικότητας
«Έχοντας ακόμα φρέσκια την εμπειρία της μάχης σώμα με σώμα με τους θεόρατους βράχους, ο νεαρός ήταν ευγνώμων για ο,τιδήποτε μπορούσε να του αποσπάσει την προσοχή και να του θυμίσει τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την ήρεμη ζωή του πριν από σχεδόν μισή ώρα, τις ημέρες και τα χρόνια που κυλούσαν χωρίς απρόοπτα, λες και με τη μονοτονία τους τον προετοίμαζαν γι’ αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή, λες και δεν ζούσε παρά μόνο με την προσδοκία της κατακρήμνισης, της ξαφνικής υποχώρησης του εδάφους, της ριψοκίνδυνης βουτιάς στα έγκατα της γης».
Σε αυτή τη φράση μπορεί να συνοψιστεί το απαύγασμα, η ουσία της νουβέλας και των δύο διηγημάτων του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ, τα οποία ανθολόγησαν φέτος οι, πάντα προσεγμένες στις επιλογές τους, εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση Γιάννη Καλιφατίδη. Οι ήρωες των ιστοριών του ζουν ορθολογικά, συμβατικά, κομφορμιστικά, μέχρι την εισβολή του Παραλόγου στις ζωές τους, μια εισβολή τόσο αναπάντεχη, αλλά και τελεσίδικη, που τους κάνει να αναπολούν τις στιγμές του πρότερου βίου τους, στιγμές αθωότητας και ξεγνοιασιάς, προτού έρθουν αντιμέτωποι με τη φρίκη και τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Πρώτη κατά σειρά, και δικαίως η δημοφιλέστερη εκ των τριών, βρίσκεται η συγκλονιστική νουβέλα «Η Βλάβη», χρονολογηθείσα το 1955. Η ιστορία ξεκινά με τη σκιαγράφηση του αρχετυπικού πορτραίτου ενός μεσήλικα μικροαστού, ενός μικροεμποράκου πλασιέ, ο οποίος, κορεσμένος από την οικογενειακή ζωή και τα συζυγικά δεσμά, περιοδεύει από πόλη σε πόλη σε αναζήτηση αγοραστών και εφήμερων ερωτικών περιπετειών. Μέχρι που σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, η μηχανή της ολοκαίνουριας Studebaker του θα παρουσιάσει μια απρόσμενη βλάβη και θα τον αναγκάσει να διανυκτερεύσει εκεί, στην έπαυλη ενός ντόπιου γεροντάκου που συνηθίζει να φιλοξενεί ταξιδιώτες και ο οποίος θα τον προσκαλέσει σε δείπνο το ίδιο βράδυ με εκείνον και τους φίλους του. Από την αρχή του δείπνου οι ταξικές αντιθέσεις θα κάνουν την εμφάνισή τους, με τον Ντύρενματ να τονίζει τις διαφορές ανάμεσα στον ήρωά μας, εκπρόσωπο της μικροαστικής τάξης και με πενιχρή μόρφωση, και τους τέσσερις ηλικιωμένους, όλοι μεγαλοαστοί, μορφωμένοι και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συλλειτουργοί του νομικού επαγγέλματος και της απονομής δικαιοσύνης.
Το τραπέζι είναι πλουσιοπάροχο, τα πιάτα διαδέχονται το ένα το άλλο και το καλό κρασί ρέει άφθονο, μέχρι που το φαινομενικά αθώο παιχνίδι που θα συμφωνήσουν να παίξουν, μια εικονική δίκη με τον ήρωά μας στη θέση του κατηγορουμένου, θα αποδειχθεί αναπάντεχα επικίνδυνο. Σιγά σιγά τα προσχήματα της αστικής ευσέβειας αρχίζουν να πέφτουν, οι συνδαιτυμόνες αποκτηνώνονται, η βραδιά εκφυλίζεται προς το αλλόκοτο και το γκροτέσκο, και η αληθινή ουσία της ανθρώπινης φύσης αναδύεται από τα χαλάσματα, πλήρως απογυμνωμένη.
Ταυτόχρονα μια σάτιρα του αστικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης και μια φιλοσοφική πραγματεία για την ίδια την έννοια του Δικαίου, στη «Βλάβη» το έγκλημα παρουσιάζεται ως εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, υπό την έννοια της απανθρωπιάς, του κοινωνικού κανιβαλισμού, της κουλτούρας ανταγωνιστικότητας και ατομικισμού. Στη μεταπολεμική, καπιταλιστική Δύση που πασχίζει να ορθοποδήσει οικονομικά, οι άνθρωποι πατούν επί πτωμάτων για να ανέλθουν επαγγελματικά, εγκαταλείπουν την προηγούμενη θέση εργασίας, το προηγούμενο μοντέλο αυτοκινήτου, αλλά και τους ηθικούς φραγμούς τους για ένα σκαλί παραπάνω στην κοινωνική ιεραρχία και για την απόλαυση των θελγήτρων του καπιταλισμού. Ιδιοφυής στη σύλληψή της και αριστοτεχνική στην εκτέλεσή της, «Η Βλάβη» είναι μια ιστορία για τους μικρούς, καθημερινούς φόνους που όλοι διαπράττουμε, διαχρονική και επείγουσα μέχρι και στη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα.
Στο διήγημα «Το Τούνελ», ένας νεαρός άντρας, «με μπόλικο λίπος πάνω του για να κρατά σε απόσταση ασφαλείας ο,τιδήποτε αποτρόπαιο έβλεπε να συμβαίνει πίσω από τα παρασκήνια, πεπεισμένος ότι μέσα από τις σωματικές του κοιλότητες απειλούσε να εισχωρήσει όλη η φρίκη του κόσμου», επιβαίνει σε ένα τρένο που χρησιμοποιεί κάθε εβδομάδα, σε μια διαδρομή με την οποία είναι εξοικειωμένος. Ξάφνου όμως, ένα μικρής έκτασης τούνελ, στο οποίο ποτέ δεν είχε δώσει σημασία, φαίνεται πως εκτείνεται εις το διηνεκές, το σκοτάδι έξω από τα παράθυρα δεν δίνει τη θέση του στο φως της μέρας και τα βαγόνια της αμαξοστοιχίας δεν λένε να ξεφύγουν από την επικρεμάμενη άβυσσο. Και το χειρότερο όλων είναι ότι οι υπόλοιποι επιβάτες του τρένου δεν δείχνουν να έχουν καταλάβει τη μη αναστρέψιμη πορεία τους προς το Χάος.
Τέλος, στο ολιγοσέλιδο τελευταίο διήγημα «Ο Σκύλος», μια ευσεβής οικογένεια κλονίζεται από την άφιξη ενός κατάμαυρου, θεόρατου και απειλητικού σκύλου, ο οποίος γίνεται μόνιμος ακόλουθος του πατέρα και προπομπός της επικείμενης καταστροφής του.
Ο Ντύρενματ αποδεικνύεται μάστορας της μικρής φόρμας και οι ιστορίες της ανθολογίας αυτής αποτελούν μερικές σπουδαίες, καφκικής υφής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, αλληγορίες για την κατακρήμνιση του Δυτικού ανθρώπου, την εξάλειψη της μακαριότητας και του μικρόκοσμου που είχε δημιουργήσει, δίχως να προσέχει την παντελή απουσία φωτός, την καθολικότητα του ερέβους εντός του οποίου πορεύεται. Μέχρι που μια Βλάβη, μια είσοδος του Αλλότριου, του Μακάβριου και του Γκροτέσκου, θα τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του δυσλειτουργικότητες, τον δικό του χωλαίνοντα βηματισμό και χαίνουσες πληγές, αλλά και την προϊούσα σήψη ολάκερης της κοινωνίας.
Ένα αδιαμφιβήτητο αριστούργημα.
Η Δυσλειτουργία της Κανονικότητας
«Έχοντας ακόμα φρέσκια την εμπειρία της μάχης σώμα με σώμα με τους θεόρατους βράχους, ο νεαρός ήταν ευγνώμων για ο,τιδήποτε μπορούσε να του αποσπάσει την προσοχή και να του θυμίσει τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την ήρεμη ζωή του πριν από σχεδόν μισή ώρα, τις ημέρες και τα χρόνια που κυλούσαν χωρίς απρόοπτα, λες και με τη μονοτονία τους τον προετοίμαζαν γι’ αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή, λες και δεν ζούσε παρά μόνο με την προσδοκία της κατακρήμνισης, της ξαφνικής υποχώρησης του εδάφους, της ριψοκίνδυνης βουτιάς στα έγκατα της γης».
Σε αυτή τη φράση μπορεί να συνοψιστεί το απαύγασμα, η ουσία της νουβέλας και των δύο διηγημάτων του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ, τα οποία ανθολόγησαν φέτος οι, πάντα προσεγμένες στις επιλογές τους, εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση Γιάννη Καλιφατίδη. Οι ήρωες των ιστοριών του ζουν ορθολογικά, συμβατικά, κομφορμιστικά, μέχρι την εισβολή του Παραλόγου στις ζωές τους, μια εισβολή τόσο αναπάντεχη, αλλά και τελεσίδικη, που τους κάνει να αναπολούν τις στιγμές του πρότερου βίου τους, στιγμές αθωότητας και ξεγνοιασιάς, προτού έρθουν αντιμέτωποι με τη φρίκη και τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Πρώτη κατά σειρά, και δικαίως η δημοφιλέστερη εκ των τριών, βρίσκεται η συγκλονιστική νουβέλα «Η Βλάβη», χρονολογηθείσα το 1955. Η ιστορία ξεκινά με τη σκιαγράφηση του αρχετυπικού πορτραίτου ενός μεσήλικα μικροαστού, ενός μικροεμποράκου πλασιέ, ο οποίος, κορεσμένος από την οικογενειακή ζωή και τα συζυγικά δεσμά, περιοδεύει από πόλη σε πόλη σε αναζήτηση αγοραστών και εφήμερων ερωτικών περιπετειών. Μέχρι που σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, η μηχανή της ολοκαίνουριας Studebaker του θα παρουσιάσει μια απρόσμενη βλάβη και θα τον αναγκάσει να διανυκτερεύσει εκεί, στην έπαυλη ενός ντόπιου γεροντάκου που συνηθίζει να φιλοξενεί ταξιδιώτες και ο οποίος θα τον προσκαλέσει σε δείπνο το ίδιο βράδυ με εκείνον και τους φίλους του. Από την αρχή του δείπνου οι ταξικές αντιθέσεις θα κάνουν την εμφάνισή τους, με τον Ντύρενματ να τονίζει τις διαφορές ανάμεσα στον ήρωά μας, εκπρόσωπο της μικροαστικής τάξης και με πενιχρή μόρφωση, και τους τέσσερις ηλικιωμένους, όλοι μεγαλοαστοί, μορφωμένοι και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συλλειτουργοί του νομικού επαγγέλματος και της απονομής δικαιοσύνης.
Το τραπέζι είναι πλουσιοπάροχο, τα πιάτα διαδέχονται το ένα το άλλο και το καλό κρασί ρέει άφθονο, μέχρι που το φαινομενικά αθώο παιχνίδι που θα συμφωνήσουν να παίξουν, μια εικονική δίκη με τον ήρωά μας στη θέση του κατηγορουμένου, θα αποδειχθεί αναπάντεχα επικίνδυνο. Σιγά σιγά τα προσχήματα της αστικής ευσέβειας αρχίζουν να πέφτουν, οι συνδαιτυμόνες αποκτηνώνονται, η βραδιά εκφυλίζεται προς το αλλόκοτο και το γκροτέσκο, και η αληθινή ουσία της ανθρώπινης φύσης αναδύεται από τα χαλάσματα, πλήρως απογυμνωμένη.
Ταυτόχρονα μια σάτιρα του αστικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης και μια φιλοσοφική πραγματεία για την ίδια την έννοια του Δικαίου, στη «Βλάβη» το έγκλημα παρουσιάζεται ως εγγενές στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, υπό την έννοια της απανθρωπιάς, του κοινωνικού κανιβαλισμού, της κουλτούρας ανταγωνιστικότητας και ατομικισμού. Στη μεταπολεμική, καπιταλιστική Δύση που πασχίζει να ορθοποδήσει οικονομικά, οι άνθρωποι πατούν επί πτωμάτων για να ανέλθουν επαγγελματικά, εγκαταλείπουν την προηγούμενη θέση εργασίας, το προηγούμενο μοντέλο αυτοκινήτου, αλλά και τους ηθικούς φραγμούς τους για ένα σκαλί παραπάνω στην κοινωνική ιεραρχία και για την απόλαυση των θελγήτρων του καπιταλισμού. Ιδιοφυής στη σύλληψή της και αριστοτεχνική στην εκτέλεσή της, «Η Βλάβη» είναι μια ιστορία για τους μικρούς, καθημερινούς φόνους που όλοι διαπράττουμε, διαχρονική και επείγουσα μέχρι και στη σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα.
Στο διήγημα «Το Τούνελ», ένας νεαρός άντρας, «με μπόλικο λίπος πάνω του για να κρατά σε απόσταση ασφαλείας ο,τιδήποτε αποτρόπαιο έβλεπε να συμβαίνει πίσω από τα παρασκήνια, πεπεισμένος ότι μέσα από τις σωματικές του κοιλότητες απειλούσε να εισχωρήσει όλη η φρίκη του κόσμου», επιβαίνει σε ένα τρένο που χρησιμοποιεί κάθε εβδομάδα, σε μια διαδρομή με την οποία είναι εξοικειωμένος. Ξάφνου όμως, ένα μικρής έκτασης τούνελ, στο οποίο ποτέ δεν είχε δώσει σημασία, φαίνεται πως εκτείνεται εις το διηνεκές, το σκοτάδι έξω από τα παράθυρα δεν δίνει τη θέση του στο φως της μέρας και τα βαγόνια της αμαξοστοιχίας δεν λένε να ξεφύγουν από την επικρεμάμενη άβυσσο. Και το χειρότερο όλων είναι ότι οι υπόλοιποι επιβάτες του τρένου δεν δείχνουν να έχουν καταλάβει τη μη αναστρέψιμη πορεία τους προς το Χάος.
Τέλος, στο ολιγοσέλιδο τελευταίο διήγημα «Ο Σκύλος», μια ευσεβής οικογένεια κλονίζεται από την άφιξη ενός κατάμαυρου, θεόρατου και απειλητικού σκύλου, ο οποίος γίνεται μόνιμος ακόλουθος του πατέρα και προπομπός της επικείμενης καταστροφής του.
Ο Ντύρενματ αποδεικνύεται μάστορας της μικρής φόρμας και οι ιστορίες της ανθολογίας αυτής αποτελούν μερικές σπουδαίες, καφκικής υφής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, αλληγορίες για την κατακρήμνιση του Δυτικού ανθρώπου, την εξάλειψη της μακαριότητας και του μικρόκοσμου που είχε δημιουργήσει, δίχως να προσέχει την παντελή απουσία φωτός, την καθολικότητα του ερέβους εντός του οποίου πορεύεται. Μέχρι που μια Βλάβη, μια είσοδος του Αλλότριου, του Μακάβριου και του Γκροτέσκου, θα τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του δυσλειτουργικότητες, τον δικό του χωλαίνοντα βηματισμό και χαίνουσες πληγές, αλλά και την προϊούσα σήψη ολάκερης της κοινωνίας.
Ένα αδιαμφιβήτητο αριστούργημα.
February 4, 2022
Δεν ειχα την παραμικρή ιδέα ύπαρξης του συγκεκριμένου βιβλίου. Το πέτυχα πριν καιρό σαν πρόταση εδώ μέσα και είπα να του τη δωσω την ευκαιρία του.
Είναι ένα μικρό διαμαντάκι. 3 ιστορίες, τόσο διαφορετικες η μία από την άλλη αλλά αισθανόμουν συνέχεια ότι υπάρχει σύνδεση. Σκοτάδι, ατμόσφαιρα μυστηρίου και σε κάποια σημεία αποπνιχτικες λεπτομερειες, συνθέτουν 3 μικρά, ιδιαίτερα δημιουργηματα...
Η πρώτη ιστορία, η Βλάβη, πρέπει να γίνει κινηματογραφικη ταινία. Όλη η αποδόμηση της ανθρώπινης "επιτυχίας" σε λιγότερο από 100 σελίδες.
Είναι ένα μικρό διαμαντάκι. 3 ιστορίες, τόσο διαφορετικες η μία από την άλλη αλλά αισθανόμουν συνέχεια ότι υπάρχει σύνδεση. Σκοτάδι, ατμόσφαιρα μυστηρίου και σε κάποια σημεία αποπνιχτικες λεπτομερειες, συνθέτουν 3 μικρά, ιδιαίτερα δημιουργηματα...
Η πρώτη ιστορία, η Βλάβη, πρέπει να γίνει κινηματογραφικη ταινία. Όλη η αποδόμηση της ανθρώπινης "επιτυχίας" σε λιγότερο από 100 σελίδες.
January 19, 2023
Dieses Buch lohnt sich nur, wenn man »Die Panne« noch nicht kennt, die ich vor einigen Tagen schon las und mit vier Sternen bewertete.
Die beiden anderen Stücke sind kürzer und jeweils drei Sterne wert.
»Der Tunnel« ist eine kafkaeske Geschichte über eine Bahnfahrt aus dem Bernischen Richtung Zürich, die ein 24-jähriger Student regelmäßig zur Uni vornimmt. Aber diesmal will der Tunnel auf der Strecke, der ihm bislang nie wirklich aufgefallen ist, gar kein Ende nehmen und der Zug rast immer schneller. Eine Traumgeschichte, die man vielfältig interpretieren kann.
»Der Hund« ist eine sehr kurze ebenfalls symbolische Geschichte über einen Prediger und seine Tochter, denen sich eines Tages ein Schäferhund zugesellte. Der Ich-Erzähler bemerkt den Prediger mit seinem Hund und beginnt eine Beziehung mit der Tochter. Doch den Hund mag er nicht. In einem dramatischen Ende gehen dem Ich-Erzähler alle drei verloren, just als er zur Tat schreiten und den Hund töten wollte. Müsste man auch Sekundärliteratur bemühen, um die Symbolik zu verstehen.
Die beiden anderen Stücke sind kürzer und jeweils drei Sterne wert.
»Der Tunnel« ist eine kafkaeske Geschichte über eine Bahnfahrt aus dem Bernischen Richtung Zürich, die ein 24-jähriger Student regelmäßig zur Uni vornimmt. Aber diesmal will der Tunnel auf der Strecke, der ihm bislang nie wirklich aufgefallen ist, gar kein Ende nehmen und der Zug rast immer schneller. Eine Traumgeschichte, die man vielfältig interpretieren kann.
»Der Hund« ist eine sehr kurze ebenfalls symbolische Geschichte über einen Prediger und seine Tochter, denen sich eines Tages ein Schäferhund zugesellte. Der Ich-Erzähler bemerkt den Prediger mit seinem Hund und beginnt eine Beziehung mit der Tochter. Doch den Hund mag er nicht. In einem dramatischen Ende gehen dem Ich-Erzähler alle drei verloren, just als er zur Tat schreiten und den Hund töten wollte. Müsste man auch Sekundärliteratur bemühen, um die Symbolik zu verstehen.
August 12, 2023
Τα 5* για το πρωτο μυθιστορημα. Τα αλλα δυο έπονται.
February 12, 2025
Drei seltsame aber spannende Geschichten, die eine Atmosphäre vermitteln, die einen immer wieder schaudern lassen in der Erwartung dass irgendetwas ganz schreckliches gleich passiert.
Die Panne fand ich etwas sehr crazy.
Die Kurzgeschichten kann man gut einfach so an einem Abend weglesen.
Die Panne fand ich etwas sehr crazy.
Die Kurzgeschichten kann man gut einfach so an einem Abend weglesen.
March 1, 2023
Der Hund: 2/5
Der Tunnel: 0/5 (eine „typische“ Kurzgeschichte, die wenig Inhalt bei zu vielen Interpretationsmöglichkeiten hat)
Die Panne: 5/5 (Unglaublich packend! Am besten nur lesen, wenn man direkt danach mit anderen darüber diskutieren kann!)
Der Tunnel: 0/5 (eine „typische“ Kurzgeschichte, die wenig Inhalt bei zu vielen Interpretationsmöglichkeiten hat)
Die Panne: 5/5 (Unglaublich packend! Am besten nur lesen, wenn man direkt danach mit anderen darüber diskutieren kann!)
October 17, 2023
Μία εξαίσια συλλογή τριών ιστοριών με κλιμακούμενη ένταση. Ο Ντύρενματ μας εκθέτει αποσβολωτικά στην ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, στις αξίες και τα νοήματα της ύπαρξης αλλά και τα κενοτάφεια χαρακτήρων που αναζητούν μια μεγαλειώδη στιγμή για να αισθανθούν ζωντανοί.
Στο πρώτο μυθιστόρημα που είναι και το πιο εκτενές και μεστό - η Βλάβη - παρατηρούμε πως ένα φαινομενικά διασκεδαστικό παιχνίδι προσομοίωσης μιας δίκης μετατρέπεται σε μια προσωπική αξιακή και ηθική αναμέτρηση στην αναζήτηση μιας ταυτότητας. Μέσα σε ένα κλίμα διονυσιακής έκστασης και καταβρόχθισης εκλεκτών λιχουδιών και ποτών οι ήρωες μιλούν για δικαιοσύνη, για εγκλήματα, για ενοχή και για εξιλέωση.
"Όλοι εμείς σε αυτό το τραπέζι έχουμε αποβάλει προ πολλού την προκατάληψη να αντιμετωπίζουμε το έγκλημα ως κάτι άσχημο και τρομερό, να θεωρούμε πως η ομορφιά είναι αποκλειστικό προνόμιο της δικαιοσύνης».
Η δεύτερη και τρίτη ιστορία - το τούνελ και ο σκύλος αντίστοιχα - έχουν έναν γρήγορο, πυρετικό και υπερβατικό ρυθμό. Μας προσκαλούν να προβληματιστούμε για τα "μάγια" της τετριμμένης καθημερινής ζωής, όλες τις ερωτήσεις που δεν αναρωτιόμαστε όσο ζούμε ανέλπιδα και καμουφλαρισμένα οδεύοντας προς το τέλος.
"Τίποτα δεν έδειχνε να έχει αλλάξει αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η άβυσσος μας είχε ρουφήξει προ πολλού στα αθέατα βάθη της".
Συγκλονιστικά κείμενα, με βαθιά υπαρξιακά νοήματα περίτεχνα κεντημένα πίσω από τις λέξεις.
Στο πρώτο μυθιστόρημα που είναι και το πιο εκτενές και μεστό - η Βλάβη - παρατηρούμε πως ένα φαινομενικά διασκεδαστικό παιχνίδι προσομοίωσης μιας δίκης μετατρέπεται σε μια προσωπική αξιακή και ηθική αναμέτρηση στην αναζήτηση μιας ταυτότητας. Μέσα σε ένα κλίμα διονυσιακής έκστασης και καταβρόχθισης εκλεκτών λιχουδιών και ποτών οι ήρωες μιλούν για δικαιοσύνη, για εγκλήματα, για ενοχή και για εξιλέωση.
"Όλοι εμείς σε αυτό το τραπέζι έχουμε αποβάλει προ πολλού την προκατάληψη να αντιμετωπίζουμε το έγκλημα ως κάτι άσχημο και τρομερό, να θεωρούμε πως η ομορφιά είναι αποκλειστικό προνόμιο της δικαιοσύνης».
Η δεύτερη και τρίτη ιστορία - το τούνελ και ο σκύλος αντίστοιχα - έχουν έναν γρήγορο, πυρετικό και υπερβατικό ρυθμό. Μας προσκαλούν να προβληματιστούμε για τα "μάγια" της τετριμμένης καθημερινής ζωής, όλες τις ερωτήσεις που δεν αναρωτιόμαστε όσο ζούμε ανέλπιδα και καμουφλαρισμένα οδεύοντας προς το τέλος.
"Τίποτα δεν έδειχνε να έχει αλλάξει αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η άβυσσος μας είχε ρουφήξει προ πολλού στα αθέατα βάθη της".
Συγκλονιστικά κείμενα, με βαθιά υπαρξιακά νοήματα περίτεχνα κεντημένα πίσω από τις λέξεις.
May 20, 2021
Ή αλλιώς:
Πώς μοιάζουν τα φινάλε των διηγημάτων που κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Πώς μοιάζουν τα φινάλε των διηγημάτων που κάνουν καλά τη δουλειά τους.
September 23, 2020
[ένα βιβλίο που μου θύμισε τα διαβάσματα και τις σημειώσεις του γερμανικού απολυτηρίου | «μια δικαιοσύνη γκροτέσκα, ιδιότροπη, συνταξιοδοτημένη»: γηραιές κυρίες και κύριοι, σκυλιά και μηχανές που κρίνουν και αποφασίζουν]
March 12, 2023
Ich bin ein großer Dürrenmatt-Fan. „Der Hund“ und „Der Tunnel“ waren etwas abstrakt, aber durchaus spannend. „Die Panne“ ist eine geniale, kreative Geschichte und verdient es eigentlich unabhängig der beiden anderen Geschichten als eigener Band im Regal zu stehen.
October 4, 2020
«Έχοντας ακόμα φρέσκια την εμπειρία της μάχης σώμα με σώμα με τους θεόρατους βράχους, ο νεαρός ήταν ευγνώμων για ο,τιδήποτε μπορούσε να του αποσπάσει την προσοχή και να του θυμίσει τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την ήρεμη ζωή του πριν από σχεδόν μισή ώρα, τις ημέρες και τα χρόνια που κυλούσαν χωρίς απρόοπτα, λες και με τη μονοτονία τους τον προετοίμαζαν γι’ αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή, λες και δεν ζούσε παρά μόνο με την προσδοκία της κατακρήμνισης, της ξαφνικής υποχώρησης του εδάφους, της ριψοκίνδυνης βουτιάς στα έγκατα της γης».
Σε αυτή τη φράση μπορεί να συνοψιστεί το απαύγασμα, η ουσία της νουβέλας και των δύο διηγημάτων του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ. Οι ήρωες των ιστοριών του ζουν ορθολογικά, συμβατικά, κομφορμιστικά, μέχρι την εισβολή του Παραλόγου στις ζωές τους, μια εισβολή τόσο αναπάντεχη, αλλά και τελεσίδικη, που τους κάνει να αναπολούν τις στιγμές του πρότερου βίου τους, στιγμές αθωότητας και ξεγνοιασιάς, προτού έρθουν αντιμέτωποι με τη φρίκη και τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Ο Ντύρενματ αποδεικνύεται μάστορας της μικρής φόρμας και οι ιστορίες της ανθολογίας αυτής αποτελούν μερικές σπουδαίες, καφκικής υφής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, αλληγορίες για την κατακρήμνιση του Δυτικού ανθρώπου, την εξάλειψη της μακαριότητας και του μικρόκοσμου που είχε δημιουργήσει, δίχως να προσέχει την παντελή απουσία φωτός, την καθολικότητα του ερέβους εντός του οποίου πορεύεται. Μέχρι που μια Βλάβη, μια είσοδος του Αλλότριου, του Μακάβριου και του Γκροτέσκου, θα τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του δυσλειτουργικότητες, τον δικό του χωλαίνοντα βηματισμό και χαίνουσες πληγές, αλλά και την προϊούσα σήψη ολάκερης της κοινωνίας.
Ένα αδιαμφιβήτητο αριστούργημα.-
Σε αυτή τη φράση μπορεί να συνοψιστεί το απαύγασμα, η ουσία της νουβέλας και των δύο διηγημάτων του Ελβετού Φρήντριχ Ντύρενματ. Οι ήρωες των ιστοριών του ζουν ορθολογικά, συμβατικά, κομφορμιστικά, μέχρι την εισβολή του Παραλόγου στις ζωές τους, μια εισβολή τόσο αναπάντεχη, αλλά και τελεσίδικη, που τους κάνει να αναπολούν τις στιγμές του πρότερου βίου τους, στιγμές αθωότητας και ξεγνοιασιάς, προτού έρθουν αντιμέτωποι με τη φρίκη και τη σκληρότητα της πραγματικότητας.
Ο Ντύρενματ αποδεικνύεται μάστορας της μικρής φόρμας και οι ιστορίες της ανθολογίας αυτής αποτελούν μερικές σπουδαίες, καφκικής υφής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, αλληγορίες για την κατακρήμνιση του Δυτικού ανθρώπου, την εξάλειψη της μακαριότητας και του μικρόκοσμου που είχε δημιουργήσει, δίχως να προσέχει την παντελή απουσία φωτός, την καθολικότητα του ερέβους εντός του οποίου πορεύεται. Μέχρι που μια Βλάβη, μια είσοδος του Αλλότριου, του Μακάβριου και του Γκροτέσκου, θα τον αναγκάσει να κοιτάξει κατάματα τις δικές του δυσλειτουργικότητες, τον δικό του χωλαίνοντα βηματισμό και χαίνουσες πληγές, αλλά και την προϊούσα σήψη ολάκερης της κοινωνίας.
Ένα αδιαμφιβήτητο αριστούργημα.-
February 12, 2023
TLDR: read Die Panne, it's good, you can also read Der Tunnel, but skip Der Hund (or read it at your peril, it is short enough).
Friedrich Dürrenmatt has a peculiar style that I have to habituate myself to, but luckily these short stories are short enough and easy enough to read that I worked myself through them without much effort. There is a lot of excess in his writing, excess that in my opinion distorts these stories out of proportion so much that they lose a lot of their appeal to reality. It is unfair to compare authors so completely different and it has little to do with this particular book, but what I like in Haruki Murakami so much is that despite overly fantastic things happening, it still feels real in so many aspects that you can convince yourself of it taking place in the real world (the genre is called "magical realism" for a reason). Murakami feels more real than Die Panne even when there is nothing fantastical happening.
But then you can take the argument that literature does not need to feel real: in fact, Die Panne is preceded by a few pages where Dürrenmatt himself has some hard to read ramblings about the relation of the poet to his poetry, and "nicht gleich zu verzweifeln, wenn auch der bare Unsinn kaum zu leugnen ist, der überall zum Vorschein kommt" ("not to dispair, even if you cannot deny the bare nonsense, that omnipresently rises to the surface"). You must suspend your disbelief when reading literature, and I have been spoilt to not do that by literature that wants to seem realistic. I am thus having to learn this suspension all over again and it helps me read Dürrenmatt and I am liking it. Die Panne is - apart from some excessive parts - very well written (the ending is a masterpiece: a kind of shocking suggestion that achieves so much in just a few sentences). Der Tunnel is weird and completely excessive, nice to read but no big highlight. Der Hund is just weird, it seems like he is constructing a big metaphor but I don't know what Dürrenmatt is trying to say, not even where to start trying to understand it.
Friedrich Dürrenmatt has a peculiar style that I have to habituate myself to, but luckily these short stories are short enough and easy enough to read that I worked myself through them without much effort. There is a lot of excess in his writing, excess that in my opinion distorts these stories out of proportion so much that they lose a lot of their appeal to reality. It is unfair to compare authors so completely different and it has little to do with this particular book, but what I like in Haruki Murakami so much is that despite overly fantastic things happening, it still feels real in so many aspects that you can convince yourself of it taking place in the real world (the genre is called "magical realism" for a reason). Murakami feels more real than Die Panne even when there is nothing fantastical happening.
But then you can take the argument that literature does not need to feel real: in fact, Die Panne is preceded by a few pages where Dürrenmatt himself has some hard to read ramblings about the relation of the poet to his poetry, and "nicht gleich zu verzweifeln, wenn auch der bare Unsinn kaum zu leugnen ist, der überall zum Vorschein kommt" ("not to dispair, even if you cannot deny the bare nonsense, that omnipresently rises to the surface"). You must suspend your disbelief when reading literature, and I have been spoilt to not do that by literature that wants to seem realistic. I am thus having to learn this suspension all over again and it helps me read Dürrenmatt and I am liking it. Die Panne is - apart from some excessive parts - very well written (the ending is a masterpiece: a kind of shocking suggestion that achieves so much in just a few sentences). Der Tunnel is weird and completely excessive, nice to read but no big highlight. Der Hund is just weird, it seems like he is constructing a big metaphor but I don't know what Dürrenmatt is trying to say, not even where to start trying to understand it.
September 29, 2025
Βλάβη: «Χιτσκοκικό» το χαρακτηρίζουν, όμως εμένα με πήγε στο Brazil (Τέρι Γκίλιαμ, 1985). Είδα μια παρόμοια σκηνοθεσία, είδα την ψαλίδα της μικροαστικής τάξης και της υψηλής κοινωνίας, είδα γκροτέσκο, πολύ ωραία κοντινά πλάνα, αηδιαστικούς άβολους ήχους με ζουμιά και μασέλες που μασάνε, ζαρωμένα βαμμένα με κρασί χείλη να πλαταγίζουν, όντως απολαυστικά θεατρικός ο Ντύρενματ.
Φοβερό παιχνίδι με τους χαρακτήρες και την απήχηση στον αναγνώστη. Μια παρέα ηλικιωμένων παρουσιάζεται στην αρχή αστεία και συμπαθής, στη συνέχεια γίνεται ενοχλητική με την υπερβολή, την έπαρση και τη φοβερή επίδειξη του καπιταλισμού, οδηγώντας τον Τραπ (παγίδα), έναν μεσοαστό πωλητή να ομολογήσει ένα έγκλημα που… δεν έκανε (;) Η δεξιοτεχνία του συγγραφέα σε κάνει από τη μια να σκέφτεσαι ότι είμαστε όλοι στ’ αλήθεια λίγο-πολύ υπαίτιοι εμμέσως για κάποιον θάνατο, για κάποιο έγκλημα -παίζουν με το μυαλό σου αυτοί οι παππούδες-, αλλά και το πώς μια διεφθαρμένη ρητορική μπορεί να οδηγήσει έναν αθώο στην τρέλα και τις ενοχές -ξεκάθαρα λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσης. Το αποτέλεσμα είναι η αποστασιοποίηση του αναγνώστη από αυτό που διαβάζει από ένα σημείο και μετά. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί να τοποθετηθεί με σιγουριά. Η βλάβη του Ντύρενματ αναδεικνύει μια ευρύτερη κοινωνική και ηθική «βλάβη». Η γλώσσα είναι θεατρική, με ρητορεία, δεν του λείπει όμως και η περιγραφική αφηγηματικότητα.
Τούνελ: Κλειστοφοβικό, αν έχετε θέμα με τα μακριά τούνελ θα ζοριστείτε. Ένας εκτροχιασμός από την καθημερινότητα; Κάπου πολύ παλιά είχα διαβάσει—ειλικρινά δεν θυμάμαι πού— ότι, λέει, όταν περπατάμε σε έναν ίδιο δρόμο για χρόνια και ξαφνικά τον αλλάξουμε, χωρίς λόγο και αιτία, έτσι αν ξαφνικά στρίψουμε αλλού, μπορεί η πραγματικότητά μας εκεί να μην υπάρχει πια και ποιος ξέρει αν υπάρχει και ολόκληρος ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε. Σουρεαλιστικό και πολύ εφιαλτικό, ομολογουμένως, σενάριο. Το τούνελ και το σκοτάδι ως νέα γέννηση: για να έρθει κάτι ολότελα νέο, πρέπει να καταστραφεί κάθε βεβαιότητα του παλιού. Πολύ ωραίος ρυθμός, ταιριαστός με το άγχος και την αγωνία που κορυφώνεται στο διήγημα όσο προχωράει, φοβερή σκηνοθεσία και απόδοση του ανοίκειου χάους του σκοταδιού, του συμβολικού τούνελ της ζωής και της κοινωνίας.
Σκύλος: Το αγαπημένο μου. Ψάχνοντας στοιχεία του βιογραφικού του συγγραφέα, κυρίως για να δω αν μπορώ κάπως να ερμηνεύσω τον Σκύλο — διότι, πραγματικά, το σκεφτόμουν για μέρες—, έπεσα πάνω σε αυτό: Αν και ο Ντύρενματ δήλωνε άθεος, ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα σε πολλά από τα έργα του από την αρχή της καριέρας του. Κάποτε αποκάλεσε τον Χριστό «ίσως τον πρώτο θρησκευόμενο άθεο... που δεν αναζητούσε πλέον τον Θεό σε μεταφυσικές εικασίες αλλά μάλλον στον εαυτό του». (Understanding Friedrich Dürrenmatt by Roger Alan Crockett, 1998, p. 175) Λόγω των αυτοαναιρούμενων δηλώσεων του Ντύρενματ, έχει υποστηριχθεί ακόμη και ότι υπήρχε μια γνήσια θρησκευτική διάσταση πίσω από την παρωδία της πίστης από τον συγγραφέα. (Dürrenmatt: A Study in Plays, Prose, Theory by Timo Tiusanen, 1977, p. 55. Στο authorscalendar.info - Friedrich Dürrenmatt. 1921-1990) Έκανα με τη σειρά τις εξής σκέψεις: Μαρία Μαγδαληνή, Παναγία, Αντίχριστος, Μυστικός Δείπνος, πτωτικός Αδάμ, Εύα, σκύλος αντί για φίδι, ένας αποτυχημένος Παύλος. Γλώσσα αέρινη, αμφίβολη, οι ήρωες είναι και δεν είναι, τα γεγονότα συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν. Μου άρεσε η σημειολογία των χρωμάτων, των επίπλων, του χωροχρόνου. Μου θύμισε λίγο Ντύλαν Τόμας. Εξαιρετικό.
[4.5/5]
Φοβερό παιχνίδι με τους χαρακτήρες και την απήχηση στον αναγνώστη. Μια παρέα ηλικιωμένων παρουσιάζεται στην αρχή αστεία και συμπαθής, στη συνέχεια γίνεται ενοχλητική με την υπερβολή, την έπαρση και τη φοβερή επίδειξη του καπιταλισμού, οδηγώντας τον Τραπ (παγίδα), έναν μεσοαστό πωλητή να ομολογήσει ένα έγκλημα που… δεν έκανε (;) Η δεξιοτεχνία του συγγραφέα σε κάνει από τη μια να σκέφτεσαι ότι είμαστε όλοι στ’ αλήθεια λίγο-πολύ υπαίτιοι εμμέσως για κάποιον θάνατο, για κάποιο έγκλημα -παίζουν με το μυαλό σου αυτοί οι παππούδες-, αλλά και το πώς μια διεφθαρμένη ρητορική μπορεί να οδηγήσει έναν αθώο στην τρέλα και τις ενοχές -ξεκάθαρα λόγω κοινωνικής και οικονομικής θέσης. Το αποτέλεσμα είναι η αποστασιοποίηση του αναγνώστη από αυτό που διαβάζει από ένα σημείο και μετά. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί να τοποθετηθεί με σιγουριά. Η βλάβη του Ντύρενματ αναδεικνύει μια ευρύτερη κοινωνική και ηθική «βλάβη». Η γλώσσα είναι θεατρική, με ρητορεία, δεν του λείπει όμως και η περιγραφική αφηγηματικότητα.
Τούνελ: Κλειστοφοβικό, αν έχετε θέμα με τα μακριά τούνελ θα ζοριστείτε. Ένας εκτροχιασμός από την καθημερινότητα; Κάπου πολύ παλιά είχα διαβάσει—ειλικρινά δεν θυμάμαι πού— ότι, λέει, όταν περπατάμε σε έναν ίδιο δρόμο για χρόνια και ξαφνικά τον αλλάξουμε, χωρίς λόγο και αιτία, έτσι αν ξαφνικά στρίψουμε αλλού, μπορεί η πραγματικότητά μας εκεί να μην υπάρχει πια και ποιος ξέρει αν υπάρχει και ολόκληρος ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε. Σουρεαλιστικό και πολύ εφιαλτικό, ομολογουμένως, σενάριο. Το τούνελ και το σκοτάδι ως νέα γέννηση: για να έρθει κάτι ολότελα νέο, πρέπει να καταστραφεί κάθε βεβαιότητα του παλιού. Πολύ ωραίος ρυθμός, ταιριαστός με το άγχος και την αγωνία που κορυφώνεται στο διήγημα όσο προχωράει, φοβερή σκηνοθεσία και απόδοση του ανοίκειου χάους του σκοταδιού, του συμβολικού τούνελ της ζωής και της κοινωνίας.
Σκύλος: Το αγαπημένο μου. Ψάχνοντας στοιχεία του βιογραφικού του συγγραφέα, κυρίως για να δω αν μπορώ κάπως να ερμηνεύσω τον Σκύλο — διότι, πραγματικά, το σκεφτόμουν για μέρες—, έπεσα πάνω σε αυτό: Αν και ο Ντύρενματ δήλωνε άθεος, ασχολήθηκε με θεολογικά ζητήματα σε πολλά από τα έργα του από την αρχή της καριέρας του. Κάποτε αποκάλεσε τον Χριστό «ίσως τον πρώτο θρησκευόμενο άθεο... που δεν αναζητούσε πλέον τον Θεό σε μεταφυσικές εικασίες αλλά μάλλον στον εαυτό του». (Understanding Friedrich Dürrenmatt by Roger Alan Crockett, 1998, p. 175) Λόγω των αυτοαναιρούμενων δηλώσεων του Ντύρενματ, έχει υποστηριχθεί ακόμη και ότι υπήρχε μια γνήσια θρησκευτική διάσταση πίσω από την παρωδία της πίστης από τον συγγραφέα. (Dürrenmatt: A Study in Plays, Prose, Theory by Timo Tiusanen, 1977, p. 55. Στο authorscalendar.info - Friedrich Dürrenmatt. 1921-1990) Έκανα με τη σειρά τις εξής σκέψεις: Μαρία Μαγδαληνή, Παναγία, Αντίχριστος, Μυστικός Δείπνος, πτωτικός Αδάμ, Εύα, σκύλος αντί για φίδι, ένας αποτυχημένος Παύλος. Γλώσσα αέρινη, αμφίβολη, οι ήρωες είναι και δεν είναι, τα γεγονότα συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν. Μου άρεσε η σημειολογία των χρωμάτων, των επίπλων, του χωροχρόνου. Μου θύμισε λίγο Ντύλαν Τόμας. Εξαιρετικό.
[4.5/5]
January 26, 2021
Δεν είμαι τόσο σίγουρη τι διαβάσα. Με άγγιξε χωρίς να καταλάβαινω τον τρόπο που το έκανε, και χαίρομαι που δεν το παράτησα μέχρι να φτάσω στις τελευταίες ιλλιγγιωδεις ιστορίες .
September 8, 2025
Alle drei Kurzgeschichten waren interessant und regten zum Nachdenken an. Besonders „Die Panne” gilt zurecht als eine der besten Kurzgeschichten der deutschen Literatur. Ich fand die Lektüre wegen der zum Teil sehr langen Sätze eher anstrengend und bevorzuge deshalb eindeutig Dürrenmatts Theaterstücke. (3.5 Sterne)
Der Hund: 3 Sterne
Der Tunnel: 3 Sterne
Die Panne: 4 Sterne
Der Hund: 3 Sterne
Der Tunnel: 3 Sterne
Die Panne: 4 Sterne
September 5, 2022
*4.5
ich bin froh, dürrenmatt noch mal eine chance gegeben zu haben. gerade die beiden kurzen texte am anfang haben mir wirklich auf eine krude weise gefallen, obwohl ich von meinem wesen her mit dürrenmatts pessimismus doch eher wenig anfangen kann.
notizen zu "die panne"
je länger der abend desto mehr essen, desto mehr alkohol, desto älter der wein, desto kameradschaftlicher und ausgelassener die stimmung
figuren
-alfredo trap: verheiratet, vier söhne, davon der jüngste der liebling, aus proletarischem haushalt, nun liberal, rücksichtslos, untreu, nicht besonders gebildet, neureicher textilvertreter
-richter, gastgeber
-kurt zorn, 86, staatsanwalt, monokel, dünn und hager, ungepflegt
-pilet: 77, henker, dick, aus dem nachbarsland (nazi?, dem namen nach eher franzose), gepflegt, schweigsam, glatzköpfig, schwarz gefärbter schnurrbart
-herr kummer: 82, verteidiger, zwicker, sehr dick, ungepflegt
-susanne, haushälterin
-herr gygax, klein, hager, fettes gesicht (?), rücksichtslos, anfang 50
-frau gygax, beleibt, attraktiv, vernachlässigt
namen
-trap (laut wikipedia): von englisch trap, falle, oder berndeutsch ine faue trappe
-alfredo: wie alfred aus dürrenmatts der besuch der alten dame, ähnliche figur
pilet: vermutlich französisch
kummer und zorn: ...?
entstehung
"Der zentrale Gedanke der Erzählung zeigt sich, als Traps auf seine Frage, welches Verbrechens er denn angeklagt sei, die Antwort erhält: „Ein unwesentlicher Punkt, mein Freund. Ein Verbrechen lässt sich immer finden.“ sowie „Gestehen muss man, ob man will oder nicht, und zu gestehen hat man immer was“. Dem liegt Dürrenmatts zutiefst pessimistische Überzeugung zu Grunde, die ganze Welt sei ein einziges Verbrechen, das weder aufklärbar noch sühnbar sei. Dieser zynische Charakterzug formte sich in seiner 1940er Zürcher Studienzeit, da er nicht mehr aus noch ein wusste.[4]" (wikipedia)
geschichtlicher hintergrund
schlaraffia: "Vereinigung zur Pflege von Freundschaft, Kunst und Humor" (wikipedia)
motive/symbole
-essen und alkohol
-panne: unterbruch im gewohnten gang der dinge, später wird darauf verwiesen, dass auch in traps kopf eine panne herrschen müsse, dass er alles so bereitwillig zugebe. laut dem ersten teil (alsl laut des erzählers, den mensch in diesem fall möglicherweise mit dem autor gleichsetzen kann) der einzige anlass für geschichten, wenn der autor nicht sein inneres offenbaren will (was laut sem erzähler nicht der sinn von literatur ist)
-autos (citroën vs das teurere modell) als symbol des sozialen aufstiegs
themen
-typisches dürrenmatt'sches auf-die-spitze-treiben, ad absurdum, grotesk
-völlerei, überdruss, ess- und genusssucht, dekadenz
-recht vs. gerechtigkeit
-selbstbild, selbstüberschätzung
-schuld, sühne, gewissen
geltungsbedürftigkeit
-absicht und inkaufnahme
-selbstjustiz?
todesurteil und suizid
-der abend ist ein gang immer weiter zurück in die vergangenheit (wein, zunehmende barbarei)
-die greise und die todesstrafe sind "aus dem letzten jahrhundert" (also dem 19.)
-alles ist ein spass und irgendwie doch nicht
-weshalb erhängt trap sich?
>schuldgefühl
>stolz auf das getane, eine art von schuld und altertümlicher gerechtigkeit, der gang des lebens blabla
>etwas zuende bringen, bestätigung, geltungsdrang
ich bin froh, dürrenmatt noch mal eine chance gegeben zu haben. gerade die beiden kurzen texte am anfang haben mir wirklich auf eine krude weise gefallen, obwohl ich von meinem wesen her mit dürrenmatts pessimismus doch eher wenig anfangen kann.
notizen zu "die panne"
je länger der abend desto mehr essen, desto mehr alkohol, desto älter der wein, desto kameradschaftlicher und ausgelassener die stimmung
figuren
-alfredo trap: verheiratet, vier söhne, davon der jüngste der liebling, aus proletarischem haushalt, nun liberal, rücksichtslos, untreu, nicht besonders gebildet, neureicher textilvertreter
-richter, gastgeber
-kurt zorn, 86, staatsanwalt, monokel, dünn und hager, ungepflegt
-pilet: 77, henker, dick, aus dem nachbarsland (nazi?, dem namen nach eher franzose), gepflegt, schweigsam, glatzköpfig, schwarz gefärbter schnurrbart
-herr kummer: 82, verteidiger, zwicker, sehr dick, ungepflegt
-susanne, haushälterin
-herr gygax, klein, hager, fettes gesicht (?), rücksichtslos, anfang 50
-frau gygax, beleibt, attraktiv, vernachlässigt
namen
-trap (laut wikipedia): von englisch trap, falle, oder berndeutsch ine faue trappe
-alfredo: wie alfred aus dürrenmatts der besuch der alten dame, ähnliche figur
pilet: vermutlich französisch
kummer und zorn: ...?
entstehung
"Der zentrale Gedanke der Erzählung zeigt sich, als Traps auf seine Frage, welches Verbrechens er denn angeklagt sei, die Antwort erhält: „Ein unwesentlicher Punkt, mein Freund. Ein Verbrechen lässt sich immer finden.“ sowie „Gestehen muss man, ob man will oder nicht, und zu gestehen hat man immer was“. Dem liegt Dürrenmatts zutiefst pessimistische Überzeugung zu Grunde, die ganze Welt sei ein einziges Verbrechen, das weder aufklärbar noch sühnbar sei. Dieser zynische Charakterzug formte sich in seiner 1940er Zürcher Studienzeit, da er nicht mehr aus noch ein wusste.[4]" (wikipedia)
geschichtlicher hintergrund
schlaraffia: "Vereinigung zur Pflege von Freundschaft, Kunst und Humor" (wikipedia)
motive/symbole
-essen und alkohol
-panne: unterbruch im gewohnten gang der dinge, später wird darauf verwiesen, dass auch in traps kopf eine panne herrschen müsse, dass er alles so bereitwillig zugebe. laut dem ersten teil (alsl laut des erzählers, den mensch in diesem fall möglicherweise mit dem autor gleichsetzen kann) der einzige anlass für geschichten, wenn der autor nicht sein inneres offenbaren will (was laut sem erzähler nicht der sinn von literatur ist)
-autos (citroën vs das teurere modell) als symbol des sozialen aufstiegs
themen
-typisches dürrenmatt'sches auf-die-spitze-treiben, ad absurdum, grotesk
-völlerei, überdruss, ess- und genusssucht, dekadenz
-recht vs. gerechtigkeit
-selbstbild, selbstüberschätzung
-schuld, sühne, gewissen
geltungsbedürftigkeit
-absicht und inkaufnahme
-selbstjustiz?
todesurteil und suizid
-der abend ist ein gang immer weiter zurück in die vergangenheit (wein, zunehmende barbarei)
-die greise und die todesstrafe sind "aus dem letzten jahrhundert" (also dem 19.)
-alles ist ein spass und irgendwie doch nicht
-weshalb erhängt trap sich?
>schuldgefühl
>stolz auf das getane, eine art von schuld und altertümlicher gerechtigkeit, der gang des lebens blabla
>etwas zuende bringen, bestätigung, geltungsdrang
Displaying 1 - 30 of 64 reviews