What do you think?
Rate this book
Ψυχίατρος Τυπάλδος
"Μα ήταν ο Τυπάλδος πως θα μπορούσε να κάνει πίσω; Ο διάσημος ψυχίατρος. Ένας Υπεράνθρωπος. Αυτός που πάλευε με τα πάντα. Που πάλευε με την κατάθλιψη ,που πάλευε με τον αυτισμό, που πάλευε με το παρελθόν του, που πάλευε να κάνει μια απλή σχέση, που πάλευε να τον κατανοήσουν οι άνθρωποι, η ελπίδα των γονιών, η ελπίδα των παιδιών. Αυτός που σχεδόν πάντα είχε δίκιο. Αυτός είχε το χάρισμα και την κατάρα. Η ιδιοφυΐα. Λοιπόν; Τι να την έκανε την ιδιοφυΐα του αν δείλιαζε τώρα; Τι είναι η ιδιοφυΐα χωρίς θάρρος; Χωρίς θέληση; Χωρίς να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια το βλέμμα που σε κατατροπώνει και να του πεις ‘κανε πιο κει. Που είναι η ιδιοφυΐα όταν η ατολμία επελαύνει επάνω σε φτερωτά άλογα και σε καλεί στον ίδιο σου τον όλεθρο; Ποια είναι η ιδιοφυΐα όταν η ατσαλένια πανοπλία της θέλησης κάνει φτερά και σκορπίζεται στον άνεμο; Όλα θα τα αντιμετώπιζε τώρα. Σε μια σκοτεινή αρένα όπου οι σύμμαχοι του σκότους θα γλεντούσαν χωρίς σταματημό. Και θα ήταν εκεί μονός. Αυτός και όλοι τους. Ένας εναντίον όλων. Αυτός και τα σκοτάδια του."
Περισσότερο ένα φιλοσοφικό θρίλερ, μια πραγματεία πάνω στην θεωρία του υπερανθρώπου του Νίτσε , ένας στοχασμος πανώ στην Υψενική φιλοσοφία, παρά ένα καταιγιστικό αστυνομικό με συνεχείς ανατροπές και υπερβολές το μυθιστόρημα του Γιώργου Κατσούλα επικεντρώνεται στον χαρακτήρα του Ψυχιάτρου Τυπάλδου ενός αυτιστικού γιατρού με συνδρομό Άσπεργκερ και παρακολουθεί βημα βήμα την πορεία του για την σύληψη ενός παιδεραστή
Περισσότερο ένα φιλοσοφικό θρίλερ, μια πραγματεία πάνω στην θεωρία του υπερανθρώπου του Νίτσε , ένας στοχασμος πανώ στην Υψενική φιλοσοφία, παρά ένα καταιγιστικό αστυνομικό με συνεχείς ανατροπές και υπερβολές το μυθιστόρημα του Γιώργου Κατσούλα επικεντρώνεται στον χαρακτήρα του Ψυχιάτρου Τυπάλδου ενός αυτιστικού γιατρού με συνδρομό Άσπεργκερ και παρακολουθεί βημα βήμα την πορεία του για την σύληψη ενός παιδεραστή
502 pages, Paperback
Published July 15, 2020
2 people are currently reading
15 people want to read
About the author
Giorgos Katsoulas
9 books81 followersGiorgos Katsoulas was born on February 16, 1981, in Athens. He is an honours graduate of the screenwriting school at ANT1, but he is self-taught in literature. He has been diagnosed with Asperger's syndrome and has received numerous literary awards. He has written 15 books of all genres, including poetry, plays, novellas, historical novels, and psychological thrillers. His greatest passion is film music, and he is also a collector of soundtracks and films.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
July 19, 2020
Ναι είμαι ψωνάρα!
April 14, 2021
"Ψυχίατρος Τυπάλδος" από εκδόσεις Υδροπλάνο . Λοιπόν...είναι ένα βιβλίο για γερά στομάχια να το ξεκαθαρίσω. Αρχικά εντυπωσιάστηκα πώς ένας Έλληνας συγγραφέας επέλεξε ένα τέτοιο θέμα. Θεωρώ ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε θέματα παιδικής κακοποίησης σε τέτοιο σημείο που αποφεύγουμε και να τα θίγουμε. Αν είστε γονείς σίγουρα θα ξανασκεφτείτε τις φορές που έστω και για 2" χάσατε οπτική επαφή με το παιδί σας στην παιδική χαρά. Για μέρες αφού το τελείωσα δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Σε κάθε ξένο έβλεπα έναν ύποπτο. Σε κάθε λεπτό που την έχανα από τα μάτια μου, έχανα και τον κόσμο μου. Μετάνιωσα που δεν είμαι όσο "υποψιασμένη" θα έπρεπε. Γερό χαστούκι αυτό το βιβλίο το ομολογώ. Και μάλιστα χωρίς να είναι κεντρικό θέμα η ίδια η υπόθεση αλλά ο ψυχίατρος που καλείται να την εξιχνιάσει. Ο "Ψυχίατρος Τυπάλδος". Ένας αυτιστικός επιστήμονας με σύνδρομο Άσπεργκερ. Ένας υπερόπτης γιατρός σύμφωνα με τους συναδέλφους του. Ένας μοναχικός άνθρωπος, με κατάθλιψη, που έψαχνε απελπισμένα να αγαπηθεί για όποιον κατάφερνε να τον γνωρίσει λίγο καλύτερα.
Ένα παιδί εξαφανίζεται από την παιδική χαρά ανάμεσα σε δεκάδες άλλα που παίζουν αμέριμνα. Ένα άρρωστο μυαλό αρπάζει το παιδί. Ένα τέτοιο μυαλό ποιός το δημιούργησε; Είναι η πρώτη φορά; Πώς να κρατηθούν οι γονείς για να μην καταρρεύσουν; Ο ψυχίατρος Τυπάλδος καλείται να βρει τον παιδεραστή και να σώσει το παιδί. Ο επιστήμονας όμως ταυτόχρονα πρέπει να παλέψει με το σκοτάδι που τον τρώει από μέσα. Γιατί τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να το αντιμετωπίσει για να σώσει μία παιδική ψυχή. Θα τα καταφέρει τελικά; Ένα δυνατό θρίλερ που θα σας κάνει να το σκέφτεστε για καιρό αφού το τελειώσετε!!!
Ένα παιδί εξαφανίζεται από την παιδική χαρά ανάμεσα σε δεκάδες άλλα που παίζουν αμέριμνα. Ένα άρρωστο μυαλό αρπάζει το παιδί. Ένα τέτοιο μυαλό ποιός το δημιούργησε; Είναι η πρώτη φορά; Πώς να κρατηθούν οι γονείς για να μην καταρρεύσουν; Ο ψυχίατρος Τυπάλδος καλείται να βρει τον παιδεραστή και να σώσει το παιδί. Ο επιστήμονας όμως ταυτόχρονα πρέπει να παλέψει με το σκοτάδι που τον τρώει από μέσα. Γιατί τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να το αντιμετωπίσει για να σώσει μία παιδική ψυχή. Θα τα καταφέρει τελικά; Ένα δυνατό θρίλερ που θα σας κάνει να το σκέφτεστε για καιρό αφού το τελειώσετε!!!
August 26, 2020
https://dominicamat.blogspot.com/2020...
Αν και διανύουμε τον 21ο αιώνα καί η επιστήμη έχει εξελιχθεί καί οι άνθρωποι,πλέον,δείχνουν να αντιλαμβάνονται καί να αποδέχονται πράγματα καί καταστάσεις που μέχρι πρίν λίγα χρόνια θεωρούνταν ταμπού,διακρίνω μία συστολή,μία εσφαλμένη προκατάληψη απέναντι στο ζήτημα του αυτισμού καί στα άτομα που πάσχουν από αυτό. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως δεν πρόκειται για ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας καί ευτυχώς υπάρχουν πολλοί/ες εκεί έξω που συμφωνούν μαζί μου. Είναι κι αυτό μία σταγόνα ελπίδας που θα εξαλείψει παντελώς αυτές τις ακραίες απόψεις.
Δυστυχώς,η αρπαγή παιδιών με σκοπό την κακοποίηση καί εκμετάλλευσή τους από ενήλικες είναι ένα καθημερινό καί θλιβερό γεγονός που λαμβάνει χώρα παγκοσμίως καί αντί να μειώνεται,αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Πολλές φορές αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα γίνεται αφορμή για να γραφτούν αστυνομικά μυθιστορήματα,όχι απλά καί μόνο για να κάνουν μεγαλύτερες εισπράξεις από τις πωλήσεις λόγω της πλοκής των -τουλάχιστον,έτσι θέλω να ελπίζω- μα για να κινητοποιήσουν όλους κι όλες μας καί να προσέχουμε ακόμη παραπάνω. Εστιάζουν,κυρίως,στα κίνητρα των εγκληματιών αυτών καί εμμένουν στην προσπάθεια να κατανοήσουν τους λόγους που οδηγήθηκαν στην τέλεση αυτών των πράξεων. Ναι,συμμερίζομαι την άποψη ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε εγκληματίας,μα οι καταστάσεις αλλοίωσαν τον χαρακτήρα του καί εξελίχθηκε με αυτόν τον τρόπο. Βέβαια,αυτό δεν δικαιολογεί τα πάντα κι ούτε συνεπάγεται πως θα γίνουν εγκληματίες όσοι είχαν άσχημα βιώματα. Έχετε,άραγε,ποτέ αναρωτηθεί πως είναι,ή,σκέφτονται οι άνθρωποι που ασχολούνται με την εξιχνίαση ανάλογων υποθέσεων;
Εύλογα θα αναρωτιέστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά,ενώ πρόκειται να σας μιλήσω για ένα βιβλίο που διάβασα. Κι όμως,έχουν άμεση σχέση με το μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Κατσούλας προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο ξεχωριστό. Ένα μυθιστόρημα αλλιώτικό από τα τετριμμένα αστυνομικά καί ψυχολογικά θρίλερ. Για μένα είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς,όσον αφορά το είδος που ανήκει. Ωραία όλα αυτά,μα θα διερωτάστε τι είναι αυτό το στοιχείο που του δίνει όλη αυτήν την μοναδικότητα. Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως.
Ο συγγραφέας επιλέγει να κάνει την ανατροπή καί μέσα από την υπόθεση του βιβλίου του,να μην εστιάσει την προσοχή του στο συμβάν καί στον δράστη,αλλά να εμβαθύνει στην σκιαγράφηση του χαρακτήρα του ψυχίατρου Τυπάλδου,ο οποίος θα συνδράμει στην διαλεύκανση της υπόθεσης. Με μεγάλη μαεστρία καί λεπτούς χειρισμούς,ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να μην χαθεί μέσα στον δαιδαλώδη λαβύρινθο της ψυχής του κεντρικού του ήρωα. Έχοντας κατά νού πως πρόκειται για μία ιδιοφυϊα που πάσχει από αυτισμό,ήδη υπάρχει μία δυσκολία στο να προσεγγιστεί καί να κατανοηθεί ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται. Προσέξτε! Έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο έξυπνο που τον συντροφεύει ένα ''χάρισμα'' που για άλλους είναι καλό καί για άλλους κατάρα.
Βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας,χάρη στον βασικό του ήρωα,αναδεικνύει το θέμα του αυτισμού καί το ''κοινωνεί'' στο αναγνωστικό κοινό. Δεν προσπαθεί με πλάγιο τρόπο να συγκινήσει καί να προκαλέσει τον οίκτο των αναγνωστών. Κάθε άλλο! Δίνει τα πράγματα στις ρεαλιστικές τους διαστάσεις καί επεξηγεί καταστάσεις καί αντιδράσεις που όσοι/ες δεν πάσχουν από αυτισμό,δεν δύνανται να αντιληφθούν. Εμένα με βοήθησε να κατανοήσω πολλά που δεν γνώριζα καί να δώ,έστω καί για λίγο,μέσα από τα μάτια αυτών των ανθρώπων. Γι'αυτό,συνετό θα είναι να σκεφτόμαστε δύο φορές πρίν εκφέρουμε άποψη για κάτι που δεν γνωρίζουμε καί να μην σηκώνουμε το δάχτυλο να δείχνουμε,ή,να κρίνουμε με τόση ευκολία.
Η πλοκή του βιβλίου είναι πολυδιάστατη. Μεταφέρει πολλά καί σημαντικά μηνύματα για τους αναγνώστες. Ο συγγραφέας θα μιλήσει μέσω των ηρώων του για τον ρατσισμό καί τις προκαταλήψεις που συνοδεύουν πολλούς ανθρώπους εξαιτίας της καταγωγής τους καί το τι επικρατεί στην χώρα από την οποία μετανάστευσαν. Για την δίψα του λαού για απόδοση δικαιοσύνης. Μία δικαιοσύνη που δεν έχει σωφρονιστικό χαρακτήρα,αλλά εκδικητικό. Όπως,βέβαια,ότι καί οι δυνατοί λυγίζουν καί έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν βοήθεια. Δεν είναι άτρωτοι. Είναι απλοί άνθρωποι,όπως όλοι μας.
Ο λόγος του συγγραφέα είναι στρωτός,με κάποια σημεία που ανεβαίνει η ένταση για να τονιστούν όλα όσα βιώνουν εκείνη την στιγμή οι ήρωες. Εσκεμμένα χρησιμοποιεί απλό,καθημερινό λεξιλόγιο σε συνδυασμό με κάποιες εκφράσεις που λέγονται ανάμεσα σε φίλους καί οικείους,για να προσδώσει μία αληθοφάνεια τόσο στους ήρωες,όσο καί σε όλο το κείμενο. Οι εικόνες είναι πολλές καί άκρως περιγραφικές. Σαν να παρακολουθούμε μία ταινία δράσης. Βρήκα,επίσης,απαραίτητο αυτόν τον εσωτερικό διάλογο του ψυχίατρου Τυπάλδου καί τον τρόπο έκφρασής του. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τον ψυχισμό του καί να τον δεχθούμε όπως είναι. Αυτός ο αυθορμητισμός του,με έκανε να τον συμπαθήσω. Δεν σας το κρύβω,πως ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνει ο συγγραφέας την ιστορία πάνω στο χαρτί,με έκανε να αισθανθώ πολλά συναισθήματα. Χαρά,πόνος,αγωνία μέχρι συμπόνοια καί ελπίδα εναλλάσσονταν μέσα μου εν ριπή οφαλμού. Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την αναπνοή μου καί τότε ξαφνικά αφέθηκα ελεύθερη...
Στα υπέρ,επιπλέον,του βιβλίου θα μπορούσαν να προστεθούν οι συνεχόμενες ανατροπές,η γρήγορη δράση καί το μυστήριο. Το βιβλίο διαβάζεται με κομμένη την ανάσα καί δίκαια μπορεί να λάβει τον όρο ''page turner''. Καί μία συμβουλή! Όταν αποφασίσετε να το διαβάσετε,μα τι λέω,επιβάλλεται να το διαβάσετε,καλό θα είναι να είστε απόλυτα ήρεμοι/ες καί δοσμένοι/ες σε αυτό καί να μην έχετε αναλάβει καμία άλλη υποχρέωση ταυτόχρονα. Θα σας ''απορροφήσει'' πλήρως καί θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης σας. Δεν χρειάζεται να πώ κάτι άλλο. Αναζητήστε το!
Καλές σας αναγνώσεις!
Αν και διανύουμε τον 21ο αιώνα καί η επιστήμη έχει εξελιχθεί καί οι άνθρωποι,πλέον,δείχνουν να αντιλαμβάνονται καί να αποδέχονται πράγματα καί καταστάσεις που μέχρι πρίν λίγα χρόνια θεωρούνταν ταμπού,διακρίνω μία συστολή,μία εσφαλμένη προκατάληψη απέναντι στο ζήτημα του αυτισμού καί στα άτομα που πάσχουν από αυτό. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως δεν πρόκειται για ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας καί ευτυχώς υπάρχουν πολλοί/ες εκεί έξω που συμφωνούν μαζί μου. Είναι κι αυτό μία σταγόνα ελπίδας που θα εξαλείψει παντελώς αυτές τις ακραίες απόψεις.
Δυστυχώς,η αρπαγή παιδιών με σκοπό την κακοποίηση καί εκμετάλλευσή τους από ενήλικες είναι ένα καθημερινό καί θλιβερό γεγονός που λαμβάνει χώρα παγκοσμίως καί αντί να μειώνεται,αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Πολλές φορές αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα γίνεται αφορμή για να γραφτούν αστυνομικά μυθιστορήματα,όχι απλά καί μόνο για να κάνουν μεγαλύτερες εισπράξεις από τις πωλήσεις λόγω της πλοκής των -τουλάχιστον,έτσι θέλω να ελπίζω- μα για να κινητοποιήσουν όλους κι όλες μας καί να προσέχουμε ακόμη παραπάνω. Εστιάζουν,κυρίως,στα κίνητρα των εγκληματιών αυτών καί εμμένουν στην προσπάθεια να κατανοήσουν τους λόγους που οδηγήθηκαν στην τέλεση αυτών των πράξεων. Ναι,συμμερίζομαι την άποψη ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε εγκληματίας,μα οι καταστάσεις αλλοίωσαν τον χαρακτήρα του καί εξελίχθηκε με αυτόν τον τρόπο. Βέβαια,αυτό δεν δικαιολογεί τα πάντα κι ούτε συνεπάγεται πως θα γίνουν εγκληματίες όσοι είχαν άσχημα βιώματα. Έχετε,άραγε,ποτέ αναρωτηθεί πως είναι,ή,σκέφτονται οι άνθρωποι που ασχολούνται με την εξιχνίαση ανάλογων υποθέσεων;
Εύλογα θα αναρωτιέστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά,ενώ πρόκειται να σας μιλήσω για ένα βιβλίο που διάβασα. Κι όμως,έχουν άμεση σχέση με το μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας κύριος Γιώργος Κατσούλας προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο ξεχωριστό. Ένα μυθιστόρημα αλλιώτικό από τα τετριμμένα αστυνομικά καί ψυχολογικά θρίλερ. Για μένα είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία της φετινής χρονιάς,όσον αφορά το είδος που ανήκει. Ωραία όλα αυτά,μα θα διερωτάστε τι είναι αυτό το στοιχείο που του δίνει όλη αυτήν την μοναδικότητα. Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως.
Ο συγγραφέας επιλέγει να κάνει την ανατροπή καί μέσα από την υπόθεση του βιβλίου του,να μην εστιάσει την προσοχή του στο συμβάν καί στον δράστη,αλλά να εμβαθύνει στην σκιαγράφηση του χαρακτήρα του ψυχίατρου Τυπάλδου,ο οποίος θα συνδράμει στην διαλεύκανση της υπόθεσης. Με μεγάλη μαεστρία καί λεπτούς χειρισμούς,ο συγγραφέας θα προσπαθήσει να μην χαθεί μέσα στον δαιδαλώδη λαβύρινθο της ψυχής του κεντρικού του ήρωα. Έχοντας κατά νού πως πρόκειται για μία ιδιοφυϊα που πάσχει από αυτισμό,ήδη υπάρχει μία δυσκολία στο να προσεγγιστεί καί να κατανοηθεί ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται. Προσέξτε! Έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο έξυπνο που τον συντροφεύει ένα ''χάρισμα'' που για άλλους είναι καλό καί για άλλους κατάρα.
Βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας,χάρη στον βασικό του ήρωα,αναδεικνύει το θέμα του αυτισμού καί το ''κοινωνεί'' στο αναγνωστικό κοινό. Δεν προσπαθεί με πλάγιο τρόπο να συγκινήσει καί να προκαλέσει τον οίκτο των αναγνωστών. Κάθε άλλο! Δίνει τα πράγματα στις ρεαλιστικές τους διαστάσεις καί επεξηγεί καταστάσεις καί αντιδράσεις που όσοι/ες δεν πάσχουν από αυτισμό,δεν δύνανται να αντιληφθούν. Εμένα με βοήθησε να κατανοήσω πολλά που δεν γνώριζα καί να δώ,έστω καί για λίγο,μέσα από τα μάτια αυτών των ανθρώπων. Γι'αυτό,συνετό θα είναι να σκεφτόμαστε δύο φορές πρίν εκφέρουμε άποψη για κάτι που δεν γνωρίζουμε καί να μην σηκώνουμε το δάχτυλο να δείχνουμε,ή,να κρίνουμε με τόση ευκολία.
Η πλοκή του βιβλίου είναι πολυδιάστατη. Μεταφέρει πολλά καί σημαντικά μηνύματα για τους αναγνώστες. Ο συγγραφέας θα μιλήσει μέσω των ηρώων του για τον ρατσισμό καί τις προκαταλήψεις που συνοδεύουν πολλούς ανθρώπους εξαιτίας της καταγωγής τους καί το τι επικρατεί στην χώρα από την οποία μετανάστευσαν. Για την δίψα του λαού για απόδοση δικαιοσύνης. Μία δικαιοσύνη που δεν έχει σωφρονιστικό χαρακτήρα,αλλά εκδικητικό. Όπως,βέβαια,ότι καί οι δυνατοί λυγίζουν καί έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν βοήθεια. Δεν είναι άτρωτοι. Είναι απλοί άνθρωποι,όπως όλοι μας.
Ο λόγος του συγγραφέα είναι στρωτός,με κάποια σημεία που ανεβαίνει η ένταση για να τονιστούν όλα όσα βιώνουν εκείνη την στιγμή οι ήρωες. Εσκεμμένα χρησιμοποιεί απλό,καθημερινό λεξιλόγιο σε συνδυασμό με κάποιες εκφράσεις που λέγονται ανάμεσα σε φίλους καί οικείους,για να προσδώσει μία αληθοφάνεια τόσο στους ήρωες,όσο καί σε όλο το κείμενο. Οι εικόνες είναι πολλές καί άκρως περιγραφικές. Σαν να παρακολουθούμε μία ταινία δράσης. Βρήκα,επίσης,απαραίτητο αυτόν τον εσωτερικό διάλογο του ψυχίατρου Τυπάλδου καί τον τρόπο έκφρασής του. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τον ψυχισμό του καί να τον δεχθούμε όπως είναι. Αυτός ο αυθορμητισμός του,με έκανε να τον συμπαθήσω. Δεν σας το κρύβω,πως ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνει ο συγγραφέας την ιστορία πάνω στο χαρτί,με έκανε να αισθανθώ πολλά συναισθήματα. Χαρά,πόνος,αγωνία μέχρι συμπόνοια καί ελπίδα εναλλάσσονταν μέσα μου εν ριπή οφαλμού. Τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την αναπνοή μου καί τότε ξαφνικά αφέθηκα ελεύθερη...
Στα υπέρ,επιπλέον,του βιβλίου θα μπορούσαν να προστεθούν οι συνεχόμενες ανατροπές,η γρήγορη δράση καί το μυστήριο. Το βιβλίο διαβάζεται με κομμένη την ανάσα καί δίκαια μπορεί να λάβει τον όρο ''page turner''. Καί μία συμβουλή! Όταν αποφασίσετε να το διαβάσετε,μα τι λέω,επιβάλλεται να το διαβάσετε,καλό θα είναι να είστε απόλυτα ήρεμοι/ες καί δοσμένοι/ες σε αυτό καί να μην έχετε αναλάβει καμία άλλη υποχρέωση ταυτόχρονα. Θα σας ''απορροφήσει'' πλήρως καί θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης σας. Δεν χρειάζεται να πώ κάτι άλλο. Αναζητήστε το!
Καλές σας αναγνώσεις!
October 8, 2021
Το λάτρεψα. Ένα από τα βιβλία που ακόμα και όταν βρήκε τον ένοχο δεν ήθελα να το σταματήσω.
July 26, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Ένα καθαρόαιμο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα έκπληξη, επίκαιρο και απόλυτα αληθινό, ένα ψυχολογικό θρίλερ με φιλοσοφικούς τόνους. Κεντρικός χαρακτήρας ένας ψυχίατρος, ο οποίος είναι αυτιστικός υψηλής λειτουργικότητας με σύνδρομο Άσπεργκερ. Ένας ψυχίατρος ασυνήθιστος, με «ειδικές ικανότητες» θα έλεγα, του οποίου ο εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά από ότι σε ένα συνηθισμένο άνθρωπο. Αυτό και μόνο σαν θέμα είναι για τους περισσότερους από μας άγνωστο πεδίο και γι’ αυτό ο συγγραφέας φροντίζει να μας κατατοπίσει σχετικά, ακόμα και για τα όποια προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο εν λόγο γιατρός. Από τον τρόπο που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καθημερινότητά του, τον τρόπο σκέψης του, το πώς να ανταπεξέλθει σε όσα αφορά το επάγγελμά του, στις σχέσεις με τους γύρω του, ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό, το πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και τι όποιες σκέψεις του. Για έναν απλό άνθρωπο που δεν γνωρίζει, ο ψυχίατρος Τυπάλδος είναι ένας άνθρωπος μοναχικός, χωρίς φίλους, ιδιότροπος και μυστήριος.
Η όλη υπόθεση είναι απόλυτα δεμένη αφηγηματικά, η γραφή του συγγραφέα ξεχωρίζει για την καθαρότητά της και είναι απλή, διατηρεί έναν πολύ καλό ρυθμό και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος. Βρίσκει κανείς σε ίσες αλλά και σε ικανοποιητικές ποσότητες τη δράση, τις ανατροπές και το μυστήριο.
Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον ψυχίατρο είναι ολοκληρωμένοι και γήινοι, και γίνονται απόλυτα πιστευτοί.
Ο συγγραφέας μας, καταφέρνει να μας κάνει να προβληματιστούμε για πολλά θέματα όπως τον ρατσισμό, την διαφορετικότητα, την κατάθλιψη, για τα βαθύτερα αίτια της όποιας παραβατικότητας, αν πρέπει κάποιος να τιμωρηθεί παραδειγματικά, να οδηγηθεί ίσως και μέχρι τον θάνατο ή να γίνει θεραπεία του; Τι είναι αυτό που πυροδοτεί την όποια παραβατικότητα στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Ο άρρωστος ψυχισμός τους, η κακοποίηση που έχουν δεχτεί στο παρελθόν που τον μετέτρεψε από θύμα σε θύτη;
Αυτό που θαυμάζω στον κύριο Κατσούλα είναι πως ο ίδιος είναι αυτιστικός με σύνδρομο Άσμπεργκερ και καταφέρνει και μας δίνει μέσα από τον ήρωά του, πρώτης τάξης πληροφορίες για αυτή την λειτουργικότητα.
Προσωπικά σας συμβουλεύω να το διαβάσετε με προσοχή, να το απολαύσετε και θα βγείτε απόλυτα κερδισμένοι.
Ένα καθαρόαιμο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα έκπληξη, επίκαιρο και απόλυτα αληθινό, ένα ψυχολογικό θρίλερ με φιλοσοφικούς τόνους. Κεντρικός χαρακτήρας ένας ψυχίατρος, ο οποίος είναι αυτιστικός υψηλής λειτουργικότητας με σύνδρομο Άσπεργκερ. Ένας ψυχίατρος ασυνήθιστος, με «ειδικές ικανότητες» θα έλεγα, του οποίου ο εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά από ότι σε ένα συνηθισμένο άνθρωπο. Αυτό και μόνο σαν θέμα είναι για τους περισσότερους από μας άγνωστο πεδίο και γι’ αυτό ο συγγραφέας φροντίζει να μας κατατοπίσει σχετικά, ακόμα και για τα όποια προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο εν λόγο γιατρός. Από τον τρόπο που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καθημερινότητά του, τον τρόπο σκέψης του, το πώς να ανταπεξέλθει σε όσα αφορά το επάγγελμά του, στις σχέσεις με τους γύρω του, ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό, το πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και τι όποιες σκέψεις του. Για έναν απλό άνθρωπο που δεν γνωρίζει, ο ψυχίατρος Τυπάλδος είναι ένας άνθρωπος μοναχικός, χωρίς φίλους, ιδιότροπος και μυστήριος.
Η όλη υπόθεση είναι απόλυτα δεμένη αφηγηματικά, η γραφή του συγγραφέα ξεχωρίζει για την καθαρότητά της και είναι απλή, διατηρεί έναν πολύ καλό ρυθμό και καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος. Βρίσκει κανείς σε ίσες αλλά και σε ικανοποιητικές ποσότητες τη δράση, τις ανατροπές και το μυστήριο.
Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον ψυχίατρο είναι ολοκληρωμένοι και γήινοι, και γίνονται απόλυτα πιστευτοί.
Ο συγγραφέας μας, καταφέρνει να μας κάνει να προβληματιστούμε για πολλά θέματα όπως τον ρατσισμό, την διαφορετικότητα, την κατάθλιψη, για τα βαθύτερα αίτια της όποιας παραβατικότητας, αν πρέπει κάποιος να τιμωρηθεί παραδειγματικά, να οδηγηθεί ίσως και μέχρι τον θάνατο ή να γίνει θεραπεία του; Τι είναι αυτό που πυροδοτεί την όποια παραβατικότητα στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Ο άρρωστος ψυχισμός τους, η κακοποίηση που έχουν δεχτεί στο παρελθόν που τον μετέτρεψε από θύμα σε θύτη;
Αυτό που θαυμάζω στον κύριο Κατσούλα είναι πως ο ίδιος είναι αυτιστικός με σύνδρομο Άσμπεργκερ και καταφέρνει και μας δίνει μέσα από τον ήρωά του, πρώτης τάξης πληροφορίες για αυτή την λειτουργικότητα.
Προσωπικά σας συμβουλεύω να το διαβάσετε με προσοχή, να το απολαύσετε και θα βγείτε απόλυτα κερδισμένοι.
August 20, 2023
Ένα αγοράκι εξαφανίζεται κι η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του γνωστού ψυχιάτρου Δημήτρη Τυπάλδου για να εξετάσει τους υπόπτους. Αυτή θα είναι η αρχή για ένα ταξίδι στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής που μπορεί να φτάσει στα άκρα για να νιώσει ηδονή και ικανοποίηση ενώ ταυτόχρονα η ζωή του ψυχιάτρου θα αλλάξει δραματικά μέσα από μια σειρά καταιγιστικών εξελίξεων. Ποιος κρύβεται πίσω από την εξαφάνιση; Είναι παιδεραστής ή παιδόφιλος; Πόσο κινδυνεύει το παιδί στα χέρια του; Πώς θα βοηθήσει ο Τυπάλδος στην υπόθεση ενώ έχει ήδη δικά του προσωπικά προβλήματα, που δυσχεραίνονται από το σύνδρομο Άσπεργκερ;
Το μυθιστόρημα, παρ’ όλο που κρατάει τα βασικά βήματα ενός αστυνομικού βιβλίου, ανοίγει πολλά θέματα και μου σύστησε πολλά πρόσωπα που ζουν τις δικές τους περιπέτειες, απότοκες του χαρακτήρα και των βιωμάτων τους. Ο συγγραφέας θίγει μέσω υποδειγματικών ιδεών τις δυσκολίες διαβίωσης με σύνδρομο Άσπεργκερ ή / και αυτισμό, θέτει σημαντικά ερωτήματα, όπως την ηθική και τον βαθμό ενοχής ενός εγκληματία, παρουσιάζει χαρακτήρες μονήρεις αλλά και ελάσιμους, δημιουργεί δηλαδή ένα ιδανικό σύμπαν που τράβηξε την προσοχή μου από την αρχή ως το τέλος χωρίς να κουραστώ ούτε να χαθώ σε κανένα σημείο. Πόσο σημαντικά είναι για την ψυχική μας ανάπτυξη τα παιδικά μας χρόνια; Πώς γίνεται κανείς εγκληματίας; Τι ανακόπτει την ορμή του ανθρώπου για το κακό; Είναι πρέπον για κάποιον πραγματικά σχιζοφρενή ή άρρωστο ψυχικά απλώς να φυλακιστεί ή μήπως είναι καλύτερα να κλειστεί σε άσυλο ώστε να παρακολουθείται και η επιστήμη να βγει κερδισμένη; Πρόοδος ή εκδίκηση; Πόσο βοηθάει η παρουσία ενός ψυχολόγου στη ζωή μας; Πώς θα μάθουν οι γονείς τα παιδιά τους να μην ακολουθούν τους ξένους; Ποια η διαφορά της κατάθλιψης από τη μελαγχολία; Κι αν έχεις βρει τον τέλειο άντρα, τι κάνεις όταν διαπιστώνεις πως είναι αδύναμος και πάσχει από κατάθλιψη, την οποία δεν παραδέχεται; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα στα οποία επέστησε την προσοχή μου το κείμενο.
Ο συγγραφέας είναι σα να βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό του: να καταγράψει μια αστυνομική ιστορία μ’ ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα και ταυτόχρονα να καταθέσει σκέψεις και απόψεις του επί διαφόρων προβλημάτων μέσα από αυτό, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την ανία. Κατ’ εμέ, τα κατάφερε, γιατί η γραφή του ρέει και έχει τη δύναμη να στήσει σκηνικά δράσης και να καταγράψει ακαδημαϊκές απόψεις. Τεχνικές ανάκρισης, ψυχολογία προσώπου και μελέτη της ανθρώπινης ψυχής αντιπαραβάλλονται με ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δρουν απρόβλεπτα κι ο καθένας τους προβληματίζεται με κάποια από τα ζητήματα που θέλει να φέρει στην επιφάνεια ο συγγραφέας, κάτι που συγκροτεί μια ενδιαφέρουσα κοινωνική πανσπερμία του σήμερα. Η σκιαγράφηση των περισσότερων χαρακτήρων είναι καλοδουλεμένη και προσεγμένη, με κορυφαίο στον τραγικό χορό τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.
Ο ψυχίατρος Δημήτρης Τυπάλδος είναι: «Άνθρωπος μοναχικός, χωρίς φίλους, ιδιότροπος και μυστήριος, αν κι αυτό οφειλόταν στο σύνδρομο Άσπεργκερ που είχε, έβρισκε ενδιαφέρον μόνο στη δουλειά του. Στο μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει σχεδόν τέλεια» (σελ. 58). Ο συγγραφέας έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο με τον δικό του μικρόκοσμο, τις συνηθισμένες κινήσεις (ρουτίνας για μας, ασφαλείας και ηρεμίας για κείνον), παραθέτοντας λεπτομέρειες από τις συνήθειές του και τα ενδιαφέροντά του, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και πειστικότητα στη σκιαγράφησή του. Ο αυτισμός του τον εφοδίασε με εντυπωσιακή μνήμη και παρατηρητικότητα. Ασχολείται με ψυχοθεραπείες ασθενών του αλλά κατά καιρούς συνεργάζεται και με την αστυνομία: «Τον ενδιέφεραν εκείνες οι υποθέσεις όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα ανθρώπινα όρια, φτάνοντας σε διαστάσεις ακατανόητες που ακόμα και σήμερα να είναι σχεδόν αδύνατο να ερμηνευτούν απόλυτα από την επιστήμη» (σελ. 61). Ο άνθρωπος όμως Τυπάλδος βιώνει εδώ και τρία χρόνια έναν αβάσταχτο πόνο από κάποιες πολύ σημαντικές απώλειες και παλεύει με κάτι που ντρέπεται να κατονομάσει ως κατάθλιψη. Η συμπεριφορά του, οι αντιδράσεις του, ο εγωισμός του, η τάση του να εθελοτυφλεί, δίνονται με ανατριχιαστική γλαφυρότητα, κάνοντάς με κομμάτι της ζωής του και ταυτόχρονα τόσο ανήμπορο να τον βοηθήσω, να τον στηρίξω. Τα ψυχολογικά του προβλήματα, η ντροπή του να κλαίει μπροστά στον κόσμο, οι αναμνήσεις, η διαρκής εσωτερική πάλη όπου η μια πλευρά του τον κατηγορεί κι η άλλη τον περιθάλπει δημιουργούν μια μοναδική, αληθινή, τρισδιάστατη και μελετημένη προσωπικότητα που ξεπερνά κατά πολύ τη χάρτινη υπόσταση.
Στον αντίποδα έχουμε τον αστυνόμο Διονύση Τετρίγκα, κοφτό, μονήρη, ρατσιστή, λαϊκό, που δεν κατάφερα να τον συμπαθήσω με τίποτα. Δε βλέπει μπροστά του, καταλήγει σε βιαστικά συμπεράσματα, ακολουθεί ένα ένστικτο που έχει πνεύσει τα λοίσθια από γεννησιμιού του μα πάνω απ’ όλα βρίζει ακατάπαυστα (υπερβολικά πολύ, ακόμη και για ένα μυθιστόρημα). Είναι μια καρικατούρα που θέλω να πιστεύω πως φυτοζωεί πια στους κόλπους της αστυνομίας, ένα ξεκάθαρο στερεότυπο που απλώς καθυστερεί άθελά του τις διαδικασίες ενώ μπροστά στην ευταξία και τον κίνδυνο επίπληξης από ανωτέρους δε διστάζει να κάνει τα στραβά μάτια. Γύρω από αυτό το δίπολο παρουσιάζονται η όμορφη, φοβισμένη Μαρία, ο απομονωμένος δικηγόρος Κουρούμαλης, οι απελπισμένοι γονείς Πέτρος και Σοφία, ο λιγότερο προικισμένος από τον Τυπάλδο ανακριτής και άλλοι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μιας ιστορίας με διαρκή πρωθύστερα και απανωτές ανατροπές.
Η κραυγή αγωνίας του συγγραφέα είναι στεντόρεια: «Οι περισσότεροι παιδόφιλοι δεν ξέρουμε καν τι είναι. Δεν υπάρχουν κατηγορίες… Δεν ξέρεις αν δρα ο άλλος μόνος του ή έχει πίσω του ολόκληρο σύστημα που τον στηρίζει. Είναι άνθρωποι, εξωτερικά φυσιολογικοί… Και χάνουμε. Έχουμε τόση τεχνολογία και παρ’ όλ’ αυτά χάνουμε» (σελ. 90). Είναι ασύλληπτο το μέγεθος του παγόβουνου που αντιμετωπίζει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όλων των χωρών και πόσα κυκλώματα και πόσος τζίρος κρύβονται πίσω από την παιδεραστία. Κι όλα αυτά είναι το κίνητρο, το ερέθισμα, γιατί όμως οι άνθρωποι φτάνουν στην καθαυτή πράξη; Ποια είναι η προδιάθεση που αναπτύσσεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Τι ρόλο παίζουν σε αυτές τις πράξεις η σχιζοφρένεια και το ιστορικό κακοποίησης στους ίδιους τους θύτες;
Ως προς τον κύριο θεματικό άξονα της ιστορίας, η απαγωγή είναι η αφορμή και η κακοποίηση το έναυσμα για να ξεδιπλωθούν ανθρώπινες σχέσεις και ν’ αλλάξουν οι χαρακτήρες, κάτι που τονίζεται με την επιλογή του συγγραφέα να καθυστερήσει να παραθέσει τις δύσκολες στιγμές του παιδιού που απήχθη στα χέρια του κτήνους. Πρέπει να φτάσουμε στο έβδομο κεφάλαιο και να ξεπεράσουμε την 100ή σελίδα ώστε να μάθουμε τι συμβαίνει κατά την αιχμαλωσία του ανήλικου θύματος όμως και πάλι όχι για πολύ, μιας και το φως ξαναπέφτει στο περιβάλλον των γονιώ��, του Τυπάλδου, των φίλων και γειτόνων. Φυσικά, κάποια στιγμή ήρθα αντιμέτωπος με το αναπόφευκτο κι ανατρίχιασα με τις σκηνές που διάβαζα όμως και πάλι δεν ήταν για εντυπωσιασμό αλλά για τεκμηρίωση της κατάστασης που βίωνε το παιδί.
Παρά τον καταιγισμό των εξελίξεων, τις ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, τις ανατροπές και τις εκπλήξεις, η συγγραφική ικανότητα του Γιώργου Κατσούλα δύο φορές με έκανε να σταματήσω την ανάγνωση λόγω της άψογης λεκτικοποίησης δύο σημαντικών αισθημάτων. Στη σελίδα 104, όπου βρήκα ένα εξαίρετο, σχεδόν ολοσέλιδο, απόσπασμα για τη σημασία της φιλίας στη ζωή μας και πόσο άτοπα χειρίζονται την απώλεια οι δύσκολοι άνθρωποι και στη σελίδα 338: «Μια φωνούλα αναζητούσε, που θα του έλεγε ότι θα είναι εδώ γι’ αυτόν… Αυτήν τη μικροσκοπική ελαχιστότατη φωνούλα, αυτό το μεγαλειώδη ψίθυρο, τη σπαρακτική κραυγή που είναι τόσο μικρή και αόρατη, όμως και τόσο πανίσχυρη και πομπώδης που φτάνει από μόνη της να γκρεμίσει όλα τα μαύρα κάστρα της ζωής». Κι αυτά είναι ελάχιστα μπροστά στον πλούτο των συναισθημάτων και των ιδεών που ξεπηδούν με σύνεση ανάμεσα στις γραμμές. Τέλος, βρήκα υποδειγματική την πεζή παράθεση και απόδοση των στίχων από τραγούδια όπως το «Φιλαράκι» και το «Να μ’ αγαπάς», το «Πάρτυ» και ο «Άγγελός μου» που ενώθηκαν στρωτά και όμορφα κι έδωσαν την απαραίτητη συναισθηματική βαρύτητα σε μια κρίσιμη εξέλιξη της ιστορίας.
Ακριβώς λοιπόν επειδή ο συγγραφέας δε θέλησε απλώς να παραθέσει ένα μυστήριο που θα λυθεί ακολουθώντας συγκεκριμένα βήματα, οι ενδιαφέρουσες ιδέες που παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο τις παραθέτει σε κάποια σημεία ξεφεύγουν λίγο από τον έλεγχό του, με αποτέλεσμα να έχουμε περιττή προφορικότητα διαλόγων (δίνουν ενάργεια, απλώς δεν μπορούν ν’ αποτυπωθούν σωστά στο χαρτί όλες οι εκφάνσεις αυτού του λόγου και το τελικό αποτέλεσμα ίσως ξενίσει κάποιους), εκτενείς παραθέσεις εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών γύρω από την εγκληματικότητα, τις ανακρίσεις, την πάλη μεταξύ ιδεών και ορθολογισμού και μάλλον περιττές σκηνές που παρεμβάλλονται χωρίς λόγο, απλώς και μόνο για να μπορέσει ο συγγραφέας να καταγράψει αυτό που θέλει. Ομολογώ πάντως πως δεν προσπέρασα καμία σειρά και σε αυτό μάλλον βοήθησε το στυλ του Γιώργου Κατσούλα που δεν έπαψε στιγμή να δίνει γλαφυρότητα και ζωντάνια στην ιστορία. Τέλος, ελάχιστα αρνητικά σημεία, που δε μειώνουν σε τίποτα τη θετικότατη συνολική αποτίμηση του κειμένου, είναι η σωρεία βωμολοχιών που ως έναν βαθμό ίσως δικαιολογούνται αλλά εκστομίζονται σχεδόν απ’ όλους και με τέτοια ένταση που με ξάφνιασε και τα τυπογραφικά λάθη του κειμένου.
Σφιχτοδεμένη πλοκή, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που διασταυρώνονται οι δρόμοι τους και τα προβλήματά τους, μια σύνθετη ιστορία με συναρπαστικές εξελίξεις, ένα διαφορετικό αστυνομικό και κοινωνικό μυθιστόρημα είναι το νέο βιβλίο του σημαντικού Γιώργου Κατσούλα. Ένα επιτυχημένο αμάλγαμα συγγραφικών πειραματισμών: φιλοσοφικό θρίλερ, αστυνομικό μυθιστόρημα, πραγματεία γύρω από τον αυτισμό, το σύνδρομο Άσπεργκερ και τα αίτια της παιδεραστίας, τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν καταλάβαινα πότε εισχωρεί το ένα στη θέση του άλλου, κι αυτό δημιούργησε ένα πρωτότυπο υφολογικό σύνολο, χωρίς να καθυστερεί την καθαυτή δράση παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Αυτή η ιδιαιτερότητα, σε συνδυασμό με το δύσκολο για κάποιους θέμα που πραγματεύεται, με οδηγεί να το συστήσω σε αναγνώστες με απαιτήσεις που ζητούν κάτι διαφορετικό και προκλητικά ενδιαφέρον.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%88%cf%85%c...
Το μυθιστόρημα, παρ’ όλο που κρατάει τα βασικά βήματα ενός αστυνομικού βιβλίου, ανοίγει πολλά θέματα και μου σύστησε πολλά πρόσωπα που ζουν τις δικές τους περιπέτειες, απότοκες του χαρακτήρα και των βιωμάτων τους. Ο συγγραφέας θίγει μέσω υποδειγματικών ιδεών τις δυσκολίες διαβίωσης με σύνδρομο Άσπεργκερ ή / και αυτισμό, θέτει σημαντικά ερωτήματα, όπως την ηθική και τον βαθμό ενοχής ενός εγκληματία, παρουσιάζει χαρακτήρες μονήρεις αλλά και ελάσιμους, δημιουργεί δηλαδή ένα ιδανικό σύμπαν που τράβηξε την προσοχή μου από την αρχή ως το τέλος χωρίς να κουραστώ ούτε να χαθώ σε κανένα σημείο. Πόσο σημαντικά είναι για την ψυχική μας ανάπτυξη τα παιδικά μας χρόνια; Πώς γίνεται κανείς εγκληματίας; Τι ανακόπτει την ορμή του ανθρώπου για το κακό; Είναι πρέπον για κάποιον πραγματικά σχιζοφρενή ή άρρωστο ψυχικά απλώς να φυλακιστεί ή μήπως είναι καλύτερα να κλειστεί σε άσυλο ώστε να παρακολουθείται και η επιστήμη να βγει κερδισμένη; Πρόοδος ή εκδίκηση; Πόσο βοηθάει η παρουσία ενός ψυχολόγου στη ζωή μας; Πώς θα μάθουν οι γονείς τα παιδιά τους να μην ακολουθούν τους ξένους; Ποια η διαφορά της κατάθλιψης από τη μελαγχολία; Κι αν έχεις βρει τον τέλειο άντρα, τι κάνεις όταν διαπιστώνεις πως είναι αδύναμος και πάσχει από κατάθλιψη, την οποία δεν παραδέχεται; Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα στα οποία επέστησε την προσοχή μου το κείμενο.
Ο συγγραφέας είναι σα να βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό του: να καταγράψει μια αστυνομική ιστορία μ’ ένα ευαίσθητο και δύσκολο θέμα και ταυτόχρονα να καταθέσει σκέψεις και απόψεις του επί διαφόρων προβλημάτων μέσα από αυτό, αποφεύγοντας τον διδακτισμό και την ανία. Κατ’ εμέ, τα κατάφερε, γιατί η γραφή του ρέει και έχει τη δύναμη να στήσει σκηνικά δράσης και να καταγράψει ακαδημαϊκές απόψεις. Τεχνικές ανάκρισης, ψυχολογία προσώπου και μελέτη της ανθρώπινης ψυχής αντιπαραβάλλονται με ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δρουν απρόβλεπτα κι ο καθένας τους προβληματίζεται με κάποια από τα ζητήματα που θέλει να φέρει στην επιφάνεια ο συγγραφέας, κάτι που συγκροτεί μια ενδιαφέρουσα κοινωνική πανσπερμία του σήμερα. Η σκιαγράφηση των περισσότερων χαρακτήρων είναι καλοδουλεμένη και προσεγμένη, με κορυφαίο στον τραγικό χορό τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.
Ο ψυχίατρος Δημήτρης Τυπάλδος είναι: «Άνθρωπος μοναχικός, χωρίς φίλους, ιδιότροπος και μυστήριος, αν κι αυτό οφειλόταν στο σύνδρομο Άσπεργκερ που είχε, έβρισκε ενδιαφέρον μόνο στη δουλειά του. Στο μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει σχεδόν τέλεια» (σελ. 58). Ο συγγραφέας έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο με τον δικό του μικρόκοσμο, τις συνηθισμένες κινήσεις (ρουτίνας για μας, ασφαλείας και ηρεμίας για κείνον), παραθέτοντας λεπτομέρειες από τις συνήθειές του και τα ενδιαφέροντά του, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και πειστικότητα στη σκιαγράφησή του. Ο αυτισμός του τον εφοδίασε με εντυπωσιακή μνήμη και παρατηρητικότητα. Ασχολείται με ψυχοθεραπείες ασθενών του αλλά κατά καιρούς συνεργάζεται και με την αστυνομία: «Τον ενδιέφεραν εκείνες οι υποθέσεις όπου ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τα ανθρώπινα όρια, φτάνοντας σε διαστάσεις ακατανόητες που ακόμα και σήμερα να είναι σχεδόν αδύνατο να ερμηνευτούν απόλυτα από την επιστήμη» (σελ. 61). Ο άνθρωπος όμως Τυπάλδος βιώνει εδώ και τρία χρόνια έναν αβάσταχτο πόνο από κάποιες πολύ σημαντικές απώλειες και παλεύει με κάτι που ντρέπεται να κατονομάσει ως κατάθλιψη. Η συμπεριφορά του, οι αντιδράσεις του, ο εγωισμός του, η τάση του να εθελοτυφλεί, δίνονται με ανατριχιαστική γλαφυρότητα, κάνοντάς με κομμάτι της ζωής του και ταυτόχρονα τόσο ανήμπορο να τον βοηθήσω, να τον στηρίξω. Τα ψυχολογικά του προβλήματα, η ντροπή του να κλαίει μπροστά στον κόσμο, οι αναμνήσεις, η διαρκής εσωτερική πάλη όπου η μια πλευρά του τον κατηγορεί κι η άλλη τον περιθάλπει δημιουργούν μια μοναδική, αληθινή, τρισδιάστατη και μελετημένη προσωπικότητα που ξεπερνά κατά πολύ τη χάρτινη υπόσταση.
Στον αντίποδα έχουμε τον αστυνόμο Διονύση Τετρίγκα, κοφτό, μονήρη, ρατσιστή, λαϊκό, που δεν κατάφερα να τον συμπαθήσω με τίποτα. Δε βλέπει μπροστά του, καταλήγει σε βιαστικά συμπεράσματα, ακολουθεί ένα ένστικτο που έχει πνεύσει τα λοίσθια από γεννησιμιού του μα πάνω απ’ όλα βρίζει ακατάπαυστα (υπερβολικά πολύ, ακόμη και για ένα μυθιστόρημα). Είναι μια καρικατούρα που θέλω να πιστεύω πως φυτοζωεί πια στους κόλπους της αστυνομίας, ένα ξεκάθαρο στερεότυπο που απλώς καθυστερεί άθελά του τις διαδικασίες ενώ μπροστά στην ευταξία και τον κίνδυνο επίπληξης από ανωτέρους δε διστάζει να κάνει τα στραβά μάτια. Γύρω από αυτό το δίπολο παρουσιάζονται η όμορφη, φοβισμένη Μαρία, ο απομονωμένος δικηγόρος Κουρούμαλης, οι απελπισμένοι γονείς Πέτρος και Σοφία, ο λιγότερο προικισμένος από τον Τυπάλδο ανακριτής και άλλοι, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι μιας ιστορίας με διαρκή πρωθύστερα και απανωτές ανατροπές.
Η κραυγή αγωνίας του συγγραφέα είναι στεντόρεια: «Οι περισσότεροι παιδόφιλοι δεν ξέρουμε καν τι είναι. Δεν υπάρχουν κατηγορίες… Δεν ξέρεις αν δρα ο άλλος μόνος του ή έχει πίσω του ολόκληρο σύστημα που τον στηρίζει. Είναι άνθρωποι, εξωτερικά φυσιολογικοί… Και χάνουμε. Έχουμε τόση τεχνολογία και παρ’ όλ’ αυτά χάνουμε» (σελ. 90). Είναι ασύλληπτο το μέγεθος του παγόβουνου που αντιμετωπίζει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όλων των χωρών και πόσα κυκλώματα και πόσος τζίρος κρύβονται πίσω από την παιδεραστία. Κι όλα αυτά είναι το κίνητρο, το ερέθισμα, γιατί όμως οι άνθρωποι φτάνουν στην καθαυτή πράξη; Ποια είναι η προδιάθεση που αναπτύσσεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Τι ρόλο παίζουν σε αυτές τις πράξεις η σχιζοφρένεια και το ιστορικό κακοποίησης στους ίδιους τους θύτες;
Ως προς τον κύριο θεματικό άξονα της ιστορίας, η απαγωγή είναι η αφορμή και η κακοποίηση το έναυσμα για να ξεδιπλωθούν ανθρώπινες σχέσεις και ν’ αλλάξουν οι χαρακτήρες, κάτι που τονίζεται με την επιλογή του συγγραφέα να καθυστερήσει να παραθέσει τις δύσκολες στιγμές του παιδιού που απήχθη στα χέρια του κτήνους. Πρέπει να φτάσουμε στο έβδομο κεφάλαιο και να ξεπεράσουμε την 100ή σελίδα ώστε να μάθουμε τι συμβαίνει κατά την αιχμαλωσία του ανήλικου θύματος όμως και πάλι όχι για πολύ, μιας και το φως ξαναπέφτει στο περιβάλλον των γονιώ��, του Τυπάλδου, των φίλων και γειτόνων. Φυσικά, κάποια στιγμή ήρθα αντιμέτωπος με το αναπόφευκτο κι ανατρίχιασα με τις σκηνές που διάβαζα όμως και πάλι δεν ήταν για εντυπωσιασμό αλλά για τεκμηρίωση της κατάστασης που βίωνε το παιδί.
Παρά τον καταιγισμό των εξελίξεων, τις ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, τις ανατροπές και τις εκπλήξεις, η συγγραφική ικανότητα του Γιώργου Κατσούλα δύο φορές με έκανε να σταματήσω την ανάγνωση λόγω της άψογης λεκτικοποίησης δύο σημαντικών αισθημάτων. Στη σελίδα 104, όπου βρήκα ένα εξαίρετο, σχεδόν ολοσέλιδο, απόσπασμα για τη σημασία της φιλίας στη ζωή μας και πόσο άτοπα χειρίζονται την απώλεια οι δύσκολοι άνθρωποι και στη σελίδα 338: «Μια φωνούλα αναζητούσε, που θα του έλεγε ότι θα είναι εδώ γι’ αυτόν… Αυτήν τη μικροσκοπική ελαχιστότατη φωνούλα, αυτό το μεγαλειώδη ψίθυρο, τη σπαρακτική κραυγή που είναι τόσο μικρή και αόρατη, όμως και τόσο πανίσχυρη και πομπώδης που φτάνει από μόνη της να γκρεμίσει όλα τα μαύρα κάστρα της ζωής». Κι αυτά είναι ελάχιστα μπροστά στον πλούτο των συναισθημάτων και των ιδεών που ξεπηδούν με σύνεση ανάμεσα στις γραμμές. Τέλος, βρήκα υποδειγματική την πεζή παράθεση και απόδοση των στίχων από τραγούδια όπως το «Φιλαράκι» και το «Να μ’ αγαπάς», το «Πάρτυ» και ο «Άγγελός μου» που ενώθηκαν στρωτά και όμορφα κι έδωσαν την απαραίτητη συναισθηματική βαρύτητα σε μια κρίσιμη εξέλιξη της ιστορίας.
Ακριβώς λοιπόν επειδή ο συγγραφέας δε θέλησε απλώς να παραθέσει ένα μυστήριο που θα λυθεί ακολουθώντας συγκεκριμένα βήματα, οι ενδιαφέρουσες ιδέες που παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο τις παραθέτει σε κάποια σημεία ξεφεύγουν λίγο από τον έλεγχό του, με αποτέλεσμα να έχουμε περιττή προφορικότητα διαλόγων (δίνουν ενάργεια, απλώς δεν μπορούν ν’ αποτυπωθούν σωστά στο χαρτί όλες οι εκφάνσεις αυτού του λόγου και το τελικό αποτέλεσμα ίσως ξενίσει κάποιους), εκτενείς παραθέσεις εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών γύρω από την εγκληματικότητα, τις ανακρίσεις, την πάλη μεταξύ ιδεών και ορθολογισμού και μάλλον περιττές σκηνές που παρεμβάλλονται χωρίς λόγο, απλώς και μόνο για να μπορέσει ο συγγραφέας να καταγράψει αυτό που θέλει. Ομολογώ πάντως πως δεν προσπέρασα καμία σειρά και σε αυτό μάλλον βοήθησε το στυλ του Γιώργου Κατσούλα που δεν έπαψε στιγμή να δίνει γλαφυρότητα και ζωντάνια στην ιστορία. Τέλος, ελάχιστα αρνητικά σημεία, που δε μειώνουν σε τίποτα τη θετικότατη συνολική αποτίμηση του κειμένου, είναι η σωρεία βωμολοχιών που ως έναν βαθμό ίσως δικαιολογούνται αλλά εκστομίζονται σχεδόν απ’ όλους και με τέτοια ένταση που με ξάφνιασε και τα τυπογραφικά λάθη του κειμένου.
Σφιχτοδεμένη πλοκή, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες που διασταυρώνονται οι δρόμοι τους και τα προβλήματά τους, μια σύνθετη ιστορία με συναρπαστικές εξελίξεις, ένα διαφορετικό αστυνομικό και κοινωνικό μυθιστόρημα είναι το νέο βιβλίο του σημαντικού Γιώργου Κατσούλα. Ένα επιτυχημένο αμάλγαμα συγγραφικών πειραματισμών: φιλοσοφικό θρίλερ, αστυνομικό μυθιστόρημα, πραγματεία γύρω από τον αυτισμό, το σύνδρομο Άσπεργκερ και τα αίτια της παιδεραστίας, τις ανθρώπινες σχέσεις. Δεν καταλάβαινα πότε εισχωρεί το ένα στη θέση του άλλου, κι αυτό δημιούργησε ένα πρωτότυπο υφολογικό σύνολο, χωρίς να καθυστερεί την καθαυτή δράση παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Αυτή η ιδιαιτερότητα, σε συνδυασμό με το δύσκολο για κάποιους θέμα που πραγματεύεται, με οδηγεί να το συστήσω σε αναγνώστες με απαιτήσεις που ζητούν κάτι διαφορετικό και προκλητικά ενδιαφέρον.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%88%cf%85%c...
February 9, 2021
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω γενικά βαρύ βιβλίο, εξαιτίας των θεμάτων που πραγματεύεται. Την παιδεραστία, το άρρωστο μυαλό, την κακοποίηση, την κατάθλιψη, τον αυτισμό, το ρατσισμό. Ωστόσο, ο συγγραφέας έχει δώσει αρκετές πινελιές χιούμορ &έτσι το κλίμα γίνεται κάπως πιο ευχάριστο.
Μέσα απο το βιβλίο γνωρίζουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει στο μυαλό ενός ατόμου με αυτισμό, καθώς ο πρωταγωνιστής μας, ο ψυχίατρος Τυπάλδος, έχει διαγνωσθεί με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, όπως ακριβώς &ο συγγραφέας του βιβλίου.
Δεν είναι ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά ένα δουλεμένο βιβλίο που καταπιάνεται με αρκετά κοινωνικά/ψυχικά ζητήματα, γεννά πολλά ερωτήματα στον αναγνώστη &τον βάζει σε σκέψεις.
Μέσα απο το βιβλίο γνωρίζουμε λίγο καλύτερα τι συμβαίνει στο μυαλό ενός ατόμου με αυτισμό, καθώς ο πρωταγωνιστής μας, ο ψυχίατρος Τυπάλδος, έχει διαγνωσθεί με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, όπως ακριβώς &ο συγγραφέας του βιβλίου.
Δεν είναι ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά ένα δουλεμένο βιβλίο που καταπιάνεται με αρκετά κοινωνικά/ψυχικά ζητήματα, γεννά πολλά ερωτήματα στον αναγνώστη &τον βάζει σε σκέψεις.
December 23, 2020
Εξαιρετικό! Καταλαβαίνεις ότι έχει πέσει πολύ έρευνα και μελέτη από πλευράς του συγγραφέα για θέματα ψυχολογικής- ψυχιατρικής φύσεως και κυρίως για θέματα του αυτισμού, κατάθλιψης και άλλα ακόμη. Είναι αρκετές οι αναφορές σε επιστημονική γνώση. Έντονα συγκινητικό. Σε πολλά διαφορετικά σημεία του προκαλεί συγκίνηση. Έντονη δράση και αγωνία για το παιδί που απήχθη αλλά κ για τον βασικό ήρωα. Πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα για τα δύσκολα, ευαίσθητα και πολύ λεπτά θέματα που θίγει. (Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι ότι είχε πολλά λάθη απροσεξίας που θα έπρεπε να τα προσέξουν στην επιμέλεια. Αλλά εντάξει, μικρό το κακό).
January 14, 2022
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που ασχολείται με την παιδική κακοποίηση, τη σχιζοφρένεια, τον αυτισμό.
Ο συγγραφέας, διαγνωσμένος με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, καταπιάνεται με ένα θέμα που τον αφορά και παρέχει πολλές πληροφορίες στους αναγνώστες του γύρω από τον αυτισμό και το σύνδρομο Asperger.
Πλάθει έναν ήρωα, τον ψυχίατρο Τυπάλδο, με αυτισμό, και μέσω αυτού, παρέχει τις πληροφορίες για τον αυτισμό, τη σχιζοφρένεια. Είναι φανερό από τις πρώτες κιόλας σελίδες ανάγνωσης ότι ο συγγραφέας λάτρεψε τον ήρωα που δημιούργησε. Η ζωή του ψυχίατρου, προσωπική και επαγγελματική, καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου.
Ενώ για τον συγγραφέα ο Τυπάλδος είναι μια αγαπημένη φιγούρα, δεν είμαι σίγουρη για τους αναγνώστες του. Τι αισθήματα πραγματικά αποκομίζουν από τον ίδιο και τα όσα σκέφτεται και λέει; Δεν το κρύβω ότι σε κάποια σημεία του βιβλίου ο ψυχίατρος με εκνεύρισε με την υπεροψία του, την ανάγκη του να επιδεικνύει τις ικανότητές του και την ευφυΐα του. Ίσως αν οι περιγραφές που αφορούσαν τη ζωή του ψυχίατρου ήταν σε μια πιο περιορισμένη έκταση, ο αναγνώστης να είχε μια πιο θετική στάση απέναντί του.
Εκτός όμως από τον κεντρικό ήρωα, ο συγγραφέας δημιουργεί και τον αστυνόμο Τετρίγκα, που συνεργάζεται στενά με τον ψυχίατρο κάθε φορά που θα προκύψει ανάγκη. Και εδώ, ο συγγραφέας δημιουργεί έναν ιδιαίτερο αστυνομικό, παθιασμένο με τη δουλειά του, ταγμένο στην απαλλαγή της κοινωνίας από κάθε εγκληματία, και ιδιαίτερα εκείνους που κακοποιούν μικρά παιδιά. Ακόμα και η προσωπική του ζωή, ο γάμος του, έρχεται σε δεύτερη θέση σε σχέση με τη δουλειά του. Υπάρχουν και εδώ, κατά την άποψή μου, πολλές υπερβολές στον χαρακτήρα του αστυνόμου. Υπερβολική θεωρώ και τη βωμολοχία από τη μεριά του αστυνόμου Τερτίγκα. Όχι από την άποψη ότι σοκάρουν οι λέξεις τους αναγνώστες. Η υπερβολή στη χρήση όμως, χωρίς να εξυπηρετεί κάποιον ουσιαστικό λόγο κατ’ εμέ, είναι κάτι που κουράζει στην ανάγνωση του βιβλίου.
Το βιβλίο ξεκινά πολύ δυνατά, με μια απαγωγή ενός μικρού αγοριού από την παιδική χαρά. Δυνατές περιγραφές, που καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένταση και αγωνία στον αναγνώστη. Στη συνέχεια όμως, η ροή της ιστορίας αποδυναμώνεται. Ο συγγραφέας ασχολείται με τον ψυχίατρο, και λιγότερο με την υπόθεση απαγωγής. Λίγο πριν ολοκληρωθεί το βιβλίο, ο συγγραφέας φτάνει και πάλι τον αναγνώστη στην αγωνία και την ένταση. Τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου δημιουργούν μια συναισθηματική φόρτιση στον αναγνώστη. Ακόμα και η στάση του απέναντι στον ψυχίατρο μπορεί να γίνει πιο θετική.
Η ανάγνωση του βιβλίου μού πρόσφερε γνώσεις που δεν τις είχα σχετικά με τον αυτισμό, το σύνδρομο Asperger. Με οδήγησε σε ένα πεδίο άγνωστο, μου έδειξε το πώς βλέπουν τα πράγματα αυτά τα τόσο προικισμένα άτομα. Με προβλημάτισε όμως και ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφερόμαστε, που προέρχεται κυρίως από την άγνοια, αλλά και από τον φόβο για το άγνωστο και διαφορετικό. Ο συγγραφέας έκανε μεγάλη έρευνα πριν γράψει αυτό το βιβλίο, μίλησε με ειδικούς γιατρούς και υπάρχουν πολλές επιστημονικές αναφορές στο κείμενο και δεν παρουσιάζει τα στοιχεία μόνο από προσωπικές εμπειρίες.
Ένα βιβλίο που θα οδηγήσει τους αναγνώστες του σε άγνωστους για πολλούς δρόμους, αλλά στο τέλος θα ανακαλύψουν το φως που βρίσκεται παντού, ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία, φτάνει να το αναζητήσουν.
https://www.thematofylakes.gr/psyxiat...
Ο συγγραφέας, διαγνωσμένος με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, καταπιάνεται με ένα θέμα που τον αφορά και παρέχει πολλές πληροφορίες στους αναγνώστες του γύρω από τον αυτισμό και το σύνδρομο Asperger.
Πλάθει έναν ήρωα, τον ψυχίατρο Τυπάλδο, με αυτισμό, και μέσω αυτού, παρέχει τις πληροφορίες για τον αυτισμό, τη σχιζοφρένεια. Είναι φανερό από τις πρώτες κιόλας σελίδες ανάγνωσης ότι ο συγγραφέας λάτρεψε τον ήρωα που δημιούργησε. Η ζωή του ψυχίατρου, προσωπική και επαγγελματική, καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου.
Ενώ για τον συγγραφέα ο Τυπάλδος είναι μια αγαπημένη φιγούρα, δεν είμαι σίγουρη για τους αναγνώστες του. Τι αισθήματα πραγματικά αποκομίζουν από τον ίδιο και τα όσα σκέφτεται και λέει; Δεν το κρύβω ότι σε κάποια σημεία του βιβλίου ο ψυχίατρος με εκνεύρισε με την υπεροψία του, την ανάγκη του να επιδεικνύει τις ικανότητές του και την ευφυΐα του. Ίσως αν οι περιγραφές που αφορούσαν τη ζωή του ψυχίατρου ήταν σε μια πιο περιορισμένη έκταση, ο αναγνώστης να είχε μια πιο θετική στάση απέναντί του.
Εκτός όμως από τον κεντρικό ήρωα, ο συγγραφέας δημιουργεί και τον αστυνόμο Τετρίγκα, που συνεργάζεται στενά με τον ψυχίατρο κάθε φορά που θα προκύψει ανάγκη. Και εδώ, ο συγγραφέας δημιουργεί έναν ιδιαίτερο αστυνομικό, παθιασμένο με τη δουλειά του, ταγμένο στην απαλλαγή της κοινωνίας από κάθε εγκληματία, και ιδιαίτερα εκείνους που κακοποιούν μικρά παιδιά. Ακόμα και η προσωπική του ζωή, ο γάμος του, έρχεται σε δεύτερη θέση σε σχέση με τη δουλειά του. Υπάρχουν και εδώ, κατά την άποψή μου, πολλές υπερβολές στον χαρακτήρα του αστυνόμου. Υπερβολική θεωρώ και τη βωμολοχία από τη μεριά του αστυνόμου Τερτίγκα. Όχι από την άποψη ότι σοκάρουν οι λέξεις τους αναγνώστες. Η υπερβολή στη χρήση όμως, χωρίς να εξυπηρετεί κάποιον ουσιαστικό λόγο κατ’ εμέ, είναι κάτι που κουράζει στην ανάγνωση του βιβλίου.
Το βιβλίο ξεκινά πολύ δυνατά, με μια απαγωγή ενός μικρού αγοριού από την παιδική χαρά. Δυνατές περιγραφές, που καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένταση και αγωνία στον αναγνώστη. Στη συνέχεια όμως, η ροή της ιστορίας αποδυναμώνεται. Ο συγγραφέας ασχολείται με τον ψυχίατρο, και λιγότερο με την υπόθεση απαγωγής. Λίγο πριν ολοκληρωθεί το βιβλίο, ο συγγραφέας φτάνει και πάλι τον αναγνώστη στην αγωνία και την ένταση. Τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου δημιουργούν μια συναισθηματική φόρτιση στον αναγνώστη. Ακόμα και η στάση του απέναντι στον ψυχίατρο μπορεί να γίνει πιο θετική.
Η ανάγνωση του βιβλίου μού πρόσφερε γνώσεις που δεν τις είχα σχετικά με τον αυτισμό, το σύνδρομο Asperger. Με οδήγησε σε ένα πεδίο άγνωστο, μου έδειξε το πώς βλέπουν τα πράγματα αυτά τα τόσο προικισμένα άτομα. Με προβλημάτισε όμως και ο τρόπος με τον οποίο τους συμπεριφερόμαστε, που προέρχεται κυρίως από την άγνοια, αλλά και από τον φόβο για το άγνωστο και διαφορετικό. Ο συγγραφέας έκανε μεγάλη έρευνα πριν γράψει αυτό το βιβλίο, μίλησε με ειδικούς γιατρούς και υπάρχουν πολλές επιστημονικές αναφορές στο κείμενο και δεν παρουσιάζει τα στοιχεία μόνο από προσωπικές εμπειρίες.
Ένα βιβλίο που θα οδηγήσει τους αναγνώστες του σε άγνωστους για πολλούς δρόμους, αλλά στο τέλος θα ανακαλύψουν το φως που βρίσκεται παντού, ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία, φτάνει να το αναζητήσουν.
https://www.thematofylakes.gr/psyxiat...
November 17, 2020
Δεν βαρέθηκα μέχρι το τέλος. Κυλάει ωραία και γρήγορα. Για το είδος του ήταν αρκετά καλό (αστυνομικό). Είχε κάποια αποσπάσματα που μου άρεσαν και αρκετά που τα βρήκα κάπως μελό. Απλή, καθημερινή γραφή και κάποιες στιγμές νομίζεις ότι διαβάζεις Νέσμπο. Το θέμα του είναι πολύ ενδιαφέρον. Σε γενικές γραμμές δεν μετάνιωσα που το διάβασα αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας. Στα συν είναι το τέλος του βιβλίου αλλά και αρκετές χιουμοριστικές σκηνές.
Read
August 1, 2022Κανένα αστεράκι. Σέβομαι την προσπάθεια του κάθε συγγραφέα αλλά ειλικρινά λυπάμαι για πράγματα που διάβασα για τον τρόπο που γράφτηκαν και για τον τροπο που σε πολλά σημεία μιλάει ο Τυπάλδος. Ελπίζω με όλη μου την καρδιά να μιλάει και να εκφέρει τέτοιες χυδαίες αποψεις μόνο ο Τυπάλδος και όχι ο συγγραφέας. Κρίμα γιατί σαν θέμα το βιβλίο πραγματεύεται κάτι τρομακτικό , ρεαλιστικο και σπαρακτικό και το χάνει απ' τον τρόπο έκφρασης και των απόψεων που εκφέρει ο κεντρικός χαρακτήρας.
November 17, 2020
Υπερβολικά φλύαρο και επιφανειακό. Αρκετά τα λάθη στην επιμέλεια.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews