What do you think?
Rate this book
Jadę sobie. Powrót do Azji
Podróż znaczy wolność, a najlepiej przekonać się o tym w samotnej podróży w najdalsze zakątki świata.
Marzenę Filipczak ciągnie tam, gdzie nie ma powtarzalnych hoteli z folderów turystycznych, a każdy dzień nie jest ograniczony all inclusive. Ona chce zobaczyć to, co widać z okien zdezelowanego lokalnego autobusu lub małego hoteliku za ruchliwym bazarem. Podsłuchuje, o czym rozmawiają kliencie okolicznego baru i czym emocjonują się miejscowe dzieciaki. Śpi tam, gdzie miejscowi – czasem w pokoju pełnym karaluchów, a czasem w prywatnej wieżyczce na dachu hotelu z pięknym widokiem. Je to, co gospodarze – góry ryżu na liściu banana z sosami ze wspólnych miseczek, ostry dhal i dopiero co zdjęte z blachy czapati. To wszystko wędrując przez dżunglę, plantacje herbaty i tarasy ryżowe, zatrzymując się nad ciepłym oceanem, podziwiając ośnieżone szczyty i wsłuchując się w egzotyczne dźwięki wielkich miast.
Autorka wraca po latach w te same miejsca – do Indii, Malezji, Tajlandii, Wietnamu i Kambodży – i sprawdza, jak zmieniło się życie mieszkańców. Mówi też o bezpieczeństwie samotnej (i nie tylko) kobiety w podróży i odpowiada na pytania, które powstrzymują wiele osób od przeżycia przygody życia.
Marzenę Filipczak ciągnie tam, gdzie nie ma powtarzalnych hoteli z folderów turystycznych, a każdy dzień nie jest ograniczony all inclusive. Ona chce zobaczyć to, co widać z okien zdezelowanego lokalnego autobusu lub małego hoteliku za ruchliwym bazarem. Podsłuchuje, o czym rozmawiają kliencie okolicznego baru i czym emocjonują się miejscowe dzieciaki. Śpi tam, gdzie miejscowi – czasem w pokoju pełnym karaluchów, a czasem w prywatnej wieżyczce na dachu hotelu z pięknym widokiem. Je to, co gospodarze – góry ryżu na liściu banana z sosami ze wspólnych miseczek, ostry dhal i dopiero co zdjęte z blachy czapati. To wszystko wędrując przez dżunglę, plantacje herbaty i tarasy ryżowe, zatrzymując się nad ciepłym oceanem, podziwiając ośnieżone szczyty i wsłuchując się w egzotyczne dźwięki wielkich miast.
Autorka wraca po latach w te same miejsca – do Indii, Malezji, Tajlandii, Wietnamu i Kambodży – i sprawdza, jak zmieniło się życie mieszkańców. Mówi też o bezpieczeństwie samotnej (i nie tylko) kobiety w podróży i odpowiada na pytania, które powstrzymują wiele osób od przeżycia przygody życia.
- GenresNonfiction
256 pages, Paperback
First published August 12, 2020
3 people are currently reading
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 22, 2025
3/5 ⭐️
Apetyt na Azję? Bardzo proszę! Ale ta książka to najwyżej przystawka.
Książka podzielona jest na 3 części: pierwsza podróż autorki do Azji w roku 2008 (zapiski również pochodzą z tego czasu; nie zostały napisane po latach), powrót do Azji w 2016-2020 oraz rozdzialu przypominajacego informator czy niezbędnych dla podróżnika, z naciskiem na podróżującą solo kobietę. No ale do meritum - czemu 3/5?
Przede wszystkim - książka jest nierówna. Trzecia część jest, moim zdaniem, zupełnie niepotrzebna. Dlaczego? Część danych z upływem lat (mija 5 lat od porad zawartych w książce) traci na aktualności i nie ma już takiego pokrycia w rzeczywistości. No może za wyjątkiem bezpieczeństwa, zdrowego rozsądku itp., co znajdzie każdy w internecie na pierwszym-lepszym blogu podróżniczym, grupie na fb lub we własnej głowie, jeśli posiada odrobinę instynktu samozachowawczego. Książka nie jest więc moim zdaniem dobrym miejscem na dzielenie się radami jak podróżować, gdzie coś znaleźć, za ile batów można upolować kolację. Zbyt duży przemiał informacji i szybko zmieniająca się rzeczywistość nie jest sprzymierzeńcem na 100 stron książki, od tego sprawdza się jednak internet i wymiana myśli i wiedzy z innymi podróżującymi (o czym autorka również wspomina). Jednak! Tej części książki nawet nie brałam pod uwagę w trakcie oceniania, ale czułam potrzebę napisania, co o niej myślę:)
Część pierwsza i druga to zupełnie dwa różne doznania czytelnicze. Pierwsza - choć objętościowo największa - napisana po łebkach. Kawał podróży, z punktu A do punktu B, z postojami, autorka potrafiła streścić na 4 stronach. Przypomina bardziej skrawki z dziennika, pisanego dla samej siebie, ewentualnie rodziny i znajomych, aniżeli pomysł na książkę. Rzucone w eter „jadę [tu]”, „widzę [to]”, „jest [tak]”. Widać brak większej myśli, ciekawej puenty, pomysłu na opis podróży, bo ledwie rozpocznie się czytanie na temat fragmentu podróży, to ten już się kończy.
Narracja zmienia się w drugiej części, za co dostaje wielkiego plusa. W końcu autorka potrafi ubrać swoją podróż w słowa! I to ciekawe! Nie brakuje obserwacji, spostrzeżeń, skupienia na kulturze, tradycjach, drodze - w końcu dostaliśmy ciekawy reportaż podróżniczy, ufff.
*książka liczy 445 stron, a nie niespełna 300, jak podpowiada goodreads:)
Apetyt na Azję? Bardzo proszę! Ale ta książka to najwyżej przystawka.
Książka podzielona jest na 3 części: pierwsza podróż autorki do Azji w roku 2008 (zapiski również pochodzą z tego czasu; nie zostały napisane po latach), powrót do Azji w 2016-2020 oraz rozdzialu przypominajacego informator czy niezbędnych dla podróżnika, z naciskiem na podróżującą solo kobietę. No ale do meritum - czemu 3/5?
Przede wszystkim - książka jest nierówna. Trzecia część jest, moim zdaniem, zupełnie niepotrzebna. Dlaczego? Część danych z upływem lat (mija 5 lat od porad zawartych w książce) traci na aktualności i nie ma już takiego pokrycia w rzeczywistości. No może za wyjątkiem bezpieczeństwa, zdrowego rozsądku itp., co znajdzie każdy w internecie na pierwszym-lepszym blogu podróżniczym, grupie na fb lub we własnej głowie, jeśli posiada odrobinę instynktu samozachowawczego. Książka nie jest więc moim zdaniem dobrym miejscem na dzielenie się radami jak podróżować, gdzie coś znaleźć, za ile batów można upolować kolację. Zbyt duży przemiał informacji i szybko zmieniająca się rzeczywistość nie jest sprzymierzeńcem na 100 stron książki, od tego sprawdza się jednak internet i wymiana myśli i wiedzy z innymi podróżującymi (o czym autorka również wspomina). Jednak! Tej części książki nawet nie brałam pod uwagę w trakcie oceniania, ale czułam potrzebę napisania, co o niej myślę:)
Część pierwsza i druga to zupełnie dwa różne doznania czytelnicze. Pierwsza - choć objętościowo największa - napisana po łebkach. Kawał podróży, z punktu A do punktu B, z postojami, autorka potrafiła streścić na 4 stronach. Przypomina bardziej skrawki z dziennika, pisanego dla samej siebie, ewentualnie rodziny i znajomych, aniżeli pomysł na książkę. Rzucone w eter „jadę [tu]”, „widzę [to]”, „jest [tak]”. Widać brak większej myśli, ciekawej puenty, pomysłu na opis podróży, bo ledwie rozpocznie się czytanie na temat fragmentu podróży, to ten już się kończy.
Narracja zmienia się w drugiej części, za co dostaje wielkiego plusa. W końcu autorka potrafi ubrać swoją podróż w słowa! I to ciekawe! Nie brakuje obserwacji, spostrzeżeń, skupienia na kulturze, tradycjach, drodze - w końcu dostaliśmy ciekawy reportaż podróżniczy, ufff.
*książka liczy 445 stron, a nie niespełna 300, jak podpowiada goodreads:)
Displaying 1 - 2 of 2 reviews