De schepen rammelden en beukten. Ze kraakten, in de kolkende en knetterende branding, op golven die hoger waren dan de dam zelf. En het volgende moment suisden er basaltblokken door de lucht. Ze vlogen weg, alsof het sneeuwvlokken waren in een glazen bol die hard werd geschud. En dat was het einde van de Langendam.
Bruinisse (Zeeland), 1911. Meerminnen verdrinken niet is een spannend historisch verhaal, gebaseerd op ware – soms ongelofelijke – gebeurtenissen. Over stiekem meevaren over de Schelde, naar Antwerpen. Over een dokter die misschien wel zijn vrouw vermoordde. Over de vergeten Stormramp die het dan grootste mosselvissersdorp van Nederland overkwam. En hoe je de hevigste stormen kunt trotseren. Een boek om in te duiken en in te verdrinken.
Genomineerd voor de Archeon Thea Beckmanprijs 2021 (shortlist). Getipt door de Jonge Jury in 2020 en door Martine Letterie 'De Parel van 2020' genoemd in de eindejaarsaflevering van de GVP (Grote Vriendelijke Podcast).
Saskia Maaskant is een Nederlandse auteur. Zij debuteerde in 2011 met de jeugdroman 'De Verteller van Beorga' bij uitgeverij Davidsfonds (Antwerpen, België). Dit boek werd genomineerd voor de Zoute Zoen, de belangrijkste manuscriptenprijs voor een jeugdboek in het Nederlands taalgebied, en werd daarbij tweede. Haar tweede roman 'Kieuw' werd genomineerd voor diverse prijzen in Nederland en Vlaanderen en won de Accolade voor het 'Beste Jeugdboek' (Zeeuwse Boekenprijs). 'Dromer' - Maaskants derde roman, won 'De Kleine Cervantes 2018'. Haar vierde jeugdroman 'Meerminnen verdrinken niet' werd genomineerd voor de Archeon Thea Beckmanprijs 2021.
In juni 2021 kreeg ze de diagnose hodgkin. Ze blogde een tijd lang over haar avonturen als (ex)kankerpatiënt op de social media. Deze verhalen gingen regelmatig viraal. Een aantal van die verhalen, met nog heel veel nieuwe, verschenen in november 2022 in Maaskants volwassendebuut - de verhalenbundel 'Bijna iedereen heeft kanker'.
In de boekenweek van 2024 (maart) verscheen een unieke samenwerking met Zeeuwse kunstenaar Jan-Willem Hament: 'Zeeuwminnetje'. Een boek op metrum en rijm voor alle leeftijden.
Het begon goed en mooi. De introductie voor de plek en hoofdpersonage waren aangenaam om te lezen. Maar daar blijft het eigenlijk ook bij... Ik vond de rest van het boek saai omdat er amper iets gebeurde. Ook het n-woord gebruiken zonder dat het iets van toepassing is, is echt not done. Waarom? Oké, in die tijd konden ze dat misschien wel nog zeggen, maar het wordt gewoon gebruikt om een toevallige passant te beschrijven. Ik bedoel, komaan. Not done. Ik bleef echt op mijn honger zitten met dit verhaal. Wat spijtig en een zonde is want de cover en het binnenwerk zijn echt prachtig.
Een sprookjesachtige titel en één van de mooiste omslagen van 2020 verwelkomen de lezer in het pittoreske dorp van Bruinisse. Het is 1911 en na een onstuimige periode ontmoeten we de dertienjarige Janna uit Rotterdam. Na de dood van haar ouders is er geen andere keuze dan te verhuizen naar het kleine mosselvissersdorp waar haar oom en tante wonen.
Boek 90 van 2020 voor mij en Meerminnen verdrinken niet is een van de beste van dit jaar, een boek overeen mosselvissersdorp, een storm en nog zoveel meer. Maar vooral een liefdesbrief aan Bruinisse.
Het is een boek waar de spanningsboog iets lager ligt dan je standaard young adult, maar een mooi verhaal vol menselijkheid, mosselen en misschien ook wel een meermin gegarandeerd is. Soms zijn deze boeken juist de meest magische.
Ik ontving dit boek als recensie exemplaar via de Facebook groep "Young Adult België".
Meerminnen verdrinken niet doet je wanen in 1911, in een oud havenstadje. De setting is prachtig beschreven en het lijkt net alsof je met Janna door de straten van Bruinisse wandelt. Als Vlaming (en wonende in de provincie Antwerpen) kon ik de Antwerpse elementen zoals het dialect en de gebruiken enorm smaken. Het voelde authentiek en niet stereotiep. Maar helaas kwam ik in het boek het 'n-woord' tegen (slang voor een zwarte persoon). Dit was voor mij volledig overbodig en deed zelfs afbreuk aan de rest van het verhaal. Ook al was het vroeger zo de "gewoonte", had dit woord voor mij geen plaats in het verhaal. Het boek begon ook erg magisch en mythologisch, maar deze sfeer verdween jammer genoeg al snel. De schrijfster had dit gerust langer mogen aanhouden. Ondanks deze minpuntjes, heb ik toch van het boek genoten. Het is een mooi verhaal met respect voor de geschiedenis. Soms waren er rustigere momenten, maar dan konden we genieten van de mooie beschrijving van de schrijfster over het 19de eeuwse Bruinisse. Een aanrader voor liefhebbers van geschiedenis, mosselen en een fijne, vlotte schrijfstijl.
Ik had de eer om 'meerminnen verdrinken niet' te lezen toen het nog niet zo mooi was vormgegeven. Nu het een boek geworden is heb ik het verhaal opnieuw gelezen, om misschien nog wel meer te genieten van de prachtige sfeer en bijzondere personages. 'Meerminnen verdrinken niet' gaat over een vergeten ramp die het vissersdorp Bruinisse in 1911 treft en het toch al heftige leven van Janna overhoop gooit. Om de omvang van de ramp goed te kunnen beseffen en de gevolgen te kunnen voelen moet je het dorp Bru en zijn inwoners leren kennen. Dat gebeurt door de ogen van de Rotterdamse Janna. Dat leren kennen zorgt voor een rustige opbouw en langzaam toenemende spanning. Misschien dat sommige lezers dit als wat traag ervaren. Ik zou zeggen, dompel je erin onder en laat je meevoeren. Neem er de tijd voor en geniet van de rijke taal van dit boek.
Maaskant neemt ons mee naar Bruinisse in 1911, waar Janna bij haar oom en tante moet gaan wonen na het overlijden van haar ouders. Het is voor haar enerzijds een nieuwe wereld - ze komt uit Rotterdam - maar ze voelt zich er gelijk thuis in het geboortedorp van haar moeder. Dat is niet te danken aan haar tante, die in eerste instantie vijandig en afstandelijk is. Wij leren ook van het dorp houden, van de geur van de Grevelingen en de mosselschepen, de smaak van mosselen en de kleur van het water en de lucht. In "Meerminnen verdrinken niet" verweeft Maaskant het verhaal van Janna met dat van een vergeten ramp, de Stormramp van 1911. Ze laat ons meeleven met de mosselvissers, die in één nacht hun bestaan verliezen, en tegelijkertijd met Janna die haar plek vindt bij haar familie. Als ik ergens van houd, zijn het vergeten geschiedenissen, helemaal als die gelardeerd worden met familie- en volksverhalen.
Mooi historisch verhaal over de stormramp in 1911 in Bruinisse. Goed uitgewerkte personages, erg fijne schrijfstijl en goede verklarende woordenlijst achterin voor de woorden in dialect. Zelf had ik deze niet veel nodig, omdat ik de Zeeuwse woorden herkende. Deze toevoeging maakt het verhaal echter/levendiger.
Nu ik terugkijk op het verhaal bevatte het weinig actie, maar dat is niet erg. Janna moet wennen aan haar nieuwe huis en omgeving nadat haar moeder is overleden. Anderen, bijvoorbeeld tante Johanna, moet ook aan haar wennen en dat kost tijd. Janna ontdekt dat het fijn is om in Bruinisse te wonen aan het water, bij mosselvissers.
Voor mij voelde het enigszins alsof de storm zelf 'laat' in het verhaal kwam waardoor de aanloop lang(er) is. Aan de andere kant is dat ook niet erg, want door de korte hoofdstukken leest het verhaal vlot. Eenmaal bij de storm is de sfeer goed voelbaar. Het verhaal gaat over meer dan alleen de storm. Menselijkheid.
Deze verhaal gaat over het mosselvissersdorp Bruinesse en de vergeten stormramp in 1911. De schrijfster komt zelf uit de plaats wat je merkt aan de gedetailleerde beschrijvingen van gebruiken en de omgeving. Ik vind de geschiedenis heel goed en spannend beschreven. De diverse personages zijn goed uitgewerkt waardoor het verhaal tot leven komt en geloofwaardig voor het voetlicht wordt gebracht. De schrijfster geeft het verhaal een eigen stijl mee doordat ze een oud sprookje door het hoofdverhaal weeft, dat maakt het gelaagd en interessant. Hierdoor verdient ze wat mij betreft 5 sterren, bravo Saskia! :)
En dan is het alweer voorbij... Maanden lang heb ik gewacht op dit boek. Bij het zien van de cover en het horen van de titel was ik verkocht. Dit moest wel een goed boek worden. En ik had gelijk.
Ik ben meestal niet zo van de geschiedenis, op school bleef het al niet hangen. Maar als het op een manier als deze wordt verteld, dan is het ineens echt. De geschiedenis komt tot leven. Bijzonder toch, dat een boek zoiets kan doen.
Leuk ook dat er veel dialect werd gebruikt in het boek, evenals de oude stukjes krant. Het enige nadeel was de soort vertaallijst achterin het boek. Super handig, want sommige termen ken ik dus echt niet. Maar het haalt je wel uit de flow van het verhaal. Dus dat is een beetje jammer.
Maar verder echt top! Heb zelfs even een traantje moeten wegpinken.
Meerminnen verdrinken niet is een aanrader. Het lezen maakte me gewoon blij. Ondanks dat de titel de indruk wekt dat er fantasy in zit, is dat niet zo, maar ik vond het niet eens erg. Bruinisse anno 1911 is al een magische en charmante wereld op zich. Ik had wel zonder de vreemde visioenen gekund. En ik had van tevoren willen weten dat Janna pas 12 is, want dan komt ze een stuk minder irritant over (naïef en kinderlijk). Daarnaast begrijp ik de tijdlijn van Janna’s achtergrond nog steeds niet helemaal, maar ik vond het wel ontzettend origineel en interessant.
Dit is een meeslepend verhaal dat me vastpakte en nieuwsgierig maakte om verder te lezen. De schrijfstijl had voor mij hoge pieken en verwarrende dalen. Veel diversiteit zat er niet in dit boek, maar ik moet wel mijn complimenten geven voor Marinus die ondanks zijn polio een fantastisch personage is waar je wel respect voor moet hebben. Daarnaast is het verhaal nog spannend ook en er zit romance in die niet geforceerd voelt. Het is lieflijk, elegant, subtiel en daadwerkelijk een verrijking van het verhaal. Ondanks dat die boek totaal niet was wat ik ervan verwacht had, denk ik dat ik dit boek nog vaak zal herlezen. Dit is een must read voor mensen die bijvoorbeeld in hun jeugd wel eens op Terschelling zijn geweest zoals ik. Soms is het even worstelen, maar Meerminnen verdrinken niet is de moeite waard. Mijn volledige review lees je (binnenkort) op Geekish.nl!
Ik moest voor school een boek lezen en ik vond de kaft hiervan mooi dus daarom ging ik hem lezen.
Ik vond de introductie voor de personages echt leuk, maar sommige kwamen niet echt terug en dat vond ik een beetje jammer. Ik vond de relatie tussen de naaier en de hoofdpersonage ook niet helemaal duidelijk. Maar voor de rest vond ik het een oke boek.
Meerminnen verdrinken niet, het vierde boek van auteur Saskia Maaskant. De azuurblauwe cover geven je meteen het watergevoel waar het verhaal je mee naar toe neemt. Bruinisse een Zeeuwsdorpje 14 kilometer van mijn eigen woonplaats vandaan en een mustread voor mij in ieder geval. Maar is het ook een mustread voor anderen? Het boek laat je niet alleen genieten van het verhaal maar ook van de prachtige pentekeningen gemaakt door Vicky Maaskant, de zus van…. Ieder hoofdstuk begint met een patrijspoortje met daarin een tekeningetje die bij het hoofdstuk past. Op de dubbele bladzijde aan het begin en einde van het boek staat 1 grote tekening waarnaar je blijft kijken, want je ziet steeds iets anders, is het Escher of toch Maaskant! Saskia Maaskant debuteerde in 2011 met “De Verteller van Beorga”, het manuscript werd genomineerd voor de ‘Zoute Zoen Publieksprijs 2010’. Haar tweede boek, Kieuw, werd genomineerd voor verschillende prijzen: de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs, de Gouden Lijst en ‘De Kleine Cervantes’ van cultuurstad Gent en kreeg de prijs voor het beste Zeeuwse Jeugdboek. Dromer, haar derde roman, kwam op de longlist van de Zeeuwse boekenprijs terecht. Dromer won de Kleine Cervantes 2018. De lat lag dus behoorlijk hoog voor Saskia. Een stuk geschiedenis over Bruinisse en de ramp van 1911. Saskia heeft deze ramp verpakt in een verhaal verteld vanuit Janna. Een meisje van 12 jaar, die uit Rotterdam bij haar oom en tante komt wonen nadat ze wees is geworden. Haar oom ontvangt haar hartelijk, maar haar tante, ja wat kun je daarvan zeggen. Een stuurse vrouw die Janna liever kwijt dan rijk is, tenminste dat idee krijg je, totdat je haar beter leert kennen. Rotterdam is heel anders dan het kleine vissersdorpje Bruinisse, de mensen roddelen en praten dialect. Janna heeft het zeker niet makkelijk maar gelukkig is daar haar buurjongen Dies, die haar meeneemt om Bruinisse te ontdekken. Janna haar oom is mosselvisser en gaat eerder weg dan ze had verwacht, moet zij alleen bij de stuurse tante blijven nu ze pas net in Bruinisse is komen wonen? Wat zou ze graag eens mee varen op de Meermin. Ze wist dat het leven van een mosselvisser zwaar was. Dat het werk afmattend was en dat het nooit ophield. Ze waren altijd weg. Toch moest het ook bevredigend zijn. Mosselvisser zijn was meer dan een roeping. Het verhaal bevat schuingedrukte passages die de dromen of gedachten van Janna weergeven. Voor sommige mensen zullen de dialectwoorden niet vanzelf sprekend zijn. Het is dat ik de meeste woorden en begrippen wel kende omdat ik in Zeeland heb gewerkt, maar je kunt de woorden en begrippen met een sterretje opzoeken achterin het boek. Vind ik zelf wel wat omslachtig, maar het zijn best veel woorden die uitleg nodig hebben. De ramp, een geschiedenis die zeker niet vergeten mag worden en die Saskia hier heel goed heeft verteld. De ramp van 1953 zal iedereen wel kennen, maar die van 1911 was mij in ieder geval niet bekend. Bruinisse het mosselvissersdorpje met de grootste vissersvloot van Nederland, 150 boten, had na de ramp nog maar een fractie van de vloot over. Een verhaal dat je mee terugneemt naar 1911 en je laat voelen hoe het was om wees te worden, nieuwe familie en vrienden te krijgen en heel hard te moeten werken. Geschiedenis, vriendschap, verdriet en saamhorigheid komen samen in dit Meerminnen verdrinken niet. Een must read voor iedereen die van geschiedenis houdt verpakt in een mooi verhaal met waargebeurde feiten.
Een boek om in te verdrinken wordt er geschreven. Wel dat is ook echt het geval. Tevens een boek dat voelt als thuiskomen. Maar daarover later meer.
Het boek neemt ons mee naar Zeeland- Bruinisse in het jaar 1911. In het boek maken we kennis met de dan dertienjarige Janna. Ze heeft net haar ouders verloren en beland bij haar oom en tante in Bruinisse. Een hele omschakeling vanuit het moderne Rotterdam. Echter, de geur van het water en de mosselen, de klapperende zeilen aan de vissersboten geven haar het gevoel van thuiskomen. Het verhaal geeft verhalen weer de dagelijks belevenissen en het leven van de mosselvisserij.
Het boek bevat ook een stuk geschiedenis en dan spreken we met name de watersnoodramp in 1911. Dat was interessant om te lezen omdat deze ramp mij niet bekend was. In 1911 had Bruinisse de grootste mosselvloot van Nederland, na de ramp was daar nog maar een fractie van over.
Het verhaal is zeer beeldend beschreven en je ziet het dan ook allemaal als een film voorbij komen. De personages komen ook heel goed over en je voelt als lezer met velen een band. Zoals ik al eerder aangaf, voelt het boek als thuiskomen. De Zeeuwse uitdrukkingen en gewoonten, het was alsof ik mijn grootmoeder weer hoorde praten. Over de Zeeuwse uitdrukkingen gesproken voor wie daar niet in thuis kan men achter in het boek de betekenissen daar van vinden.
Een boek dat lekker vlot leest en ons weer wat leert over de Vaderlandse geschiedenis. Maar dat niet alleen het vertelt ook het verhaal over verlies, hoop, familie, vriendschap en heel hard werken. “Meerminnen verdrinken niet” vond ik een genot om te lezen. Een boek voor iedereen die van geschiedenis houdt. Absoluut een aanrader!
Ook ik mocht dit boek in een vroeger stadium lezen en ik heb ervan genoten. En toen het af was, nog meer, want het verhaal was nog rijker geworden dan het in die eerdere fase al was. Een prachtig verhaal over een meisje dat haar weg zoekt in een nieuwe omgeving na het verlies van haar ouders. Een verhaal ook over Bruinisse, met mooie omschrijvingen van het leven in een vissersdorp meer dan honderd jaar geleden. Heb ook weer erg genoten van het uitstapje naar Antwerpen. En ook een verhaal over menselijk contact, over familie en vrienden.
Het mooiste was voor mij de manier waarop Saskia je meeneemt in de storm die het dorp teisterde in 1911. Je hoort de wind gieren, je ziet de golven op de kades beuken en je voelt de regen in je gezicht slaan. Je zit er middenin.
Dus ja, zeker vijf sterren verdiend. En een aanrader voor lezers die van historische romans houden, van elke leeftijd eigenlijk.
Wat een heerlijk boek om je mee te laten voeren in het Zeeland van meer dan honderd jaar geleden. Saskia weet als geen ander een sfeer te scheppen waarin je helemaal meegaat in de beleving van Janna en haar in je hart sluit.
Ik moest er even inkomen, maar de stormramp is prachtig beschreven. Poëtisch, bijna sprookjesachtig. En leuk om te lezen over Zeeland/ Bruinisse en ook een beetje over Tholen in 1911.
Het was een kort maar levendig verhaal dat me volledig mee trok in de gebruiken en gebeurtenissen van 1911. Ik ben benieuwd naar andere werken van Maaskant.