What do you think?
Rate this book
Tussentijd
In Tussentijd krijgt de succesvolle jonge zakenman Damian de schok van zijn leven als hij zijn broer Paul op tv ziet. Paul is op zijn vijftiende het verstikkende milieu thuis in Nederland ontvlucht en heeft sindsdien niets meer laten horen. Damian neemt een rigoureuze beslissing en stapt op het vliegtuig: hij gaat zijn broer opzoeken.
Wanneer hij aankomt, is de man die hij treft heel anders dan hij had verwacht. Paul is terminaal ziek, maar blijkt gelukkiger te zijn dan ooit. En hoewel Damian verhaal komt halen, is hij niet degene met de vragen. Paul houdt hem een spiegel voor en stelt confronterende vragen over liefde, succes en geluk.
Wanneer hij aankomt, is de man die hij treft heel anders dan hij had verwacht. Paul is terminaal ziek, maar blijkt gelukkiger te zijn dan ooit. En hoewel Damian verhaal komt halen, is hij niet degene met de vragen. Paul houdt hem een spiegel voor en stelt confronterende vragen over liefde, succes en geluk.
192 pages, Paperback
First published July 30, 2020
1 person is currently reading
23 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
October 26, 2020
3,5/4 sterren
“Hoewel ik veel geluk heb gehad en absoluut vind dat je geluk mag nastreven, is geluk uiteindelijk slechts een gevoel, en volgens mij een zeer vluchtig gevoel. Tevredenheid is een staat van zijn die je langere tijd hebt, zo niet de rest van je leven.”
Als de jonge succesvolle zakenman Damian zijn broer Paul op tv ziet, krijgt hij de schok van zijn leven. Op zijn zestiende liep Paul weg van huis en sindsdien heeft Damian niets meer van hem gehoord. Damian neemt een grote beslissing: hij gaat op zoek naar zijn broer, laat zijn werk voor wat het is en stapt op het vliegtuig. Eenmaal op het kleine tropische eiland is Paul heel anders dan hij had verwacht. Paul is terminaal ziek, maar wel heel gelukkig. Damian komt verhaal halen bij Paul, maar hij blijkt niet degene te zijn met vragen. Er wordt hem een spiegel voorgehouden en Paul stelt hem vragen over geluk, succes en liefde.
In een mum van tijd zit je, door de fijne en zeer vlotte schrijfstijl van Erik Hensel, halverwege het boek. Eerlijk gezegd niet alleen door de schrijfstijl. Ook door de snelle overgangen in het boek en het rake onderwerp: de mens is teveel gericht op presteren, op meer willen, meer kunnen, meer aanzien. Het verhaal wordt echter als je leest dat dit gebaseerd is op waargebeurde gesprekken tussen Erik Hensel zelf en auteur Daniëlle Hermans.
De overgang van workaholic naar ineens helemaal niet werken gaat Damian wel heel gemakkelijk af, maar de band tussen hem en zijn broer maakt dat goed. De focus in dit boek ligt, uiteraard, op Paul en Damian. Andere personages zijn op hun manier voldoende uitgewerkt waardoor het een geheel is.
Hoewel bijna alle gesprekken in dit boek op hetzelfde neerkomen en dat soms een beetje als te veel voelt is de kern van dit boek raak. De kern wordt wat mij betreft samengevat in het citaat bovenaan deze recensie. Het zet aan het denken: wat is gelukkig zijn? Kun je niet beter vragen of iemand tevreden is? Geluk is een (bijna) ongrijpbaar gevoel en het gras van de buren zal altijd groener zijn.
“Tijd is het kostbaarste wat er is. Meer geld kun je altijd krijgen, maar nooit meer tijd.”
Damian leert van Paul het Zuid-Afrikaanse woord Sawubona: ik zie je.
“Gezien worden betekent: ik heb geen masker op, ik doe me niet anders voor dan ik ben en ik heb geen verdedigingsmechanisme. Je stelt je kwetsbaar op. Het betekent: dit ben ik echt, ik spreek de waarheid en ik zal niet tegen je liegen.”
Mooi, want ook dit zal heel herkenbaar zijn voor veel mensen. Een woord om kenbaar te maken dat je geen vooroordelen over de ander hebt, maar je open en kwetsbaar opstelt. Iedereen wil authentiek zijn, gezien worden.
Het boek zette mij nog meer aan het denken. We weten van onszelf dat we vaak te veel worden meegesleept in de waan van de dag. Dat we te druk zijn met werken, het moeten van allerlei dingen, maar ook dat we te vaak met schermpjes bezig zijn. En overal waar te voor staat is natuurlijk niet goed. Dit boek maakt pijnlijk duidelijk waar het draait om in het leven.
Een boek dat ik graag aanraad, in de hoop dat we wat meer naar onszelf kijken, ons gedrag en onszelf ook meer gunnen.
Als afsluiter een wijs advies van Paul:
“Leef in godsnaam een beetje, want het leven is kort.”
Kijk naar de kleine dingen om je heen, neem de tijd voor familie, voor jezelf, vier mijlpalen of kleine dingen in het leven, maar leef! Dan ga ik het ook proberen.
“Hoewel ik veel geluk heb gehad en absoluut vind dat je geluk mag nastreven, is geluk uiteindelijk slechts een gevoel, en volgens mij een zeer vluchtig gevoel. Tevredenheid is een staat van zijn die je langere tijd hebt, zo niet de rest van je leven.”
Als de jonge succesvolle zakenman Damian zijn broer Paul op tv ziet, krijgt hij de schok van zijn leven. Op zijn zestiende liep Paul weg van huis en sindsdien heeft Damian niets meer van hem gehoord. Damian neemt een grote beslissing: hij gaat op zoek naar zijn broer, laat zijn werk voor wat het is en stapt op het vliegtuig. Eenmaal op het kleine tropische eiland is Paul heel anders dan hij had verwacht. Paul is terminaal ziek, maar wel heel gelukkig. Damian komt verhaal halen bij Paul, maar hij blijkt niet degene te zijn met vragen. Er wordt hem een spiegel voorgehouden en Paul stelt hem vragen over geluk, succes en liefde.
In een mum van tijd zit je, door de fijne en zeer vlotte schrijfstijl van Erik Hensel, halverwege het boek. Eerlijk gezegd niet alleen door de schrijfstijl. Ook door de snelle overgangen in het boek en het rake onderwerp: de mens is teveel gericht op presteren, op meer willen, meer kunnen, meer aanzien. Het verhaal wordt echter als je leest dat dit gebaseerd is op waargebeurde gesprekken tussen Erik Hensel zelf en auteur Daniëlle Hermans.
De overgang van workaholic naar ineens helemaal niet werken gaat Damian wel heel gemakkelijk af, maar de band tussen hem en zijn broer maakt dat goed. De focus in dit boek ligt, uiteraard, op Paul en Damian. Andere personages zijn op hun manier voldoende uitgewerkt waardoor het een geheel is.
Hoewel bijna alle gesprekken in dit boek op hetzelfde neerkomen en dat soms een beetje als te veel voelt is de kern van dit boek raak. De kern wordt wat mij betreft samengevat in het citaat bovenaan deze recensie. Het zet aan het denken: wat is gelukkig zijn? Kun je niet beter vragen of iemand tevreden is? Geluk is een (bijna) ongrijpbaar gevoel en het gras van de buren zal altijd groener zijn.
“Tijd is het kostbaarste wat er is. Meer geld kun je altijd krijgen, maar nooit meer tijd.”
Damian leert van Paul het Zuid-Afrikaanse woord Sawubona: ik zie je.
“Gezien worden betekent: ik heb geen masker op, ik doe me niet anders voor dan ik ben en ik heb geen verdedigingsmechanisme. Je stelt je kwetsbaar op. Het betekent: dit ben ik echt, ik spreek de waarheid en ik zal niet tegen je liegen.”
Mooi, want ook dit zal heel herkenbaar zijn voor veel mensen. Een woord om kenbaar te maken dat je geen vooroordelen over de ander hebt, maar je open en kwetsbaar opstelt. Iedereen wil authentiek zijn, gezien worden.
Het boek zette mij nog meer aan het denken. We weten van onszelf dat we vaak te veel worden meegesleept in de waan van de dag. Dat we te druk zijn met werken, het moeten van allerlei dingen, maar ook dat we te vaak met schermpjes bezig zijn. En overal waar te voor staat is natuurlijk niet goed. Dit boek maakt pijnlijk duidelijk waar het draait om in het leven.
Een boek dat ik graag aanraad, in de hoop dat we wat meer naar onszelf kijken, ons gedrag en onszelf ook meer gunnen.
Als afsluiter een wijs advies van Paul:
“Leef in godsnaam een beetje, want het leven is kort.”
Kijk naar de kleine dingen om je heen, neem de tijd voor familie, voor jezelf, vier mijlpalen of kleine dingen in het leven, maar leef! Dan ga ik het ook proberen.
September 19, 2024
de essentie van het boek is gelijk al wel duidelijk, en wordt telkens telkens herhaald met clichés, wat op een gegeven moment nogal achterhaald overkomt – de ene “wijze” les op de andere… wel iets wat me aansprak: ‘hoewel ik veel geluk heb gehad en absoluut vind dat je geluk mag nastreven, is geluk uiteindelijk slechts een gevoel, […] tevredenheid is een staat van zijn die je langere tijd hebt, zo niet de rest van je leven’ nou joe xxx
August 15, 2020
Welles-nietes gesprekken over geluk
Filmmaker, mediaman, claimer van de Noordpool (2015), loper in de marathon van Noord Korea (2017) en schrijver. Een veelzijdig man, deze Erik Hensel (1989). Je kunt hem kennen van zijn televisie – en radio optredens bij onder andere Pauw, RTL Late Night en Evers staat op. Op zijn 19e en 22e schreef hij al twee boeken: Joggen op de trappen van geluk en Vluchten van mij. Met de films van zijn mediabedrijf LifeHunters heeft hij miljoenen online-kijkers weten te bereiken. Of hij deze aantallen met zijn nieuwe roman weet te halen valt te betwijfelen maar het is een lezenswaardig boek geworden. Hensel baseerde Tussentijd op gesprekken die hij had met schrijfster Daniëlle Hermans aan wie hij het boek ook heeft opgedragen.
Twintig jaar nadat zijn oudere broer Paul op zijn vijftiende wegliep van huis ziet Damian hem opeens in een tv-programma van de BBC dat mensen bezoekt die hun geluk ver van huis hebben weten te vinden. Damian is intussen een goed verdienende maar drukbezette vastgoedhandelaar geworden en reist de wereld af voor een goede deal. Dat hij zijn vriendin Julie hiermee ernstig verwaarloost dringt nauwelijks tot hem door; een nieuw sieraad van Bulgari maakt het wel weer goed. Het zien van zijn broer op tv brengt een hoop oud zeer omhoog en Damian besluit hem te gaan opzoeken. Via de BBC komt hij in contact met zijn broer die met zijn vriendin Rose op een tropisch eilandje in Frans-Polynesië woont. Maar er wacht hem een onaangename verrassing: Paul is terminaal ziek en heeft misschien nog maar twee maanden te leven.
‘Ik stap naar binnen. Het is heel onwerkelijk om in Pauls huis te staan. Er gaat een combinatie van angst, nervositeit en verwarring door me heen. Al die emoties zorgen ervoor dat ik me ongemakkelijk voel. Wanneer mijn ogen aan het duister gewend zijn, zie ik op de bank een gestalte liggen. Langzaam loop ik ernaartoe. Paul kijkt me glimlachend aan en strekt langzaam zijn hand naar mij uit, zo langzaam dat ik het gebaar theatraal zou vinden als hij er niet zo ontzettend slecht uit had gezien. Een dodenmasker heeft zich aan zijn gezicht vastgeklampt.’
Erik Hensel heeft er voor gekozen zijn roman in een soort dagboekvorm vanuit het ik-perspectief van Damian neer te zetten. In een periode van bijna twee maanden geeft hij een dagelijks rapport van het hernieuwde contact tussen de broers. Hierin is veel plaats voor herinneringen die Damian heeft aan zijn jeugd en leert de lezer waarom Damian zo tegen Paul opkeek. Ook het verdriet en de woede na Pauls vertrek krijgt een prominente plek. Tijdens het verblijf van Damian bij Paul hebben de broers goede gesprekken waarin ze het vaak hebben over wat geluk nu eigenlijk is maar ook over waarom Paul nooit geen contact meer opnam en zijn belofte niet nakwam om Damian te komen halen zodra het kon. Een mooie bijkomstigheid van een eiland zonder internetbereik is dat Damian eindelijk ook een beetje tot rust komt.
‘De stilte hier, de zuivere lucht, de zon. Alles doet me goed, en dat terwijl Paul op sterven ligt. Ik denk niet aan kantoor, deals, financieringen of vastgoed. Ik ben hier bezig met het leven.’
Toch maakt de dagboekvorm het niet zo goed mogelijk om het verhaal erg diepgaand te maken. Steeds als het gesprek wat diepgang krijgt, kapt de schrijver af door naar een volgende dag over te gaan. Ook het eenzijdige perspectief van Damian maakt dat de andere personages alleen vanuit zijn standpunt neergezet worden. Sommigen, zoals Pauls vriendin Rose maar ook Damians eigen vriendin Julie hadden best wat meer podium mogen krijgen. De gesprekken tussen de broers blijven een beetje een welles-nietes spelletje over wat geluk dan wel niet precies is. Uiteindelijk lijken Pauls ideeën echter wel tot Damian door te dringen en geeft het ook de lezers veel stof tot nadenken in hun doorgaans drukke levens. Dat maakt dit boek zeker de moeite van het lezen waard.
Filmmaker, mediaman, claimer van de Noordpool (2015), loper in de marathon van Noord Korea (2017) en schrijver. Een veelzijdig man, deze Erik Hensel (1989). Je kunt hem kennen van zijn televisie – en radio optredens bij onder andere Pauw, RTL Late Night en Evers staat op. Op zijn 19e en 22e schreef hij al twee boeken: Joggen op de trappen van geluk en Vluchten van mij. Met de films van zijn mediabedrijf LifeHunters heeft hij miljoenen online-kijkers weten te bereiken. Of hij deze aantallen met zijn nieuwe roman weet te halen valt te betwijfelen maar het is een lezenswaardig boek geworden. Hensel baseerde Tussentijd op gesprekken die hij had met schrijfster Daniëlle Hermans aan wie hij het boek ook heeft opgedragen.
Twintig jaar nadat zijn oudere broer Paul op zijn vijftiende wegliep van huis ziet Damian hem opeens in een tv-programma van de BBC dat mensen bezoekt die hun geluk ver van huis hebben weten te vinden. Damian is intussen een goed verdienende maar drukbezette vastgoedhandelaar geworden en reist de wereld af voor een goede deal. Dat hij zijn vriendin Julie hiermee ernstig verwaarloost dringt nauwelijks tot hem door; een nieuw sieraad van Bulgari maakt het wel weer goed. Het zien van zijn broer op tv brengt een hoop oud zeer omhoog en Damian besluit hem te gaan opzoeken. Via de BBC komt hij in contact met zijn broer die met zijn vriendin Rose op een tropisch eilandje in Frans-Polynesië woont. Maar er wacht hem een onaangename verrassing: Paul is terminaal ziek en heeft misschien nog maar twee maanden te leven.
‘Ik stap naar binnen. Het is heel onwerkelijk om in Pauls huis te staan. Er gaat een combinatie van angst, nervositeit en verwarring door me heen. Al die emoties zorgen ervoor dat ik me ongemakkelijk voel. Wanneer mijn ogen aan het duister gewend zijn, zie ik op de bank een gestalte liggen. Langzaam loop ik ernaartoe. Paul kijkt me glimlachend aan en strekt langzaam zijn hand naar mij uit, zo langzaam dat ik het gebaar theatraal zou vinden als hij er niet zo ontzettend slecht uit had gezien. Een dodenmasker heeft zich aan zijn gezicht vastgeklampt.’
Erik Hensel heeft er voor gekozen zijn roman in een soort dagboekvorm vanuit het ik-perspectief van Damian neer te zetten. In een periode van bijna twee maanden geeft hij een dagelijks rapport van het hernieuwde contact tussen de broers. Hierin is veel plaats voor herinneringen die Damian heeft aan zijn jeugd en leert de lezer waarom Damian zo tegen Paul opkeek. Ook het verdriet en de woede na Pauls vertrek krijgt een prominente plek. Tijdens het verblijf van Damian bij Paul hebben de broers goede gesprekken waarin ze het vaak hebben over wat geluk nu eigenlijk is maar ook over waarom Paul nooit geen contact meer opnam en zijn belofte niet nakwam om Damian te komen halen zodra het kon. Een mooie bijkomstigheid van een eiland zonder internetbereik is dat Damian eindelijk ook een beetje tot rust komt.
‘De stilte hier, de zuivere lucht, de zon. Alles doet me goed, en dat terwijl Paul op sterven ligt. Ik denk niet aan kantoor, deals, financieringen of vastgoed. Ik ben hier bezig met het leven.’
Toch maakt de dagboekvorm het niet zo goed mogelijk om het verhaal erg diepgaand te maken. Steeds als het gesprek wat diepgang krijgt, kapt de schrijver af door naar een volgende dag over te gaan. Ook het eenzijdige perspectief van Damian maakt dat de andere personages alleen vanuit zijn standpunt neergezet worden. Sommigen, zoals Pauls vriendin Rose maar ook Damians eigen vriendin Julie hadden best wat meer podium mogen krijgen. De gesprekken tussen de broers blijven een beetje een welles-nietes spelletje over wat geluk dan wel niet precies is. Uiteindelijk lijken Pauls ideeën echter wel tot Damian door te dringen en geeft het ook de lezers veel stof tot nadenken in hun doorgaans drukke levens. Dat maakt dit boek zeker de moeite van het lezen waard.
September 11, 2020
Onverwacht en net op tijd weerzien onder de zon
Damian is een snelle en geslaagde zakenman. Hij heeft een oudere broer die hij al jaren niet meer heeft gezien. Deze, Paul, heeft het gezin verlaten toen Damian nog jong was. De belofte ‘ik kom je ophalen’ heeft hij niet waargemaakt. Als Damian zijn broer toevallig op tv ziet en ook hoort dat Paul bijna doodgaat besluit hij hem op te zoeken.
Het contrast tussen de beide broers had niet groter gekund. Damian is een echt stadsmens en Paul woont ver van de bewoonde wereld. Zodra Damian bij Paul is heeft hij geen internet meer en kan dus niet meer doorwerken, wat hij wel gewend is.
Deze overgang van workaholic tot digi-detox maakt hij schijnbaar gemakkelijk. De broers hebben de laatste weken van het leven van Paul goede filosofische gesprekken en Paul geeft zijn broer diverse levenswijsheden mee. Hun hele leven passeert in het boek en daarin is het nodige gebeurd. Er worden in een behoorlijke sneltreinvaart veel gebeurtenissen en emoties beschreven, hoogtepunten en dieptepunten.
Het boek leest heel vlot door de schrijfstijl van Erik Hensel. Knap hoe hij dit heeft gedaan. Korte zinnen zonder moeilijke woorden. Of het daardoor komt, of omdat het ook een vrij dun boek is, maar de emoties van iedereen blijven helaas wat vlak. In het boek zijn er eigenlijk vier hoofdpersonen. Naast de twee broers spelen ook hun partners een vrij belangrijke rol. Maar zeker hun karakters worden weinig uitgediept. Dat vond ik jammer. Net als dat het boek wat mij betreft eigenlijk een hoofdstuk te kort was, want ik had nog wel meer willen weten over hoe het Damian verging nadat hij weer thuis was. Ik ben geen fan van een boek met een open eind. Dit voelde niet als een open eind, maar meer als een boek dat nog niet helemaal af was.
De vele levenswijsheden die de revue passeren zijn mooi en geleend van anderen. Zo wordt onder andere de Dalai Lama geciteerd. Goed en fijn om hier weer eens aan herinnerd te worden. Zeker wat betreft de aandacht die er tegenwoordig uitgaat naar alle apparaten en sociale media. Voor velen zal dit ook herkenbaar zijn. Alles samenvattend vind ik 3 sterren eigenlijk te weinig en 4 te veel. Dus ik geef het boek 3,5 sterren. Maar ja dat kan niet op Hebban dus ik hou het bij 3.
Damian is een snelle en geslaagde zakenman. Hij heeft een oudere broer die hij al jaren niet meer heeft gezien. Deze, Paul, heeft het gezin verlaten toen Damian nog jong was. De belofte ‘ik kom je ophalen’ heeft hij niet waargemaakt. Als Damian zijn broer toevallig op tv ziet en ook hoort dat Paul bijna doodgaat besluit hij hem op te zoeken.
Het contrast tussen de beide broers had niet groter gekund. Damian is een echt stadsmens en Paul woont ver van de bewoonde wereld. Zodra Damian bij Paul is heeft hij geen internet meer en kan dus niet meer doorwerken, wat hij wel gewend is.
Deze overgang van workaholic tot digi-detox maakt hij schijnbaar gemakkelijk. De broers hebben de laatste weken van het leven van Paul goede filosofische gesprekken en Paul geeft zijn broer diverse levenswijsheden mee. Hun hele leven passeert in het boek en daarin is het nodige gebeurd. Er worden in een behoorlijke sneltreinvaart veel gebeurtenissen en emoties beschreven, hoogtepunten en dieptepunten.
Het boek leest heel vlot door de schrijfstijl van Erik Hensel. Knap hoe hij dit heeft gedaan. Korte zinnen zonder moeilijke woorden. Of het daardoor komt, of omdat het ook een vrij dun boek is, maar de emoties van iedereen blijven helaas wat vlak. In het boek zijn er eigenlijk vier hoofdpersonen. Naast de twee broers spelen ook hun partners een vrij belangrijke rol. Maar zeker hun karakters worden weinig uitgediept. Dat vond ik jammer. Net als dat het boek wat mij betreft eigenlijk een hoofdstuk te kort was, want ik had nog wel meer willen weten over hoe het Damian verging nadat hij weer thuis was. Ik ben geen fan van een boek met een open eind. Dit voelde niet als een open eind, maar meer als een boek dat nog niet helemaal af was.
De vele levenswijsheden die de revue passeren zijn mooi en geleend van anderen. Zo wordt onder andere de Dalai Lama geciteerd. Goed en fijn om hier weer eens aan herinnerd te worden. Zeker wat betreft de aandacht die er tegenwoordig uitgaat naar alle apparaten en sociale media. Voor velen zal dit ook herkenbaar zijn. Alles samenvattend vind ik 3 sterren eigenlijk te weinig en 4 te veel. Dus ik geef het boek 3,5 sterren. Maar ja dat kan niet op Hebban dus ik hou het bij 3.
February 17, 2021
Ik ben de heer Ibrahim uit Londen, ik zag een oude vriend de laatste keer dat ik naar de Grote Moskee van Mekka in Saoedi-Arabië ging, die me kennis liet maken met de grote vrijmetselarijvereniging dat deze samenleving je niet weerhoudt van je religie en de vrijmetselarij je maakt rijk krachtig en beroemd, na veel uitleg was ik geïnteresseerd toen gaf hij me het e-mailadres Worldunitedpowersociety@gmail.com van de vrijmetselarijvereniging, ik nam contact met hen op en ze stuurden me door naar een grootmeester Edmundo over wie mijn vriend me vertelde, toen kreeg ik meld me aan bij de Freemasonry Society, na een paar dagen ontvang ik enorm veel geld en kreeg ik een eersteklas luxe appartement in Londen, ze openen een bedrijf waar ik nu diamant en goud koop en verkoop in Londen, inderdaad heeft de vrijmetselarij me geholpen om mijn droom te verwezenlijken. je kunt rechtstreeks een bericht sturen op WhatsApp +2348159768201 naar Lord Edmundo
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 22, 2021
Dit verhaal is al honderden keren verteld. En vast ook beter, maar omdat het onderwerp op het moment ook in mijn leven speelt komt het wellicht meer bij mij binnen. Tussentijd raakt me en op een heel mooi en ingetogen manier. Het is eigentijds geschreven, zonder pretentie, maar doorspekt van vragen, waarom mensen bepaalde keuzes maken, wat die keuzes onbewust of onbedoeld met anderen doen, wat dit met het leven doet en wat een wending in het leven met mensen doet wanneer de controle er niet meer is en je maar hebt te accepteren wat er op je pad komt. Ik vond dit een heel mooi boek, dat op het juiste moment voorbij kwam. Het is jammer dat het uit is, maar ook dat is zoals het leven is. Het is eindig.
July 27, 2023
Het verhaallijn en de de motief erachter was prachtig. Eentje die iedereen hoort te weten en over na te denken. Hedendaags zijn we zo gefocust op onszelf, wat morgen zal brengen en onze telefoons. Als 18e jarige die is opgegroeid met de telefoon aan de hand, snap ik wat dit boek probeerde te zeggen.
Het enige wat me lichtelijk dwars zat was de dagboekvorm. Ik miste hierdoor diepgang in de gesprekken tussen de broers. Helemaal wanneer de schrijver afgekapte bij hun gesprekken naar de volgende dag.
Daarom krijgt tussentijd 4 sterren van mij! Ik zal het iedereen aanraden om het te lezen.
Het enige wat me lichtelijk dwars zat was de dagboekvorm. Ik miste hierdoor diepgang in de gesprekken tussen de broers. Helemaal wanneer de schrijver afgekapte bij hun gesprekken naar de volgende dag.
Daarom krijgt tussentijd 4 sterren van mij! Ik zal het iedereen aanraden om het te lezen.
August 19, 2020
Tussentijd is een uitstekend verhaal dat ook jou een spiegel voorhoudt betreffend geluk en succes. Helaas had ik deze motivering al eens eerder ergens gelezen en was het niet nieuw meer voor mij. Ook miste ik op diverse momenten de diepgang in de gesprekken, want deze werden door de schrijver vaak afgekapt. --> Vanaf 31 augustus is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
September 27, 2020
Live Life To The Fullest:
Doorspekt met interessante levensvragen, eigenlijk zou iedereen dit boek moeten lezen!
February 6, 2024
Mooi boek met veel levenslessen!
May 13, 2025
Leuk idee, maar ik vind het niet lekker weg lezen, het voelt te cliché en afgezaagd.
December 2, 2025
Mooi verhaal, op zich een hoop open deuren, maar door de gelaagdheid en de verwijzingen in het boek heb ik er toch van genoten.
Read
January 12, 2026Van clichés doordrenkt boek vol lessen over het leven.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews