Η τελευταία νύχτα της Αδέρας

by Μιχάλης Δαγκλής

Ο Σίμος Σουλιώτης, είναι ένας άντρας ποτισμένος με κυνισμό, που στα 35 του χρόνια ξοδεύει τη ζωή του σε αλκοόλ και τσιγάρα στα σκοτεινά μπαρ της Αθήνας, ενώ – περιστασιακά – εργάζεται στο γραφείο ερευνών ενός παλαίμαχου ιδιωτικού ντετέκτιβ.

Η ζωή του θα ανατραπεί και θα απειληθεί από τη μια στιγμή στην άλλη, όταν θα βρεθεί, στην καρδιά του χειμώνα, αποκλεισμένος στην Αδέρα, ένα ορεινό χωριό, κάπου στην ανατολική Πελοπόννησο, για την – φαινομενικά εύκολη – υπόθεση εξαφάνισης μιας έφηβης κοπέλας.

Τίποτα όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται… Κι όσο οι κάτοικοί της δείχνουν φιλικοί στο πρόσωπό του, τόσο περισσότερο κρύβουν ένα θανατερό κι επικίνδυνο μυστικό που θα οδηγήσουν τον Σίμο σ’ έναν ασφυκτικό κλοιό θέτοντας τη ζωή του – και όχι μόνο – σε κίνδυνο.

Καθώς έρχεται αντιμέτωπος με τους εσωτερικούς του δαίμονες και τα βαθιά του σκοτάδια όσο οι μνήμες του παρελθόντος ξυπνάνε σε κάθε του βήμα, ανακαλύπτει ότι τα σκοτάδια και οι δαίμονες στην Αδέρα είναι πολύ πιο επικίνδυνα, απειλητικά και πέρα από κάθε λογική…

Κι όσο το χιόνι πέφτει βαρύ πάνω από το μυστηριώδες χωριό, τόσο ο Σίμος εγκλωβίζεται σε αυτό και τους παράξενους κατοίκους του, μην μπορώντας να διαφύγει με κανέναν τρόπο, βυθιζόμενος όλο και περισσότερο στα δίχτυα μιας ανατριχιαστικής υπόθεσης που θα τον φέρει σε αδιέξοδο.

Ένα ανατριχιαστικό θρίλερ που κόβει την ανάσα…

Genres: Horror

504 pages, Paperback

Published July 1, 2020

Reviews

[Θανάσης · Rating 5 out of 5]

Το βιβλιο το πηρα για θριλερ, αλλα θεωρω πως ειναι 100% τρομου. Αλλο που δεν ηθελα!
Λοιπον, μου εχει ταιριαξει εντελως ο Δαγκλης. Γουσταρω που δεν φοβαται να κανει πραγματα που αλλοι θα το σκεφτοντουσαν πολυ. Εκει που λες, δεν γινεται να "ταλαιπωρησει" αλλο τους ηρωες του, δινει κι αλλο. Κι αλλο. Κι αλλο. Δεν λυπαται τιποτα και κανεναν. Σα το "no mercy" του Cobra kai ενα πραγμα 😛 Κανενα ελεος. Και ετσι τα θελω τα βιβλια. Ανυπομονω για το επομενο. Αν και εβγαλε 2 μαζεμενα τωρα το καλοκαιρι, φανταζομαι θα αργησει να ερθει.

[Mary Bookitsa · Rating 2 out of 5]

Κρατάω στα χέρια μου ένα βιβλίο με ωραίο εξώφυλλο, με πολλά υποσχόμενο οπισθόφυλλο, με εξαιρετική ποιότητα χαρτιού, και ισως την ωραιότερη και ξεκούραστη γραμματοσειρά που έχω συναντήσει. Προσεγμένη έκδοση, εξωτερικά τουλάχιστον.
Έχω αυτή τη γλυκιά προσμονή να ταξιδέψω στις σελίδες του.
Στη συνέχεια της ανάγνωσης δυστυχώς συναντώ αρκετά λάθη. Γραμματικά, συντακτικού, ορθογραφίας, λέξεις που χρησιμοποιούνται λανθασμένα αντί αυτών που θα έπρεπε, όπως η λέξη 'κοκαλιάζω' ολόκληρη στο κρύο, αντί κοκάλωσα, ή ότι τα εγκλήματα οφείλονται σε στιγμές
'βρασμού'. Λέξεις που τους λείπουν γράμματα, φράσεις που οι προτάσεις τους αναιρούν η μία την αλλη και γενικότερα μια συνολική εικόνα που μου έδωσε την εντύπωση πως το βιβλιο στάλθηκε στην εκτύπωση χωρίς την απαραίτητη επιμέλεια.
Ολο αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ένας άνθρωπος γράφει ένα βιβλίο και μετά ο εκδοτικός του αντί να διορθώσει κάποια μικρολαθάκια και να το δώσει στους αναγνώστες πιο όμορφο και πιο μαζεμένο κάτι πάει στραβά και το τελικό αποτέλεσμα αδικεί όλη την προσπάθεια του συγγραφέα.

Στην υπόθεση τώρα
Ο ήρωας της ιστορίας επιστρέφει στο τόπο που γεννήθηκε για να βοηθήσει να βρεθεί μια έφηβη που εξαφανίστηκε κάτω από περίεργες συνθήκες. Σχεδόν μέχρι τη μέση του βιβλίου η ιστορία ειναι αρκετά ενδιαφέρουσα, οι χαρακτήρες πολύ ιδιαίτεροι και οι σελίδες γυρνούν με ευκολία.
Μετά τη μεση γκαζώνει, τα πράγματα αγριεύουν και οι ήρωες μπλέκουν άσχημα, οι καταστάσεις φτάνουν στα άκρα.
Τραυματίζονται θανάσιμα, χτυπάνε χέρια, πόδια, κεφάλια, σέρνονται στο χιόνι τρυπημένοι από βέλη, κρέμονται από γκρεμους, και παρόλα αυτά είναι ακμαίοι σαν να έχουν απλά μερικές γρατζουνιές. Νομίζω πως από ένα σημείο και μετά έγινε αρκετά υπερβολικό το σκηνικό. Ναι είναι ένα βιβλίο τρόμου. Τον τρόμο σίγουρα τον πέτυχε μιας και σε κάποιες σελίδες οι περιγραφές ήταν το λιγότερο ανατριχιαστικές. Η κεντρική ιδέα και αυτό που θα έπρεπε να με προβληματίσει σαν αναγνώστρια είναι η ικανότητα κάποιων ανθρώπων να προσηλυτίσουν το πλήθος ενός χωριού ή μιας κοινότητας και να τους οδηγήσουν στην ομαδική αυτοκτονία με σκοπό την μεταβαση στο φώς, στη λύτρωση και σε μια άλλη ζωή. Αυτό που τελικά έγινε ήταν να κλείσω την τελευταία σελίδα με ανάμεικτα συναισθήματα. Και τα περισσότερα από αυτά αρνητικά.
Η έλλειψη επιμέλειας με κράτησε σίγουρα αρκετά μακριά απο την πλοκή του βιβλίου και με απογοήτευσε.

[Μάριος Δημητριάδης · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο ήταν ομολογουμένως μια έκπληξη για μένα. Μια από τις πολλές σκέψεις που έκανα μόλις το τελείωσα ήταν ότι ο Μιχάλης δεν έχει κανένα ενδοιασμό για οτιδήποτε. Και τι εννοώ; Ότι θα φτάσει τους ήρωές του μέχρι τα άκρα. Και αυτό είναι κάτι που είχα καιρό να το βιώσω. Η ιστορία μας πάει σε ένα ορεινό χωριό της Πελοποννήσου όπου γίνονται πολλά και παράξενα πράγματα καθώς ο πρωταγωνιστής αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι του μυστηρίου. Η γραφή πολύ καλή (αρκετά σκληρή σε σημεία), η ροή κυλάει αβίαστα, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι έντονη, η αγωνία κορυφώνεται σταδιακά και το τέλος γεμάτο ανατροπές και αποκαλύψεις. Αναμένουμε τις επόμενες δουλειές του συγγραφέα.

[Κατερίνα Θεοδώρου · Rating 5 out of 5]

"Σε λάθος μέρος ψάχνατε την ουτοπία. Το μόνο που έχουμε όλοι, είναι ο λίγος χρόνος μας εδώ, πάνω σε αυτή τη γη. Από εμάς εξαρτάται αν θα τον κάνουμε να μοιάζει με Εδέμ ή με κόλαση"

Η "τελευταία νύχτα της Αδέρας" είναι ένα βιβλίο που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον σου από τις πρώτες μέχρι τις τελευταίες σελίδες...στις τελευταίες ειδικά απογειώνεται. Κάποιοι βρήκαν το πρώτο μέρος αργό, εγώ το βρήκα επαρκές και ζυγισμένο, δεν έκανε κοιλιά και είχε όλα τα στοιχεία που έπρεπε να παρουσιαστούν στον αναγνώστη και να βρουν έπειτα στην εξέλιξη της πλοκής τις απαντήσεις τους. Βέβαια, δεν έλειπαν οι υπερβολές...μερικοί ήρωες φάνηκαν να αποκτούν κατά κάποιο τρόπο υπερδυνάμεις (κρέμομαι πάνω από τον γκρεμό τόση ώρα με τσακισμένο χέρι και ...no spoilers, please... ) άλλοι πάλι πρέπει να ήταν από το σόι του Μάικλ Μάγιερς και είχαν τον "απέθαντο" αλλά οκ, βιβλίο φαντασίας είναι - αν μη τι άλλο, οι υπερβολές μας διασκεδάζουν, και στην προκειμένη περίπτωση μας έκαναν να γυρίζουμε γρήγορα-γρήγορα τις σελίδες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κάτι με παρόμοια θεματολογία, υπάρχουν και ανάλογες ταινίες, ωστόσο η τοποθέτηση της πλοκής σε ελληνικά εδάφη είναι είναι κάτι που σε κάνει να θέλεις οπωσδήποτε να διαβάσεις την "Αδέρα" και αν το πράξεις θα έχεις διαβάσει μία πολύ όμορφη και τρομακτική περιπέτεια!
Νομίζω επίσης ότι ο Σίμος Σουλιώτης σε πολλά σημεία μιλάει με τη φωνή του συγγραφέα και δεν το κρύβω, μου άρεσαν αυτά τα σημεία τα λιγάκι πιο "αιρετικά". Ήταν μια τίμια δουλειά, φαίνεται πως ο Δαγκλής πάλεψε πολύ για να βγει το βιβλίο με τον τρόπο που μας παρουσιάζεται, χωρίς να φοβάται να προκαλέσει!

Άλλα, κάτι δικά μου τώρα...
1.σελίδα 431 - μια ευχάριστη έκπληξη!!!!!!!!!!
2.Του χώνει το δάχτυλο και το στρίβει μέσα στην πληγή της γάμπας - Είσαι Σκορπιός, ναι; Αποκλείεται να μην είσαι!

[Paraskevi Parissi · Rating 4 out of 5]

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας είναι ένα βιβλίο έκπληξη για μένα, γιατί έμαθα κάτι που δεν γνώριζα, την αίρεση ‘’ Ο .............’’, την οποία δεν θα σας αποκαλύψω, αλλά μπορώ να σας πω μόνο.... ότι ανήκει στις death cults (αιρέσεις-αυτοκτονίας).
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο με αφορμή το βιβλίο και με γεγονότα που καταγράφονται στις σελίδες του, έμαθα ότι το 1998 σε δυο σαλέ στην Ελβετία 48 οπαδοί του τάγματος αυτοκτονούν, έφυγαν την ίδια μέρα του Οκτώβρη για τον Σείριο. Απανθρακωμένα πτώματα, πυρπολημένες κατοικίες και ανεξήγητες καταστάσεις σε ένα κόσμο φυσιολογικό που κυβερνάει το παράλογο.

Πάμε όμως να δούμε το βιβλίο, στο οποίο ο ήρωας μας έρχεται αντιμέτωπος με βαθειά σκοτάδια και προσωπικούς δαίμονες..


Σε ένα τρελό κόσμο, μόνο οι τρελοί είναι λογικοί. Μία έκφραση που παίρνω από το βιβλίο γιατί από ένα σημείο και μετά , χωρίς να γνωρίζω από πού εμπνεύστηκε την ιδέα της ιστορίας ο συγγραφέας, νόμιζα ότι διάβαζα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας αντί τρόμου. Δεν πίστευα αυτά που διάβαζαν τα μάτια μου, γιατί μου φαινόντουσαν υπερβολικά. Αλλά όταν συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν γεγονότα και αιρέσεις που ευδοκίμησαν ιδιαίτερα στην δεκαετία του 90’ , με χαρακτηριστικά του ψευτοχριστιανισμού, της αρχαιολατρείας, του ρομαντισμού μιας άλλης εποχής που δεν ταιριάζει με τον σύγχρονο τεχνολογικό κόσμο και με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας πείσθηκα για το βιβλίο.

Με γρήγορο , άμεσο τρόπο ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία του Σίμου, ενός αντισυμβατικού ατόμου που καλείται να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης ενός κοριτσιού κοντά στα πάτρια εδάφη του. Ενώ η υπόθεση φαινομενικά είναι εύκολη οδηγείται σε περίεργα και επικίνδυνα μονοπάτια και η λύση του μυστηρίου βάζει σε κίνδυνο την ζωή του. Αυτό που με διασκέδασε πάρα πολύ ήταν οι σκέψεις του ήρωα, είναι πολύ χαρακτηριστικές και συμπληρώνουν την ροή της υπόθεσης, σκέψεις που σου προκαλούν γέλιο και φυσικά παραμένουν αλατοπίπερο στις διαπροσωπικές του επαφές. Το χιονισμένο τοπίο την περίοδο των Χριστουγέννων έρχεται να δέσει αρμονικά με την ιστορία και η αντίθεση μεταξύ φωτιάς και χιονιού είναι ιδανική.
ον κόσμο τούτο τον κοινό για όλους μήτε θεός μήτε θνητός τον εποίησε , μα ήταν, είναι και θα είναι πυρ αείζωον, που ανάβει και σβήνει με μέτρο.

Φυσικά πάρα πολλές φορές μας έχει προβληματίσει ο προσηλυτισμός στις Θρησκείες και πόσο εύκολα μπορείς να αλλάξεις, να επηρεάσεις ευάλωτους ανθρώπους , να τους κάνεις πλύση εγκεφάλου, τόσο πολύ που πωρωμένοι πλέον βάζουν ωτοασπίδες και προχωρούν στη γη της επαγγελία�� που άλλοι έχουν δημιουργήσει για αυτούς. Είναι πραγματικά ασύλληπτο και άκρως ανατριχιαστικό αν σκεφτείς ότι έχουν διαπραχθεί τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας πάνω σε όλο αυτό.

Η ιστορία του Μιχάλη Δαγκλή σε προκαλεί όσο υπερβολικό κυνηγητό και να έχει για να φθάσεις στο τέλος. Ένα βιβλίο που διαβάζετε πολύ γρήγορα και σε κρατά σε ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία του σελίδα!
https://lovebook-diary.blogspot.com/2...

[George K. · Rating 4 out of 5]

Δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω φέτος (αλλά και γενικά), μετά τη δυνατή συλλογή διηγημάτων "Ζωώδες ένστικτο" που διάβασα τον Ιούλιο. Το διήγημα "Εφτάψυχη" της προαναφερθείσας συλλογής μου έδειξε ότι ο συγγραφέας έχει μεράκι για το είδος του τρόμου, καθώς και μια αρκετά δυνατή πένα, έτσι ήλπιζα το μυθιστόρημα να είναι παρόμοιας δυναμικής και λογικής. Και, ναι, κυρίες και κύριοι, το "Η τελευταία νύχτα της Αδέρας" είναι ένα εξαιρετικά ατμοσφαιρικό, δυνατό και συγκλονιστικό θρίλερ με στοιχεία τρόμου, που σε αρπάζει από τον γιακά, σε ταρακουνάει και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Εντάξει, θέλει τον χρόνο του μέχρι να πάρει μπρος, μέχρι να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες και να δούμε το περιβάλλον στο οποίο κινούνται, αλλά μετά γίνεται της ιεροδούλου το κιγκλίδωμα (το λέω όσο πιο κόσμια μπορώ). Η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ καιρό να διαβάσω ένα πραγματικά συγκλονιστικό και σκοτεινό θρίλερ που να με αγχώσει και να με κρατήσει σε αγωνία μέχρι και την τελευταία πρόταση, γι'αυτό και το συγκεκριμένο το απόλαυσα στον απόλυτο βαθμό. Μέχρι λίγο παραπάνω από τα μισά της ιστορίας γίνονται ενδιαφέροντα πραγματάκια, υπάρχει λίγο μυστήριο και η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, τίποτα το φοβερό και το τρομερό όμως. Αλλά από ένα σημείο και μετά ξαφνικά ανάβουν τα αίματα και η μια σκηνή βίας και τρόμου διαδέχεται την άλλη, με τον συγγραφέα να μην δείχνει κανένα έλεος σε κανέναν, να μην κωλώνει να ταλαιπωρεί όσο μπορεί τους βασικούς ήρωες της ιστορίας, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Η γραφή είναι πάρα πολύ καλή, δυνατή και έντονη, με γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνών βίας και με φυσικότατους διαλόγους, όπως ακριβώς αρμόζει σε ένα θρίλερ της προκοπής. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι αν μη τι άλλο θα διάβαζα ένα γλαφυρό και κυνικό θρίλερ, χωρίς φρου-φρου και αρώματα, τόσο εθιστικό όσο τα τσιγάρα ή τα ναρκωτικά. Για λεπτομέρειες δεν τσιμπάει και πέμπτο αστεράκι.

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Έκπληξη αυτό το βιβλίο. Όχι γιατί δεν είχα ακούσει καλά λόγια πριν το αγοράσω, αλλά γιατί δε περίμενα κάτι τόσο σφιχτογραμμένο. Μια αστυνομική περιπέτεια με αρκετή δράση και αληθινό τρόμο. Πραγματικά αυτά που τραβάει ο πρωταγωνιστής είναι ΠΟΛΛΑ. Σχεδόν τον λυπάσαι, μετά τις πρώτες σελίδες. Και όταν λέμε τις πρώτες σελίδες, το εννοούμε. Η περιπέτεια ξεκινάει και δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα, ΟΥΤΕ καν όταν τελειώνει το βιβλίο. Πραγματικά δε μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Μου αρέσουν τα βιβλία που όσα γράφουν είναι χρήσιμα. Δεν υπάρχει τίποτα άχρηστο εδώ. Το βιβλίο είναι πλήρες και κάθε λέξη σε προετοιμάζει για κάτι στη συνέχεια. Πραγματική ευχαρίστηση.
Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα και σίγουρα θα τα απολαύσω. Πλέον είμαι φαν του.

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 4 out of 5]

Πρώτο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή που διαβάζω και οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι οι καλύτερες. Όταν το άνοιξα δεν είχα ιδέα τι θα μου προκαλούσε, ειδικά το δεύτερο μέρος. Ένιωσα τον τρόμο στο πετσί μου, τις τελευταίες εκατό περίπου σελίδες τις γυρνούσα σαν τρελή και καμιά σκέψη που είχα ως προς το τέλος της ιστορίας, δεν έφτασε κοντά σε αυτό που επέλεξε ο συγγραφέας. Μια λέξη ήρθε στο μυαλό μου όταν το τελείωσα: παράνοια.
Εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα βάζει στην πλοκή του το πως άνθρωποι με επιρροή χρησιμοποιούν τη δύναμη που έχουν και επιβάλλονται σε αδύναμους εκμεταλλεύοντάς τους.
Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα.

Χάνοντας τη μία δουλειά σε ένα βίντεο κλαμπ της Αθήνας, ο Σίμος Σουλιώτης πηγαίνει σε ένα μπαράκι το οποίο είναι και στέκι του. Εκεί, βρίσκει τον Βασίλη, έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ, στο γραφείο του οποίου δουλεύει όταν υπάρχουν υποθέσεις. Μετά από λίγο δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του που ζει στην Πελοπόννησο, τον ενημερώνει ότι μια κοπέλα του διπλανού χωριού έχει εξαφανιστεί και η μητέρα του κοριτσιού δίνει πολύ καλή αμοιβή. Ο Σίμος χρειάζεται τα λεφτά και πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια εύκολη υπόθεση, την επόμενη ημέρα παίρνει το λεωφορείο και αναχωρεί για το ορεινό χωριό Αδέρα. Σύντομα ανακαλύπτει ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι όσο φιλόξενος και χαμογελαστός να είναι κάποιος, μπορεί μέσα του να κρύβει επικίνδυνα πράγματα. Στη χιονισμένη Αδέρα που δεν έχει ίντερνετ και τα παιδιά ζουν χωρίς κινητά, συνειδητοποιεί ότι η ζωή του κινδυνεύει.

Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι πιο ήρεμο, μαθαίνουμε τους ήρωες, ένιωθα το μυστήριο και προσπαθούσα να βγάλω άκρη μαζί με τον Σίμο. Στο δεύτερο μέρος η ένταση ανεβαίνει και γίνεται το απόλυτο page turner. Σε πολλά σημεία διάβαζα με κομμένη ανάσα.
Με γραφή που με καθήλωσε από τις πρώτες σελίδες, με φοβερή ατμόσφαιρα με περιγραφές έντονες και ανατριχιαστικές, οι οποίες με έκαναν να νιώθω ότι ήμουν κι εγώ στην Αδέρα, ένιωθα το κρύο μαζί με τους χαρακτήρες. Με δράση, ανατροπές, χαρακτήρες καθόλου άψυχους, διαλόγους ρεαλιστικούς, χωρίς σημεία που να με κούρασαν και με σκηνές που κάποιες από αυτές είναι βίαιες. Τα κεφάλαια είναι τόσο όσο πρέπει, και αρκετά από αυτά με τον τρόπο που σταματάνε, ανέβαζαν την αγωνία μου.
Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο τον πρωταγωνιστή. Ο Σίμος είναι κυνικός, εθισμένος στο τσιγάρο και θέλει τα λεφτά του να τα χαλάει σε τσιγάρα και αλκοόλ. Η αφήγηση γίνεται από την πλευρά του και μου άρεσαν κάποιες σκέψεις του, όπως και οι ατάκες του. Μέχρι τη μέση περίπου δεν ήξερα αν τον συμπαθώ ή όχι, όμως γυρνώντας τις σελίδες και φτάνοντας προς το τέλος, συνειδητοποίησα ότι του έλεγα να προσέχει.
Υπάρχουν κάποιες βωμολοχίες κι αυτό ίσως ξενίσει κάποιους, μα είναι έντονες μόνο στην αρχή.

Σίγουρα θα διαβάσω κι άλλο βιβλίο του. "Η τελευταία νύχτα της Αδέρας" είναι ένα ευανάγνωστο βιβλίο θρίλερ με στοιχεία τρόμου που με έκανε να χαμογελάσω, να συγκινηθώ και να τρομάξω, και φυσικά το προτείνω σε όλους όσους αγαπούν αυτό το είδος. Και μια συμβουλή. Αν χρησιμοποιείτε antistress μπαλάκι, να το έχετε δίπλα σας. Σε κάποιες σελίδες θα το χρειαστείτε.

[Lida · Rating 1 out of 5]

Μια καλή ιδέα που χάθηκε σε μια απίστευτα πρόχειρη και χωρίς επιμέλεια έκδοση. Το βιβλίο έχει πάρα πολλά λάθη στη χρήση της γλώσσας ενώ σε δύο σημεία μπερδεύει τους χαρακτήρες και το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που είναι πραγματικά σαν να μην το έχει δει δεύτερο ζευγάρι ματιά πριν εκδοθεί. Στον συγγραφέα μπορεί να δώσω άλλη μια ευκαιρία στο μέλλον, στο συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, οχι

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Σίμος: ένας σύγχρονος Σφιγγοφονιάς (ή κάποιες σκέψεις για το βιβλίο ‘’Η τελευταία νύχτα της Αδέρας’’ του Μιχάλη Δαγκλή)

Συνοψίζουμε, προτού μπούμε στο ζουμί:

Τα διηγήματα από τα ‘’αγαλήνευτα βάθη’’ τα είχα λατρέψει, τις νουβέλες από το ‘’ένστικτο’’ έγραψα πριν λίγες μέρες πώς μου φάνηκαν, οπότε πλέον ήμουν έτοιμος να πιάσω και το μυθιστόρημα του Μιχάλη. Και… απ’ ό,τι φαίνεται, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να γράψει το ίδιο τέλεια σε κάθε είδος/όγκο/έκταση!

Το διάβασα σε μία μέρα!

Δεν είχα δουλειά και χάθηκα στην Αδέρα από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Και δεν το μετάνιωσα. Σαν αναγνώστης, πιστεύω ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να απολαύσει κάποιος το συγκεκριμένο βιβλίο ή να κάνει μία παύση στο τέλος του πρώτου μέρους και να διαβάσει την επόμενη το δεύτερο.

Τον μισάνθρωπο Σίμο τον απόλαυσα ακόμα και στις γκρίνιες του, τον πόνεσα, τον κατάλαβα και τον αγάπησα μέχρι το τέλος. Η ατμόσφαιρα ήταν από την αρχή μέχρι το κλείσιμο στην πένα και το μυστήριο συνεχώς σε έβαζε ολοένα και πιο μέσα. Η αλλαγή του ρυθμού από το πρώτο μέρος στο δεύτερο ήταν σημαντική και εκρηκτική. Όχι μόνο το κλείσιμο του ενός ήταν μπόμπα, μα το δεύτερο, πραγματικά, ήταν όλο φωτιά! Το σεξουαλικό τριπάρισμα του Σίμου, πανέμορφα γραμμένο, ο πανικός στο χωριό σε έκανε να μην μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου!

Μου άρεσε επίσης η αναφορά στην ιστορία με τον άη βασίλη από το ένστικτο, καθώς έδινε μία αίσθηση κοινού σύμπαντος κι αυτά πάντα τα εκτιμώ. Ενώ κάποιες ακόμα αγαπημένες σκηνές ήταν αυτές με τον Ηράκλειτο, αυτή στην εκκλησία γιατί θύμιζε Κινγκ, η συζήτηση πριν και μετά το τόξο και φυσικά, η καλύτερη ίσως στιγμή όλου του βιβλίου: η πτώση μέσα στο πηγάδι!

Και τέλος, αγαπημένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες, ο οδηγός του Κτελ και η Άντζυ. Αχ, η Άντζυ! Οι περιγραφές του συγγραφέα με έκαναν να την ερωτευτώ και όταν έγινε η αποκάλυψη, ήθελα να βγάλω τα μάτια μου (εξ’ ου και ο τίτλος άνωθεν με ομιχλώδες σπόιλερ). Από την πρώτη της σκηνή μέχρι και λίγο πριν το τέλος… θα ήθελα να είμαι θύμα της, τρομερός χαρακτήρας.

Όλα τέλεια όμως;

Αρνητικά κανένα; Τρία μόνον. Ας ξεκινήσω από αυτό που παίζει να ξενίσει τον μέσο αναγνώστη: αρκετά τυπογραφικά θεματάκια. Ποιος είμαι εγώ για να μιλήσω πάνω στο θέμα, σωστά; Σαν αναγνώστης όμως κάτι ‘’ότ,ι’’ και κάτι άλλα παρόμοια μου χτύπησαν κάπως, καθώς και το γεγονός ότι ο χωρισμός των ενοτήτων ώρες-ώρες είναι ό,τι να ‘ναι, ενώ η έσω γραμμή για τις παραγράφους έμπαινε όποτε το θυμόντουσαν. Σε αυτό δεν ευθύνεται διόλου ο δημιουργός μα όποιος ασχολήθηκε με την μορφοποίηση.

Τα άλλα δύο είναι στα του δημιουργού, μα είναι πιο πολύ με βάση τα προσωπικά μου κριτήρια και ελάσσονος σημασίας. Το ένα είναι ότι μου φάνηκε εμπροσθοβαρές. Ναι, δεν είμαι φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας, μα το πρώτο μισό κυλούσε με πολύ αργούς ρυθμούς σε αντιπαραβολή με το δεύτερο μέρος που ήταν φρενήρες. Και το άλλο ‘’θεματάκι’’ είναι μία φόρμα/τεχνική/κολπάκι όπου όλο και περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς ο υιοθετούν και προσωπικά το αντιπαθώ φουλ: οι πρώτες σελίδες είναι από κάποιο σημείο προς την μέση ή το τέλος του βιβλίου, μόνο και μόνο για να μας γραπώσει. Ρε παιδιά, δεν είναι κακό να ξεκινάμε και λίγο αργά αν χρειάζεται.

Όπως και να έχει, είναι από τα λίγα βιβλία που θα ήθελα πολύ να ξαναδιαβάσω. Μα με τον ίδιο τρόπο, μονοκοπανιά, σαν ταινία. Και αυτό δεν το λέω συχνά.

[my_bookstories · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος, γίνεται η σκιαγράφηση των χαρακτήρων &μας βάζει στην ιστορία. Στο δεύτερο μέρος όμως, ξεκινάει η πραγματική δράση! Η αλήθεια είναι, ότι δεν περίμενα, αυτό που ερχόταν!

Η γραφή του, μου άρεσε πάρα πολύ, παρά το γεγονός ότι σε κάποια σημεία ήταν λίγο ωμή &υπήρχαν βωμολοχίες. Πιστεύω πως ήταν ακριβώς όπως έπρεπε για να σε βάλει στο κλίμα.

Ένα ατμοσφαιρικό βιβλίο με δυνατούς χαρακτήρες, που θίγει αρκετά θέματα, με καταιγιστική πλοκή, γεμάτο ανατροπές &αποκαλύψεις. Ξεκάθαρα page turner! Ένα θρίλερ το οποίο με κράτησε ξάγρυπνη, αφού δεν μπορούσα να το αφήσω χωρίς να μάθω το τέλος &που το κατατάσσω στα πλέον αγαπημένα μου.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 5 out of 5]

Ξεκινώντας την ανάγνωση ενός βιβλίου ποτέ δεν γνωρίζεις τι θα συναντήσεις στις σελίδες του, ποια συναισθήματά θα σου βγάλει, αν θα σε ενθουσιάσει ή αν θα σε απογοητεύσει.

Είναι ένας περίεργος κόσμος η ανάγνωση ενός βιβλίου.

Αρχίζοντας το βιβλίο «Η τελευταία νύχτα της Αδέρας» η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τίποτα συνταρακτικό, καθώς τα βιβλία, που κινούνται στο μοτίβο αυτό, είναι λίγο πανομοιότυπα. Και όμως από τις πρώτες σελίδες βυθίζεσαι σε έναν άλλο κόσμο, ένα κόσμο που σε εξιτάρει, έναν κόσμο που σε μαγεύει και απλώς αφοσιώνεσαι.

Ο Μιχάλης Δαγκλής έπλασε μια ιστορία για δυνατούς λύτες, έχει σχεδιάσει με δυνατές λέξεις, με έντονες ανατροπές και με, μια καταλυτική ατμόσφαιρα ένα λαβύρινθο, από πολλές κατηγορίες φιλοσοφίας και κατηγορίας λογοτεχνίας, που καθ’ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης, πίστευα ότι κάπου θα χάσει την ισορροπία της η ιστορία, αντιθέτως ο λαβύρινθος αυτός, σε παίρνει μαζί του, στα δαιδαλώδη μονοπάτια του και ο αναγνώστης παίρνει τη θέση της Αριάδνης, και με τον μίτο του βαδίζει σιγά-σιγά στην παράνοια, στη διαστροφή, στη τρέλα, στη αγωνία και λίγο πριν βρει την έξοδο αποζητά λίγη ακόμη παραφροσύνη.

Στο βιβλίο αυτό ο αναγνώστης θα συναντήσει πολλές τέχνες της ζωής και πολλές φιλοσοφίες γύρω από κάθε τι που προβληματίζει το κόσμο. Φιλοσοφίες που δεν γράφτηκαν για να δώσουν μια άλλη νότα του βιβλίου αλλά αντιθέτως δένουν απόλυτα με το βιβλίο και την ιστορία του.

Οι προεκτάσεις του δεν μένουν στάσιμες στο θέμα της ιστορίας του αλλά επεκτείνονται με ένα τρόπο που φτάνει το βιβλίο και αυτά που θέλει να περάσει σε ένα υψηλό επίπεδο ευφυίας που δεν συναντάς εύκολα πια σε βιβλία αυτής της κατηγορίας.

Θρησκευτικές, φιλοσοφικές, συμπαντικές αλήθειες και αφυπνίσεις συνείδησης.

Αστρολογία, αρχαιολογική θεωρία και ψυχανάλυση, όχι των ηρώων αλλά των ίδιων μας των σκέψεων, και των προβληματισμών μας ο συγγραφέας με έναν ιδιαίτερα γοητευτικό τρόπο τα μεταβιβάζει στον αναγνώστη.

Το βιβλίο θα μπορούσε να το χαρακτηρίσουμε ως μια αρχαία τραγωδία με μακάβριες σκηνές που εξελίσσονται σε ένα θρίλερ ανθρώπινου τρόμου.

Όχι, τον τρόμο που συναντάμε στα σκληρά βιβλία ή στις ταινίες αλλά τον τρόμο της ανθρώπινης ψυχής.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα χωριό.

Σε μια κλειστή κοινωνία της επαρχίας, από ανθρώπους που είναι διαφορετικοί, άνθρωποι που δεν πιστεύεις ότι έχουν τέτοια δύναμη μέσα τους.

Ένα χωριό απομονωμένο από τον έξω κόσμο, που η αίγλη της νέας τάξης πραγμάτων δε τους αγγίζει.

Άνθρωποι που όμως δεν είναι άνθρωποι, είναι καρικατούρες μιας άλλης εποχής.

Μιας εποχής που φαίνεται πολύ μακρινή και επικίνδυνη στα μάτια του αναγνώστη.

Ο συγγραφέας με άξονα ένα αληθινό γεγονός: την αίρεση του ναού του ήλιου έπλασε μια ιστορία που διαβάζοντας την σε αρρωσταίνει.

Ένα τρόμος που στοιχειώνει τον αναγνώστη, ένας κόμπος στο λαιμό που τον πνίγει καθώς γυρίζει τις σελίδες.

Ένας μύθος που είναι μια αλήθεια κρυμμένη στο παρελθόν και κρύβεται κάπου στο μέλλον έτοιμη να σκάσει σαν χειροβομβίδα όταν έρθει η ώρα της.

Ένα βιβλίο που έχει μία πνοή μυστηρίου, καταθλιπτικής ατμόσφαιρας, σκοτεινής χροιάς που ακολουθούν ακόμη και οι ήρωες του χωρίς να υπάρχει ούτε ελάχιστο φως στις λέξεις και τις σελίδες του βιβλίου.

Οι διάλογοι του βιβλίου, ειδικότερα στις πρώτες σελίδες σε βάζουν σε μια άγρια, ροκ, σε μια διάθεση που θυμίζει μια αλητεία που την εντοπίζω σπάνια στα βιβλία.

Οι ήρωες του είναι άνθρωποι που δεν μπορείς να τους καταλάβεις, έχουν την ηρεμία, που σε ηρεμεί και ταυτοχρόνως ξέρεις ότι μέσα τους κρύβουν θύελλες που δεν θες να αντιμετωπίσεις.

Οι ανατροπές είναι ο ίδιος ο ασκός του Αιόλου, όταν ανοίγει το σακί του, δεν σταματούν, να σου τρελαίνουν το μυαλό και να ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη.

Μέχρι και την τελευταία σελίδα είναι εκεί και ας μην τις αντέχεις, είναι εκεί για να σε τρομάξουν, να σε εξιτάρουν, να σε δελεάσουν για να βουτήξεις με γυμνή την ψυχή στην τελευταία νύχτα της Αδέρας.

Τα συναισθήματα εναλλάσσονται, υπάρχουν στιγμές που ο αναγνώστης θα γελάσει, θα νιώσει το αίσθημα της λύπης, της χαράς και ίσως διστάσει να συνεχίσει το βιβλίο αυτό . Αλλά η ιστορία του είναι σαν ναρκωτικό, όσο και αν δεν τολμάς να διαβάσεις λίγο ακόμη, η εξάρτηση σε "αναγκάζει" να μην διακόψεις ούτε στιγμή την ανάγνωση.

Στο μυθιστόρημα αυτό η αγωνία δεν σταματά πουθενά.

Είναι σαν να τρέχεις σε μία πίστα ράλι, υπάρχουν στιγμές που θα φοβηθείς την πρόσκρουση αλλά η αδρεναλίνη δίνει ώθηση ακόμη και όταν φτάνεις στο τέλος.

Στο τέλος που τίποτα δεν είναι όπως το περιμένεις. Στο τέλος που, δεν έχεις ξαναβιώσει σε κανένα βιβλίο. ‘Ένα τέλος που δεν γράφτηκε με μελάνι αλλά με ψιθυρίσματα από αέρινες, ματωμένες ψυχές.

Κλείνοντας θέλω να πω ότι τα βιβλία αυτά δεν είναι του στυλ μου.

Δεν διαβάζω βιβλία τρόμου, κι όμως είναι η πρώτη φορά που δηλώνω ενθουσιασμένη με βιβλίο αυτής της κατηγορίας.

Ένα βιβλίο που δεν με κούρασε. Ένα βιβλίο που θα ήθελα λίγο ή μάλλον πολύ ακόμη.

Ένα βιβλίο που περνάει απόψεις σχετικά με τη ζωή που ζούμε τα τελευταία χρόνια, με τις αντιπαραθέσεις πού υπάρχουν όσον αφορά το καλό και το κακό, και το πώς το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Ένα βιβλίο που ψυχαναλύει περισσότερο τους ίδιους μας τους εαυτούς και μας κάνει ήρωες και εμάς στη νύχτα της Αδέρας.

Ο κύριος Δαγκλής εμένα με κέρδισε. Με κέρδισε με τη γραφή του, με κέρδισε με τον όμορφο ήρωα του, με κέρδισε με τον τρόπο που γράφει την ιστορία του. Με κέρδισε γιατί το βιβλίο το έζησα σε όλες τις εκβάσεις του.

Το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει τα πέντε τελευταία χρόνια στην κατηγορία..!!

Κι αν με ρωτούσατε τι θα μπορούσα ακόμα να πω για την τελευταία νύχτα της Αδέρας, θα έλεγα αυτό που είχε πει ο Βολταίρος:

" Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες."

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2020...

Ο τρόμος καί ο σεβασμός προς καθετί άγνωστο,ανεξήγητο κι ανώτερο είναι συνδεδεμένες έννοιες με την ανθρώπινη φύση. Ίσως με αυτόν τον τρόπο,να νιώθουμε ''ασφάλε��α'' πως κάτι μας προστατεύει καί να μπορούμε,παράλληλα,να επεξηγούμε πράγματα καί καταστάσεις για τα οποία δεν μπορούμε να μιλήσουμε καί να προσεγγίσουμε με τις όποιες γνώσεις έχουμε. Από την αρχαιότητα,κιόλας,ό,τι δεν εξηγούνταν με τις δεδομένες γνώσεις,αυτόματα το θεοποιούσαν καί το ταύτιζαν με κάποια απόκοσμη δύναμη. Μην ξεχνάτε,άλλωστε,την λαϊκή ρήση πως ''Ο φόβος φυλά τα έρμα''.
Μετά από περίπου ένα μήνα,επιτέλους,έπιασα στα χέρια μου ένα δυνατό θρίλερ που μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις καί θα μείνει αρκετό καιρό νωπό στην σκέψη μου. Ο λόγος για το ολοκαίνουργιο βιβλίο του συγγραφέα κυρίου Μιχάλη Δαγκλή,με τίτλο ''Η τελευταία νύχτα της Αδέρας'',το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Υδροπλάνο. Ήταν η πρώτη μου επαφή με την γραφή του συγγραφέα καί δηλώνω γοητευμένη.
Όπως,ήδη,προείπα στον πρόλογό μου,οι άνθρωποι,στην πλειοψηφία τους,ανέκαθεν είχαν την ανάγκη να πιστεύουν στην ύπαρξη κάποιας ανώτερης από αυτούς δύναμη που θα τους ευλογούσε όταν έπρατταν ορθώς καί θα τους υποσχόταν μία καλύτερη ζωή καί την ίδια στιγμή,θα τους επέβαλλε σκληρές τιμωρίες σε περίπτωση που παρέκκλιναν από τον δρόμο/στόχο τους. Άβυσσος,θα μου πείτε,η ανθρώπινη ψυχή καί πολλοί επιτήδειοι καί καιροσκόποι εκμεταλλεύονται την αφέλεια,την ανάγκη καί τον πόνο πολλών ανθρώπων εκεί εξώ. Δημιουργούν δικές τους αιρέσεις καί θρησκευτικά,ή μη,δόγματα με σκοπό να τους προσελκύσουν προς ίδιον συμφέρον. Τους τάζουν ό,τι ξέρουν πως επιθυμούν βαθειά καί δεν μπορούν να το έχουν για πολλούς καί διάφορους λόγους. Δεν μπορώ να αποδεχθώ τόσο το θράσος των μεν,όσο καί την αφέλεια των δε. Η απελπισία,άραγε,επηρεάζει την κριτική μας ικανότητα καί σκέψη;
Ο συγγραφέας με μεγάλη μαεστρία,από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου,καταφέρνει καί στήνει ένα σκηνικό που το χαρακτηρίζει το μυστήριο καί το καλύπτει ένα ομιχλώδες τοπίο. Αυτό καί μόνο αρκεί να μας μεταδώσει ρίγη ανατριχίλας σε όλο μας το κορμί. Οι περιγραφές είναι ανατριχιαστικές καί θυμίζουν τους διαχρονικούς,παλαιούς θρύλους που συνοδεύουν πολλά επαρχιακά μέρη της χώρας. Λίγο το σκοτάδι,λίγο οι άσχημες καιρικές συνθήκες λόγω του χειμώνα,αρκούν για να μπούμε απευθείας στην διάθεση που επιθυμεί ο συγγραφέας καί να κρατήσει αμείωτη την προσοχή καί το ενδιαφέρον μας.
Ο λόγος του συγγραφέα είναι καθηλωτικός,αδιάκοπος καί σαγηνευτικός,μπορώ να πώ. Δεν χρησιμοποιεί διάφορα τεχνάσματα,απλά καί μόνο για να εντυπωσιάσει,ή,να καλύψει πιθανές αστοχίες. Το κείμενο είναι άρτιο καί μεστό,απαλλαγμένο από περιττές καί κουραστικές επαναλήψεις. Οι σελίδες τρέχουν σαν νερό στα χέρια των αναγνωστών,αφού οι εξελίξεις είναι συνεχόμενες καί καταιγιστικές εξαιτίας των συνεχών ανατροπών καί αποκαλύψεων. Το λεξιλόγιο,άφθονο καί οικείο,συνδυάζεται άψογα με τους ρεαλιστικούς διαλόγους ανάμεσα στους ήρωες,καθιστώντας το βιβλίο ευανάγνωστο καί πολύ καλογραμμένο. Διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Ένα βιβλίο που λαμβάνει επάξια τον όρο ''page turner''.
Μην έχοντας διαβάσει προηγούμενα έργα του συγγραφέα,δεν μπορώ να τα συγκρίνω καί να δώ,αν υπάρχει εξέλιξη στην γραφή του,ή όχι. Το μόνο σίγουρο για μένα,είναι πως κερδίζει το στοίχημα καί θέτει ψηλά τον πήχη για το μέλλον,καθώς καί τις προσδοκίες του αναγνωστικού κοινού. Είναι ένας πολλά υποσχόμενος συγγραφέας βιβλίων θρίλερ. Αξίζει να αναζητήσετε καί να διαβάσετε το παρόν βιβλίο. Ακόμη κι αν δεν επιλέγετε αυτήν την κατηγορία βιβλίων,δώστε του μία ευκαιρία. Ποιός ξέρει; Μπορεί να σας εκπλήξει ευχάριστα.
Καλές σας αναγνώσεις!

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Ο Μ. Δαγκλής εξελίσσεται σ έναν από τους αγαπημένους μου συγγραφείς της Ελληνικής σκηνής οσον αφορά τη λογοτεχνία τρόμου/θρίλερ.

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας είναι ενα σκοτεινό (και σκληρο σε σημεία) θρίλερ που κράτησε την αγωνία μου σε υψηλά επίπεδα. Το προτείνω με κλειστά τα μάτια.

Διαβάστε την άποψή μου έτσι όπως αναρτήθηκε στον ιστότοπο της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας:

https://www.lefalok.gr/%CE%92%CE%B9%C...

[Κατερίνα. · Rating 5 out of 5]

Μιχάλης Δαγκλής. Κρατήστε στη μνήμη σας αυτό το όνομα. Μετά το βιβλίο του Αγαλήνευτα Βάθη ήρθε η Τελευταία νύχτα της Αδέρας. Και απλά καθηλώνει τον αναγνώστη με μια ιστορία τόσο αληθινή, όσο είναι και η ύπαρξη των μικρών, ορεινών χωριών ανά την Ελλάδα. Γιατί έχουμε πολλά το ξέρετε αυτό. Με λίγο κόσμο, όμορφη φύση, αγρούς πράσινους και μοσχοβολιστούς. Καθαρό αέρα. Δέντρα ψηλά , τρεχούμενα νερά και φαράγγια ντυμένα με χιόνι. Με τον ήλιο να ξεμυτίζει δειλά πάνω από γέφυρες ντυμένες με πέτρα και βρύα στη ράχη τους. Με κατοίκους να μοχθούν στα χωράφια. Αγνοί. Φιλόξενοι. Αποκομμένοι από την τρέλα των μεγαλουπόλεων. Με μια ταπεινή ζωή. Χωρίς άγχος και wifi που μας έχουν πια κατακλίσει και μας πίνουν σα ζόμπι την σκέψη μας. ......
Και κάπου εκεί το φιλμ παίρνει φωτιά. Και όλη αυτή η εικόνα που έχεις μόλις παρακολουθήσει αλλοιώνεται. ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ. Και κοιτάζεις ξανά. Και αυτή τη φορά το φιλμ είναι διαφορετικό. Σα να υπήρχε ένα άλλο φιλμ κάτω από αυτό που έβλεπες.
Χιόνι έχει καλύψει την ορεινή Αδέρα. Λίγα σπίτια κρέμονται σα γλάστρες εδώ και εκεί στον ορεινό της όγκο. Καμινάδες φτύνουν το σκούρο χρώμα από τα ξύλα που τρέμουν την δυνατή φωτιά. Χρώμα που ταιριάζει με τα βαριά συναισθήματα του ήρωα της ιστορίας. Τα πάντα έχουν παγώσει σε αυτό το χωριό που ο διάβολος σουλατσάρει στα σκοτεινά του σοκάκια.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΑΣ είναι ένα βιβλίο που οι εικόνες του τρόμου που περιγράφει θα σε σοκάρουν. Η αχαλίνωτη ένταση και οι γεμάτο περιπέτεια σκηνές του δε θα σε αφήσουν να ξεκουραστείς.
Αν ένα βιβλίο στις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων που βρισκόμαστε τώρα , καταφέρνει να τις κάνει εφιαλτικές ε τότε ο Μιχάλης Δαγκλής μπαίνει στη δική μου λίστα με τους συγγραφείς που αγαπώ και εκτιμώ. ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. Α ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΧΡΟΝΙΑ. ....ΙΣΩΣ.....

[Καλλιοπη Κουγιώνη- Γιακουμή · Rating 5 out of 5]

Ξεκινώντας να διαβάζω το νέο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή, με τίτλο ”Η τελευταία νύχτα της Αδέρας”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, δεν περίμενα με τίποτα, ότι θα έκρυβε τόσες εκπλήξεις στις σελίδες του. Ο τίτλος με έκανε να φαντάζομαι διάφορα, αλλά σε πολύ λίγα έπεσα μέσα και αυτό μου άρεσε πολύ! Είναι η πρώτη μου επαφή με την γραφή του κ. Δαγκλή και δηλώνω γοητευμένη.
Μα ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά.
Ο Σίμος Σουλιώτης είναι ένας 35χρονος άντρας που ζει στην Αθήνα και εργάζεται περιστασιακά ως ερευνητής. Η ζωή του είναι γεμάτη κραιπάλες, ξενύχτια, ποτά, τσιγάρα, ένας εντελώς αντισυμβατικός χαρακτήρας που το φυσιολογικό δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα κάνει. Αντιμετωπίζει με αρνητισμό τα πάντα και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια τον έκαναν κυνικό, μηδενιστή και σκληρόπετσο. Γεμάτος οργή που την εκφράζει με την πρώτη ευκαιρία, θεωρεί τον άνθρωπο ικανό για όλα, δεν σέβεται και δεν αγαπά κανέναν, ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό.
Η μυστηριώδης εξαφάνιση μιας νεαρής κοπέλας θα του προκαλέσει το ενδιαφέρον και θα αναλάβει την έρευνα αυτής της περίεργης υπόθεσης, η οποία θα τον οδηγήσει σε ένα απομονωμένο χωριό της Πελοποννήσου. Μια ισχυρή χιονόπτωση θα τον αποκλείσει στο χωρίο και θα το θεωρήσει μια πολλή καλή ευκαιρία, που θα τον βοηθήσει στην έρευνα του, μιας και θα είναι σε άμεση επαφή με τον τόπο της εξαφάνισης και με ανθρώπους που έχουν σχέση με την νεαρή κοπέλα και θα του δώσουν τις πληροφορίες που χρειάζεται για αυτήν. Μα όσο περνούν οι μέρες η αρχική φιλική στάση των κατοίκων αλλάζει, οι μάσκες πέφτουν και όσο ο Σίμος Σουλιώτης πλησιάζει την αλήθεια, η ζωή του κινδυνεύει όλο και πιο πολύ..
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με κλιμακούμενη ένταση που εξελίσσεται σε καθαρόαιμο θρίλερ επιβίωσης, γεμάτο σασπένς και κινηματογραφικές σκηνές δράσης. Μέχρι την μέση κινείται σε ήπιους τόνους, δίνοντας όμως τα απαραίτητα στοιχεία για να αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον, ενώ η αγωνία χτίζεται σιγά σιγά, καθώς ο αναγνώστης μπαίνει όλο και πιο μέσα στην υπόθεση και του δημιουργείται εντέχνως η πεποίθηση ότι κάτι πρόκειται να αλλάξει σύντομα..
Ο Μιχάλης Δαγκλής είναι λάτρης και πολύ καλός γνώστης του μυθιστορηματικού και κινηματογραφικού τρόμου και αυτό το χρησιμοποιεί ευρηματικά στο κείμενο του. Εναλλάσσει τις σκηνές, τα πρόσωπα και τις χρονικές ακολουθίες της αφήγησης αβίαστα, κατακερματίζοντας τη συνολική εικόνα που μέχρι στιγμής έχει σχηματίσει ο αναγνώστης σε αρκετά σημεί�� και ταυτόχρονα του δίνει τα κατάλληλα υλικά, για να την ανασυνθέσει από την αρχή.
Η γραφή απλή, με λεξιλόγιο προσαρμοσμένο το σήμερα που προκαλεί αμεσότητα και οικειότητα. Οι λεπτομερείς περιγραφές των χώρων αλλά του τρόπου που ερευνά και λειτουργεί ο κεντρικός ήρωας, όσο και εκείνες των προσώπων που εμφανίζονται στην υπόθεση, προσδίδουν ρεαλισμό και αξιοπιστία στα γεγονότα που περιγράφει ο Μιχάλης Δαγκλής και “βυθίζουν” περισσότερο τον αναγνώστη στην ιστορία, κάνοντας τον να γυρίζει τη μία σελίδα μετά την άλλη ανυπόμονα.
Κάθε χαρακτήρας, ακόμα κι όταν ο ρόλος του είναι μικρός, δεν αντιμετωπίζεται ως δεύτερος ρόλος από τον συγγραφέα, ο οποίος δίνει αναλυτικά στοιχεία για όλους τους ήρωές του, περιγράφοντας διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας και επιφυλάσσοντας κι εκεί ανατροπές.
Ο συγγραφέας βρίσκει τρόπο μέσα από τους ήρωες του και τις καταστάσεις που βιώνουν να προκαλεί συνέχεια έξαρση στο μυαλό του αναγνώστη και να του προσφέρει διαρκώς θέματα που τον βάζουν σε σκέψη ή έστω στο να δει τα πράγματα που μέχρι σήμερα ήξερε, κάπως αλλιώς. Ο άνθρωπος αναφέρει κάπου, μαθαίνει να υπακούει από μικρός σε κάποιους είτε αυτοί προέρχονται από την οικογένεια, την θρησκεία, το σχολικό περιβάλλον, την κοινωνία, το εργασιακό περιβάλλον ή και από αλλού και έτσι μαθαίνει άμεσα ή έμμεσα, συνειδητά ή όχι, να εκτελεί διαταγές. Για έναν αδύναμο και άβουλο χαρακτήρα αυτό είναι καταστροφικό. Αυτό εκμεταλλεύονται κατά καιρούς και οι διάφοροι ηγέτες θρησκευτικών αιρέσεων που οδηγούν τα θύματα -οπαδούς τους σε ακραίες πράξεις. Θρησκευτικές αιρέσεις και δοξασίες υπαρκτές ή λιγότερο υπαρκτές καθοδηγούν τις πράξεις των ηρώων και στο βιβλίο και τους κάνουν να πιστεύουν ότι η λύτρωση βρίσκεται στα λάθος μονοπάτια που υποδεικνύει ένα πλανεμένο μυαλό.
Η επιμελή έρευνα και οι συγκέντρωση των στοιχείων γύρω από τις αιρέσεις και τις συνέπειες τους από τον Μιχάλη Δαγκλή αποδεικνύει με το καλύτερο τρόπο την εφαρμογή όλων των παραπάνω δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στηρίζει την ιστορία του σε πραγματικά γεγονότα. Ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα δίνει επίσης και το σημείωμα του ίδιου του συγγραφέα και η ανάλυση που κάνει.
Στο βιβλίο του “Η τελευταία νύχτα της Αδέρας”, ο Μιχάλης Δαγκλής, χρησιμοποιεί τον φόβο, την ανατριχίλα, την παράνοια, την διαστροφή, την τρέλα για να τονίσει και να θίξει σοβαρά κοινωνικά θέματα. Έτσι χωρίζει αρμονικά την ιστορία που μας περιγράφει σε δυο βασικές θεματικές ενότητες.
Στην μια παρουσιάζει την ηθική μείωση και κατά συνέπεια και ψυχικό πόνο που προκαλεί ο προσηλυτισμός σε αιρέσεις και ο φανατισμός. Αυτή η άβουλη, δουλική συμπεριφορά, η τυφλή πίστη σε κάτι, η αρρωστημένη πώρωση που μετατρέπει τον άνθρωπο σε αναίσθητο ον, ως προς ζητήματα ηθικής και τον οδηγεί στην πλήρη κατάρρευση των αρχών και των αξιών του. Το βιβλίο αυτό δεν προκαλεί στον αναγνώστη του τον ζωώδη, κλασσικό φόβο που του προκαλούν τα βιβλία της λογοτεχνίας τρόμου, μα τον σοκάρει και τον τρομάζει ακόμα πιο πολύ, το πως μπορεί ένα νοήμον πλάσμα όπως ο άνθρωπος, να γίνει πιόνι και υποχείριο κάποιων, που είναι ικανοί όχι μόνο να του διαστρεβλώσουν τις ιδέες και την κοσμοθεωρία, μα να τον μετατρέψουν σε κτήνος, σε καλοκουρδισμένη μηχανή που μόνο θα εκτελεί.
Απέναντι σε όλο αυτό ο Δαγκλής αντιτάσσει τον κεντρικό του ήρωα. Ένας πεσιμιστής ήρωας που δύσκολα πείθεται και ακόμα πιο δύσκολα πιστεύει και εντάσσεται σε σύνολα. Ο Σίμος Σουλίωτης, ένας μηδενιστής ήρωας που πιστεύει μόνο στην ολοκληρωτική άρνηση κάθε θεωρητικής ή πρακτικής αξίας, που απορρίπτει και αποδοκιμάζει το περιβάλλον του, το καταδικάζει απόλυτα, διαμαρτύρεται ή και επαναστατεί εναντίον του. Ένας άνθρωπος με κατεστραμμένη προσωπική ζωή ίσως μα με ελεύθερη σκέψη και βούληση, που κάνει τον αναγνώστη όχι να ταυτιστεί μαζί του, μα να κοιτάξει πίσω από κάθε παραπέτασμα και κουρτίνα που κάποιοι του κρεμάνε στην ζωή του.
Το άλλο μεγάλο κοινωνικό ζήτημα το οποίο θίγει ο συγγραφέας είναι το οικογενειακό περιβάλλον και το πόσο οι γονείς με την συμπεριφορά τους, επηρεάζουν και διαμορφώνουν τους χαρακτήρες των παιδιών τους. Οι γονείς είναι οι πρώτοι παιδαγωγοί μας, είναι μοναδικοί και αναντικατάστατοι, και ο ρόλος τους πρέπει και βοηθητικός, υποστηρικτικός και να συντελεί στην σωστή ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας και στην αρμονική ένταξη της στην κοινωνία. Πατέρας και μητέρα από διαφορετικά μετερίζια και με διαφορετικές αρμοδιότητες και ρόλους κάποιες φορές, έχουν τον ίδιο κοινό στόχο και εργάζονται νυχθημερόν πάνω σε αυτόν, την ψυχική και συναισθηματική ισορροπία των παιδιών τους που θα τα βοηθήσει να ολοκληρώσουν την δική τους προσωπικότητα. Τι γίνεται όμως όταν όλα τα παραπάνω λείπουν, όταν τα όρια παραβιάζονται και οι ρόλοι χάνουν την ορθή υπόσταση τους, παραμορφώνουν ή ωραιοποιούν πράγματα και καταστάσεις; Τι γίνεται όταν οι γονείς με την συμπεριφορά τους, αλλοιώνουν τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότης των παιδιών τους και αντί για δυναμικούς ανθρώπους παραδίδουν στην κοινωνία άβουλα και αδύναμα πλάσματα, έτοιμα να κατασπαραχθούν, να θυσιαστούν, να τιμωρήσουν και να τιμωρηθούν για αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, που σε τελική ανάλυση, δεν είναι δική τους ευθύνη, μα συνέπειες πράξεων με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωπα ;; Την απάντηση την ξέρετε.. σε αυτό το βιβλίο όμως ακόμα και αυτό, παίρνει άλλη διάσταση.
Αγωνιώδης και ανατρεπτικός, ο τρόπος που γράφει ο Μιχάλης Δαγκλής, δομεί με αξιόλογη μαεστρία ένα θρίλερ που σε οδηγεί μέσα από τρισδιάστατους χαρακτήρες με πάθη και αδυναμίες, μέσα από απειλές, αγωνία, ένταση, φόβο, μέσα από την εξαθλίωση αλλά και τους υπαρξιακούς συλλογισμούς στην τεράστια ανατροπή του τέλους, που θα αλλάξει τελείως το σκηνικό και τη στάση του αναγνώστη απέναντι στους ήρωες.
Αξιοσημείωτος επίσης είναι ο τρόπος που ο συγγραφέας “δένει” την τρυφερότητα με τον αποτροπιασμό, την βία με την καλοσύνη, το μίσος με την αγάπη, το καλό με το κακό. Ο Μιχάλης Δαγκλής, χτίζει χαρακτήρες και “εικονογραφεί” σκηνικά και στιγμιότυπα με ένα αλησμόνητο κράμα ομορφιάς και φρίκης προκαλώντας μια συγκλονιστική, αρμονία που στοιχειώνει μέχρι την τελευταία σελίδα το μυαλό του αναγνώστη. Επιλέγει έναν δρόμο αισθητά διαφοροποιημένο και μέσα από την υπερβολή και την ένταση, βάζοντας τη δική του ξεκάθαρη σφραγίδα στη διαχείριση της πλοκής και παίζοντας δεξιοτεχνικά με τη λογική και τα νεύρα του αναγνώστη, με τις αντοχές του και τα όρια του, τον οδηγήσει με κομμένη την ανάσα στην κλιμάκωση ενός φινάλε ευφάνταστου όσο και αληθοφανούς ακόμα και μέσα από την υπερβολή του. Ένα φινάλε ανατρεπτικό, θλιβερό, συγκινητικό, τραγικό, οδυνηρό, λυτρωτικό, ένα φινάλε που ακόμα και όλα τα παραπάνω, δεν μπορούν να περιγράψουν με ακρίβεια, τα συναισθήματα που θα προκαλέσει σε όσους επιλέξουν να διαβάσουν αυτό το βιβλίο και φτάσουν μέχρι το τέλος..

https://vivlionorizontes.com/%ce%b7-%...

[Valentini Georgopoulou · Rating 4 out of 5]

Ο 35χρονος Σίμος Σουλιώτης εργάζεται περιστασιακά ως ερευνητής σ’ένα γραφείο ερευνών ενός παλαίμαχου ιδιωτικού ντετέκτιβ. Δεν είναι ο ορισμός του «καλού παιδιού» καθώς είναι αυθάδης, θρασύς, εριστικός, πάντα έτοιμος για καβγάδες και φασαρίες και σπαταλάει τη ζωή του σε ποτά, παράνομα τσιγάρα και σκοτεινά μπαρ.


Μια εξαιρετική, φαινομενικά εύκολη και άκρως επικερδής ευκαιρία του παρουσιάζεται, όταν καλείται να εξιχνιάσει την εξαφάνιση μιας έφηβης κοπέλας, της Διονυσίας Ροδανθού, από το ορεινό χωριό της Πελοποννήσου, Αδέρα. Ο Σίμος μετά κόπων και βασάνων καταφέρνει να φτάσει στο χωριό. Παραμονές Χριστουγέννων, βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα, το κρύο τσουχτερό, το χιόνι πέφτει πυκνό, σκεπάζει τα πάντα και δυσχεραίνει τις κινήσεις του Σίμου.


Οι κάτοικοι του χωριού είναι ιδιαίτερα φιλικοί μαζί του και υπερβολικά πρόθυμοι να τον βοηθήσουν με την έρευνά του. Κάτι σκοτεινό όμως πλανάται στην ατμόσφαιρα και όσο ο Σίμος πλησιάζει στην αλήθεια, νιώθει πως η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Πολλά και παράξενα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν στο χωριό και οι κάτοικοι φέρονται παράξενα και ύποπτα.


❓Νιώθουν να απειλούνται; Και αν ναι, από τι και ποιον;
❓Τι φοβούνται;
❓Τι θέλουν να κρύψουν;
❓Ποιο επικίνδυνο και θανάσιμο μυστικό προσπαθούν να διαφυλάξουν;
❓Μέχρι που είναι ικανοί να φτάσουν;
❓Τι απέγινε τελικά η Διονυσία;

«Η τελευταία νύχτα της Αδέρας» είναι ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και μυστηρίου, που οι λάτρεις αυτού του λογοτεχνικού είδους πραγματικά θα αγαπήσουν. Τρόμος, παράνοια, σασπένς, ανατριχίλα, ένταση, όλες σου οι αισθήσεις είναι τεταμένες, σε επιφυλακή. Μέχρι την μέση του βιβλίου, η ιστορία, αν και κυλάει αργά, είναι πάρα πολύ ωραία. Όλα καλά ως εδώ.

⛔️Στα αρνητικά: α) Από την μέση και ύστερα, τα πράγματα ξεφεύγουν τελείως και συναν��άμε την υπερβολή της υπερβολής. Όλοι οι ήρωες της ιστορίας παθαίνουν τα χίλια μύρια όσα, αλλά εξακολουθούν να είναι… ζωντανοί και ετοιμοπόλεμοι. (Μάλλον δεν είχε έρθει η ώρα τους ακόμη!)😁😁😁


β) Είναι κρίμα ένα βιβλίο να χάνει πόντους λόγω κακής έως ανύπαρκτης επιμέλειας, όπως φυσικά τα περισσότερα βιβλία του συγκεκριμένου εκδοτικού, έχοντας πάρα πολλά γραμματικά και συντακτικά λάθη.

Για να είμαι ειλικρινής και ξεκάθαρη, δεν είμαι λάτρης του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους. Το βιβλίο δεν με κέρδισε σε όλα τα σημεία, αλλά ούτε και με απογοήτευσε. Το διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον και μεγάλη αγωνία, αρκετές φορές κρατώντας την ανάσα μου και απόλαυσα ιδιαίτερα το απρόσμενο και ανατρεπτικό φινάλε. Για τους λάτρεις του είδους συστήνεται ανεπιφύλακτα!!

[Νεκταρία Μαλλάκη · Rating 5 out of 5]

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας - Μιχάλης Δαγκλής.

Εκδόσεις: Υδροπλάνο.


Ο Σίμος Σουλιώτης είναι ένας άνθρωπος που ζει μόνος του και επικίνδυνα μέσα σε αλκοόλ και τσιγάρο.
Που και που δουλεύει σε ένα ερευνητικό γραφείο οπότε σκάνε δύσκολες υποθέσεις.
Ξαφνικά ένα βράδυ καθώς έπινε το ποτό του στο καθιερωμένο του στέκι δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του,όπου ζει σε ένα χωριό της Πελοποννήσου.
Η εξαφάνιση μιας έφηβης κοπέλας από το διπλανό χωριό,θα κάνει τον Σίμο να ταξιδέψει ως εκει και να αναλάβει την υπόθεση,τα λεφτά που δίνει η μάνα του κοριτσιού είναι πολλά και ο Σίμος τα χρειάζεται.
Φτάνοντας στην Αδέρα ο πρωταγω��ιστής μας ξεκινά να γνωρίζει έναν έναν στο χωριό και η έρευνα να έχει είδη πάρει μπροστά.
Από τη μια άνθρωποι φιλόξενοι και χαμογελαστοί και από την άλλη σαν να φαίνεται πως κρύβουν πολλά μυστικά .
Ένα μυστήριο αρχίζει να πλανιεται στις γειτονιές της Αδέρας.....

Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη,στο πρώτο σκιαγραφούνται οι χαρακτήρες και η γνωριμία μας με αυτούς.
Στο δεύτερο μέρος θεωρώ πως ξεκινά και το καλύτερο,μιας και στο πρώτο μέρος προετοιμαστηκαμε όσο καλά έπρεπε!
Ο Σίμος από ένα σημείο και μετά αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο που έχει βρεθεί !
θα κατάφερει ο ήρωας μας να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια;
Μόνο εάν αποφασίσεις να πιάσεις στα χέρια σου το βιβλίο αυτό θα μάθεις !

Για μένα είναι η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα και ομολογώ με εξέπληξε παραπάνω από ευχάριστα !
Το βιβλίο αυτό με ενθουσίασε !
Όταν το πρώτο πήρα στα χέρια μου το επέλεξα σαν κατηγορία θρίλερ μιας που τα αγαπώ.
Το συμπέρασμα που βγάζω κλείνοντας και τη τελευταία σελίδα του,είναι πως οι θρίλερ ιστορίες μπροστά του δεν είναι τίποτα !
Ένας τρόμος με κατέκλυσε καθώς το διάβαζα.
Η αφήγηση καθ όλη τη διάρκεια γίνεται σε τρίτο πρόσωπο και μας δίνει την εντύπωση ο αφηγητής σαν να έζησε όλα τα γεγονότα στην πραγματικότητα!
Ναι δεν είναι υπερβολή,έχει τόσο δυνατές εικόνες και τρομακτικές σκηνές που σε απορροφά τόσο έντονα!

Έχει πολύ ενδιαφέρον πλοκή και μέσα από αυτήν βλέπουμε την συμπεριφορά των ανθρώπων όταν βρίσκονται μπλεγμένοι σε μυστήριες καταστάσεις ..γιατί ναι η ιστορία του βιβλίου έχει συμβεί πολλές φορές και στην πραγματικότητα σε διάφορα σημεία του πλανήτη
Δεν θέλω να αποκαλύψω κάτι παραπάνω,απλώς θα σας παρακινησω να πάρετε το βιβλίο αυτό και σας δίνω υπόσχεση πως δεν θα το μετανιώσετε ,ειδικά οσοι αγαπάτε τα δυνατά θρίλερ,μυστηρίου και τρόμου βιβλία!

Η τελευταία νύχτα της Αδέρας του Μιχάλη Δαγκλή θα σας κρατήσει "τρομακτική" συντροφιά !

[Nelly · Rating 4 out of 5]

Απιστευτο βιβλιο. Η υποθεση, με το να ειναι και βασισμενη σε υπαρκτη αιρεση, ηταν πολυ ενδιαφερουσα και ανατριχιαστικη. Κυλουσε λιγο βαρετα εως ενα σημειο οφειλω να ομολογησω, αλλα οι τελευταιες σελιδες ανταποδωσαν για ολα. Εντονη παραστατικοτητα και αληθοφανεια. 9/10

[Dimitra Savva · Rating 2 out of 5]

2.5 αστεράκια
Καταιγιστική γραφή που σε κρατάει μέχρι το τέλος! Ωστόσο, βρήκα την πλοκή υπερβολική και τους χαρακτήρες όχι πολύ καλά δουλεμένους.
Επίσης η επιμέλεια δεν ήταν καλή αφού υπήρχαν γραμματικά λάθη.
Δυστυχώς σε καμία περίπτωση δεν ανταπεξήλθε στις προσδοκίες μου.

[Jannis · Rating 5 out of 5]

Πολύ καλός για άλλη μια φορά!!

[Elenitsa Elma · Rating 3 out of 5]

3,5

[Punkerthanpunk · Rating 4 out of 5]

midnight mass στην ελληνικη υπαιθρο.
Δυνατο βιβλιο,δεν το αφησα ευκολα απ'τα χερια μου.

Το βρηκα πολυ ενδιαφερον που το βιβλιο (ειδικα μεχρι ενος σημειου) δεν ηταν απλα "λογοτεχνια τρομου" αλλα περισσοτερο ενας συμβολισμος και μια νυξη σχετικα με τον κομφορισμο,τον φασισμο,την εξουσια,την θρησκεια μεσα απο την πολυ ευστοχη σκιαγραφηση καποιων χαρακτηρων.

Η χαρικλεια που μια ζωη καταπιεζοταν και δεν ειχε ουσιαστικη αυτονομια ,που μαλλον δεν την ενοιαζε τοσο ο τελικος σκοπος και ο "εξαγνισμος" που της ταζοταν οσο το οτι βρηκε επιτελους προσφορο εδαφος μεσα απ'την σεχτα να βγαλει τ'αχτι της.

Οι δυο αστυνομικοι με σαδιστικες τασεις χωρις πνευματικη καλλιεργεια που ναι μεν δεν εχουν πλεον διψα για εξουσια αφου την κατεχουν ηδη αλλα η αναγκη τους για καποιο νοημα και σκοπο μπορει να τους κανει να πεσουν θυμα και του πιο τυχαρπαστου δημαγωγου.

Ο παντελης θυμα της παρανοιας του την οποια ειχε κληρονομησει απ'τον πατερα του

Ο δημος ο "χειροτερος" θυτης ισως,δεν ηταν θυμα καποιας παρανοιας την οποια ειχε πιστεψει ουτε ειχε αναγκη να βρει καποιο σκοπο. Το ατομο που και στις πιο εφιαλτικες συνθηκες κοιταζει μονο το οικονομικο οφελος του και τι μπορει να αποκομισει

Δεν μου αρεσε που απο ενα σημειο και μετα η πλοκη αρχισε να ξεχειλωνει και να θυμιζει παλια cult ταινια τρομου. Μια ασταματητη διωξη και παλη με τον παντελη και τον Σιμο να ειναι κατι παραπανω απο εφταψυχοι. πρωταγωνιστες να γυρνανε την πλατη τους στον μανιακο διωκτη τους πριν βεβαιωθουν οτι ειναι νεκρος. Επισης με χαλασε καπως το τελικο plot twist με την μητερα του.

Οσον αφορα τα λαθη,ναι υπηρχαν αλλα οχι σε βαθμο που να μειωνει την αναγνωστικη εμπειρια

[Penny Kok · Rating 5 out of 5]

Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το βιβλίο. Είναι το πρώτο που διαβάζω από Δαγκλή αλλά πλέον είμαι φανατική.Ειναι ένα βιβλίο που τα έχει όλα.
Φοβερή ατμόσφαιρα χιόνι σκοτάδι μυστικά πάρα πολλές ανατροπές και ένα τέλος που δεν υποψιάζεσαι και παθαίνεις σοκ.Ανυπομονω να διαβάσω ότι έχει εκδόθει μέχρι τώρα από Δαγκλή και εύχομαι να είναι στα σκαριά το επόμενο του βιβλίο.

[Ελένη Παυλοπούλου · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο είναι πλήρες και κάθε λέξη σε προετοιμάζει για κάτι στη συνέχεια. Πραγματική ευχαρίστηση.
Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα και σίγουρα θα τα απολαύσω.

[Δημήτρης Δελαρούδης · Rating 5 out of 5]

Τη γραφή του Μιχάλη Δαγκλή τη γνώρισα στη νουβέλα του «Αστυφαγία» και έμεινα με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ήθελα όμως μια μεγαλύτερη δόση τρόμου και προμηθεύτηκα το μυθιστόρημα «Η τελευταία νύχτα της Αδέρας».

Το βιβλίο άρχισε χαλαρά, με τον ερασιτέχνη ερευνητή / ήρωα (και συνάμα, αντί-ήρωα) Σίμο Σουλιώτη, που είναι βουτηγμένος στους εθισμούς, το αστικό αδιέξοδο και τους δαίμονες των ψυχικών τραυμάτων του. Καλείται να λύσει μια υπόθεση που μοιάζει πολύ βολική και πολύ απλοϊκή για να είναι αληθινή, γεγονός που σε γεμίζει αμέσως με υποψίες. Κι όμως, όλα ήρθαν τόσο επιδέξια στη θέ��η τους που, όταν έφτασα στη μέση του βιβλίου είπα «ναι, πρόκειται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ένα ανατριχιαστικό θρίλερ που κόβει την ανάσα!» όπως ακριβώς έγραφε το blurb στο οπισθόφυλλο.

Ο Δαγκλής χρησιμοποιεί το κλασσικό πρότυπο της επίσκεψης (εισβολής) ενός παρείσακτου σε μια απομονωμένη μυστική κοινωνία (Secret Society) που τόσο επιτυχημένα μας σύστησε ο Lovecraft με το The Shadow over Innsmouth και αργότερα το μιμήθηκαν πολύ δημιουργικά δεκάδες συγγραφείς και σκηνοθέτες με διηγήματα, μυθιστορήματα και ταινίες. Η διαφορά εδώ είναι ότι ο Δαγκλής βασίζει το αφήγημά του σε πραγματικά γεγονότα και φαίνεται ολοκάθαρα η έρευνα που έκανε για να καλύψει τόσο πειστικά το θέμα. (Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι έκανα το λάθος και, όταν βρισκόμουν περίπου στη μέση του βιβλίου, έριξα μια ματιά στις τελευταίες σελίδες, και διάβασα το «Σημείωμα του συγγραφέα» στη σελίδα 499. Μην το κάνετε! Υπάρχει η βασική πληροφορία που θα κάνει spoil ένα μεγάλο κομμάτι της πλοκής και όσων έχετε πλέξει στο μυαλό σας μέχρι εκείνη τη στιγμή).

Το βιβλίο μπορεί να σταθεί άνετα και να συναγωνιστεί τα αντίστοιχα μυθιστορήματα των «μεγάλων» ονομάτων του εξωτερικού, καθώς διαθέτει εξαιρετικό επίπεδο για τα ελληνικά δεδομένα. Οι έξυπνες παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας ξεφεύγουν από τις κακοτοπιές του τετριμμένου (κάτι που είχα εντοπίσει και στην Αστυφαγία). Οι ήρωές του είναι ζωντανοί, και τόσο τσαλακωμένοι που σε πείθουν αμέσως. Φιλοσοφούν, χωρίς να ρέπουν προς την αμπελοφιλοσοφία. Υπάρχουν έντονες αναφορές και κριτικές ως προς την έννοια του δόγματος, χωρίς να είναι απαραίτητα δηκτικές, μιας και μέσω των συγκεκριμένων αναφορών εκφράζονται οι προσωπικές αλήθειες και ανησυχίες του συγγραφέα δια στόματος των χαρακτήρων του.

Όσοι γνωρίζουν, έστω και διαδικτυακά, τον Δαγκλή, ξέρουν την μεγάλη του αγάπη για τις ταινίες τρόμου των 80’s, και ειδικότερα στις κατηγορίες slasher, giallo, exploitation, gore, sci-fi κ.λπ. Ε, λοιπόν, οι τελευταίες εκατό σελίδες είναι ένα ανελέητο slasher, που είναι αδύνατο να σταματήσεις να διαβάζεις, γιατί σου κόβει την ανάσα. Οι «κακοί» είναι πραγματικά κακοί και δίχως έλεος. Οι «καλοί» τσαλακώνονται και ματώνουν σε τέτοιο βαθμό που θυμίζουν ζόμπι ή τον επίμονο Μαύρο Ιππότη των Monty Python (για όσους ξέρουν από Monty...). Θα πολεμήσουν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Ο Δαγκλής δεν λυπάται κανέναν από τους χαρακτήρες, όσο όμορφα κι αν τον έχει χτίσει ή συνδεθεί μαζί του συναισθηματικά, οδηγώντας τον μέχρι το έσχατο σημείο του μαρτυρίου, του πόνου και της ίδιας της ύπαρξης. Slasher, σωματικό και ψυχικό. Μην περιμένετε κάποιο τέλος που θα σας χαϊδέψει τα αφτιά ή την ψυχή.

Στα αρνητικά του βιβλίου θα τοποθετούσα την έλλειψη ρεαλισμού σε κάποιες σκηνές (προσοχή ακολουθεί σπόιλερ…) όπου, για παράδειγμα, ο ήρωας έπειτα από υπερβολική πτώση δέκα μέτρων, σε ένα άνυδρο πηγάδι, χωρίς σκοινί, επιβιώνει σχεδόν αλώβητος και συνεχίζει να δρα όπως και πριν, με την μαχητικότητα και την ενέργεια ενός κινηματογραφικού, άτρωτου πολεμιστή, τύπου Ράμπο. Με ξένισε η έλλειψη των εσοχών στην αρχή των παραγράφων και των διαλόγων, όπως και άλλων τυπογραφικών λαθών, για τα οποία όμως δεν ευθύνεται ο συγγραφέας.

Παρ’ όλα αυτά, τα αρνητικά είναι τόσο μηδαμινά σε σχέση με όλα όσα έχει να προσφέρει το βιβλίο στον αναγνώστη. Αν σας αρέσει ο ανελέητος τρόμος σε συνδυασμό με τη δράση και τις απροσδόκητες ανατροπές, διαβάστε το χθες!
4,5 αστεράκια από μένα.