Το πόδι της Φουμίκο

by Jun'ichirō Tanizaki, Παναγιώτης Ευαγγελίδης (translator)

"Πολύ σύντομα μου γεννήθηκε η υποψία ότι το "βλέμμα" του έκρυβε κάποιο μυστικό και ότι αυτή η πόζα περιείχε κάτι που αιχμαλώτιζε την ψυχή του συνταξιούχου με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Μια οποιαδήποτε άλλη συνηθισμένη πόζα δεν θα επέτρεπε να φανερωθεί το συγκεκριμένο μέρος του κορμιού, και εννοώ τη στάση των γυμνών ποδιών ιδωμένων κάτω από το άνοιγμα του κίμονο, την καμπύλη γραμμή που έφτανε μέχρι τα νύχια των δαχτύλων. Καθώς ήμουν ήδη από την παιδική μου ηλικία ιδιαιτέρως επιρρεπής στη γοητεία των αρμονικών γυναικείων ποδιών, είχα υπνωτιστεί από την τέλεια καμπύλη των ποδιών της Ο-Φούμι. Οι γάμπες της, λεπτεπίλεπτες και αισθησιακές, ήταν λες και είχαν σμιλευτεί προσεκτικά σε λευκό ξύλο, το περίγραμμά τους, καθώς κατηφόριζε προς τους αστραγάλους, γινόταν όλο και πιο φίνο, καταλήγοντας με μία μαλακή κλίση στην καμάρα του πέλματος, ενώ στο τέλος αυτής της καμπύλης παρατάσσονταν το ένα μετά το άλλο τα δάχτυλα από το μικρό μέχρι το πιο μεγάλο σε μία σειρά, και αυτή η ευθυγράμμιση μού φαινόταν πολύ πιο άμορφη ακόμα κι απ' το πρόσωπο της Ο-Φούμι."

Ο ΟΥΝΟΚΙΤΣI, φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, αφηγείται τη συνάντησή του με τον συνταξιούχο Τσουκακόσι και τη μαιτρέσσα του Φουμίκο. Ο γέρος έμπορος, παθιασμένος με την ομορφιά του ποδιού της ερωμένης του, αναθέτει στον νεαρό ζωγράφο να αποδώσει δυτικότροπα τη Φουμίκο, κατά τον τρόπο όμως μιας παλιάς γιαπωνέζικης γκραβούρας, σε μια στάση που αναδεικνύει τη μοναδική αισθησιακότητα της γυναίκας που αναπαρίσταται. Η έμμονή του για ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματός της, τα πόδια της, θα αποκτήσει τέτοια ένταση που θα τον οδηγήσει στα όρια της τρέλας.
Το Πόδι της Φουμίκο παραμένει το πιο αντιπροσωπευτικό από τα πρώιμα έργα του Τανιζάκι που διερευνούν πλευρές "διαστροφικής ", όπως ονομαζόταν εκείνη την εποχή, σεξουαλικότητας.

Genres: Japan, Fiction, Japanese Literature, Classics, Asian Literature, Short Stories

96 pages, Paperback

Published July 1, 2020

About the author

Jun'ichirō Tanizaki (谷崎 潤一郎) was a Japanese author, and one of the major writers of modern Japanese literature, perhaps the most popular Japanese novelist after Natsume Sōseki.

Some of his works present a rather shocking world of sexuality and destructive erotic obsessions; others, less sensational, subtly portray the dynamics of family life in the context of the rapid changes in 20th-century Japanese society.

Frequently his stories are narrated in the context of a search for cultural identity in which constructions of "the West" and "Japanese tradition" are juxtaposed. The results are complex, ironic, demure, and provocative.

Reviews

[B. Faye]

Μικρό διαμαντάκι Ποδολαγνείας ανάγνωσμα Εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση από την Άγρα με πολύ ενδιαφέρον επίμετρο από τον μεταφραστή Παναγιώτη Ευαγγελίδη
ΥΓ Πολύ αξιόλογο και το Σχετικά με το μεταφραστή όπου παρατίθενται το βιογραφικό του καθώς και τα πιστεύω του
Σκοπεύω στα προσεχώς να αναζητήσω και το Κλειδί

[Annetius]

Να πεθαίνεις "ποδοπατημένος", σε επαφή με το ύψιστο αντικείμενο του πόθου σου, δεν ήταν ποτέ τόσο λάγνο και αισθησιακό. Η ιδιαιτερότητα του ιαπωνικού πολιτισμού μού ήταν πάντα θελκτική καθώς ακόμα και όταν πρόκειται για καθαρές διαστροφές, αυτές εκτελούνται με ένα πέπλο καλαισθησίας και ομορφιάς που η ίδια η διαστροφή συγχωρείται, κατά κάποιο τρόπο. Αν μάλιστα πρόκειται και για μια ιστορία τόσο ωραία αφηγημένη, το όλο πακέτο οδηγεί σε μια αθώα ηδονοβλεψία από την πλευρά του αναγνώστη -ο τελευταίος ως ο τέταρτος απομακρυσμένος εμπλεκόμενος της ερωτικής ιεροτελεστίας.

[Maria Bikaki]

Ένα βιβλίο ποδολαγνείας. Μια ωδή στην ομορφιά του γυναικείου ποδιού. Ένα σύντομο διήγημα μέσα από το οποίο ένας ηλικιωμένος άντρας έχοντας εμμονή με τα πόδια της κοπέλας που έχει στη δούλεψη του, ζητά από έναν νεαρό ζωγράφο να τη ζωγραφίσει σε μια συγκεκριμένη στάση. Ο νεαρός καλλιτέχνης γοητεύεται από την ομορφιά των ποδιών της Φουμίκου και ο Τανιζάκι ουσιαστικά αναλύει τα συναισθήματα λατρείας και εμμονής που αναπτύσσουν οι δύο άντρες, για το ίδιο αντικείμενο πόθου, τα πόδια της Φουμίκο.
Για να κάνω και λίγο χιούμορ διαβάζεται «στο πόδι» Ένα ασυνήθιστο βιβλίο που σε μυεί στα μυστικά του φετιχισμού. Μια ξεχωριστή αποτύπωση της γυναικείας γοητείας και ομορφιάς. Ενδιαφέρον.

[Γιάννης Ζαραμπούκας]

Μία ωδή στην ομορφιά του γυναικείου ποδιού. Μία νουβέλα που "κατεβαίνει σαν σφηνάκι" και επικεντρώνεται στην ηδονή που μπορεί να αντλήσει κάνεις από την ένωση με ένα "αντικείμενο", στην προκειμένη περίπτωση από την ένωση με ένα γυναικείο πόδι.

[Chinchilla_clouds]

Με φετίχ ή όχι, οι περιγραφές χαρακτήρων, εικαστικών έργων - και φυσικά ποδιών - είχαν αυτήν εξαιρετική, αποστασιοποιημένη λατρεία και παρατηρητικότητα.

[Sophia]

B.R.A.CE. 2021 Ποτέ δεν έχω διαβάσει τόσες σελίδες όπου περιγράφεται ένα μόνο θέμα ( το πόδι της γκέισας, κι αυτό από την γάμπα και κάτω ) και δεν το βρήκα ούτε ανιαρό, ούτε το βαρέθηκα. Αντιθέτως ήταν ποιητικό και με γοήτεψε η γραφή.
Κατέληξα να κοιτάω και τη δική μου πατούσα κι αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε να εμπνέυσει τέτοιο πάθος σαν της Φουμίκο... Φταίει η τελειότητα του ποδιού ή ο φετιχισμός αυτού που το κοιτάει ;

[Olga Konstantopoulou]

Ένα βιβλιο ποδολαγνειας. Μιλά για την έλξη για το γυναικείο πόδι και την γοητεία που ασκεί.

[ΠανωςΚ]

Εχει πλάκα που το διάβασα "στο πόδι¨, σε κάτι διαλείμματα της δουλειάς. Και με άρεσε. Αραγε ο ευχαριστημένος αναγνώστης ενός βιβλίου για την ποδολαγνεία τι είναι;

[Ioannis Korovesis]

Ένας ύμνος στα γυναικεία πόδια, για φετιχιστές, και όχι μόνο!

[Ioulia Ilvanidou]

3,5

[Maria Tsimpogianni]

Ωδή στη γυναικεία ομορφιά της Άπω Ανατολής. Οι γκέισες δύσκολα αποκτούν την ελευθερία τους κι όμως η Ο-Φούμι κέρδισε το εισιτήριο χάρη στον συνταξιούχο. Η ομορφιά για το άσπρο δέρμα της αλλά και η κρυφή λαγνεία για τα πόδια της εμπνέουν τον Τανιζάκι να μιλήσει για το φετιχισμό το 1910 πριν ακόμα ο Φρόυντ αναπτύξει τις δικές του θεωρίες. Ο Τανιζάκι εστιάζει με απαράμιλλο τρόπο στις λεπτομέρειες ενός ποδιού κάτι το οποίο δεν ήταν τόσο ελεύθερο για εκείνη την εποχή στην Ιαπωνία. Οι γκέισες φορούν μακριά φορέματα που καλύπτουν το σώμα τους και οποιοδήποτε μέρος του σώματος τους μένει ακάλυπτο διεγείρει. Τα επίθετα και η πλούσια περιγραφή επιδέχονται σπουδαία μετάφραση απο τον Ευαγγελίδη αναδεικνύοντας το έργο του Τανιζάκι. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη νουβέλα που αναμένει κάποιος αλλά για μια πρώτη εισήγηση στον φετιχισμό και στα ιδανικά ομορφιάς.

[Natasa]

Δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς γι’ αυτή τη νουβέλα. Μέτρησα δέκα σελίδες περιγραφής του ποδιού της Φουμίκο, της οποίας το όνομα σημαίνει αυτή που πατάει επάνω, που τσαλαπατάει. Νομίζω αυτό τα λέει όλα. Περί φετιχισμού, λοιπόν, το θέμα μας, και μάλιστα διάβασα ότι ο Τανιζάκι έγραψε «Το πόδι της Φουμίκο» οκτώ χρόνια προτού ο Φρόυντ γράψει το κείμενό του «Φετιχισμός», όπου αναλύει το συγκεκριμένο θέμα. Τελικά θα θυμάμαι αυτό το έργο, όχι τόσο για το εξαίσιο πόδι της πρωταγωνίστριας, ούτε για την ιδιορρυθμία του συνταξιούχου Τσουκακόσι (εδώ ταιριάζει η παροιμία πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι), ούτε καν για την ευαισθησία του νεαρού φοιτητή Ουνόκιτσι, αλλά επειδή, με έναν εξαίσιο ιαπωνικό τρόπο, και οι τρεις ήρωες παίρνουν στο τέλος αυτό που θέλουν. Το ikigai στα καλύτερά του!

[Matina Kyriazopoulou]

Ένα ασυνήθιστο βιβλίο για ένα συνηθισμένο και όχι τόσο μυστικό πια ανδρικό φετίχ. Ένα καλογραμμένο σφηνάκι 75 σελίδων (με αξιόλογο επίμεμετρο του μεταφραστή) στη γυναικεία ομορφιά.
Ένας νεαρός επίδοξος ζωγράφος αφηγείται τη συνάντηση με τον συνταξιούχο θείο του και τη γνωριμία του με την γκέισα Φουμίκο. Αμφότερα τα δύο αρσενικά μοιράζονται το ίδιο φετίχ και μπλέκονται σε μια ιστορία που σίγουρα σόκαρε την εποχή που δημοσιεύτηκε, αλλά πλέον, που δε σοκαριζόμαστε τόσο εύκολα, μπορούμε να εκτιμήσουμε εστιάζοντας περισσότερο στη λογοτεχνική της αξία.
"Το κλειδί" μου άρεσε περισσότερο, αλλά απόλαυσα κι εδώ τη γνωστή υπαινικτική γραφή του Τανιζάκι, τόσο ενδεικτική της ιαπωνικής ψυχής.

[Alex Papaioannou]

Ένα βιβλίο το οποίο δεν πρέπει να λείπει απο την βιβλιοθήκη κανενός ποδολάγνου.

[Mikka]

με την γραφή και την αφήγηση του Τανιζάκι, τόσο όμορφη και απλοϊκή που σε μαγεύει από την αρχή μέχρι το τέλος, τολμώ να πω ότι θα μπορούσε να μετατρέψει τον οποιοδήποτε σε λάτρη των ποδιών μιας γυναίκας, αφού μετατρέπει αυτή την "διαστροφή" σε μία νορμάλ - για τα στανταρντ της κοινωνίας - σεξουαλική έλξη.

[Δήμητρα Κουζούλογλου]

"Το πόδι της Φουμίκο" το διάβασα σε ένα απόγευμα - 70 σελιδούλες, παιδιά - και δεν έχω να πω πολλά, μόνο ότι δεν περίμενα να διαβάσω αυτό που διάβασα.

Πρόκειται για ένα μικρό και ίσως περίεργο βιβλίο που ασχολείται με ένα θέμα που εγώ προσωπικά δεν το συναντάω συχνά στην ευρεία λογοτεχνία.

Ένας νεαρός, επίδοξος ζωγράφος διηγείται τη συνάντηση του με έναν μακρινό θείο του και τη γνωριμία του με τη μετραίσσα Φουμίκο. Με αφορμή τη δημιουργία ενός πίνακα ζωγραφικής, οι τρεις τους μπλέκονται σε μια περίεργη σχέση που μιλά για μια, για τα δεδομένα της εποχής που δημοσιεύτηκε (1919), "σεξουαλικη διαστροφή", τουλάχιστον όπως θεωρούταν τότε, την ποδολαγνεία. Όλα αυτά γίνονται με μια αιθέρια λογοτεχνική γραφή, άμεση, που αφήνει πολλά υπονοούμενα.

Αξίζει να διαβαστεί όχι μόνο για λογοτεχνική απόλαυση, αλλά και για προβληματισμό και συσχετίσεις με τον μαζοχισμό και φροϋδικές ψυχαναλυτικές θεωρίες.

[Evi Routoula]

Μια νουβέλα του Τανιζάκι γραμμένη το μακρινό 1919, διαβάζεται ακόμα με μεγάλο ενδιαφέρον. Ένας νεαρός ζωγράφος καλείται να ζωγραφίσει με το μοντέρνο ευρωπαϊκό στυλ, την γκέισα ενός ηλικιωμένου άντρα. Ο ηλικιωμένος που είναι ποδολάγνος, ζητά από τον νεαρό ζωγράφο να εστιάσει στην ομορφιά των ποδιών της. Ο Τανιζάκι σε πολλά βιβλία του ασχολείται με σεξουαλικές διαστροφές και ιδιαιτερότητες. Εδώ δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση: α) η λεπτομερέστατη περιγραφή των ποδιών της γκέισας που κρατά για αρκετές σελίδες και παρόλα αυτά δεν κουράζει καθόλου τον αναγνώστη. Το θεωρώ μάθημα γραφής. β) η πρωτοποριακή γραφή ( μόλις το 1919) και η ενασχόληση με ένα τέτοιο θέμα. Λέγεται ότι ο Σίγκμουντ Φρόιντ βασίστηκε πάνω στο βιβλίο του Τανιζάκι για να περιγράψει μέρος της σεξουαλικής του θεωρίας.

[Angie]

🦶🏻"Το πόδι της Φουμίκο"
Junichiro Tanizaki

«Εσείς θα μιλάτε και εγώ θα δείχνω μόνο πόδια πόδια πόδια» ·

Μια ωδή στην ομορφιά του καλλίγραμμου γυναικείου ποδιού. Εναλλακτικός τίτλος: "Πώς είναι να πεθαίνεις ευτυχισμένος και ποδοπατημένος από το αντικείμενο του πόθου σου" Και αν αναρωτιέστε πόσες σελίδες μπορεί να γεμίσει ενας Ιάπωνας συγγραφέας περιγράφοντας με λαγνεία τις γάμπες, τον αστράγαλο,τα δάχτυλα,τα νύχια, την καμάρα του πέλματος...η απάντηση είναι 75 ολόκληρες σελίδες! Extra bonus το εξαιρετικό επίμετρο του Παναγιώτη Ευαγγελίδη και ενα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα.
⭐⭐⭐⭐

@agrapubs

[Jarjar]

Un livre que j'ai eu à lire pour mon cours de littérature japonaise. L'histoire se résume bien au titre puisque toute l'œuvre est consacrée au fameux pieds de Fumiko... On a affaire à deux fétichistes de pied, c'était donc très perturbant à lire... Malgré le fait que l'histoire soit étrange, elle était aussi intrigante et les aberrations que l'auteur a écrit a rendu la lecture plus rapide que je ne l'aurais pensé.
Jamais je n'aurais pensé lire un jour des passages descriptifs aussi détaillés sur les pieds.

[Aggelos Theodosiou]

«Το πόδι της Φουμίκο» είναι μια άσκηση υψηλής λογοτεχνίας με φετιχιστικό περίβλημα που λειτουργεί ως πρόσχημα για ένα βαθιά υπαρξιακό ταξίδι. Ο Τανιζάκι, με λεπτοφυές ύφος και αμείλικτη ακρίβεια, ξεδιπλώνει την ψυχοπαθολογία του πόθου· το πόδι γίνεται το τοτέμ μιας ερωτικής λατρείας, πύλη σε ένα προσωπικό έρεβος. Ο αφηγητής αυτοϋποβάλλεται σε μια εθελούσια παρακμή, με το φετίχ να μετατρέπεται σε καθρέφτη των απωθημένων του. Ένα έργο που σκάβει με λεπτό νυστέρι στα σκοτεινά κοιτάσματα της ανθρώπινης ψυχής.

[violet ή δεσποινα]

Απο τα αγαπημενα μου του τανιζακι.
Ενας εξηντάχρονος ετοιμοθάνατος, μια δεκαεξάχρονη νεαρή και ο αφηγητής. Ενω πεθαινε, η μονη του επιθυμια ηταν να πεθανει με το ποδι της φουμικο να τον τσαλαπατάει στο προσωπο.
Ενας λογος που αγαπω τα διηγήματα του τανιζακι ειναι επειδη ακριβως γραφει ανοιχτα για καθε λογής φετιχ χωρις οριο, χωρις να ενδιαφερεται αν θα κριθεί ή οχι (ειχαν κριθεί ως ανήθικα τα διηγήματα του την εποχη του).
Ο τροπος που περιέγραφε το ποδι της φουμικο με εκανε σχεδον να την ερωτευτω και εγω :ρ

[Ορφέας Μαραγκός]

Ποδαλαγνοι όλων των χωρών ενωθείτε.

Ένα μικρό σε έκταση έργο το οποίο έχει την γνώριμη για τον Τανιζακι κατάληξη: Το θάνατο. Ή για την ακρίβεια: τον ευτυχισμένο θάνατο. Ένας γέρος άντρας βυθίζεται στην καταστροφική δίνη της ηδονής.

Έχοντας ανοίξει παρτίδες μαζί του πριν κάποια χρόνια με το Εγκώμιο της σκιάς, και διαβάζοντας πρόσφατα το κλειδί, βρίσκω σε ακόμη ένα έργο μια απόχρωση της "ιαπωνικής ψυχής" μέσα από τον πρωτοπόρο Τανιζακι.

[Juan Carlos López Domínguez]

Una narración bonita, sensual... Que desde luego trata sobre la adición fetichista por los pies de una mujer, por parte de los dos hombres protagonistas de la historia.
Aunque lo que me sucedió mientras leía, es que primero percibí la sensualidad de la prosa; pero después, mientras la insistencia en el tema de la adoración de los pies femeninos se volvía extrema e irracional, como lector me fui alejando gradualmente, hasta sentir extrañeza e inquietud.

[Anna Baboura]

Ένας φοιτητής καλών τεχνών και μια γκέισα. Η αισθησιακή αποτύπωση της γυναικείας γοητείας. Η ιαπωνική κουλτούρα σε ένα μικρό διαμαντάκι.

Υγ: Στα θετικά στοιχεία η χρήση του πολυτονικού συστήματος γραφής.

https://youtu.be/6a-FnIqM0rI

[Nikoletta]

ευχάριστη έκπληξη αυτό το βιβλίο.
ένα σύντομο κείμενο με κεντρικό θέμα τον φετιχισμό και συγκεκριμένα την ποδολαγνεία.
τρία τα άτομα του έργου, ο συγγραφεας- ζωγράφος, ο συνταξιούχος και η Φουμικο της οποίας τα πόδια γίνονται αντικείμενο λατρείας από τους άλλους δύο

[Konstantinos]

Πολύ ωραίες, γλαφυρές εικόνες από έναν ποδολάγνο ποιητή..

[Tangerine]

Αισθησιακο.

[Eleni Vichou]

ΘΑ του έβαζα και 5/5. Εκκεντρικό αλλά πολύ ωραίο!

[Efi Dragoumi]

Αρκετά ιδιαίτερο και φετιχιστικό αλλά ταυτόχρονα μεθιστικό... Πολύ καλό!

[Seren]

Ήταν ευκολοδιαβαστο και γρήγορο. Δεν με τάραξε συθέμελα η ιστορία, αλλά το βρήκα ενδιαφέρον!