What do you think?
Rate this book
אבק
אבק
- GenresShort Stories
49 pages, ebook
First published January 1, 1882
13 people want to read
About the author
Bjørnstjerne Bjørnson
788 books101 followersBjørnstjerne Martinus Bjørnson was a Norwegian writer and the 1903 Nobel Prize in Literature laureate "as a tribute to his noble, magnificent and versatile poetry, which has always been distinguished by both the freshness of its inspiration and the rare purity of its spirit."
Bjørnson is the author of the lyrics to the Norwegian National Anthem, "Ja, vi elsker dette landet".
Bjørnson is the author of the lyrics to the Norwegian National Anthem, "Ja, vi elsker dette landet".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
May 21, 2020
Siamo nei fiordi norvegesi dell'Ottocento. Il narratore ci racconta il ritorno al suo paese natale, per incontrare degli amici di vecchia data. Essi sono una famiglia ormai, con due bellissimi figli. Il nostro narratore parte col descrivere il paesaggio naturale che incontra, alberi a perdita d'occhio, ma soprattutto la neve, soffice strato bianco che tutto ammanta. Arrivato alla residenza incontra...
Primo approccio con il premio Nobel per la letteratura, anno 1903. L'autore norvegese, insieme ad Henrik Ibsen, segna un periodo storico per l'arte e la letteratura norvegese. Siamo nell'Ottocento europeo, dove nel resto del continente spopola il Romanticismo, i due autori norvegesi cercano di dare il loro contributo alla cultura mondiale, ognuno a proprio modo. Ibsen, autore schivo e solitario, scrittore che non ama la troppa visibilità, con una costituzione minuta, Bjornson è l'esatto contrario, uomo a tratti impetuoso.
Il racconto appena letto: "Polvere", è un ottimo esempio dei sentimenti e degli ideali che Bjornson ha verso una società per lui troppo attaccata a dogmi inviolabili. Si va dall'uguaglianza uomo-donna, all'incomprensione verso le "leggi" dettate dalla religione (cristiana in questo caso), il tutto immerso nell'infinita ed aspra Natura norvegese.
Nella scrittura vi è un qualcosa di rara delicatezza ed a tratti, ci sono passaggi poetici che lasciano un che di riflessivo ed emozionante allo stesso tempo.
"L'inintelligibile ricorre sempre, e con esso l'infinito; ma non ci deve più spaventare nè trattenere: ci deve riempire di venerazione, non di polvere!"
Primo approccio con il premio Nobel per la letteratura, anno 1903. L'autore norvegese, insieme ad Henrik Ibsen, segna un periodo storico per l'arte e la letteratura norvegese. Siamo nell'Ottocento europeo, dove nel resto del continente spopola il Romanticismo, i due autori norvegesi cercano di dare il loro contributo alla cultura mondiale, ognuno a proprio modo. Ibsen, autore schivo e solitario, scrittore che non ama la troppa visibilità, con una costituzione minuta, Bjornson è l'esatto contrario, uomo a tratti impetuoso.
Il racconto appena letto: "Polvere", è un ottimo esempio dei sentimenti e degli ideali che Bjornson ha verso una società per lui troppo attaccata a dogmi inviolabili. Si va dall'uguaglianza uomo-donna, all'incomprensione verso le "leggi" dettate dalla religione (cristiana in questo caso), il tutto immerso nell'infinita ed aspra Natura norvegese.
Nella scrittura vi è un qualcosa di rara delicatezza ed a tratti, ci sono passaggi poetici che lasciano un che di riflessivo ed emozionante allo stesso tempo.
"L'inintelligibile ricorre sempre, e con esso l'infinito; ma non ci deve più spaventare nè trattenere: ci deve riempire di venerazione, non di polvere!"
October 23, 2016
4.5/5.
June 22, 2025
Μπορεί η «Σκόνη» του Bjørnson να είναι μια ολιγοσέλιδη νουβέλα, κρύβει όμως μέσα της πολύ περισσότερα απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ουσιαστικά παρακολουθούμε ένα παντρεμένο ζευγάρι που ζει αποστασιοποιημένα, με τον καθένα βυθισμένο στον δικό του κόσμο. Εκείνος είναι γιατρός, πιστεύει στη λογική, την επιστήμη, στα πράγματα που εξηγούνται. Εκείνη πάλι είναι βαθιά θρησκευόμενη και κλεισμένη στον εαυτό της. Κι ανάμεσά τους βρίσκεται το παιδί τους, κάπως σαν να είναι παγιδευμένο σε αυτή τη σιωπή και την απόσταση. Δεν γίνεται κάποια μεγάλη ανατροπή στην ιστορία· αντίθετα, όλα κυλούν αργά, σχεδόν ασφυκτικά ήρεμα.
Η γραφή του Bjørnson είναι πολύ λιτή αλλά όμορφη, έχει μέσα της μια ήσυχη ποίηση. Σου δίνει την αίσθηση πως ο συγγραφέας δεν θέλει να εντυπωσιάσει με μεγάλα λόγια, αλλά να σου ψιθυρίσει μια αλήθεια. Η μετάφραση του Χρήστου Κρεμνιώτη κρατά αυτόν τον τόνο – λιγομίλητος αλλά ακριβής – αν και ίσως σε μερικά σημεία να ήθελα λίγη περισσότερη ζωντάνια. Παρ’ όλα αυτά, παρόλο που δεν γνωρίζω νορβηγικά, νοιώθω πως σέβεται το ύφος του πρωτοτύπου.
Αυτό που με κράτησε πιο πολύ στο βιβλίο είναι το θέμα του: η σύγκρουση ανάμεσα στην πίστη και την επιστήμη, όχι σαν φιλοσοφική κουβέντα, αλλά σαν την αιτία και την αφορμή που διαλύουν μια σχέση. Ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλον και κανείς δεν κάνει το βήμα να πλησιάσει. Κι η «Σκόνη» του τίτλου μοιάζει να είναι όλα αυτά που μένουν εν τέλει πίσω. Τα άρρητα, τα παρατημένα, αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ, εκείνα που δεν έγιναν και τελικά εξανεμίστηκαν σαν σκόνη πάνω σε μια ζωή που κάποτε έδειχνε να έχει προοπτική.
Από την άλλη, κατά την ανάγνωση ένοιωσα πως οι χαρακτήρες ήταν κάπως χάρτινοι – δεν τους ένιωσα αληθινούς παρά σαν ιδέες. Δεν με παρέσυραν συναισθηματικά, δεν με τράβηξαν με μια δυνατή ιστορία. Σε κάποιες σκηνές έμεινα απλά να τις παρακολουθώ αποστασιοποιημένη, χωρίς να συμμετέχω συναισθηματικά. Κι αυτό, για κάποιους, μπορεί να φανεί κουραστικό ή ψυχρό. Ωστόσο, σε δεύτερη σκέψη θεωρώ πως η ψυχρότητα αυτή είχε το σκοπό της. Δεν ήθελε την συναισθηματική έκκληση ο συγγραφέας. Δεν ήθελε να μας συγκινήσει αλλά να μας βάλει σε σκέψεις. Ο Bjørnson δεν επιδιώκει το συναίσθημα· επιδιώκει τη συνείδηση. Κι αυτή η ψυχρή απόσταση, όσο κι αν ξενίζει, ίσως τελικά να είναι και ο πιο καθαρός καθρέφτης που μας δείχνει όσα χάνονται όταν κανείς δεν τολμά να πλησιάσει τον άλλον.
Συνολικά, ήταν μια μικρή ανάγνωση που άξιζε τον χρόνο της. Όχι γιατί με συντάραξε, αλλά γιατί άφησε ένα από εκείνα τα αδιόρατα συναισθήματα που επανέρχονται. Σαν τη σκόνη που δεν βλέπεις, αλλά είναι πάντα εκεί. Να αιωρείται και να καλύπτει τα πάντα. Για πάντα.
Καλή ανάγνωση.
https://vivliografika.blogspot.com/
Η γραφή του Bjørnson είναι πολύ λιτή αλλά όμορφη, έχει μέσα της μια ήσυχη ποίηση. Σου δίνει την αίσθηση πως ο συγγραφέας δεν θέλει να εντυπωσιάσει με μεγάλα λόγια, αλλά να σου ψιθυρίσει μια αλήθεια. Η μετάφραση του Χρήστου Κρεμνιώτη κρατά αυτόν τον τόνο – λιγομίλητος αλλά ακριβής – αν και ίσως σε μερικά σημεία να ήθελα λίγη περισσότερη ζωντάνια. Παρ’ όλα αυτά, παρόλο που δεν γνωρίζω νορβηγικά, νοιώθω πως σέβεται το ύφος του πρωτοτύπου.
Αυτό που με κράτησε πιο πολύ στο βιβλίο είναι το θέμα του: η σύγκρουση ανάμεσα στην πίστη και την επιστήμη, όχι σαν φιλοσοφική κουβέντα, αλλά σαν την αιτία και την αφορμή που διαλύουν μια σχέση. Ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλον και κανείς δεν κάνει το βήμα να πλησιάσει. Κι η «Σκόνη» του τίτλου μοιάζει να είναι όλα αυτά που μένουν εν τέλει πίσω. Τα άρρητα, τα παρατημένα, αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ, εκείνα που δεν έγιναν και τελικά εξανεμίστηκαν σαν σκόνη πάνω σε μια ζωή που κάποτε έδειχνε να έχει προοπτική.
Από την άλλη, κατά την ανάγνωση ένοιωσα πως οι χαρακτήρες ήταν κάπως χάρτινοι – δεν τους ένιωσα αληθινούς παρά σαν ιδέες. Δεν με παρέσυραν συναισθηματικά, δεν με τράβηξαν με μια δυνατή ιστορία. Σε κάποιες σκηνές έμεινα απλά να τις παρακολουθώ αποστασιοποιημένη, χωρίς να συμμετέχω συναισθηματικά. Κι αυτό, για κάποιους, μπορεί να φανεί κουραστικό ή ψυχρό. Ωστόσο, σε δεύτερη σκέψη θεωρώ πως η ψυχρότητα αυτή είχε το σκοπό της. Δεν ήθελε την συναισθηματική έκκληση ο συγγραφέας. Δεν ήθελε να μας συγκινήσει αλλά να μας βάλει σε σκέψεις. Ο Bjørnson δεν επιδιώκει το συναίσθημα· επιδιώκει τη συνείδηση. Κι αυτή η ψυχρή απόσταση, όσο κι αν ξενίζει, ίσως τελικά να είναι και ο πιο καθαρός καθρέφτης που μας δείχνει όσα χάνονται όταν κανείς δεν τολμά να πλησιάσει τον άλλον.
Συνολικά, ήταν μια μικρή ανάγνωση που άξιζε τον χρόνο της. Όχι γιατί με συντάραξε, αλλά γιατί άφησε ένα από εκείνα τα αδιόρατα συναισθήματα που επανέρχονται. Σαν τη σκόνη που δεν βλέπεις, αλλά είναι πάντα εκεί. Να αιωρείται και να καλύπτει τα πάντα. Για πάντα.
Καλή ανάγνωση.
https://vivliografika.blogspot.com/
April 3, 2020
Totally unnecesary 29-page-drama.
January 8, 2026
Pubblicato nel 1882, “Polvere” rientra nella narrativa di Bjornson. Scrittore multidisciplinare, Bjornson ha saputo alternare la narrativa alla drammaturgia e alla poesia, affrontando le sue tematiche preponderanti con ognuna di queste forme letterarie.
“Polvere” è il racconto che il narratore, amico di famiglia, fa di una coppia, genitori di due bambini, e della loro vita agiata nella proprietà isolata a Skogstad in Norvegia. La narrazione si sviluppa sulla descrizione del territorio, tra boschi innevati percorsi da slitte. Qui vive la famiglia Atlung, circondata dalla natura e dal benessere; un’agiatezza immersa nella solitudine della vita quotidiana in cui la madre e i bambini condividono il tempo con la servitù ed i lavoranti al loro servizio che vivono nei dintorni.
La visita dell’amico di famiglia ed alcuni eventi occasionali diventano il pretesto per rappresentare quel conflitto interiore caro all’autore: la contrapposizione tra la sua fanciullezza e giovinezza caratterizzati da una formazione religiosa prorompente e la sua vita attuale e la simpatia verso il positivismo che caratterizza il XIX secolo. Lo stesso dualismo che troviamo nella coppia e nella visione che i genitori hanno nell’idea di crescere i figli.
L’autore, che usa la trama per rappresentare la sua ambivalenza, non esprime giudizi ma mette in scena una situazione familiare in cui la volontà di ognuno dei due cerca di pravelere sull’altro, ma dove le forze in campo non sono paritarie e quindi richiedono un atteggiamento diverso per il proprio fine. Se il padre di idee più pragmatiche cerca d imporre la sua autorità, la madre costruisce il suo mondo emotivo nella cui sfera cerca di chiudere i propri figli.
Come la società scandinava della seconda metà del XIX secolo, così i protagonisti di questa vicenda non cercano la mediazione ma l’imposizione del proprio punto di vista o la resilienza di chi non vuole abbandonare la propria visione della vita, estremizzando il tutto fino alle inevitabili conseguenze.
Se la narrazione non contiene la stessa dinamicità che Bjornson manifestava nella drammaturgia, non è comunque priva di quella profondità e di quella analisi sociale che lo contraddistingue, ponendolo come degno rappresentante delle ambiguità e dei cambiamenti di un paese alle soglie del XX secolo.
“Polvere” è il racconto che il narratore, amico di famiglia, fa di una coppia, genitori di due bambini, e della loro vita agiata nella proprietà isolata a Skogstad in Norvegia. La narrazione si sviluppa sulla descrizione del territorio, tra boschi innevati percorsi da slitte. Qui vive la famiglia Atlung, circondata dalla natura e dal benessere; un’agiatezza immersa nella solitudine della vita quotidiana in cui la madre e i bambini condividono il tempo con la servitù ed i lavoranti al loro servizio che vivono nei dintorni.
La visita dell’amico di famiglia ed alcuni eventi occasionali diventano il pretesto per rappresentare quel conflitto interiore caro all’autore: la contrapposizione tra la sua fanciullezza e giovinezza caratterizzati da una formazione religiosa prorompente e la sua vita attuale e la simpatia verso il positivismo che caratterizza il XIX secolo. Lo stesso dualismo che troviamo nella coppia e nella visione che i genitori hanno nell’idea di crescere i figli.
L’autore, che usa la trama per rappresentare la sua ambivalenza, non esprime giudizi ma mette in scena una situazione familiare in cui la volontà di ognuno dei due cerca di pravelere sull’altro, ma dove le forze in campo non sono paritarie e quindi richiedono un atteggiamento diverso per il proprio fine. Se il padre di idee più pragmatiche cerca d imporre la sua autorità, la madre costruisce il suo mondo emotivo nella cui sfera cerca di chiudere i propri figli.
Come la società scandinava della seconda metà del XIX secolo, così i protagonisti di questa vicenda non cercano la mediazione ma l’imposizione del proprio punto di vista o la resilienza di chi non vuole abbandonare la propria visione della vita, estremizzando il tutto fino alle inevitabili conseguenze.
Se la narrazione non contiene la stessa dinamicità che Bjornson manifestava nella drammaturgia, non è comunque priva di quella profondità e di quella analisi sociale che lo contraddistingue, ponendolo come degno rappresentante delle ambiguità e dei cambiamenti di un paese alle soglie del XX secolo.
October 4, 2020
Wydaje się ciekawa, dotyczy ważnych tematów takich jak skutki decyzji na życie innych (tytułowy pył) oraz tego, czy to co wydaje się nam dobre, rzeczywiście na takie wyjdzie. Jednakże dość trudny język oraz spłycenie uczuć bohaterów sprowadziły to opowiadanie do po prostu krótkiej historii o sprawach ważnych, nic ponad to.
Może być, 2,5*
Może być, 2,5*
Displaying 1 - 6 of 6 reviews