Sultan viene da una nobile famiglia persiana di commercianti di zafferano e trascorre la sua giovinezza nel castello di famiglia ad Arak, a circa 200 chilometri da Teheran. Nella torre di avvistamento dove spesso si rifugia, Sultan trova un cannocchiale - che si rivelerà determinante per il suo futuro di ragazzo appassionato di fotografia e di cinema - attraverso cui osserva la città, gli altri bambini, i campi di zafferano, il mondo fuori dal castello: è un ragazzino silenzioso e non ha molti contatti con i suoi coetanei. Una volta lasciata alle spalle la timidezza dell’infanzia, Sultan si getta a capofitto nella vita e nelle passioni: dopo aver partecipato al movimento di occidentalizzazione della Persia ed essere diventato un apprezzato regista di documentari, partecipa alla lotta di liberazione, si unisce ai comunisti, viene fatto prigioniero ed è graziato con l’avvento di Khomeini. Quando viene di nuovo coinvolto nei gruppi comunisti è costretto a fuggire all’estero, questa volta verso la campagna olandese dove vivrà «rifugiato nel suo olandese stentato, dove nessuno può trovarlo», cercando di fare i conti con il suo passato. La narrazione principale del Sentiero delle babbucce gialle è incorniciata dal racconto di un alter ego di Abdolah, che ha ricevuto un libro scritto a mano dal suo vecchio compagno di armi Sultan con la richiesta di riscriverlo in olandese. Fondendo realtà storica, esperienza autobio- grafica e fiaba orientale, Abdolah trasforma il manoscritto del connazionale in un romanzo che ripercorre la vita straordinaria di un uomo costretto allo sradicamento della fuga, sullo sfondo dei rivolgimenti politici e religiosi dell’Iran nella seconda metà del Novecento. E muovendosi tra finzione e realtà, tra passato e presente, tra Olanda e Iran, il grande narratore olandese tocca e riannoda alcuni temi che ricorrono nella sua opera: l’importanza di seguire il proprio cammino, l’inevitabilità dei sacrifici per una causa, la struggente nostalgia per la sua terra di origine, ma soprattutto il dovere etico della memoria.
Kader Abdolah is the penname of Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani, an Iranian writer who also writes in Dutch. Abdolah has lived in the Netherlands since 1988.
He studied physics at the Arak College of Science and fled the country as a political refugee in 1988. Today he lives in Delft (The Netherlands), writing under a pseudonym made up of the names of two murdered friends. Het huis van de moskee (The House of the Mosque), catapulted Abdolah into the Dutch bestseller lists.
“… quando la vita ci guida su un nuovo sentiero non bisogna avere paura”.
Rivoluzionario iniziando dalla firma dell’autore, unione dei nomi di due compagni uccisi dalla dittatura: Kader e Abdolah; atto d’amore, inno ribelle prima che pseudonimo. Rivoluzionaria è la scrittura, come lo è il cammino intimo e plurale. Rivoluzionario è lo sguardo attraverso l’obiettivo della macchina fotografica, della cinepresa. Rivoluzionaria è la torre del castello e ancor più il cannocchiale che mostra, attraverso la sua lente, il mondo a Sultan. Il cannocchiale, l’origine di tutto.
“Nella mia testa non facevo altro che fantasticare. Evidentemente avevo bisogno di quel pezzo di vetro per collegarmi alla realtà, e fu così che per la prima volta vidi mia madre con indosso un paio di singolari scarpe colorate”.
Le scarpe che risuonano come oro sono rivoluzionarie. Rivoluzionarie sono le babbucce gialle, l’amore e l’amicizia; la lotta. Rivoluzionario è l’jinn che ci vive dentro. Rivoluzionarie sono le favole, la poesia, le storie che raccontano la vita. Rivoluzionaria è la tenerezza. La vita è rivoluzione; rivoluzionario il cambiamento. Rivoluzione è l’arte, il sapere, la cultura. La condivisione.
Quando dal buio si sente gridare: “È iniziata la rivoluzione!”, ci si alza e le si dà il benvenuto.
Nel libro c’è tutto questo; non resta che seguire le babbucce gialle e intraprendere il cammino.
Het pad van de gele slippers is een aanrader, zeker voor lezers die houden van mooie, sprookjesachtige en ook aangrijpende verhalen en die daarnaast geïnteresseerd zijn in wereldgeschiedenis.
Avrei dato anche di più perché la storia mi ha molto incuriosito e si è fatta leggere con piacere. Il problema, secondo me, è che verso la fine la narrazione si è rallentata e ha perso il brio della prima metà. In ogni caso, ho apprezzato la ripresa dalle "Mille e una notte", gli spunti di riflessione su numerosi argomenti, l'elemento picaresco sotteso alle vicende di Sultan e la sua personale filosofia, seppur un po' banalotta e ripetitiva nelle ultime pagine. Inoltre i testi eteroglotti mi affascinano sempre, quindi anche per lo stile, nonostante sia semplice e immediato, non ho nulla da sottolineare viste le difficoltà e il valore intrinseco di scrivere in una lingua diversa da quella materna. Nel complesso, un buon libro.
De roman ‘Het pad van de gele slippers’ van Kader Abdolah is het geromantiseerde levensverhaal van de Iraanse regisseur Saeed Soltanpour. Eerst bestrijdt de tot filmregisseur opgeleide Sultan het ene regime, moet daarvoor boeten, bestrijdt dan het volgende regime. Het is een aansprekend verteld verhaal; Kader Abdolah, zelf uit Iran gevlucht, kan dat, zij het niet literair hoogstaand. Maar inhoudelijk gaf het mij een ongemakkelijk gevoel dat het hoofdpersonage switcht al naar gelang welke partij de macht heeft. Dat laatste heeft de auteur niet aangescherpt in deze roman, het komt tamelijk terloops langs. Dit element in de plot had ik liever verder uitgewerkt gezien. Wel goed, maar het houdt niet over, dat zijn bij mij drie kleine sterren.
The novel ‘The path of the yellow slippers’ by Kader Abdolah is the romanticised life story of the Iranian filmdirector Saeed Soltanpour. At first the main character Sultan, who has had an education to be a film director, fights the current regime, has to pay by doing prison time, than he fights the next regime. It is an appealingly narrated story; Kader Abdolah, fled from Iran himself, can certainly tell a story. But because of the content I pointed out, it gave me an uneasy feeling about the not that principal attitude of Sultan, switching preference how it suits him. This element is only mentioned casually; I’d rather see it more elaborated. So for me it’s no more than three small stars. JM
Bello, bellissimo, magnifico romanzo. Mi ha molto emozionata, nonostante all'inizio abbia fatto un po' di fatica a penetrarne la storia. Dalla prima metà in poi è davvero un crescendo di suoni, sapori, sensazioni e immagini visionarie che lascia di stucco.
Una raffinatissima prosa che ben si sposa anche al contesto storico in cui è narrata, centrale è il desiderio recondito frammisto a paura e inquietudine che accompagna tutti gli esseri umani, il chi siamo e dove andiamo, con le nostre scarpe (o babbucce gialle), quando sappiamo calzarle alla perfezione.
Non vedo l'ora di ascoltare dal vivo questo grande scrittore durante la sua tournée in Italia, a breve.
Meeslepend boek, eens het goed begonnen is. Probleem is dat het een tijdje duurt eer het verhaal op het goede spoor zit. Het begint rommelig, verwarrend, net alsof de schrijver niet goed kan kiezen tussen de verschillende mogelijke verhaallijnen. Maar eens het hoofdpersonage zijn camera ontdekt, begint het, net zoals zijn leven dan een vaart krijgt. Het gaf me ook meer inzicht in de geschiedenis van Iran en de Perzische leefwereld. Een aanrader.
Un racconto molto bello, delicato e potente, con quel pizzico di realismo magico che lascia sempre la porta socchiusa per la speranza.
Davvero felice di aver scoperto questo autore.
"Il jinn è dentro di te. Ogni essere umano ne ha uno, uno spirito che abita nel suo corpo. Tu desideri una cosa e lui trasforma il tuo desiderio in realtà. Tu cerchi una cosa e lui la trova per te. Devi avere fiducia nella vita".
"Quando la vita ci guida su un nuovo sentiero non bisogna averne paura"
Zijn magnum opus 'Het huis van de moskee' zal hij niet gauw evenaren Ook hier gaat het verhaal aarzelend, als ware het tastend, verder Ik lees wel graag boeken van Kader Abdollah Wel vind ik het verwonderlijk, dat een volk dat aan de wieg heeft gestaan van de menselijk beschaving, zich zo gewillig laat knechten, door oude, fanatieke, religieuze leiders!
Opzich een mooi, bijna sprookjesachtig verhaal dat zich afspeelt tijdens de Iraanse revolutie. Voelde ‘m alleen niet zo en snapte het einde ook niet echt.
Ik denk dat Abdolah met zijn nieuwe boek zijn bestseller Het huis van de moskee evenaart. Zijn schrijfstijl lijkt zou eenvoudig maar is tegelijkertijd zo warm, sfeervol en betoverend. Hij reciteert het leven van een andere Perzische immigrant, van zijn jeugd op een kasteel, zijn eerste kennismaking met de fotografie, en een onbereikbare liefde in de ijsjesfabriek van zijn neef. Als jongvolwassene komt hij door zijn camerawerk in aanraking met het sjah regime, de partizanen, de revolutie, de ayatollah en de Iran-Irak oorlog. En zo trekt de moderne geschiedenis van Iran door de ogen van Sultan en zijn cameralens aan de lezer voorbij. Een verhaal dat voert van een kasteel in Arak naar een boerderij in Pijnacker, en ieder moment boeit en ontroert.
Het begin van het boek, dat gaat over de kindertijd van de hoofdpersoon Sultan, vond ik interessant. Daardoor ergerde ik me nog niet zo aan het taalgebruik van de schrijver. Later werden de korte zinnen en de wollige taal wel irritant. Bovendien vond ik de hoofdpersoon steeds onsympathieker worden. Zomaar uit het niets helpt hij de guerrilla beweging om Farah Diba te ontvoeren, later werkt hij voor Ayatolla Khomeiny. Tot twee keer toe beschrijft hij hoe hij zijn geliefde ineens bruut verkracht omdat hij, na eerst impotent bij haar geslapen te hebben, ineens in een beest veranderd. Geen spijt, geen overpeinzing, blijkbaar een normale zaak, de arme man kon zich niet beheersen.
Het pad van de gele slippers van Kader Abdolah heb ik tijdens deze zondag vol stormwinden in een ruk uitgelezen. Abdolah is na al die jaren een van mijn meest begeerde schrijvers geworden. Hij heeft mij nog nooit teleurgesteld. De gele slippers komen meerdere malen naar voren en vormen een rode draad door het boek, maar wellicht nog belangrijker is de rol van de paden: “een ieder bewandelt de weg die bij zijn voeten wordt gelegd” is een motto dat ook regelmatig terug komt en je aan het denken kan zetten over het leven.
Unfortunately I can’t read in Dutch, but I did read the Kurdish translation of the novel. If you’re coming from the Middle East, or/and found yourself a detached and lost refugee, you’ll find yourself in the novel either in the audience or even as a character. This novel is a biography of a man who has a narrative to share that is familiar to millions. The Kurdish title reads “Zorba the Iranian” only because the translator thought the main character’s life and personality was matching that of Zorba the Greek. It seemed he had the author’s approval to change the title.
Misschien wel aardig geschreven, maar het impulsief ontvoeren van een koningin, en later impulsief en gewapend in opstand komen tegen dezelfde ontvoerders is stom. Bah, wat een laf warhoofd. En vriendinnen verkrachten en verraden. Die Sultan stond me steeds meer tegen met z'n quasi diepzinnige praatjes.
Wat een prachtig boek, zijn schrijfkunst is ongeëvenaard. Hij pakt je op en neemt je mee. Om je aan het eind van het boek zachtjes weer neer te zetten. Doe jezelf een plezier, en lees!
Un libro ben sviluppato, che racconta la narrazione secondo due linee parallele: la storia personale del protagonista Sultan si sviluppa attorno a una cinepresa; la storia del suo paese viene catturata proprio attraverso quella cinepresa.
Tornano i temi di rivoluzione, di violenza, di reclusione, di fuga per motivi politici, di memoria del passato per affrontare il futuro - accolti con una incrollabile fiducia nel sentiero che è stato posto ai piedi di Sultan e sul "jinn" che è in grado di condurlo.
Forte anche la presenza femminile, emergono donne di grande impegno politico, sebbene questo venga raccontato solo marginalmente, in funzione del racconto. In sé, l'operazione è sensata, se l'obiettivo è parlare del vissuto del protagonista. Tuttavia mi infastidisce leggermente il continuo rimando alla volontà di afferrarle da parte di Sultan.
Ciò che resta di questo libro è l'insegnamento della pazienza e della fiducia nella vita, impartito dal nonno di Sultan al nipote, e a tutti noi.
Hakkerige zinnen, amper ontwikkeling van de hoofdpersoon en een ongestructureerd verhaal. Maar hij is geliefd bij mn vrienden dus waarschijnlijk krijgt hij een tweede en laatste kans met een ander boek.
Prachtig, verhalend, in de stijl van de Perzische verhalentraditie waarbij het persoonlijke verbonden raakt met eigentijdse ontwikkelingen in Iran. Mooie herhalingen van zelfgemaakte en geschonken slippers en van de krachtige rol van vrouwen te paard.
Wederom een fantastisch boek van Kader Abdolah. Je volgt het levensverhaal van een Iraanse jongen en daarmee ook de rumoerige revolutie jaren van Iran.
Prachtig geschreven… er komt inhoudelijk zoveel aan bod, misschien wel teveel, en daardoor verwachtte ik meer van het slot, zoals gewoonlijk… zijn boeken lopen altijd met een sisser af… jammer. Als het in een niemendalletje eindigt, ben ik meteen het zo zorgvuldig opgebouwde verhaal kwijt.
Een Iraanse filmmaker vertelt over zijn leven en neemt daarmee meteen een heel stuk Iraanse geschiedenis mee.
Vooral die geschiedenis is fascinerend.
De man zélf heeft vooral oog voor zijn werk achter de camera en lijkt daardoor met de winden van diverse regimes, maar ook diverse revolutionaire bewegingen, mee te waaien, zonder zelf echt ergens voor te staan.
Hij laat zich vooral leiden door wat op zijn pad komt, maar lijkt niet echt bepaalde overtuigingen te hebben, behalve dus de drang om alles vast te leggen wat maar riekt naar 'geschiedenis'.
Zeer leesbaar met een mooi einde, maar tegelijkertijd niet altijd zo meeslepend als ik gehoopt had en soms wel erg fragmentarisch opgezet. Maar zonder meer boeiend genoeg om met plezier gelezen te hebben.