Αυτή δεν είναι μια ιστορία φαντασίας, αλλά η σκληρή, αληθινή περιπέτεια του Μίλτου και της Ιφιγένειας, δύο ανθρώπων που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα: τη γενοκτονία του Πόντου. Από το 1912 έως το 1923, οι ζωές τους είναι ένα συνεχές κυνηγητό επιβίωσης, από την Τουρκία σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Η πλοκή είναι δεδομένη από τα πραγματικά γεγονότα, με πρωταγωνιστές που βιώνουν βασανιστήρια και απώλειες που σε ανατριχιάζουν. Μέσα από τις σελίδες ξεδιπλώνεται η τραγωδία ενός ολόκληρου λαού, με φόντο ιστορικές ανακατατάξεις, πολέμους και τον φόβο του θανάτου .
Ο συγγραφέας ήθελε, πάνω απ’ όλα, να καταγράψει μια αληθινή μαρτυρία, να βάλει σε τάξη τα ιστορικά γεγονότα και να μην αφήσει τη μνήμη να ξεθωριάσει. Το νόημα του βιβλίου είναι μια υπενθύμιση του ανθρώπινου πόνου, της αντοχής της ψυχής και του πώς οι άνθρωποι συνεχίζουν τις ζωές τους μετά από ανείπωτες φρικαλεότητες. Είναι μια ωμή μαρτυρία για το τίμημα της επιβίωσης, όπου οι γνωριμίες με ισχυρά πρόσωπα (όπως ο Ζαχάρωφ) μπορεί να βοηθούν προσωρινά, αλλά στο τέλος αποδεικνύονται καταστροφικές για τις ζωές των πρωταγωνιστών.
Το ύφος γραφής κλίνει πολύ περισσότερο προς το ιστορικό ντοκουμέντο/μαρτυρία παρά προς το κλασικό μυθιστόρημα. Η έρευνα του συγγραφέα είναι σχολαστική, τα γεγονότα αποδίδονται με χρονολογική ακρίβεια και χωρίς ιστορικές ανακρίβειες, πράγμα που κάνει το βιβλίο ένα πολύτιμο ιστορικό εργαλείο. Ωστόσο, το λογοτεχνικό κομμάτι είναι μέτριο. Οι διάλογοι είναι αδύναμοι σε σχέση με την ένταση του θέματος και οι περιγραφές συναισθημάτων είναι ελάχιστες, κάτι που εμποδίζει τη συναισθηματική σύνδεση με τους ήρωες.
Ο Μίλτος και η Ιφιγένεια δεν είναι λογοτεχνικοί ήρωες με ψυχολογικό βάθος. Είναι πραγματικοί άνθρωποι, επιζώντες μιας τραγωδίας. Η αφήγηση τους παρουσιάζει κάπως επιφανειακά, χωρίς να μπαίνει σε βάθος στα συναισθήματά τους – ίσως γιατί η ίδια η πραγματικότητα ήταν τόσο σκληρή που δεν άφηνε χώρο για πολλά συναισθηματικά ξεσπάσματα. Είναι χαρακτήρες που δρουν και αντιδρούν στα γεγονότα, με τις επαφές τους με την εξουσία να καθορίζουν τη μοίρα τους.
Πρόκειται για μια πολύ καλή δουλειά από ιστορικής άποψης, προσεγμένη και διαβάζεται εύκολα. Ωστόσο, η αδυναμία του συγγραφέα να συνδυάσει επαρκώς το ιστορικό με το λογοτεχνικό κομμάτι και η έλλειψη συναισθηματικής σύνδεσης με τους πρωταγωνιστές, το καθιστούν μέτριο ως μυθιστόρημα.
Ντοκιμαντέρ, Όχι Μυθιστόρημα .
. Μέτριο συγγραφικά