Het hele boek lijkt geschreven als een flashback. Voorbereidend op het echte verhaal. Halverwege het boek maar opgegeven dat er een echt verhaal komt. Dit is het gewoon. Het hele gewone (levensechte) van Vera's leven - man-vrouwrelatie, moeder-dochter, vader-dochter, zussen - her en der onderbroken door een beetje een vreemd aandoende avontuurlijke gebeurtenis. Geen supermooi boek. Ook niet slecht. Ruim een jaar terug Knielen op een bed violen gelezen. Een autobiografische verhaallijn uit Vera (1997) lijkt daar tot boek-grootte uitgebreid. Geeft me een beetje het gevoel dat het weinig zin zal hebben een derde boek van Siebelink te lezen, tenzij de thematiek of schrijfstijl je aanspreekt en je een beetje gewijzigde versie van hetzelfde wilt lezen.