naisokram-ի նվերը՝ որպես ներածություն [ինձ համար] Էդոյանի պոեզիային. իմ ընթերցմամբ՝ շատ մենակության ու մահվան, բայց և ապառնիի մասին տողեր, տեղ-տեղ էլ՝ տաքուկ:
ամենահավանածներիցս՝ Ավելի դանդաղ քայլեք, էջ 84
հ.գ. Էդոյանը m-dash-երի սիրահար է, շատ դուրս եկավ)
Ընկերներս պատմում են, որ այս ժողովածու շնորհանդեսի ժամանակ Էդոյանին հարցնում են` ինչ է նշանակում գրքի վերնագիրը, պատասխանում է. «Նստած գրում էի, ձախ կողմից լույս էր ընկնում, էդպես որոշեցի անունը դնել Լույսը ձախ կողմից»: Շատ էդոյանական պատասխան է` պարզ, բայց միևնույն ժամանակ` շատ խորը: Ու հենց էդպիսին են էս ժողովածուի բանաստեղծությունները:
Ընդհանուր տրամադրությունը վերջի` մահվան սպասումն է, ամեն բան կարծես դրան է տանում, ամեն շրջապտույտ իր ավարտին է մոտենում.
Ավելի դժվար է գրել առաջաբանը, քան վերջաբանը, քանզի վերջաբանը գրվում է ինքն իրեն (ինչպես հետևանք), իսկ առաջաբանը դու ինքդ ես գրելու: Ծնունդի համար Արարիչ է պետք, իսկ վերջը գալիս է առանց ջիգ ու ջանքի, գալիս է ինքնիրեն, առանց որևէ մտահղացման, ինչպես մի գնացք, որ կայարան է մտնում սուլելով:
Ժմնկկից բանաստեղծներին կարդալն անպայման է։ Ընթացքի արտացոլանքն է պոեզիայում։ Լավ, վատ չկա, ինքն ուղղակի կա։ Հենրիկ Էդոյանին կարդում֊կարդում ես մեկ էլ հանկարծ սկսում ես ապրումակցել։ Մեկ էլ զգում ես