What do you think?
Rate this book
Σιωπηλή σαν το θάνατο
Κίτο, 1983. Ένας γιατρός και ο καινούργιός του γείτονας. Μια ιστορία με θέμα δύσκολο: τη συνείδηση του βασανιστή, του δημίου, αλλά και του μάρτυρα, του επιζήσαντα. Πλαίσιο της, οι αλλεπάλληλες λατινοαμερικάνικες δικτατορίες. Η αφήγησή της βασισμένη στην υπόθεση ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι εμπλεκόμαστε αναπόφευκτα, ανεξάρτητα από προσωπικές επιλογές, πολιτικές πεποιθήσεις ή θρησκευτικά δόγματα. Επειδή η ιστορία μάς αγγίζει κάθε φορά που η θρυαλλίδα, η οποία μας περιβάλλει, ραγίζει, με τρόπο τυχαίο αλλά μοιραίο, και τότε η πραγματικότητα εφορμά αδυσώπητα, φέρνοντας μαζί της τον τρόμο. Ένα ράγισμα στη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, όπου κουρνιάζει η εκδίκηση, η μοχθηρία, η ενοχή, η μυρωδιά του φόβου. Στην καρδιά του κτήνους κατευθείαν, χωρίς προφάσεις ή αυτοεπιβεβλημένα όρια.
Ο Αμπδόν Ουμπίδια (Κίτο, 1944), πολυβραβευμένος στην πατρίδα του και τη Λατινική Αμερική, είναι γνωστός πλέον στο ελληνικό κοινό για τη λιτή και περιεκτική του φόρμα, την καλοδουλεμένη σε αναπάντεχο βαθμό γλώσσα του και την ακριβή, χαμηλόφωνη αφήγησή του, μια αφήγηση αντικειμενική, αδέκαστη και συνταρακτική στην απλότητά της. Με τη "Σιωπηλή σαν το θάνατο" (Βραβείο Eugenio Espejo, 2012) επιβεβαιώνει την ικανότητά του να υπηρετεί ποικίλα λογοτεχνικά είδη, γράφοντας με απροσδόκητη επιτυχία ένα οικουμενικό ψυχολογικό θρίλερ.
Ο Αμπδόν Ουμπίδια (Κίτο, 1944), πολυβραβευμένος στην πατρίδα του και τη Λατινική Αμερική, είναι γνωστός πλέον στο ελληνικό κοινό για τη λιτή και περιεκτική του φόρμα, την καλοδουλεμένη σε αναπάντεχο βαθμό γλώσσα του και την ακριβή, χαμηλόφωνη αφήγησή του, μια αφήγηση αντικειμενική, αδέκαστη και συνταρακτική στην απλότητά της. Με τη "Σιωπηλή σαν το θάνατο" (Βραβείο Eugenio Espejo, 2012) επιβεβαιώνει την ικανότητά του να υπηρετεί ποικίλα λογοτεχνικά είδη, γράφοντας με απροσδόκητη επιτυχία ένα οικουμενικό ψυχολογικό θρίλερ.
- Genres21st Century
104 pages, Paperback
First published April 1, 2013
3 people are currently reading
137 people want to read
About the author
Abdón Ubidia
37 books11 followersQuiteño. 1944. Aparte de su obra narrativa, ha trabajado también temas relacionados con la literatura oral. En este campo pueden mencionarse El cuento popular, Quito 1997; La poesía popular, Quito, 1982, entre otros. Su libro de relatos Bajo el mismo extraño cielo, cuentos) Bogotá, Círculo de lectores, 1979, mereció el Premio Nacional de literatura de ese año. Su novela Sueño de lobos, Quito, 1986, también ganó ese premio y fue declarada El mejor libro del año. Dirigió la revista cultural Palabra Suelta, y la Editorial Grijalbo publicó, en 1989, su obra Divertinventos o libro de fantasías y utopías (cuentos). En 1996, El Conejo editó El palacio de los espejos, ahora en Alfaguara (cuentos).
Siempre vinculado al trabajo intelectual, ha participado en múltiples simposios y seminarios en muchas partes del mundo y ha realizado investigaciones de campo como recopilador de leyendas y tradiciones orales. Ha escrito y adaptado obras de teatro. Relatos suyos han sido traducidos al inglés, francés, alemán, ruso, griego e italiano. Su novela Ciudad de invierno ya ha alcanzado veinte y dos ediciones.
Siempre vinculado al trabajo intelectual, ha participado en múltiples simposios y seminarios en muchas partes del mundo y ha realizado investigaciones de campo como recopilador de leyendas y tradiciones orales. Ha escrito y adaptado obras de teatro. Relatos suyos han sido traducidos al inglés, francés, alemán, ruso, griego e italiano. Su novela Ciudad de invierno ya ha alcanzado veinte y dos ediciones.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
December 3, 2021
εδώ έχουμε μια νουβέλα που διαδραματίζεται στην πρωτεύουσα του Εκουαδόρ το 1983, την καλύτερη χρονιά όλων των εποχών όπως είναι γνωστό
ο Ubidia ασχολείται εδώ με τις δικτατορίες της Νότιας Αμερικής, όχι εκτεταμένα, αλλά με επίκεντρο έναν γιατρό και τον νέο του γείτονα, που χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι έναν χορό κυκλωτικό, ενώ δίνουν ταυτόχρονα φιλιά στην ιστορία που τους περιβάλλει και τους ορίζει
μακριά από στερεότυπα, αλλά και ταυτόχρονα με ορισμένους ρόλους, οι δύο χαρακτήρες πλέκουν μια ιστορία που ο συγγραφέας έχει ποτίσει με ατμόσφαιρα, ατμόσφαιρα και ατμόσφαιρα, το μόνο ικανό φόντο για μια αφήγηση που αγγίζει, με το δικό της τρόπο, την ανθρώπινη υφή του φόβου
πέρα ωστόσο από όλα τα παραπάνω και την αξία της ιστορίας του Ubidia, αυτό δεν είναι ένα βιβλίο που θα μείνει μαζί μου για καιρό, ήδη άργησα σχετικά να γράψω για αυτό και οι ασήμαντες λεπτομέρειες ήδη μου ξεφεύγουν
τέλος αξίζει να πω πως η φάση με το οπισθόφυλλο που περιέχει τον πρωτότυπο τίτλο του βιβλίου μου αρέσει ιδιαίτερα, ουέλ νταν Carnivora, ουέλ νταν
ο Ubidia ασχολείται εδώ με τις δικτατορίες της Νότιας Αμερικής, όχι εκτεταμένα, αλλά με επίκεντρο έναν γιατρό και τον νέο του γείτονα, που χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι έναν χορό κυκλωτικό, ενώ δίνουν ταυτόχρονα φιλιά στην ιστορία που τους περιβάλλει και τους ορίζει
μακριά από στερεότυπα, αλλά και ταυτόχρονα με ορισμένους ρόλους, οι δύο χαρακτήρες πλέκουν μια ιστορία που ο συγγραφέας έχει ποτίσει με ατμόσφαιρα, ατμόσφαιρα και ατμόσφαιρα, το μόνο ικανό φόντο για μια αφήγηση που αγγίζει, με το δικό της τρόπο, την ανθρώπινη υφή του φόβου
πέρα ωστόσο από όλα τα παραπάνω και την αξία της ιστορίας του Ubidia, αυτό δεν είναι ένα βιβλίο που θα μείνει μαζί μου για καιρό, ήδη άργησα σχετικά να γράψω για αυτό και οι ασήμαντες λεπτομέρειες ήδη μου ξεφεύγουν
τέλος αξίζει να πω πως η φάση με το οπισθόφυλλο που περιέχει τον πρωτότυπο τίτλο του βιβλίου μου αρέσει ιδιαίτερα, ουέλ νταν Carnivora, ουέλ νταν
August 2, 2020
Δεύτερο βιβλιαράκι των εκδόσεων Carnivora που διαβάζω (έχω αγοράσει και τα πέντε που έχουν κυκλοφορήσει) μετά το ωραίο και ιδιαίτερο "Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο" του Ραούλ Αρχεμί που διάβασα τον Ιανουάριο, και δηλώνω ξανά ικανοποιημένος. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο διήγημα ή με μια σχετικά μικρή νουβέλα, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Άνετα μπορεί να διαβάσει κανείς το βιβλίο αυτό σ'ένα απογευματάκι, ακόμα και αν είναι πιο χαλαρός αναγνώστης από μένα. Η ιστορία είναι καλή και ενδιαφέρουσα, λιτή και περιεκτική σε νοήματα και εικόνες, η γραφή εξαιρετική και σε σημεία καθηλωτική (υπάρχουν δυο ή τρεις μονόλογοι που πραγματικά με καθήλωσαν), ενώ η ατμόσφαιρα καταπληκτική, θα έλεγα με νουάρ αποχρώσεις. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας είχε υλικό για μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία που θα ήταν εξίσου δυνατή, όμως δεν πειράζει, ακόμα και έτσι κατάφερε να με ικανοποιήσει. Όσον αφορά την έκδοση, είναι κλασικά πολύ προσεγμένη και γενικά καλαίσθητη, οπότε χαλάλι η τσιμπημένη τιμή.
July 23, 2022
"Ύστερα, γνώρισα την κοπέλα. Κι όλα άλλαξαν μέσα μου. Η ενοχή, χωρίς αμφιβολία, έπαιξε κάποιον ρόλο. Αλλά ταυτόχρονα, και πολλά άλλα πράγματα. Ανάμεσά τους, η στοργή. Και η συμπόνια, επίσης. Και η περιέργεια. Αυτό το πάθος, εντέλει, που έχουμε όλοι γραμμένο στη βιολογική μας υπόσταση και μας αναγκάζει ν'αναζητουμε την αλήθεια που αγνοούμε, ήταν αυτό το οποίο με οδήγησε ν'ανακαλυψω τόσο την κοπέλα όσο κι εσάς και μ'εμπλεξε σε τούτη την περιπέτεια, φερνοντας με ως εδώ ανασυροντας αίφνης απ'το βαθύ κομμάτι του εαυτού μου τον ντετέκτιβ που όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας, αυτόν που θέλει να μάθει, με αντίτιμο ακόμα και την ίδια του τη ζωή, μια λαθραία αλήθεια, δεν έχει σημασία ποια° όποια του έλαχε να ζήσει είτε είσαι επιστημονας, είτε ποιητής, είτε εξερευνητής. Όλοι μας ερευνούμε κάτι σημαντικό: Ερευνούμε τον κόσμο, τα όρια και τα μυστικά του, αλλά επίσης ερευνούμε ακατάπαυστα τον ίδιο μας τον εαυτό, για να μάθουμε ποια είναι τα δικά μας όρια και τα μυστικά."- Αμπδον Ουμπίδια Σιωπηλή σαν το Θάνατο, μτφ.Α.Καμπύλη, Carnivora ΥΓ Κίτο-Μπουένος Άιρες ένας θάνατος και πολλά βασανιστήρια και ένα διήγημα "της συμπτωσης πολλών συμπτωσεων".
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 4, 2023
Οι εκδόσεις Carnivora έκαναν kick-off στο Ελληνικό βιβλιοτοπίο με τυμπανοκρουσίες από το βιβλιοφαγικό κοινό: παρουσιάσεις και αφιερώματα στον "εναλλακτικό τύπο" (Lifo και Athens Voice) δημιούργησαν ένα ευρύτερο κλίμα αποδοχής προμηνύοντας ότι κάθε έκδοση θα ήταν μια ξεχωριστή βιβλιολατρική εμπειρία. Η φύση των εκδόσεων βοήθησε σε αυτό: τα βιβλία εικαστικά επιμελημένα είναι από μόνα τους ένα μικρό φετίχ, ακόμα και αν δεν τα διαβάζεις σου αρέσει να βρίσκονται τριγύρω. Τα εξώφυλλα της Tania Cimatti παραπέμπουν σε κάτι εναλλακτικό, out of the box μακρυά από την αισθητική του mass market με τα ψηφιοποιημένα εξώφυλλα. Η έκδοση καθαυτή δεν θυμίζει τόσο μυθιστόρημα: είναι ιστορία, είναι μανιφέστο που κυκλοφόρησε μυστικά για λίγους; μπορεί να αναρωτηθεί ο αναγνώστης που επιλέγει μόνο από τις λίστες των best seller. παραθέτω την άποψη των εκδόσεων όπως διατυπώθηκε στη Lifo:
«Λόγω της συνεργασίας στον εικαστικό σχεδιασμό με το Void, θεωρήσαμε εκ των προτέρων το βιβλίο ως αντικείμενο τέχνης καθαυτό, κάτι που τελικά λειτούργησε επίσης ως ένα πολύ ενδιαφέρον κίνητρο για τους εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού. Μας εμπιστεύτηκαν μάλλον ευκολότερα χάρη στις περγαμηνές του Void, όσο για το αποτέλεσμα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι συγγραφείς είναι ενθουσιασμένοι, ενώ το ίδιο μήνυμα λαμβάνουμε και από τις πρώτες εντυπώσεις των αναγνωστών μας.
Περισσότερα γι' αυτό θα μπορούσε να σας πει η ομάδα του Void. Προσωπικά, ως αναγνώστρια, μπορώ να σας πω ότι τόσο ο συνολικός σχεδιασμός όσο και κάποιες τυπογραφικές καινοτομίες κάνουν τα βιβλία μας πολύ φιλικά προς το χρήστη. Τέλος, μια παράμετρος που θεωρήσαμε δεδομένη εξαρχής ήταν η κοινή αισθητική ταυτότητα –σε αρμονία με την κοινή θεματική– η οποία θα έκανε τα βιβλία μας αναγνωρίσιμα και νομίζω ότι τα υπέροχα σχέδια της Tania Cimatti και ο ευφυής σχεδιασμός του João Linneu το έχουν πετύχει» (https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ca...)
Η δε επιλογή του Λατινοαμερικάνικου νουάρ από μόνη της προκαλεί μικρούς οργασμούς στο Ελληνικό κοινό καθώς διαθέτει όλα τα στοιχεία που επιζητά ο ψαγμένος Έλλην αναγνώστης: μοιρολατρεία, μίρλα, καταγγελτικό ύφος, υπόνοια ότι για όλα τα δεινά φταίει ο ξένος δάχτυλος, δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας, flakes πολιτικής και λοιπά και λοιπά. Η αλήθεια είναι ότι οι Λατινοαμερικάνοι κινούνται γύρω από γνώριμα, για αυτούς, μοτίβα στα βιβλία τους, ανακυκλώνοντας τα ξανά και ξανά. Είναι κακό αυτό; όχι βέβαια αλλά από κάποιο σημείο και μετά δεν είναι και ξεχωριστό. Είναι απλά το status quo της σκηνής.
Είναι όμως από μόνα τους αυτά ικανά να δημιουργήσουν ένα καλό βιβλίο;
Όχι, διότι όλα αυτά είναι η γαρνιτούρα, το γλάσο στη Πρωτοχρονιάτική βασιλόπιτα: αν το παντεσπάνι και το σιρόπι δεν είναι καλό τότε όλα τα άλλα πήγαν στράφι. Και εδώ έχουμε μια τέτοια περίπτωση: ο Αμπδόν Ουμπίδια, έχοντας σαν βάση το κλασσικό θέμα της αλλαγής ταυτότητας διηγείται μια μικρή ιστορία εκδίκησης. Και εδώ είναι το πρόβλημα: η διήγηση, τουλάχιστον όπως την εισέπραξα εγώ, είναι συναισθηματικά στείρα, η "νουάρ" αισθητική απούσα και το όλο κείμενο θυμίζει περισσότερο πολιτικοποιημένο διήγημα στην γωνία των αναγνωστών κάποιου εναλλακτικού περιοδικού παρά νουάρ μυθιστόρημα. Λείπει η pulp αισθητική συνυφασμένη με το pulp και οι χαρακτήρες δείχνουν μοιάζουν σαν καρικατούρες που απλά υπάρχουν για χάρη της διήγησης, τα συναισθήματα απλά αναφέρονται και τα κίνητρα είναι κάπως αόρατα. Έχει να κάνει το βιβλίο με τη διδακτορία στην Αργεντινή; Ε ευτυχώς που μας το λέει σε κάποια στιγμή ο γείτονας! Παραθέτω από τον "αναγνώστη":
«Ένα ανθρωποκεντρικό, πολιτικό και ψυχολογικό θρίλερ με φιλοσοφικές προεκτάσεις και υποδειγματική νουάρ ατμόσφαιρα όπου ο σπουδαίος στιλίστας της γραφής Αμπδόν Ουμπίδια, μέσω μιας καθηλωτικής αφήγησης, στοχάζεται για την πρισματική οπτική της ηθικής, για το δίπολο εκδίκηση – συγχώρεση και την άρρηκτη συνύπαρξη του καλού με το κακό» (https://www.oanagnostis.gr/ekdoseis-c...)
Υπάρχουν όλα αυτά στο βιβλίο; Μάλλον ναι αλλά μοιάζουν σαν να μας τα διαβάζει ο συγγραφέας και όχι να τα ζούμε, τουλάχιστον όχι να τα ζω εγώ. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα: δεν αντιλαμβάνεται κανείς τη καταπίεση επειδή του του το είπε ο συγγραφέας. Και το όλο εγχείρημα, εν τέλει μου θύμισε neo-burger με κρέας 100% black angus σερβιρισμένο σε χάρτινη συσκευασία από ανακυκλωμένο χαρτί: αν είναι άνοστο, ε είναι άνοστο.
Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω κάτι ακόμα από το αφιέρωμα στη Lifo, όσον αφορά το σκεπτικό για το κριτήριο επιλογής του συγγραφέα και τίτλου:
«Με ένα μόνο κριτήριο: τη λογοτεχνικότητα. Δεν έχει σημασία τόσο η ιστορία, όσο ο τρόπος που θα τη διηγηθείς. Αντίθετα, θέλουμε να είμαστε αρκετά ευέλικτοι με τους ορισμούς, γι' αυτό επιθυμούμε να κινούμαστε στα περιθώρια των λογοτεχνικών κανόνων, ως εκ τούτου στις ιστορίες που σας προτείνουμε δεν θα βρείτε πάντοτε τον κλασικό ντετέκτιβ πρωταγωνιστή, αλλά πάντοτε θα βρεί��ε κάτι από τη μελαγχολική ποιητική του νουάρ.» (https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ca...)
Λυπάμαι αλλά ο Stephen King έλεγε: «It is the tale, not he who tells it.».
Διαλέξτε και πάρτε.
«Λόγω της συνεργασίας στον εικαστικό σχεδιασμό με το Void, θεωρήσαμε εκ των προτέρων το βιβλίο ως αντικείμενο τέχνης καθαυτό, κάτι που τελικά λειτούργησε επίσης ως ένα πολύ ενδιαφέρον κίνητρο για τους εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού. Μας εμπιστεύτηκαν μάλλον ευκολότερα χάρη στις περγαμηνές του Void, όσο για το αποτέλεσμα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι συγγραφείς είναι ενθουσιασμένοι, ενώ το ίδιο μήνυμα λαμβάνουμε και από τις πρώτες εντυπώσεις των αναγνωστών μας.
Περισσότερα γι' αυτό θα μπορούσε να σας πει η ομάδα του Void. Προσωπικά, ως αναγνώστρια, μπορώ να σας πω ότι τόσο ο συνολικός σχεδιασμός όσο και κάποιες τυπογραφικές καινοτομίες κάνουν τα βιβλία μας πολύ φιλικά προς το χρήστη. Τέλος, μια παράμετρος που θεωρήσαμε δεδομένη εξαρχής ήταν η κοινή αισθητική ταυτότητα –σε αρμονία με την κοινή θεματική– η οποία θα έκανε τα βιβλία μας αναγνωρίσιμα και νομίζω ότι τα υπέροχα σχέδια της Tania Cimatti και ο ευφυής σχεδιασμός του João Linneu το έχουν πετύχει» (https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ca...)
Η δε επιλογή του Λατινοαμερικάνικου νουάρ από μόνη της προκαλεί μικρούς οργασμούς στο Ελληνικό κοινό καθώς διαθέτει όλα τα στοιχεία που επιζητά ο ψαγμένος Έλλην αναγνώστης: μοιρολατρεία, μίρλα, καταγγελτικό ύφος, υπόνοια ότι για όλα τα δεινά φταίει ο ξένος δάχτυλος, δεν μας αφήνουν στην ησυχία μας, flakes πολιτικής και λοιπά και λοιπά. Η αλήθεια είναι ότι οι Λατινοαμερικάνοι κινούνται γύρω από γνώριμα, για αυτούς, μοτίβα στα βιβλία τους, ανακυκλώνοντας τα ξανά και ξανά. Είναι κακό αυτό; όχι βέβαια αλλά από κάποιο σημείο και μετά δεν είναι και ξεχωριστό. Είναι απλά το status quo της σκηνής.
Είναι όμως από μόνα τους αυτά ικανά να δημιουργήσουν ένα καλό βιβλίο;
Όχι, διότι όλα αυτά είναι η γαρνιτούρα, το γλάσο στη Πρωτοχρονιάτική βασιλόπιτα: αν το παντεσπάνι και το σιρόπι δεν είναι καλό τότε όλα τα άλλα πήγαν στράφι. Και εδώ έχουμε μια τέτοια περίπτωση: ο Αμπδόν Ουμπίδια, έχοντας σαν βάση το κλασσικό θέμα της αλλαγής ταυτότητας διηγείται μια μικρή ιστορία εκδίκησης. Και εδώ είναι το πρόβλημα: η διήγηση, τουλάχιστον όπως την εισέπραξα εγώ, είναι συναισθηματικά στείρα, η "νουάρ" αισθητική απούσα και το όλο κείμενο θυμίζει περισσότερο πολιτικοποιημένο διήγημα στην γωνία των αναγνωστών κάποιου εναλλακτικού περιοδικού παρά νουάρ μυθιστόρημα. Λείπει η pulp αισθητική συνυφασμένη με το pulp και οι χαρακτήρες δείχνουν μοιάζουν σαν καρικατούρες που απλά υπάρχουν για χάρη της διήγησης, τα συναισθήματα απλά αναφέρονται και τα κίνητρα είναι κάπως αόρατα. Έχει να κάνει το βιβλίο με τη διδακτορία στην Αργεντινή; Ε ευτυχώς που μας το λέει σε κάποια στιγμή ο γείτονας! Παραθέτω από τον "αναγνώστη":
«Ένα ανθρωποκεντρικό, πολιτικό και ψυχολογικό θρίλερ με φιλοσοφικές προεκτάσεις και υποδειγματική νουάρ ατμόσφαιρα όπου ο σπουδαίος στιλίστας της γραφής Αμπδόν Ουμπίδια, μέσω μιας καθηλωτικής αφήγησης, στοχάζεται για την πρισματική οπτική της ηθικής, για το δίπολο εκδίκηση – συγχώρεση και την άρρηκτη συνύπαρξη του καλού με το κακό» (https://www.oanagnostis.gr/ekdoseis-c...)
Υπάρχουν όλα αυτά στο βιβλίο; Μάλλον ναι αλλά μοιάζουν σαν να μας τα διαβάζει ο συγγραφέας και όχι να τα ζούμε, τουλάχιστον όχι να τα ζω εγώ. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα: δεν αντιλαμβάνεται κανείς τη καταπίεση επειδή του του το είπε ο συγγραφέας. Και το όλο εγχείρημα, εν τέλει μου θύμισε neo-burger με κρέας 100% black angus σερβιρισμένο σε χάρτινη συσκευασία από ανακυκλωμένο χαρτί: αν είναι άνοστο, ε είναι άνοστο.
Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω κάτι ακόμα από το αφιέρωμα στη Lifo, όσον αφορά το σκεπτικό για το κριτήριο επιλογής του συγγραφέα και τίτλου:
«Με ένα μόνο κριτήριο: τη λογοτεχνικότητα. Δεν έχει σημασία τόσο η ιστορία, όσο ο τρόπος που θα τη διηγηθείς. Αντίθετα, θέλουμε να είμαστε αρκετά ευέλικτοι με τους ορισμούς, γι' αυτό επιθυμούμε να κινούμαστε στα περιθώρια των λογοτεχνικών κανόνων, ως εκ τούτου στις ιστορίες που σας προτείνουμε δεν θα βρείτε πάντοτε τον κλασικό ντετέκτιβ πρωταγωνιστή, αλλά πάντοτε θα βρεί��ε κάτι από τη μελαγχολική ποιητική του νουάρ.» (https://www.lifo.gr/culture/vivlio/ca...)
Λυπάμαι αλλά ο Stephen King έλεγε: «It is the tale, not he who tells it.».
Διαλέξτε και πάρτε.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 20, 2022
Βρισκόμαστε στο Κίτο, την πρωτεύουσα του Εκουαδόρ. Είναι 1983. Η δικτατορία στην Αργεντινή μολις έχει λάβει τελος και στην αυγή της δημοκρατίας οι χουντικοί διαφεύγουν σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ένας από αυτούς, είναι ο πρώην στρατιωτικός και βασανιστής Μορόνι.
Η ιστορία ξεκινάει με τον αφηγητή να μας διηγείται τη ζωή ενός μεσήλικου γιατρού, ο οποίος αποφασίζει να αποσυρθεί από το επάγγελμα του. Ένας νέος γείτονας, μια δολοφονία και η ανακάλυψη της μυστικής ταυτότητας ενος βασανιστή γίνονται οι αφορμές για να τον βγάλουν από το λήθαργο που βρισκόταν. Κάπως έτσι ξεκινάει μια καλογραμμένη νουάρ νουβέλα, από τις καλογραμμένες και αγαπημένες του λάτιν νουάρ, οι οποίες δεν απογοητεύουν ποτέ την αναγνώστρια/τον αναγνώστη.
Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια ιστορία στην οποία, πίσω από την αστυνομική πλοκή, υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Αργεντινής. Η έλευση της δημοκρατίας είναι τόσο πρόσφατη και τόσο καινούργια που ακόμη δεν έχει αλλάξει σημαντικά την καθημερινοτητα των ανθρώπων: προπαγάνδα, διαφθορά και πελατειακές σχέσεις συνεχίζουν να ορίζουν το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο. Το βάρος ίσως πέσει στους απλούς ανθρώπους. Ποιοι ήταν επί δικτατορίας και ποιοι επιλέγουν να είναι χωρίς τη χούντα;
Το εκπληκτικό που καταφέρνει ο Ουμπίδια και με εντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο είναι ότι έχει γράψει με φοβερή μαεστρία και βάθος χαρακτήρες που είναι συνηθισμένοι, δυστυχισμένοι και αποκρουστικοί. Το εκπληκτικό ψυχογραφημα και η "απολογία" ενός πρώην βασανιστή, αποτελεί την πρώτη κορύφωση της ιστορίας που δεν προοικονομεί σε τίποτα την επόμενη! Το σίγουρο είναι ότι η λύση του μυστηρίου έρχεται σιωπηλή σαν τον θάνατο!
Πρόκειται για ένα βιβλίο διάβασα απνευστί σε μια ημέρα και το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Η ιστορία ξεκινάει με τον αφηγητή να μας διηγείται τη ζωή ενός μεσήλικου γιατρού, ο οποίος αποφασίζει να αποσυρθεί από το επάγγελμα του. Ένας νέος γείτονας, μια δολοφονία και η ανακάλυψη της μυστικής ταυτότητας ενος βασανιστή γίνονται οι αφορμές για να τον βγάλουν από το λήθαργο που βρισκόταν. Κάπως έτσι ξεκινάει μια καλογραμμένη νουάρ νουβέλα, από τις καλογραμμένες και αγαπημένες του λάτιν νουάρ, οι οποίες δεν απογοητεύουν ποτέ την αναγνώστρια/τον αναγνώστη.
Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει μια ιστορία στην οποία, πίσω από την αστυνομική πλοκή, υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Αργεντινής. Η έλευση της δημοκρατίας είναι τόσο πρόσφατη και τόσο καινούργια που ακόμη δεν έχει αλλάξει σημαντικά την καθημερινοτητα των ανθρώπων: προπαγάνδα, διαφθορά και πελατειακές σχέσεις συνεχίζουν να ορίζουν το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο. Το βάρος ίσως πέσει στους απλούς ανθρώπους. Ποιοι ήταν επί δικτατορίας και ποιοι επιλέγουν να είναι χωρίς τη χούντα;
Το εκπληκτικό που καταφέρνει ο Ουμπίδια και με εντυπωσίασε σε αυτό το βιβλίο είναι ότι έχει γράψει με φοβερή μαεστρία και βάθος χαρακτήρες που είναι συνηθισμένοι, δυστυχισμένοι και αποκρουστικοί. Το εκπληκτικό ψυχογραφημα και η "απολογία" ενός πρώην βασανιστή, αποτελεί την πρώτη κορύφωση της ιστορίας που δεν προοικονομεί σε τίποτα την επόμενη! Το σίγουρο είναι ότι η λύση του μυστηρίου έρχεται σιωπηλή σαν τον θάνατο!
Πρόκειται για ένα βιβλίο διάβασα απνευστί σε μια ημέρα και το προτείνω ανεπιφύλακτα!
September 30, 2020
Μια πολύ καλή νουβέλα θρίλερ ορεκτικό.
April 6, 2025
Το "Σιωπηλή σαν το Θάνατο" (Callada como la Muerte) είναι μια νουάρ νουβέλα του Αμπδόν Ουμπίδια, η οποία διαδραματίζεται στο Κίτο του Ισημερινού το 1983. Η αφήγηση ακολουθεί έναν γιατρό, που παραμένει ανώνυμος καθ'όλη τη διάρκεια, και εμπλέκεται με τον νέο του γείτονα, τον Μορόνι, έναν Αργεντινό με σκοτεινό παρελθόν συνδεδεμένο με την πρόσφατη λήξη της στρατιωτικής δικτατορίας στην Αργεντινή.
Η γραφή του Ουμπίδια ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική της ένταση και τη σαφήνεια με την οποία καταφέρνει να αποτυπώσει την αίσθηση του "σκοταδιού" και της αβεβαιότητας, χαρακτηριστικά του νουάρ είδους. Με λιτό και διαυγή λόγο, δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο υπονοούμενα και εντάσεις, όπου η αβεβαιότητα και η αναμονή κυριαρχούν. Αποδίδει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων με υποδόριο τρόπο, χωρίς να γίνεται υπερβολικά συναισθηματικός, αλλά αφήνοντας την ένταση να αναδυθεί μέσα από τις πράξεις και τις σκέψεις των προσώπων. Εξερευνά σύνθετα θέματα όπως η ενοχή, η αποκατάσταση και οι συνέπειες της πολιτικής βίας, ενώ παράλληλα εξετάζει την ανθρώπινη ψυχή, παρουσιάζοντας χαρακτήρες που είναι τόσο "προβληματικοί" όσο και βαθιά ανθρώπινοι. Κάθε σκηνή είναι προσεκτικά κατασκευασμένη ώστε να συνεισφέρει στην οικοδόμηση της έντασης και της "κλειστοφοβικής" ατμόσφαιρας. Οι περιγραφές του Κίτο ως σκηνικού της ιστορίας είναι τόσο ζωντανές και εντυπωσιακές που καθίστανται μέρος του συναισθηματικού τοπίου, αναδεικνύοντας τη σύνδεση του τόπου με τις εσωτερικές αναζητήσεις των χαρακτήρων.
Η πρώτη μου, λοιπόν, γνωριμία με το έργο του Oυμπίδια, δεν αποτέλεσε απλώς μια ευχάριστη έκπληξη, αλλά μου σύστησε εκ νέου το λογοτεχνικό αυτό είδος, εκπροσωπώντας το επάξια. Μέσα σε λιγότερες από 100 σελίδες κατάφερε να μου μεταφέρει το κλίμα της μεταδικτατορικής Λατινικής Αμερικής μέσα από έναν νουάρ φακό και να ξεχωρίσει για το θεματικό του βάθος και την ατμοσφαιρική γραφή του.
Η γραφή του Ουμπίδια ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική της ένταση και τη σαφήνεια με την οποία καταφέρνει να αποτυπώσει την αίσθηση του "σκοταδιού" και της αβεβαιότητας, χαρακτηριστικά του νουάρ είδους. Με λιτό και διαυγή λόγο, δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο υπονοούμενα και εντάσεις, όπου η αβεβαιότητα και η αναμονή κυριαρχούν. Αποδίδει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων με υποδόριο τρόπο, χωρίς να γίνεται υπερβολικά συναισθηματικός, αλλά αφήνοντας την ένταση να αναδυθεί μέσα από τις πράξεις και τις σκέψεις των προσώπων. Εξερευνά σύνθετα θέματα όπως η ενοχή, η αποκατάσταση και οι συνέπειες της πολιτικής βίας, ενώ παράλληλα εξετάζει την ανθρώπινη ψυχή, παρουσιάζοντας χαρακτήρες που είναι τόσο "προβληματικοί" όσο και βαθιά ανθρώπινοι. Κάθε σκηνή είναι προσεκτικά κατασκευασμένη ώστε να συνεισφέρει στην οικοδόμηση της έντασης και της "κλειστοφοβικής" ατμόσφαιρας. Οι περιγραφές του Κίτο ως σκηνικού της ιστορίας είναι τόσο ζωντανές και εντυπωσιακές που καθίστανται μέρος του συναισθηματικού τοπίου, αναδεικνύοντας τη σύνδεση του τόπου με τις εσωτερικές αναζητήσεις των χαρακτήρων.
Η πρώτη μου, λοιπόν, γνωριμία με το έργο του Oυμπίδια, δεν αποτέλεσε απλώς μια ευχάριστη έκπληξη, αλλά μου σύστησε εκ νέου το λογοτεχνικό αυτό είδος, εκπροσωπώντας το επάξια. Μέσα σε λιγότερες από 100 σελίδες κατάφερε να μου μεταφέρει το κλίμα της μεταδικτατορικής Λατινικής Αμερικής μέσα από έναν νουάρ φακό και να ξεχωρίσει για το θεματικό του βάθος και την ατμοσφαιρική γραφή του.
September 16, 2022
Δυνατό, εκτεταμένο διήγημα που κινείται σε αργούς ρυθμούς μέχρι να αρχίσει να σε κλωτσά στο στομάχι.
July 3, 2021
«Η νύχτα ράγισε σαν αστραπή. Στη γειτονιά κάποιος πέθαινε. Ήταν το Κίτο. Ήταν το 1983.»
Τριάντα πέντε λεπτά! Τόσο ακριβώς μου πήρε να ολοκληρώσω τη μίνι νουβέλα, του Αμπδόν Ουμπίδια «Σιωπηλή σαν το Θάνατο». Πρόκειται μια δυνατή νουάρ ιστορία. Ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ, που εκτυλίσσεται στο Κίτο, μια πόλη της Ν.Αμερικής, το 1983, ενώ αρκετά χιλιόμετρα νοτιότερα, η δικτατορία της Αργεντινής κλείνει την αιματοβαμμένη πορεία της, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες θύματα κι εξαφανισμένους κι επιτρέποντας να διαφύγουν όλοι εκείνοι, που ήταν οι υπαίτιοι των φρικτών πράξεων.
«…Στον πόλεμο, όποιος σκοτώνει μπορεί να σκοτωθεί. Κι όποιος είναι διατεθειμένος να πεθάνει έχει δικαίωμα να σκοτώνει…»
Αν και φαινομενικά λιτά κι απλοϊκά γραμμένη, η νουβέλα είναι πλούσια σε νοήματα, σκέψεις κι ανησυχίες της ανθρώπινης ψυχής. Η δικτατορία, η βία, τα βασανιστήρια, ο θάνατος, η βία, η αμφιβολία, η ενοχή, η προδοσία, η ατιμωρησία αλλά και η αγάπη, η συντροφικότητα, η πίστη είναι μερικές από τις έννοιες που πραγματεύεται αυτό το «τεράστιο» μικρό!
Που μπορούμε να φτάσουμε; Ποια είναι τα όριά μας ; Πόσο μπορούμε να υποκριθούμε για να ταιριάξουμε στον κόσμο; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Η γραφή του Ουμπίδια είναι μαγευτική. Η πλοκή είναι συναρπαστική και προκαλεί πληθώρα συναισθημάτων. Και παρ’ όλο που στην αρχή το πάει κάπως αργά, όσο προχωράει έχει να μας προσφέρει αρκετές ανατροπές και ενδιαφέροντες μονολόγους.
Το «Σιωπηλή σαν το Θάνατο» είναι μια υπέροχη ιστορία μυστηρίου κι αγωνίας! Αξίζει να το διαβάσετε!
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
Τριάντα πέντε λεπτά! Τόσο ακριβώς μου πήρε να ολοκληρώσω τη μίνι νουβέλα, του Αμπδόν Ουμπίδια «Σιωπηλή σαν το Θάνατο». Πρόκειται μια δυνατή νουάρ ιστορία. Ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ, που εκτυλίσσεται στο Κίτο, μια πόλη της Ν.Αμερικής, το 1983, ενώ αρκετά χιλιόμετρα νοτιότερα, η δικτατορία της Αργεντινής κλείνει την αιματοβαμμένη πορεία της, αφήνοντας πίσω της χιλιάδες θύματα κι εξαφανισμένους κι επιτρέποντας να διαφύγουν όλοι εκείνοι, που ήταν οι υπαίτιοι των φρικτών πράξεων.
«…Στον πόλεμο, όποιος σκοτώνει μπορεί να σκοτωθεί. Κι όποιος είναι διατεθειμένος να πεθάνει έχει δικαίωμα να σκοτώνει…»
Αν και φαινομενικά λιτά κι απλοϊκά γραμμένη, η νουβέλα είναι πλούσια σε νοήματα, σκέψεις κι ανησυχίες της ανθρώπινης ψυχής. Η δικτατορία, η βία, τα βασανιστήρια, ο θάνατος, η βία, η αμφιβολία, η ενοχή, η προδοσία, η ατιμωρησία αλλά και η αγάπη, η συντροφικότητα, η πίστη είναι μερικές από τις έννοιες που πραγματεύεται αυτό το «τεράστιο» μικρό!
Που μπορούμε να φτάσουμε; Ποια είναι τα όριά μας ; Πόσο μπορούμε να υποκριθούμε για να ταιριάξουμε στον κόσμο; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Η γραφή του Ουμπίδια είναι μαγευτική. Η πλοκή είναι συναρπαστική και προκαλεί πληθώρα συναισθημάτων. Και παρ’ όλο που στην αρχή το πάει κάπως αργά, όσο προχωράει έχει να μας προσφέρει αρκετές ανατροπές και ενδιαφέροντες μονολόγους.
Το «Σιωπηλή σαν το Θάνατο» είναι μια υπέροχη ιστορία μυστηρίου κι αγωνίας! Αξίζει να το διαβάσετε!
Διαβάστε περισσότερες απόψεις για βιβλία στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
March 17, 2022
"Η νύχτα ράγισε σαν αστραπή.Στη γειτονιά κάποιος πέθαινε".Ήταν το Κίτο.Ήταν το 1983 ( η δικτατορία στην Αργεντινή είχε τελειώσει)"
Η αφήγηση εστιάζει αρχικά σε έναν γιατρό του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε , ούτε τίποτα άλλο γι ' αυτόν ( όχι τυχαία) παρά μόνο νιώθουμε τη μελαγχολία του.Ζει μόνος του,επιλέγει την απομόνωσή του,χωρίς την γυναίκα του και το παιδί του,τους οποίους σκέφτεται με νοσταλγία. Στην συνέχεια της αφήγησης έρχεται να προστεθεί κι ένας μυστηριώδης γείτονας με το όνομα Ροδολφο Μορόνι "Μορόνι για τους φιλους" θα πει ο ίδιος όταν γίνουν οι συστάσεις με το γιατρό.Είναι Αργεντίνος.
Ένας ληστής, μια δολοφονία και μια γυναίκα της οποίας το παιδί είναι άρρωστο κι έχει ανάγκη από το γιατρό , φέρνουν τους δύο ήρωες αντιμέτωπους.Ο καθένας ξεκινάει από έναν απίστευτο μονόλογο. Οι αλήθειες έρχονται στο φως, τα πρόσωπα αποκαλύπτονται και το έργο απογειώνεται.
Το βιβλίο πραγματεύεται τις συνέπειες της δικτατορίας της Αργεντινής , κατά τη διάρκεια της οποίας διεπράχθησαν τρομερά εγκλήματα.Η δικτατορία έχει τελειώσει όπως δηλώνεται ξεκάθαρα στην αρχή του βιβλίου.Οι μνήμες της όμως είναι χαραγμένες στους ανθρώπους. Άνθρωποι που βασανίστηκαν προσπαθούν να ξεχάσουν και άλλοι που βασάνισαν προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους.Αθώοι και ένοχοι δεν είναι διακριτοί.Θύτες και θύματα μετατρέπονται σε δολοφόνους άλλοτε για να σβήσουν το παρελθόν τους κι άλλοτε για να αποδώσουν δικαιοσύνη και να πάρουν εκδίκηση με σκοπό τη πολυπόθητη λύτρωση!
Με γραφή λιτή και περιεκτική μα άκρως προσεγμένη και ψυχαναλυτική και με τον αναγνώστη να αναρωτιέται μέχρι και την τελευταία σελίδα γιατί το βιβλίο αυτό τιτλοφορείται "Σιωπηλή σαν το θάνατο".
Ένα ��λιγοσέλιδο μικρό αριστουργημα της ισπανόφωνης λογοτεχνίας που διαβάζεται πραγματικά μονορούφι και με μια ανάσα.
Στην αρχή του σκοτεινό και μυστηριώδες όπως ταιριάζει σε ένα καλό νουάρ με την πλοκή του να εξελίσσεται σε ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές αποχρώσεις που με έκανε να ανατριχιάσω σε πολλά σημεία. Να ανατριχιάσω όχι για αυτά που λέγονται αλλά για όσα αφήνονται να εννοηθούν. Ένα έργο που δεν στηρίζεται σε πλούσιες περιγραφές και περιττές αναφορές σε ιστορικά γεγονότα μα που χαρακτηρίζεται από τα ψυχογραφήματα των ηρώων του. Ένα βαθιά συναισθηματικό βιβλίο που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κι αμέτοχο κανέναν.
Η αφήγηση εστιάζει αρχικά σε έναν γιατρό του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε , ούτε τίποτα άλλο γι ' αυτόν ( όχι τυχαία) παρά μόνο νιώθουμε τη μελαγχολία του.Ζει μόνος του,επιλέγει την απομόνωσή του,χωρίς την γυναίκα του και το παιδί του,τους οποίους σκέφτεται με νοσταλγία. Στην συνέχεια της αφήγησης έρχεται να προστεθεί κι ένας μυστηριώδης γείτονας με το όνομα Ροδολφο Μορόνι "Μορόνι για τους φιλους" θα πει ο ίδιος όταν γίνουν οι συστάσεις με το γιατρό.Είναι Αργεντίνος.
Ένας ληστής, μια δολοφονία και μια γυναίκα της οποίας το παιδί είναι άρρωστο κι έχει ανάγκη από το γιατρό , φέρνουν τους δύο ήρωες αντιμέτωπους.Ο καθένας ξεκινάει από έναν απίστευτο μονόλογο. Οι αλήθειες έρχονται στο φως, τα πρόσωπα αποκαλύπτονται και το έργο απογειώνεται.
Το βιβλίο πραγματεύεται τις συνέπειες της δικτατορίας της Αργεντινής , κατά τη διάρκεια της οποίας διεπράχθησαν τρομερά εγκλήματα.Η δικτατορία έχει τελειώσει όπως δηλώνεται ξεκάθαρα στην αρχή του βιβλίου.Οι μνήμες της όμως είναι χαραγμένες στους ανθρώπους. Άνθρωποι που βασανίστηκαν προσπαθούν να ξεχάσουν και άλλοι που βασάνισαν προσπαθούν να ξεφύγουν από το παρελθόν τους.Αθώοι και ένοχοι δεν είναι διακριτοί.Θύτες και θύματα μετατρέπονται σε δολοφόνους άλλοτε για να σβήσουν το παρελθόν τους κι άλλοτε για να αποδώσουν δικαιοσύνη και να πάρουν εκδίκηση με σκοπό τη πολυπόθητη λύτρωση!
Με γραφή λιτή και περιεκτική μα άκρως προσεγμένη και ψυχαναλυτική και με τον αναγνώστη να αναρωτιέται μέχρι και την τελευταία σελίδα γιατί το βιβλίο αυτό τιτλοφορείται "Σιωπηλή σαν το θάνατο".
Ένα ��λιγοσέλιδο μικρό αριστουργημα της ισπανόφωνης λογοτεχνίας που διαβάζεται πραγματικά μονορούφι και με μια ανάσα.
Στην αρχή του σκοτεινό και μυστηριώδες όπως ταιριάζει σε ένα καλό νουάρ με την πλοκή του να εξελίσσεται σε ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές αποχρώσεις που με έκανε να ανατριχιάσω σε πολλά σημεία. Να ανατριχιάσω όχι για αυτά που λέγονται αλλά για όσα αφήνονται να εννοηθούν. Ένα έργο που δεν στηρίζεται σε πλούσιες περιγραφές και περιττές αναφορές σε ιστορικά γεγονότα μα που χαρακτηρίζεται από τα ψυχογραφήματα των ηρώων του. Ένα βαθιά συναισθηματικό βιβλίο που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κι αμέτοχο κανέναν.
Read
December 10, 2022
χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 43 δευτερόλεπτα
Αυτή η μικρή νουβέλα από το Εκουαδόρ αποτέλεσε ένα όμορφο ανάγνωσμα.
Μια νουβέλα που ήταν ακριβώς όπως την ήθελα, ιδανική έκταση
που συμπυκνώνει τις ιδέες και την ιστορία ενός μυθιστορήματος των 500 σελίδων.
Μια νουβέλα που την νιώθεις ως αυτοτελές έργο και όχι απλά
ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου, ενός μυθιστορήματος, με κάτι να λείπει.
Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με συγγραφέα από το Εκουαδόρ (Ισημερινό)
Ο πρωταγωνιστής είναι ένας γιατρός που ζει μόνος του σε ένα προάστιο στο Κίτο,
την πρωτεύουσα του Εκουαδόρ.
Ο γείτονάς του είναι ένας περίεργος Αργεντίνος.
Ένα βράδυ βλέπει κάποιον να μπαίνει στην αυλή του γείτονά του
και ακολούθως ακούει μια πιστολιά.
Και εδώ είναι που αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς η ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκίνησε ως μυστήριο και με νουάρ ατμόσφαιρα
και κατέληξε να είναι θρίλερ που σχεδόν να αγγίζει τα όρια του σλάσερ.
Μια νουβέλα στην οποία είδαμε την σχέση θύματος - θύτη,
κυνηγού - κατατρεγμένου, δίκαιου - άδικου.
Μια νουβέλα που άγγιξε ένα κοινό θέμα των ιστοριών της Λατινικής
Αμερικής, τα δικτατορικά καθεστώτα.
Μια νουβέλα που αξίζει να διαβαστεί.
January 13, 2021
Η νύχτα ράγισε σαν αστραπή. Στη γειτονιά κάποιος πέθαινε.
Ήταν το Κίτο. Ήταν το 1983.
Έτσι ξεκινάει η εκτενής νουβέλα του Αμπδόν Ουμπίδια, Σιωπηλή σαν το Θάνατο. Και έτσι ο συγγραφέας δίνει το πλαίσιο, το χρόνο και το χορό της δράσης.
Στο Κίτο λοιπόν, μια πρωτεύουσα της Νότιας Αμερικής, και μετά την πτώση της δικτατορίας και συγκεκριμένα μετά την δεκαετία του 1970-1980 με τους διωγμούς, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες από το καθεστώς, ένας γιατρός, μεσοαστός, ενταγμένος και κανονικός θέλει να αποφύγει τη ίδια τη ζωή και απομονώνεται,όσο μπορεί, σε ένα υπαρξιακό κενό.
Η πόλη, είναι ορεινή και χειμωνιάτικη (με την έννοια που έχει ο χειμώνας στους Τροπικούς, είμαστε δηλαδή στην εποχή των βροχών). Η ιστορία, δεν είναι εύκολη, ένας βασανιστής, ένας επιζήσαντας και ανάμεσα τους ο γιατρός που αναζητά την εξιλέωση. Η συνείδηση του ενός και το μαρτύριο του άλλου. Η ανθρωπιά και η εκδίκηση.
Και έτσι χάνονται οι «κανονικές ισορροπίες» και οι ήρωες παλεύουν να αποδώσουν ένα νόημα στο παρελθόν τους, τις πράξεις τους αλλά και την ίδια τους τη ζωή, η οποία είχε χάσει κάθε υπόσταση (στον καθένα για άλλους λόγους) σε ένα καθεστώς πλήρους ανελευθερίας και καταπίεσης.
Αυτό που τελικά μένει, είναι ο ανθρωπισμός η αλλιώς η αγάπη, που είναι ανώτερη της εκδίκησης, της τιμωρίας, της θλίψης. Αυτό που μένει είναι η αγάπη, που εξιλεώνει όσους είναι άξιοι της και σπάει το φαύλο κύκλο του μίσους και του μαρτυρίου. Είναι ο ανθρωπισμός το μόνο που μένει σε ένα κόσμο που έχει καταρρεύσει και καταρρέει.
Και έτσι, ίσως η χειμωνιάτικη πόλη δει τον ήλιο και πάψει να είναι μονάχα ασπρόμαυρη.
Διάβασα στο επίμετρο του βιβλίου την παρακάτω φράση που νομίζω συνοψίζει το νόημα που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας:
Μπροστά σε μια ανθρώπινη τραγωδία- θεομηνία, πόλεμο, τρομοκρατικό χτύπημα- μη σπεύσεις να βρεις ενόχους, τρέξε να βοηθήσεις τα θύματα. •Αμος Οζ
Ήταν το Κίτο. Ήταν το 1983.
Έτσι ξεκινάει η εκτενής νουβέλα του Αμπδόν Ουμπίδια, Σιωπηλή σαν το Θάνατο. Και έτσι ο συγγραφέας δίνει το πλαίσιο, το χρόνο και το χορό της δράσης.
Στο Κίτο λοιπόν, μια πρωτεύουσα της Νότιας Αμερικής, και μετά την πτώση της δικτατορίας και συγκεκριμένα μετά την δεκαετία του 1970-1980 με τους διωγμούς, τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες από το καθεστώς, ένας γιατρός, μεσοαστός, ενταγμένος και κανονικός θέλει να αποφύγει τη ίδια τη ζωή και απομονώνεται,όσο μπορεί, σε ένα υπαρξιακό κενό.
Η πόλη, είναι ορεινή και χειμωνιάτικη (με την έννοια που έχει ο χειμώνας στους Τροπικούς, είμαστε δηλαδή στην εποχή των βροχών). Η ιστορία, δεν είναι εύκολη, ένας βασανιστής, ένας επιζήσαντας και ανάμεσα τους ο γιατρός που αναζητά την εξιλέωση. Η συνείδηση του ενός και το μαρτύριο του άλλου. Η ανθρωπιά και η εκδίκηση.
Και έτσι χάνονται οι «κανονικές ισορροπίες» και οι ήρωες παλεύουν να αποδώσουν ένα νόημα στο παρελθόν τους, τις πράξεις τους αλλά και την ίδια τους τη ζωή, η οποία είχε χάσει κάθε υπόσταση (στον καθένα για άλλους λόγους) σε ένα καθεστώς πλήρους ανελευθερίας και καταπίεσης.
Αυτό που τελικά μένει, είναι ο ανθρωπισμός η αλλιώς η αγάπη, που είναι ανώτερη της εκδίκησης, της τιμωρίας, της θλίψης. Αυτό που μένει είναι η αγάπη, που εξιλεώνει όσους είναι άξιοι της και σπάει το φαύλο κύκλο του μίσους και του μαρτυρίου. Είναι ο ανθρωπισμός το μόνο που μένει σε ένα κόσμο που έχει καταρρεύσει και καταρρέει.
Και έτσι, ίσως η χειμωνιάτικη πόλη δει τον ήλιο και πάψει να είναι μονάχα ασπρόμαυρη.
Διάβασα στο επίμετρο του βιβλίου την παρακάτω φράση που νομίζω συνοψίζει το νόημα που ήθελε να δώσει ο συγγραφέας:
Μπροστά σε μια ανθρώπινη τραγωδία- θεομηνία, πόλεμο, τρομοκρατικό χτύπημα- μη σπεύσεις να βρεις ενόχους, τρέξε να βοηθήσεις τα θύματα. •Αμος Οζ
February 17, 2022
Πρώτο βιβλίο των εκδόσεων Carnivora που διαβάζω και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Εξαιρετική έκδοση! Μια ιστορία, ναι μεν απλή, αλλά η οποία με παρέσυρε με τη γραφή της και τα τόσα νοήματά της. Πολύ χαίρομαι που κοσμεί τη βιβλιοθήκη μου
January 5, 2026
Ένα ολιγοσέλιδο νουάρ, απίστευτα ατμοσφαιρικό και μυστηριώδες! Είναι αξιοσημείωτο το πόσο λιτή είναι η γραφή του Ουμπίδια και όμως τόσο εύστοχα δοσμένα όσα θέλει να περάσει στον αναγνώστη! Αγάπησα τη "σκοτεινιά" του βιβλίου, τις κοινωνικο-πολιτικές αναφορές που πραγματικά σε προβληματίζουν όσο ρέει η ανάγνωση αλλά και τη ψυχαναλυτική χροιά όσον αφορά στην απόδοση των χαρακτήρων.
May 17, 2013
¿Hasta dónde podemos llegar?
¿Cuál es nuestro límite?
¿Qué tan hipócritas podemos llegar a ser en una sociedad que te exige sumisión para pertenecer a ella?
Muerte, violencia, dictadura, tortura, duda, culpa, traición y amor son algunas de las palabras claves que se presentan en este gran libro. Simplemente maravilloso.
¿Cuál es nuestro límite?
¿Qué tan hipócritas podemos llegar a ser en una sociedad que te exige sumisión para pertenecer a ella?
Muerte, violencia, dictadura, tortura, duda, culpa, traición y amor son algunas de las palabras claves que se presentan en este gran libro. Simplemente maravilloso.
October 6, 2018
Per la nuova tappa del giro del mondo letterario si torna in Sudamerica e si atterra in Ecuador: le possibilità di scelta non erano francamente illimitate, ma devo ammettere che Silenziosa come la morte di Abdón Ubidia - a metà fra il racconto lungo e il romanzo breve - ha soddisfatto pienamente le mie aspettative.
Non ero certo di cosa mi sarei trovata per le mani ed ho incontrato una trama solida, quasi gialla, che si sviluppa nel 1983 nella città di Quito. Centinaia di chilometri più a sud, la dittatura argentina ha finalmente completato il suo corso sanguinoso, abbandonando il ricordo tetro dei desaparecidos e provocando la fuga di chi si era reso protagonista di azioni orribili. Uno dei torturatori al servizio del regime si è rifugiato proprio a Quito, diventando il vicino di casa di un medico che è la vera voce narrante del romanzo.
Sono pagine intense, a tratti dolorose: le storie del medico - abbandonatosi a una triste solitudine - e quella del torturatore si incrociano con quelle di una coppia anch'essa argentina, riportando alla luce antichi crimini e desolazioni contemporanee, spezzando vite e scivolando tetramente e dolcemente verso il finale.
La scrittura di Ubidia ha una delicatezza che colpisce, la trama è credibile e insieme avvincente, il racconto emoziona e provoca una sensibile empatia e una domanda - in fondo, La Domanda, quando ci si dedica a ricordi storici: "Io, proprio io, cosa avrei fatto?".
PROGETTI
Giro del mondo letterario
Tappa precedente: Dominica
Prossima fermata: Egitto
Non ero certo di cosa mi sarei trovata per le mani ed ho incontrato una trama solida, quasi gialla, che si sviluppa nel 1983 nella città di Quito. Centinaia di chilometri più a sud, la dittatura argentina ha finalmente completato il suo corso sanguinoso, abbandonando il ricordo tetro dei desaparecidos e provocando la fuga di chi si era reso protagonista di azioni orribili. Uno dei torturatori al servizio del regime si è rifugiato proprio a Quito, diventando il vicino di casa di un medico che è la vera voce narrante del romanzo.
Sono pagine intense, a tratti dolorose: le storie del medico - abbandonatosi a una triste solitudine - e quella del torturatore si incrociano con quelle di una coppia anch'essa argentina, riportando alla luce antichi crimini e desolazioni contemporanee, spezzando vite e scivolando tetramente e dolcemente verso il finale.
La scrittura di Ubidia ha una delicatezza che colpisce, la trama è credibile e insieme avvincente, il racconto emoziona e provoca una sensibile empatia e una domanda - in fondo, La Domanda, quando ci si dedica a ricordi storici: "Io, proprio io, cosa avrei fatto?".
PROGETTI
Giro del mondo letterario
Tappa precedente: Dominica
Prossima fermata: Egitto
April 5, 2021
Aunque el principio es algo lento, la segunda parte de esta novela negra corta introduce suficientes giros de tuerca e interesantes monólogos como para volver amena su lectura. En lo personal aprecio toda historia que ilumine un poco la atrocidad de los años de la presidencia de León Febres Cordero, y aquí va sumado con la guerra sucia argentina, así que no hay cómo quejarse.
June 23, 2018
Tuve miedo de mi mismo con éste pequeño libro en mis manos.
Es un médico quien cuenta la historia.
Es un médico quien cuenta la historia.
June 26, 2019
Una historia de misterio y suspenso que es agradable de leer porque a la vez se aprende de historia.
Muy recomendado porque su extensión es corta.
¡Vale la pena leerlo!
Muy recomendado porque su extensión es corta.
¡Vale la pena leerlo!
March 19, 2021
La soledad permite descubrirnos otras cualidades, otras capacidades que incluso nos pueden resultar peligrosas.
Gran historia.
Gran historia.
January 14, 2023
Πολύ καλο- μάλλον νουβέλα. 4,5 αστέρια
August 1, 2023
Εξαιρετικά γραμμένο.
Πολύ ατμοσφαιρικό.
Μια κάπως διαφορετική ντετεκτιβικη ιστορία.
Είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από αυτές τις εκδόσεις. Θα διαβάσω σίγουρα και άλλα.
Πολύ ατμοσφαιρικό.
Μια κάπως διαφορετική ντετεκτιβικη ιστορία.
Είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από αυτές τις εκδόσεις. Θα διαβάσω σίγουρα και άλλα.
June 22, 2025
Από το επίμετρο:
"Το μύνημα δεν παύει ωστόσο να είναι το πέρασμα από το νόμο της ανταποδόσεως στο νομό της αγάπης".
Καλό & σκοτεινό.
Υ.Γ.: υπέροχα αισθητικά τα βιβλία των εκδόσεων Carnivora !
"Το μύνημα δεν παύει ωστόσο να είναι το πέρασμα από το νόμο της ανταποδόσεως στο νομό της αγάπης".
Καλό & σκοτεινό.
Υ.Γ.: υπέροχα αισθητικά τα βιβλία των εκδόσεων Carnivora !
April 3, 2024
Ένας βασανιστής μετά το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας της Αργεντινής, καταφεύγει με ψεύτικη ταυτότητα στο Κίτο. Ένα ζευγάρι με μια οικογένεια που έχει βασανιστεί από αυτόν και που κατάφερε να ξεφύγει από το μαρτύριο στον Ισημερινό. Ένας γιατρός από το Κίτο που βρίσκεται μπλεγμένος σε μια περιπέτεια που σπάει τη γαλήνη της αστικής του ζωής. Αυτοί είναι οι χαρακτήρες μιας έντονης ιστορίας που μας διηγείται με αφηγηματική μαεστρία ο Αμπντούν Ουμπίντια.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που θαμπώνει με την ένταση αυτού που το αφηγείται, που ανατριχιάζει για την ανθρωπιά των χαρακτήρων του μέσα στη βία και τη σκληρότητα των ιστοριών τους και που φέρνει τους αναγνώστες με την αίσθηση της δικαιοσύνης.
Είναι σύντομο και ακριβές, ωστόσο ικανό να γεννήσει διεισδυτικά ερωτήματα. Διασκεδαστικό και συναρπαστικό, δημιουργεί το τέλειο σκηνικό στο οποίο αναμειγνύονται η μοναξιά, η συμπόνια, ο φόβος και η προθυμία να γνωρίσουμε τα όρια της ηθικής.
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που θαμπώνει με την ένταση αυτού που το αφηγείται, που ανατριχιάζει για την ανθρωπιά των χαρακτήρων του μέσα στη βία και τη σκληρότητα των ιστοριών τους και που φέρνει τους αναγνώστες με την αίσθηση της δικαιοσύνης.
Είναι σύντομο και ακριβές, ωστόσο ικανό να γεννήσει διεισδυτικά ερωτήματα. Διασκεδαστικό και συναρπαστικό, δημιουργεί το τέλειο σκηνικό στο οποίο αναμειγνύονται η μοναξιά, η συμπόνια, ο φόβος και η προθυμία να γνωρίσουμε τα όρια της ηθικής.
Read
December 5, 2015rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
March 15, 2022
El perro Andaluz no me lo esperaba, me gusto!
Displaying 1 - 26 of 26 reviews