What do you think?
Rate this book
Branduren
Een geboortedag en een sterfdag. Twee gebeurtenissen waarbij Naomi's familie samenkomt in een te kleine ruimte. Uren waarin groot en klein leed door elkaar lopen en de toch al moeizame verstandhouding zwaar onder druk komt te staan.
In beeldende, indringende en tegelijk ingehouden taal weet Cobi van Baars de onderstromen van het menselijk gemoed te schetsen en haarfijn bloot te leggen welke psychologische mechanismen er binnen een familie werken. Zo weet ze een universum op te roepen waarin je wil blijven maar tegelijk uit wil verdwijnen, even onontkoombaar als het leven zelf.
In beeldende, indringende en tegelijk ingehouden taal weet Cobi van Baars de onderstromen van het menselijk gemoed te schetsen en haarfijn bloot te leggen welke psychologische mechanismen er binnen een familie werken. Zo weet ze een universum op te roepen waarin je wil blijven maar tegelijk uit wil verdwijnen, even onontkoombaar als het leven zelf.
- GenresFiction
252 pages, Paperback
Published January 1, 2020
4 people are currently reading
101 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
November 16, 2020
Mooi verhaal vanuit verschillende perspectieven. Deed me denken aan het werk van Marijke Schermer.
October 13, 2025
Één van de beste boeken die ik dit jaar gelezen heb, ik kon niet stoppen, ontroerend en beklemmend. Over de menselijke psyche rondom de meest bepalende gebeurtenissen in het leven, geboorte en sterven. Je bent er als lezer bij. Als ik een minpunt moet verzinnen is het dat het wel heel veel drama is, én doof, én brand, én psychose, én ongeplande zwangerschap. Maar door de sobere schrijfstijl vergeef ik het de schrijfster.
October 6, 2020
Een begin, een einde en alles daartussenin
Branduren is de derde roman van Cobi van Baars. Ze belicht hierin een aantal thema's, waarvan een onverwerkt trauma, geboorte en sterven de meest flagrante zijn. Op chronologische wijze ontrolt zich het verhaal van zes personages die samenkomen, maar tevens ver van elkaar verwijderd zijn. Afwisselend komen ze, vanuit het ik-perspectief, aan het woord. De auteur brengt alle gemoederen langzaam in beweging, waardoor reacties en gedragingen gaandeweg duidelijk worden.
Cobi van Baars (1967) studeerde Nederlandse taal en letterkunde en studeerde af op de relatie tussen literatuur en beeldende kunst. Hierna is ze naar de kunstacademie gegaan. Twee studierichtingen dat zich in haar dagelijks leven uit door schilderen en schrijven. Omdat ze over het manuscript van haar eerste boek nog niet tevreden was, is ze in 2017 gedebuteerd met Schipper & Zn. Twee jaar later toch gevolgd door haar eerste werk; Over het krakende ei.
Naomi heeft haar bevalling zo georganiseerd dat niet alleen haar vriend Bient, maar ook hun beider ouders erbij aanwezig zijn. Dit lijkt een wat overdreven wens - bij tijd en wijlen komt het zelfs wat hilarisch over - en niet iedereen voelt zich daar even gemakkelijk onder. Daartussendoor laveert de verloskundige die overduidelijk moeite heeft met de toeschouwers in het vrij krappe, intieme kamertje. Naomi en Bient; tijdens hun eerste afspraak is ze meteen zwanger geraakt. De communicatie tussen hen verloopt niet altijd gemakkelijk, daar hij doof is en zij zich de gebarentaal nog niet voldoende eigen heeft gemaakt. Ook hun beider ouders kennen elkaar nog niet goed.
Wanneer Naomi de naam van haar dochter bekend maakt stort Barbara, haar moeder, letterlijk in. 'Alles wat zojuist nog vloeide, verandert ter plekke in ijs.' Behalve Gerrit, begrijpt niemand in de kleine kamer wat daarvan de oorzaak is. Dit leidt bij de anderen tot onbegrip en voorbarig oordelen. Gerrit weet dat zijn vrouw de gevolgen van een brand, zo'n 26 jaar geleden, herbeleeft. De relatie van de echtelieden heeft zwaar te leiden onder deze traumatiserende ervaring, die ervoor heeft gezorgd dat zij uit schuldgevoel dwangmatig en compulsief controlerend is geworden en voortdurend in angst leeft. Barbara kan het niet meer bolwerken en belandt hierdoor in een existentiële crisis.
'Wanneer ging het mis? Niet op het moment dat het kind geboren werd, maar toen het een naam kreeg. Toen raakte de tijd ontzet. Ineens was het 1990. De hele bevalling had ik de overeenkomst genegeerd, maar op dat moment werd de gelijkenis groter dan het verschil. Naomi loste op in Barbara. In de Barbara van vóór het drama. De Barbara op wie ik verliefd werd. De vrouw die zonder gêne voor mijn ogen beviel. Haar ogen liet vonken en tranen. De vrouw die nog in het leven geloofde, in geluk, in liefde zelfs.'
'Mijn vrouw is ze allang niet meer. Ze is alleen nog mijn muze. Ik gebruik haar. Ik gebruik haar zoals zij mij gebruikt. Als controle. Als controle op de controle van de controle. Volledig afgericht ben ik.'
Lonneke is net als haar vader doof geboren. Naomi en Bient kunnen elkaar niet bereiken in hun ideeën over de toekomst van hun dochter. Hij wil dat ze naar het speciaal onderwijs gaat, zodat ze andere doven ontmoet en zich zo normaal mogelijk kan ontwikkelen en zij wil dat ze een cochleair implantaat krijgt. Hun relatie heeft hier danig onder te leiden.
Zoals Naomi haar bevalling - in het eerste deel (Begin) van het boek - heeft gearrangeerd, zo heeft haar vader Gerrit - in het tweede deel (Einde) - zijn sterfdag tot in de puntjes uitgedacht, de regelzaken afgerond.
'Het stof dat je meezeult, wordt je op een dag teveel.'
'Een half leven samengebald in twaalf woorden.'
Zorgvuldig heeft van Baars de plot opgebouwd. Haar schrijfstijl is ingetogen, puntig, soms rauw, dan weer heeft ze de tekst gelardeerd met prachtige zinnen. De rauwe stijl, vol emotie, is ook terug te vinden in haar schilderijen.
De perspectiefwisselingen geven inzicht in het gevoelsleven van de verschillende, psychologisch solide uitgewerkte personages. Door de verschillende points of view zijn er herhalingen die elkaar overlappen en diepgang geven. Niet altijd is het helder wie er aan het woord is, daar de schrijfstijl niet mee verandert met de perspectiefwisselingen. Hierdoor is het soms nodig om even een paar bladzijden terug te kijken. Vaardig is de spanningsboog opgebouwd, door het gedoseerd vrijgeven van informatie, wat je het verhaal inzuigt. Emoties worden scherp neergezet. Naar het einde toe zijn er een aantal gebeurtenissen die wellicht wat al te toevallig kunnen lijken, hoewel zeker niet onrealistisch.
Een groots, meeslepend verhaal dat met aandachtig lezen meer prijsgeeft dan in eerste instantie lijkt. Broeierig, beklemmend, aangrijpend, doch gespeend van sentimentaliteit.
Branduren is de derde roman van Cobi van Baars. Ze belicht hierin een aantal thema's, waarvan een onverwerkt trauma, geboorte en sterven de meest flagrante zijn. Op chronologische wijze ontrolt zich het verhaal van zes personages die samenkomen, maar tevens ver van elkaar verwijderd zijn. Afwisselend komen ze, vanuit het ik-perspectief, aan het woord. De auteur brengt alle gemoederen langzaam in beweging, waardoor reacties en gedragingen gaandeweg duidelijk worden.
Cobi van Baars (1967) studeerde Nederlandse taal en letterkunde en studeerde af op de relatie tussen literatuur en beeldende kunst. Hierna is ze naar de kunstacademie gegaan. Twee studierichtingen dat zich in haar dagelijks leven uit door schilderen en schrijven. Omdat ze over het manuscript van haar eerste boek nog niet tevreden was, is ze in 2017 gedebuteerd met Schipper & Zn. Twee jaar later toch gevolgd door haar eerste werk; Over het krakende ei.
Naomi heeft haar bevalling zo georganiseerd dat niet alleen haar vriend Bient, maar ook hun beider ouders erbij aanwezig zijn. Dit lijkt een wat overdreven wens - bij tijd en wijlen komt het zelfs wat hilarisch over - en niet iedereen voelt zich daar even gemakkelijk onder. Daartussendoor laveert de verloskundige die overduidelijk moeite heeft met de toeschouwers in het vrij krappe, intieme kamertje. Naomi en Bient; tijdens hun eerste afspraak is ze meteen zwanger geraakt. De communicatie tussen hen verloopt niet altijd gemakkelijk, daar hij doof is en zij zich de gebarentaal nog niet voldoende eigen heeft gemaakt. Ook hun beider ouders kennen elkaar nog niet goed.
Wanneer Naomi de naam van haar dochter bekend maakt stort Barbara, haar moeder, letterlijk in. 'Alles wat zojuist nog vloeide, verandert ter plekke in ijs.' Behalve Gerrit, begrijpt niemand in de kleine kamer wat daarvan de oorzaak is. Dit leidt bij de anderen tot onbegrip en voorbarig oordelen. Gerrit weet dat zijn vrouw de gevolgen van een brand, zo'n 26 jaar geleden, herbeleeft. De relatie van de echtelieden heeft zwaar te leiden onder deze traumatiserende ervaring, die ervoor heeft gezorgd dat zij uit schuldgevoel dwangmatig en compulsief controlerend is geworden en voortdurend in angst leeft. Barbara kan het niet meer bolwerken en belandt hierdoor in een existentiële crisis.
'Wanneer ging het mis? Niet op het moment dat het kind geboren werd, maar toen het een naam kreeg. Toen raakte de tijd ontzet. Ineens was het 1990. De hele bevalling had ik de overeenkomst genegeerd, maar op dat moment werd de gelijkenis groter dan het verschil. Naomi loste op in Barbara. In de Barbara van vóór het drama. De Barbara op wie ik verliefd werd. De vrouw die zonder gêne voor mijn ogen beviel. Haar ogen liet vonken en tranen. De vrouw die nog in het leven geloofde, in geluk, in liefde zelfs.'
'Mijn vrouw is ze allang niet meer. Ze is alleen nog mijn muze. Ik gebruik haar. Ik gebruik haar zoals zij mij gebruikt. Als controle. Als controle op de controle van de controle. Volledig afgericht ben ik.'
Lonneke is net als haar vader doof geboren. Naomi en Bient kunnen elkaar niet bereiken in hun ideeën over de toekomst van hun dochter. Hij wil dat ze naar het speciaal onderwijs gaat, zodat ze andere doven ontmoet en zich zo normaal mogelijk kan ontwikkelen en zij wil dat ze een cochleair implantaat krijgt. Hun relatie heeft hier danig onder te leiden.
Zoals Naomi haar bevalling - in het eerste deel (Begin) van het boek - heeft gearrangeerd, zo heeft haar vader Gerrit - in het tweede deel (Einde) - zijn sterfdag tot in de puntjes uitgedacht, de regelzaken afgerond.
'Het stof dat je meezeult, wordt je op een dag teveel.'
'Een half leven samengebald in twaalf woorden.'
Zorgvuldig heeft van Baars de plot opgebouwd. Haar schrijfstijl is ingetogen, puntig, soms rauw, dan weer heeft ze de tekst gelardeerd met prachtige zinnen. De rauwe stijl, vol emotie, is ook terug te vinden in haar schilderijen.
De perspectiefwisselingen geven inzicht in het gevoelsleven van de verschillende, psychologisch solide uitgewerkte personages. Door de verschillende points of view zijn er herhalingen die elkaar overlappen en diepgang geven. Niet altijd is het helder wie er aan het woord is, daar de schrijfstijl niet mee verandert met de perspectiefwisselingen. Hierdoor is het soms nodig om even een paar bladzijden terug te kijken. Vaardig is de spanningsboog opgebouwd, door het gedoseerd vrijgeven van informatie, wat je het verhaal inzuigt. Emoties worden scherp neergezet. Naar het einde toe zijn er een aantal gebeurtenissen die wellicht wat al te toevallig kunnen lijken, hoewel zeker niet onrealistisch.
Een groots, meeslepend verhaal dat met aandachtig lezen meer prijsgeeft dan in eerste instantie lijkt. Broeierig, beklemmend, aangrijpend, doch gespeend van sentimentaliteit.
August 7, 2020
Psychologisch inzicht geschetst
Cobi van Baars studeerde moderne Nederlandse letterkunde en studeerde af op de relatie tussen literatuur en beeldende kunst. Zelf is ze naast schrijver van onder andere Schipper & Zn. ook schilder. Haar derde roman Branduren verschijnt in augustus bij uitgeverij Atlas Contact.
In Branduren maken we kennis met Naomi en haar familie, haar vader Gerrit en moeder Barbara, de dove Bient, vader van haar nog ongeboren kind en zijn ouders, Tjitske en Michel. Twee belangrijke momenten vormen hun onderlinge relatie en misschien wel hun eigen verdere leven; een geboorte en een sterfte.
De manier waarop Van Baars schrijft is misschien wel het best te beschrijven als beeldend, schilder en schrijver zijn één in de metaforen en beschrijvingen van de situaties, bijna scènes waaruit Branduren is opgebouwd. Duidelijk en systematisch opgebouwd, de verhaallijn soms iets te gestileerd. De geboorte in het eerste deel, de sterfte in het tweede deel en de duidelijke parallellen daartussen zijn de hoofdthema’s van het verhaal en door op een slimme manier met herhalingen te werken maakt de auteur haar verhaal rond.
Herhalingen komen ook terug in de manier waarop dezelfde gebeurtenis steeds vanuit een ander perspectief in de ruimte wordt verteld. Het geeft de lezer een interessant en zeldzaam inkijkje in de psychologische dynamiek van een kleine groep mensen, een familie tegen wil en dank. Onbegrip, onuitgesproken verwijten, verwachtingen en diep verborgen geheimen liggen ten grondslag aan de acties van de individuele mens en Van Baars laat dat als geen ander zien in haar wisselende perspectieven.
Branduren is knap geschreven en het verhaal blijft met beide benen op de grond. De beschrijvingen zijn hier en daar poëtisch of beeldend maar tegelijk zijn de thema’s zo rauw dat zelfs de metaforen de schurende ondertoon niet weten te compenseren. Een boek met meerdere perspectieven, waardoor de lezer niet één personage goed leert kennen, maar kennismaakt met meerdere personages en hun motieven, hun gedachten en problemen.
Een knap afgerond geheel dat in zijn beelden als een film aan de lezer voorbijtrekt. Van Baars schildert met metaforen en heeft weinig woorden nodig om interessante beelden te schetsen, maar de echte verdieping wordt aan de verbeelding van de lezer overgelaten.
Cobi van Baars studeerde moderne Nederlandse letterkunde en studeerde af op de relatie tussen literatuur en beeldende kunst. Zelf is ze naast schrijver van onder andere Schipper & Zn. ook schilder. Haar derde roman Branduren verschijnt in augustus bij uitgeverij Atlas Contact.
In Branduren maken we kennis met Naomi en haar familie, haar vader Gerrit en moeder Barbara, de dove Bient, vader van haar nog ongeboren kind en zijn ouders, Tjitske en Michel. Twee belangrijke momenten vormen hun onderlinge relatie en misschien wel hun eigen verdere leven; een geboorte en een sterfte.
De manier waarop Van Baars schrijft is misschien wel het best te beschrijven als beeldend, schilder en schrijver zijn één in de metaforen en beschrijvingen van de situaties, bijna scènes waaruit Branduren is opgebouwd. Duidelijk en systematisch opgebouwd, de verhaallijn soms iets te gestileerd. De geboorte in het eerste deel, de sterfte in het tweede deel en de duidelijke parallellen daartussen zijn de hoofdthema’s van het verhaal en door op een slimme manier met herhalingen te werken maakt de auteur haar verhaal rond.
‘Alles, werkelijk alles ademt een intens verlangen uit. Verlangen naar de dood. Niet voor de eerste keer vandaag denk ik aan mijn bevalling. Aan dat verlangen. Het verlangen naar leven dat zich qua intensiteit kan meten met dit hunkeren naar de dood.’
Herhalingen komen ook terug in de manier waarop dezelfde gebeurtenis steeds vanuit een ander perspectief in de ruimte wordt verteld. Het geeft de lezer een interessant en zeldzaam inkijkje in de psychologische dynamiek van een kleine groep mensen, een familie tegen wil en dank. Onbegrip, onuitgesproken verwijten, verwachtingen en diep verborgen geheimen liggen ten grondslag aan de acties van de individuele mens en Van Baars laat dat als geen ander zien in haar wisselende perspectieven.
‘Ik probeer een familiewolk te creëren, de vlokken aan elkaar te plakken, maar niemand lacht als de kurk tegen het plafond knalt. Naomi kijkt alsof er een granaat ontploft en drukt de baby diep in haar slappe buik. Gerrit speelt weer voor standbeeld en Tjitske heeft alleen maar aandacht voor Bient.’
Branduren is knap geschreven en het verhaal blijft met beide benen op de grond. De beschrijvingen zijn hier en daar poëtisch of beeldend maar tegelijk zijn de thema’s zo rauw dat zelfs de metaforen de schurende ondertoon niet weten te compenseren. Een boek met meerdere perspectieven, waardoor de lezer niet één personage goed leert kennen, maar kennismaakt met meerdere personages en hun motieven, hun gedachten en problemen.
Een knap afgerond geheel dat in zijn beelden als een film aan de lezer voorbijtrekt. Van Baars schildert met metaforen en heeft weinig woorden nodig om interessante beelden te schetsen, maar de echte verdieping wordt aan de verbeelding van de lezer overgelaten.
October 5, 2021
‘Branduren’ bestaat uit twee delen: ‘Begin’ en ‘Einde’.
Je leest ook over een geboortedag en een sterftedag.
“Naomi is van na de brand. Van haar bestaat alles nog.” Met deze woorden start ‘Begin’.
Barbara is de moeder van Naomi en in het deel ‘Begin’ vooral druk met zichzelf en barst bijna van jaloezie over de relatie van haar dochter met haar schoonmoeder, Tjitske. Gerrit, de vader van Naomi begrijpt Naomi wel.
Gerrit leest in de krant dat de dichter H.H. Ter Balkt is overleden.
Hij is onder de indruk van een zin uit het werk van Ter Balkt:
“Het stof dat je meezeult, wordt je op een dag te veel.”
Dat geeft blijk van een weinig optimistische blik op het leven, maar het is wel passend bij deze persoon op dat moment in zijn leven.
Gerrit en Barbara wonen nog samen, maar houden niet meer van elkaar; ze gebruiken elkaar voor het in stand houden van hun eigen zekerheden.
Naomi had niet kunnen voorzien dat de eerste ontmoeting met Bient zo’n grote gevolgen zou hebben voor hun leven. Bient is blind en Naomi leert gebarentaal. Naomi bevalt van hun dochter Lonneke en wanneer de naam bekend gemaakt wordt aan de aanwezigen, valt Barbara op de grond.
Welk drama is hier achtergehouden door deze mensen, en waarom?
Dit is naar mijn mening het begin van het einde.
In ‘Einde’ lees je vooral hoe voor de betrokkenen niet alles gaat zoals ze eerder verwacht hadden.
De personages worden levensecht beschreven door de auteur; het zijn mensen van vlees en bloed met al hun mooie en minder mooie kanten. Maar ze zijn niet zo geboren, maar zo geworden. Het leven heeft hen gevormd tot wie ze zijn.
De cover van ‘Branduren’ is een bevestiging van het verhaal; niets of niemand komt ongeschonden uit het leven. De een heeft wat grotere beschadigingen dan de ander, maar niemand blijft hetzelfde.
“Dat was het moment waarop mijn laatste hoop vervloog. De hoop dat ik onder de dingen door nog steeds verbonden was met de Naomi van vóór de bevalling, de Naomi die straalde en schitterde, haaks op haar moeder stond en in drukletters sprak, zo duidelijk.”
De auteur schildert in kleurrijke woorden het verhaal van de levens van deze personen. Met name Gerrit is duidelijk met zijn einde bezig. Hij moet helaas veel alleen doen. Het klinkt donker, maar laat toch een goed geval achter bij de lezer.
“Het is onvoorstelbaar hoeveel verbintenissen je gedurende je leven aangaat en hoeveel moeite het kost ze weer ongedaan te maken. Sterven brengt stapelt papierwerk met zich mee en zet je uren in de wacht.”
Hierdoor ga je ook even over je eigen leven nadenken. Hoe kan het zijn dat we dingen en zelfs mensen als vanzelfsprekend gaan zien?
Ik heb ‘Branduren’ enorm graag gelezen en kan het iedereen aanbevelen.
Je leest ook over een geboortedag en een sterftedag.
“Naomi is van na de brand. Van haar bestaat alles nog.” Met deze woorden start ‘Begin’.
Barbara is de moeder van Naomi en in het deel ‘Begin’ vooral druk met zichzelf en barst bijna van jaloezie over de relatie van haar dochter met haar schoonmoeder, Tjitske. Gerrit, de vader van Naomi begrijpt Naomi wel.
Gerrit leest in de krant dat de dichter H.H. Ter Balkt is overleden.
Hij is onder de indruk van een zin uit het werk van Ter Balkt:
“Het stof dat je meezeult, wordt je op een dag te veel.”
Dat geeft blijk van een weinig optimistische blik op het leven, maar het is wel passend bij deze persoon op dat moment in zijn leven.
Gerrit en Barbara wonen nog samen, maar houden niet meer van elkaar; ze gebruiken elkaar voor het in stand houden van hun eigen zekerheden.
Naomi had niet kunnen voorzien dat de eerste ontmoeting met Bient zo’n grote gevolgen zou hebben voor hun leven. Bient is blind en Naomi leert gebarentaal. Naomi bevalt van hun dochter Lonneke en wanneer de naam bekend gemaakt wordt aan de aanwezigen, valt Barbara op de grond.
Welk drama is hier achtergehouden door deze mensen, en waarom?
Dit is naar mijn mening het begin van het einde.
In ‘Einde’ lees je vooral hoe voor de betrokkenen niet alles gaat zoals ze eerder verwacht hadden.
De personages worden levensecht beschreven door de auteur; het zijn mensen van vlees en bloed met al hun mooie en minder mooie kanten. Maar ze zijn niet zo geboren, maar zo geworden. Het leven heeft hen gevormd tot wie ze zijn.
De cover van ‘Branduren’ is een bevestiging van het verhaal; niets of niemand komt ongeschonden uit het leven. De een heeft wat grotere beschadigingen dan de ander, maar niemand blijft hetzelfde.
“Dat was het moment waarop mijn laatste hoop vervloog. De hoop dat ik onder de dingen door nog steeds verbonden was met de Naomi van vóór de bevalling, de Naomi die straalde en schitterde, haaks op haar moeder stond en in drukletters sprak, zo duidelijk.”
De auteur schildert in kleurrijke woorden het verhaal van de levens van deze personen. Met name Gerrit is duidelijk met zijn einde bezig. Hij moet helaas veel alleen doen. Het klinkt donker, maar laat toch een goed geval achter bij de lezer.
“Het is onvoorstelbaar hoeveel verbintenissen je gedurende je leven aangaat en hoeveel moeite het kost ze weer ongedaan te maken. Sterven brengt stapelt papierwerk met zich mee en zet je uren in de wacht.”
Hierdoor ga je ook even over je eigen leven nadenken. Hoe kan het zijn dat we dingen en zelfs mensen als vanzelfsprekend gaan zien?
Ik heb ‘Branduren’ enorm graag gelezen en kan het iedereen aanbevelen.
November 8, 2021
Dit is een prachtig boek over familiebanden en wat er kan gebeuren als trauma’s en gevoelens onbesproken blijven. Voor de lezer wordt ook veel verborgen gehouden, maar tegelijk is alles zichtbaar in de sfeer, gebaren, beelden en metaforen. Er zijn veel lagen af te pellen. Als pedagoog zijnde heb ik hier extra van genoten, het verhaal geeft een gezicht aan contextueel werken.
July 16, 2024
Wat een mooi en aangrijpend boek. Een familieverhaal waarin een nieuw leven en het beëindigen van een leven centraal staan.
Een zeer beeldend boek met prachtige bijna poëtische zinnen. Maar daarnaast ook een zeer rauw en intens verhaal. Een boek wat je raakt. Een boek die je aan het denken zet.
Een zeer beeldend boek met prachtige bijna poëtische zinnen. Maar daarnaast ook een zeer rauw en intens verhaal. Een boek wat je raakt. Een boek die je aan het denken zet.
October 16, 2022
Zelden een boek gelezen dat zo'n voyeuristisch inkijk geeft in de brandpunten van een bestaan: een geboorte en een dood.
August 21, 2020
“Naomi is van na de brand. Van haar bestaat alles nog.”
Die eerste zinnen zijn direct zo beladen, roepen meteen vragen op.
Taal, zowel de gesproken taal als gebarentaal, staat centraal in Branduren. Met weinig woorden weet Cobi van Baars diepgaande gevoels op te roepen. De lezer voelt wat er onder haar woorden schuilt.
Branduren bestaat uit twee grote hoofdstukken, Begin en Einde. Geboorte en dood. De auteur belicht telkens eenzelfde situatie vanuit de verschillende personages. Een ander perspectief, andere waarnemingen, andere gevoelens. Door deze vertelstijl heeft Branduren veel diepgang en krijgt de lezer een bijzonder goed inzicht in de gedachtengang van de familieleden. Ik werd heen en weer geslingerd, ik had zowel begrip voor het geluk, de walging, de woede als voor de vertedering. Soms was het fijn om aanwezig te zijn, soms voelde ik me een indringer. Op afstand willen blijven, maar Cobi trekt de lezer mee!
In het eerste gedeelte, Begin, maakt de lezer meteen kennis met Barbara. Verzonken in gedachten en vasthoudend aan herinneringen, wacht ze op een telefoontje van haar hoogzwangere dochter Naomi. En wacht. Waarom heeft Naomi vandaag al wel naar haar schoonmoeder Tjitske gebeld en niet naar haar? Gerrit, haar man, neemt de situatie rustiger op. Als de bevalling zich uiteindelijk aankondigt, is de hele familie aanwezig bij Naomi. Bient (haar dove vriend), ouders, schoonouders, de kraamhulp. Te veel mensen in een kleine ruimte.
“Wanneer ging het mis? Niet op het moment dat het kind geboren werd, maar toen het een naam kreeg. Toen raakte de tijd ontzet.“
Hoe de geboorte, een nieuw leven, voor verbinding kan zorgen of verwijdering staat centraal in Einde. Ook het doof zijn en gebarentaal komen hier meer op de voorgrond. Het letterlijk en figuurlijk doof zijn, het niet altijd kunnen tonen of kunnen zeggen wat er gevoeld wordt. Gebaren, strelen, troosten, vernederen, haperen,… die handen zijn soms zo veelzeggend, soms ook zo stil. In de schilderijen van Cobi van Baars staan handen ook vaak centraal. Op haar webpagina kan je haar werk bekijken. Mooi hoe haar schilderkunst en haar verhaal met elkaar verweven zijn.
In Einde gebeurt het afscheid nemen en het sterven zo sereen en eigenlijk ook zo snel. Terwijl bijna iedereen bezig is met het alledaagse en met het haasten, is er daar dat ene moment. Heel mooi en intens beschreven.
“De overgang naar nooit meer. Ik concentreer me op haar strelingen. Voel er alle liefde in die tussen ons bestaat. Altijd was. Altijd zal zijn.”
Branduren is moeilijk om onder woorden te brengen. Het is een verhaal dat je moet voelen, moet laten doordringen en laten bezinken.
“Ik kreeg de boodschap niet in gebaren verpakt, in woorden trouwens ook niet.”
(Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact en VBK België voor het toesturen van het recensie-exemplaar)
Die eerste zinnen zijn direct zo beladen, roepen meteen vragen op.
Taal, zowel de gesproken taal als gebarentaal, staat centraal in Branduren. Met weinig woorden weet Cobi van Baars diepgaande gevoels op te roepen. De lezer voelt wat er onder haar woorden schuilt.
Branduren bestaat uit twee grote hoofdstukken, Begin en Einde. Geboorte en dood. De auteur belicht telkens eenzelfde situatie vanuit de verschillende personages. Een ander perspectief, andere waarnemingen, andere gevoelens. Door deze vertelstijl heeft Branduren veel diepgang en krijgt de lezer een bijzonder goed inzicht in de gedachtengang van de familieleden. Ik werd heen en weer geslingerd, ik had zowel begrip voor het geluk, de walging, de woede als voor de vertedering. Soms was het fijn om aanwezig te zijn, soms voelde ik me een indringer. Op afstand willen blijven, maar Cobi trekt de lezer mee!
In het eerste gedeelte, Begin, maakt de lezer meteen kennis met Barbara. Verzonken in gedachten en vasthoudend aan herinneringen, wacht ze op een telefoontje van haar hoogzwangere dochter Naomi. En wacht. Waarom heeft Naomi vandaag al wel naar haar schoonmoeder Tjitske gebeld en niet naar haar? Gerrit, haar man, neemt de situatie rustiger op. Als de bevalling zich uiteindelijk aankondigt, is de hele familie aanwezig bij Naomi. Bient (haar dove vriend), ouders, schoonouders, de kraamhulp. Te veel mensen in een kleine ruimte.
“Wanneer ging het mis? Niet op het moment dat het kind geboren werd, maar toen het een naam kreeg. Toen raakte de tijd ontzet.“
Hoe de geboorte, een nieuw leven, voor verbinding kan zorgen of verwijdering staat centraal in Einde. Ook het doof zijn en gebarentaal komen hier meer op de voorgrond. Het letterlijk en figuurlijk doof zijn, het niet altijd kunnen tonen of kunnen zeggen wat er gevoeld wordt. Gebaren, strelen, troosten, vernederen, haperen,… die handen zijn soms zo veelzeggend, soms ook zo stil. In de schilderijen van Cobi van Baars staan handen ook vaak centraal. Op haar webpagina kan je haar werk bekijken. Mooi hoe haar schilderkunst en haar verhaal met elkaar verweven zijn.
In Einde gebeurt het afscheid nemen en het sterven zo sereen en eigenlijk ook zo snel. Terwijl bijna iedereen bezig is met het alledaagse en met het haasten, is er daar dat ene moment. Heel mooi en intens beschreven.
“De overgang naar nooit meer. Ik concentreer me op haar strelingen. Voel er alle liefde in die tussen ons bestaat. Altijd was. Altijd zal zijn.”
Branduren is moeilijk om onder woorden te brengen. Het is een verhaal dat je moet voelen, moet laten doordringen en laten bezinken.
“Ik kreeg de boodschap niet in gebaren verpakt, in woorden trouwens ook niet.”
(Met dank aan Uitgeverij Atlas Contact en VBK België voor het toesturen van het recensie-exemplaar)
August 19, 2020
‘Branduren’ vertelt ons het verhaal van verschillende personages. Het hele verhaal draait om Naomi en haar familie. Toch wordt dit boek niet vanuit Naomi’s perspectief geschreven. We wisselen tussen alle verschillende personages en krijgen een kijk vanuit hun perspectief.
Zo krijg je regelmatig een herhaling in het verhaal. Je leest dan dezelfde situatie vanuit verschillende perspectieven. Ik had verwacht dat dit al snel vervelend zou werken, maar ik merkte net het tegenovergestelde. Ik vond het erg intrigerend om dezelfde situatie uit een ander perspectief te lezen.
Dit is dan ook echt waar Cobi van Baars in schijnt. De schrijver-schilder karakteriseert elk personage met haar schrijfstijl. Wanneer je vanuit Bient (de dove vriend van Naomi) zijn perspectief leest, voel je als het ware wat het zou zijn om doof te zijn. van Baars zet hier een knap stukje schrijverskunst neer.
Het verhaal is duidelijk gestructureerd en in twee delen opgesplitst: het begin van leven en het eind. Het perspectief springt ook telkens mooi op het einde van elk hoofdstuk tussen de verschillende personages, alsof je een estafette aan het bekijken bent.
Toch voelde de schrijfstijl soms net wat te stijf aan. Het leek wel alsof de auteur op sommige momenten haar cursus stijltechnieken erbij nam en de regeltjes letterlijk toepaste. Hoewel ik dit gevoel een aantal keer kreeg in deze roman, overheerste het niet en ervaarde ik het niet als storend.
Al bij al is Branduren een erg mooi geschreven boek. Je leest het in een ruk uit en laat je even nazinderen. van Baars is een getalenteerd schrijfster en weet als geen ander emoties neer te pennen.
Bedankt aan De Club van Echte Lezers voor het opsturen van dit vooruit-exemplaar.
Zo krijg je regelmatig een herhaling in het verhaal. Je leest dan dezelfde situatie vanuit verschillende perspectieven. Ik had verwacht dat dit al snel vervelend zou werken, maar ik merkte net het tegenovergestelde. Ik vond het erg intrigerend om dezelfde situatie uit een ander perspectief te lezen.
Dit is dan ook echt waar Cobi van Baars in schijnt. De schrijver-schilder karakteriseert elk personage met haar schrijfstijl. Wanneer je vanuit Bient (de dove vriend van Naomi) zijn perspectief leest, voel je als het ware wat het zou zijn om doof te zijn. van Baars zet hier een knap stukje schrijverskunst neer.
Het verhaal is duidelijk gestructureerd en in twee delen opgesplitst: het begin van leven en het eind. Het perspectief springt ook telkens mooi op het einde van elk hoofdstuk tussen de verschillende personages, alsof je een estafette aan het bekijken bent.
Toch voelde de schrijfstijl soms net wat te stijf aan. Het leek wel alsof de auteur op sommige momenten haar cursus stijltechnieken erbij nam en de regeltjes letterlijk toepaste. Hoewel ik dit gevoel een aantal keer kreeg in deze roman, overheerste het niet en ervaarde ik het niet als storend.
Al bij al is Branduren een erg mooi geschreven boek. Je leest het in een ruk uit en laat je even nazinderen. van Baars is een getalenteerd schrijfster en weet als geen ander emoties neer te pennen.
Bedankt aan De Club van Echte Lezers voor het opsturen van dit vooruit-exemplaar.
April 19, 2021
Branduren is een boek over taal en over communicatie, en over miscommunicatie. Als Naomi en Bient (die doof is) hun kind krijgen zijn ouders en schoonouders bij de bevalling aanwezig, in een veel te kleine ruimte, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Het schuurt, is ongemakkelijk en er is gene. Dit moet wel op alle fronten verkeerd gaan. En dat doet het ook. Het tweede deel van het boek gaat over sterven, hoe mensen uit elkaar, voor zich hun positities hebben ingenomen, elkaar voor het blok zetten, dwingend zijn.
Branduren bestaat uit twee grote hoofdstukken, Begin en Einde. Geboorte en dood. De auteur belicht telkens eenzelfde situatie vanuit de verschillende personages. Een ander perspectief, andere waarnemingen, andere gevoelens. Door deze vertelstijl heeft Branduren veel diepgang en krijgt de lezer een bijzonder goed inzicht in de gedachtengang van de familieleden. Als de bevalling zich uiteindelijk aankondigt, is de hele familie aanwezig bij Naomi. Bient (haar dove vriend), ouders, schoonouders, de kraamhulp. Te veel mensen in een kleine ruimte.
Hoe de geboorte, een nieuw leven, voor verbinding kan zorgen of verwijdering staat centraal in Einde. Ook het doof zijn en gebarentaal komen hier meer op de voorgrond. Het letterlijk en figuurlijk doof zijn, het niet altijd kunnen tonen of kunnen zeggen wat er gevoeld wordt.
Al bij al is Branduren een erg mooi geschreven boek. Je leest het in een ruk uit en laat je even nazinderen.
Branduren bestaat uit twee grote hoofdstukken, Begin en Einde. Geboorte en dood. De auteur belicht telkens eenzelfde situatie vanuit de verschillende personages. Een ander perspectief, andere waarnemingen, andere gevoelens. Door deze vertelstijl heeft Branduren veel diepgang en krijgt de lezer een bijzonder goed inzicht in de gedachtengang van de familieleden. Als de bevalling zich uiteindelijk aankondigt, is de hele familie aanwezig bij Naomi. Bient (haar dove vriend), ouders, schoonouders, de kraamhulp. Te veel mensen in een kleine ruimte.
Hoe de geboorte, een nieuw leven, voor verbinding kan zorgen of verwijdering staat centraal in Einde. Ook het doof zijn en gebarentaal komen hier meer op de voorgrond. Het letterlijk en figuurlijk doof zijn, het niet altijd kunnen tonen of kunnen zeggen wat er gevoeld wordt.
Al bij al is Branduren een erg mooi geschreven boek. Je leest het in een ruk uit en laat je even nazinderen.
March 25, 2024
Wanneer de hoogzwangere Naomi beslist om de ganse familie deel te maken van de geboorte van haar eerste kind, had ze nooit kunnen verwachten dat deze ingrijpende gebeurtenis zoveel verandering teweeg kon brengen. De te kleine ruimte, gesponnen rond de herinneringen van vroeger. Teveel. Teveel van alles. Geheimen komen bovendrijven, irritaties steken de kop op en de kwetsbaarheid wordt iedereen teveel. Het begin van een leven, maar het einde van zoveel meer.
Branduren wordt verteld door de ganse familie. Elk familielid komt beurtelings aan bod en elk nieuw hoofdstuk wordt stevig met het vorige verweven. Cobi Van Baars duidelijke, korte zinnen zitten bomvol kracht en gevoel. Haar beeldende, haast filmische manier van schrijven laten je tot diep in het verhaal doordringen en meebeleven.
Branduren is een echte page-turner vol krachtige en aangrijpende emoties. Een tikkeltje humor, maar vooral hard, heftig, aangrijpend en rauw. De dramatische en intieme wendingen geven je stof tot nadenken en laten je vaak even achter in totale stilte.
Het verhaal mag dan wel klein gehouden zijn, maar net daarin zit zijn kracht en zijn schoonheid. Geen emotie wordt vermeden, geen hindernis uit de weg gegaan. Elk woord, elke zin is doordrongen van gevoel dat je raakt tot diep in je binnenste.
Branduren, onmogelijk om niet te voelen. Onmogelijk om niet te lezen.
Branduren wordt verteld door de ganse familie. Elk familielid komt beurtelings aan bod en elk nieuw hoofdstuk wordt stevig met het vorige verweven. Cobi Van Baars duidelijke, korte zinnen zitten bomvol kracht en gevoel. Haar beeldende, haast filmische manier van schrijven laten je tot diep in het verhaal doordringen en meebeleven.
Branduren is een echte page-turner vol krachtige en aangrijpende emoties. Een tikkeltje humor, maar vooral hard, heftig, aangrijpend en rauw. De dramatische en intieme wendingen geven je stof tot nadenken en laten je vaak even achter in totale stilte.
Het verhaal mag dan wel klein gehouden zijn, maar net daarin zit zijn kracht en zijn schoonheid. Geen emotie wordt vermeden, geen hindernis uit de weg gegaan. Elk woord, elke zin is doordrongen van gevoel dat je raakt tot diep in je binnenste.
Branduren, onmogelijk om niet te voelen. Onmogelijk om niet te lezen.
February 6, 2022
What an impressive book! From the publisher's blurb, I was prepared for a miserable and/or sentimental read, but that wasn't the case at all. In various other books, you read an account from time to time of a birth, or there is a death scene, but in this book the birth and the death occupy a good proportion of the book. They are described compellingly; you feel that you are there, and it is like one of those hyperrealistic paintings that are sharper than a photograph.
The book also has other interesting elements. Two of the characters are deaf and the issue of cochlear implants (CIs) is explored. A few years ago, I helped supervise a PhD student who was working on software to measure the quality of communication of children with a CI, and in the course of the project there were some presentations by deaf people who saw CI as a threat to their language and culture, as well as by people with CI who were in favour of the technology. It is a difficult issue for people who are not part of that community to get their heads around, and good that this book aired the issue.
This book is powerfully emotional, without a drop of sentimentality. A compelling read!
The book also has other interesting elements. Two of the characters are deaf and the issue of cochlear implants (CIs) is explored. A few years ago, I helped supervise a PhD student who was working on software to measure the quality of communication of children with a CI, and in the course of the project there were some presentations by deaf people who saw CI as a threat to their language and culture, as well as by people with CI who were in favour of the technology. It is a difficult issue for people who are not part of that community to get their heads around, and good that this book aired the issue.
This book is powerfully emotional, without a drop of sentimentality. A compelling read!
October 12, 2025
2,5 ster DNF
Ik las eerder Vacht van deze auteur, een boek dat me echt het verhaal introk.
Hetzelfde gevoel van niet meer kunnen stoppen had ik ook in het begin van dit boek.
Maar gaandeweg begon het boek mij tegen te staan. De eindeloze herhalingen van de beschrijving van de bevalling. De zeer plastische beschrijvingen van het geslachtsdeel van Naomi. Het terugkerende conflict rond de doofheid en gebarentaal. Ik kon het gewoonweg niet meer opbrengen het laatste stuk van het boek te lezen, hoe vervelend ik het ook vind om een boek niet uit te lezen.
Ik las eerder Vacht van deze auteur, een boek dat me echt het verhaal introk.
Hetzelfde gevoel van niet meer kunnen stoppen had ik ook in het begin van dit boek.
Maar gaandeweg begon het boek mij tegen te staan. De eindeloze herhalingen van de beschrijving van de bevalling. De zeer plastische beschrijvingen van het geslachtsdeel van Naomi. Het terugkerende conflict rond de doofheid en gebarentaal. Ik kon het gewoonweg niet meer opbrengen het laatste stuk van het boek te lezen, hoe vervelend ik het ook vind om een boek niet uit te lezen.
November 8, 2020
Een heel bijzonder, verteld van uit de zes hoofdpersonen, waar dit boek over gaat. We beginnen bij een geboorte waar deze personen bij aanwezig zijn en eindigen met een palliatieve euthanasie. Een heel heftig, aangrijpend boek waarbij de emoties hoog oplopen. De liefde, het verdriet, de boosheid maar ook de onmacht worden prachtig beschreven. Je voelt je een toeschouwer, die er eigenlijk niet hoort te zijn. Een klein pareltje, waarvan ik deelgenoot was.
August 20, 2023
Een heel fijn boek dat over echte verhalen, emoties en gevoelens van echte mensen gaat. Ontroerend en moeilijk om weg te leggen tot de laatste bladzijde.
January 3, 2024
Ontroerend, de fysieke beschrijvingen van geboorte / dood / verval / trauma en rouw maken dat dit boek raakt. In één ruk uitgelezen.
January 24, 2024
Rauw boek over de intimiteit van geboorte en sterven. Over hetzelfde trauma bezien door verschillende mensen.
February 21, 2024
Een droevig boek. Het raakt me en ik vind het geen fijn boek om te lezen. De uitdrukking Les extreme se touche (misschien niet goed geschreven) is hier zeker van toepassing.
April 19, 2024
Boeiend en indringend familieverhaal belicht vanuit diverse personages. Begin (geboorte) en eind (overlijden) zijn met elkaar verbonden door trauma's en schuldgevoel.
September 10, 2024
Ongelofelijk hoe ik weer meegezogen word in het verhaal. Net alsof ik zelf onderdeel ervan wordt. En hoeveel leed kun je samenbrengen om er uiteindelijk een liefdevolle draai aan te kunnen geven.
December 25, 2025
Wauw. Onder de indruk van het verhaal. Een geboorte en een overlijden worden mooi omschreven. Alleen zou jij met je schoonouders erbij willen bevallen?
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 18, 2020
“Totale onbesmette onvoorwaardelijke liefde. Misschien is die alleen te ervaren op de grenzen van het leven. Als ballast nog niet bestaat of weer wegvalt”.
Wat zeg je over een boek die zoveel indruk heeft gemaakt dat je het moet laten bezinken voordat je er iets over kunt zeggen? Het is een boek om vooral zelf te ervaren.
De auteur is naast schrijver ook schilder en zo is de verhaaltrant ook, Cobi van Baars schildert met woorden. De schrijfstijl is poëtisch, geen woord te veel maar tussen de regels voel je de onderhuidse spanning, de woorden die niet hardop gesproken worden. Dood en geboorte hebben een groot aandeel in het boek en bovenstaand citaat geeft de fragiele scheidslijn weer.
De auteur heeft gekozen om vanuit meerdere perspectieven het verhaal in twee delen te laten vertellen. Elke persoon heeft een eigen identiteit die mede door de verhoudingen tot elkaar verbonden worden. De woorden en letters buitelen over elkaar heen maar komen samen in prachtige zinnen, elk fragment vloeit moeiteloos over in het volgende fragment.
Beide levensfasen zijn prachtig puur en ingetogen beschreven, vooral het sterfproces is een intieme schets geworden. Cobi van Baars kleurt de emoties levendig in zodat het een herkenbaar verhaal is.
Indrukwekkend verteld!
Wat zeg je over een boek die zoveel indruk heeft gemaakt dat je het moet laten bezinken voordat je er iets over kunt zeggen? Het is een boek om vooral zelf te ervaren.
De auteur is naast schrijver ook schilder en zo is de verhaaltrant ook, Cobi van Baars schildert met woorden. De schrijfstijl is poëtisch, geen woord te veel maar tussen de regels voel je de onderhuidse spanning, de woorden die niet hardop gesproken worden. Dood en geboorte hebben een groot aandeel in het boek en bovenstaand citaat geeft de fragiele scheidslijn weer.
De auteur heeft gekozen om vanuit meerdere perspectieven het verhaal in twee delen te laten vertellen. Elke persoon heeft een eigen identiteit die mede door de verhoudingen tot elkaar verbonden worden. De woorden en letters buitelen over elkaar heen maar komen samen in prachtige zinnen, elk fragment vloeit moeiteloos over in het volgende fragment.
Beide levensfasen zijn prachtig puur en ingetogen beschreven, vooral het sterfproces is een intieme schets geworden. Cobi van Baars kleurt de emoties levendig in zodat het een herkenbaar verhaal is.
Indrukwekkend verteld!
October 2, 2020
Branduren - Cobi van Baars (Atlas Contact)
''Branduren'' van Cobi van Baars beschrijft een geboortedag en een sterfdag.
Twee gebeurtenissen waarbij Naomi's familie samenkomt in een te kleine ruimte. Uren waarin groot en klein leed door elkaar lopen en de toch al moeizame verstandhouding zwaar onder druk komt te staan.
In beeldende, indringende en tegelijk ingehouden taal weet Cobi van Baars de onderstromen van het menselijk gemoed te schetsen en haarfijn bloot te leggen welke psychologische mechanismen er binnen een familie werken. Zo weet ze een universum op te roepen waarin je wil blijven maar tegelijk uit wil verdwijnen, even onontkoombaar als het leven zelf.
De cover is mooi door de rook die langs het boek lijkt te glijden, ook de titel is goed gekozen want er zit meer dan een betekenis achter deze titel Branduren.
Meerdere personages worden aan ons voorgesteld met als rode draad Naomi. Twee delen, begin en einde met korte maar krachtige hoofdstukken die ons een kijkje geven hoe het personages aan het woord de dingen ervaren heeft en wat die persoon denkt.
‘Denken aan Naomi. Herinneren.
Ik herinner me de keer dat ik hier stond met Naomi in mijn armen. We stonden wel vaker voor dit raam, maar die ene keer herinner ik me helder, compleet.’
‘Naomi is van na de brand, van haar bestaat alles nog.’ en daarmee is de toon meteen gezet, mondjesmaat kom je dus te weten waar die titel nu vandaan komt. Dit is een emotioneel boek dat de veerkrachtigheid van mensen weergeeft en de kracht van pijn, verdriet, vreugde,... in een familie weergeeft.
Dankzij de schrijfstijl van Cobi van Baars blijft het boek ondanks zijn zwaarte toch luchtig genoeg aanvoelen. De auteur schuwt de kern van haar verhaal absoluut niet maar door af en toe een spatje humor komt het boek nog meer tot zijn recht.
‘Ik haal diep adem en keer me langzaam om. Blauwe ogen, grijs krulhaar dat wijd uitstaat. Ze is naar de kapper geweest. Zij wel. ‘Oh, hai, dag Tjitske.’’
Het boek toont met een erg duidelijk beeld aan dat familiebanden geen garantie zijn om opgenomen te worden in een familie of zorgt voor dat familiegevoel en dat familiebanden ook garant staan voor complete onbaatzuchtigheid wanneer het eigenlijk schreeuwt om egoïsme.
Ik ben enorm genoten van dit boek, ik hou ook echt van deze manier van schrijven en vertellen. Lees het boek en laat het even bezinken, laat het kippenvel wegtrekken en geniet van dit knap staaltje schijven.
''Branduren'' van Cobi van Baars beschrijft een geboortedag en een sterfdag.
Twee gebeurtenissen waarbij Naomi's familie samenkomt in een te kleine ruimte. Uren waarin groot en klein leed door elkaar lopen en de toch al moeizame verstandhouding zwaar onder druk komt te staan.
In beeldende, indringende en tegelijk ingehouden taal weet Cobi van Baars de onderstromen van het menselijk gemoed te schetsen en haarfijn bloot te leggen welke psychologische mechanismen er binnen een familie werken. Zo weet ze een universum op te roepen waarin je wil blijven maar tegelijk uit wil verdwijnen, even onontkoombaar als het leven zelf.
De cover is mooi door de rook die langs het boek lijkt te glijden, ook de titel is goed gekozen want er zit meer dan een betekenis achter deze titel Branduren.
Meerdere personages worden aan ons voorgesteld met als rode draad Naomi. Twee delen, begin en einde met korte maar krachtige hoofdstukken die ons een kijkje geven hoe het personages aan het woord de dingen ervaren heeft en wat die persoon denkt.
‘Denken aan Naomi. Herinneren.
Ik herinner me de keer dat ik hier stond met Naomi in mijn armen. We stonden wel vaker voor dit raam, maar die ene keer herinner ik me helder, compleet.’
‘Naomi is van na de brand, van haar bestaat alles nog.’ en daarmee is de toon meteen gezet, mondjesmaat kom je dus te weten waar die titel nu vandaan komt. Dit is een emotioneel boek dat de veerkrachtigheid van mensen weergeeft en de kracht van pijn, verdriet, vreugde,... in een familie weergeeft.
Dankzij de schrijfstijl van Cobi van Baars blijft het boek ondanks zijn zwaarte toch luchtig genoeg aanvoelen. De auteur schuwt de kern van haar verhaal absoluut niet maar door af en toe een spatje humor komt het boek nog meer tot zijn recht.
‘Ik haal diep adem en keer me langzaam om. Blauwe ogen, grijs krulhaar dat wijd uitstaat. Ze is naar de kapper geweest. Zij wel. ‘Oh, hai, dag Tjitske.’’
Het boek toont met een erg duidelijk beeld aan dat familiebanden geen garantie zijn om opgenomen te worden in een familie of zorgt voor dat familiegevoel en dat familiebanden ook garant staan voor complete onbaatzuchtigheid wanneer het eigenlijk schreeuwt om egoïsme.
Ik ben enorm genoten van dit boek, ik hou ook echt van deze manier van schrijven en vertellen. Lees het boek en laat het even bezinken, laat het kippenvel wegtrekken en geniet van dit knap staaltje schijven.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews