سه رنگ: غذانوشت‌های سفر ایتالیا

by منصور ضابطیان

Genres: Travelogue, Travel, Nonfiction

192 pages, Paperback

First published January 1, 2020

Reviews

[Behin]

منصور ضابطیان بازم منو نا امید نکرد😁
دمش گرم واقعا
این کتابو در حین انتظار تو مطب دکتر خوندم و واقعا لذت بردم:)
این تایمی که اینو خوندم میتونست برام وحشتناک باشه
این تایم میتونست با صدا ی overdramatic تلویزیون مطب سرم درد بگیره و حوصلم سر بره
ولی به جای انتظار اینو خوندم و واقعا گذشت چند ساعتو متوجه نشدم، به جاش با منصور جان تو ایتالیا پیتزا میخوردم و درباره اسپاگتی فکت جدید یاد گرفتم🗿
به این فک کردم وقتی خوندن سفرنامه ایتالیا انقدددد خوش میگذره دیگه وقتی خودت اونجایی چجوریه!!!
همین دیگه
چون فعلا تو امتحانام، نمیتونم زیاد کتاب بخونم، خوندن این روحمو جلا داد و خشتگیم واقعا در رفت:)))

[سـارا]

سه رنگ بنظرم بهترین سفرنامه‌ی منصور ضابطیان در کنار سباستین و چای نعناست. پر از تنوع و با کلی اطلاعات جذاب از انواع غذاهای ایتالیایی، تاریخچه شون و البته کلی روایت جالب درباره‌ی خود ایتالیا و شهرهای نسبتا مشهورش.
بعد از بی زمستان که زیاد نتونست دلم رو بدست بیاره، سه رنگ تجربه‌ی بی‌نظیر و فوق العاده‌ای بود :)

[Rozhan Sadeghi]

تو سفرهایی که رفتم و وقت هایی که با آدم ها گذروندم، همیشه یکی از هایلایت ها و کوالیتی تایم ها موقعی بوده که باهم غذا پختیم و بعدش باهم سر میز نشستیم. نمیدونم این پروسه غذا درست کردن چه خاصیتی داره که یخ آدما رو باز میکنه و همون پای گاز، سفره دلشونو واسه هم باز میکنن. و به همین دلیل عمیقا باور دارم که تقریبا هیچ چیزی آدمارو اندازه باهم آشپزی کردن به همدیگه نزدیک نمیکنه.
از اونجایی که یکی از مهم ترین ویژگی های سفرنامه های ضابطیان تو این سال ها، مردم کشورهای متفاوت و نزدیک شدن به اونها بوده، انتخاب موضوع غذا اونم از نوع ایتالیاییش بهونه خوبی برای بیشتر بسط دادن این موضوع بود.
مثل بقیه سفرنامه هاش با همون زبون ساده خودش از مردم ایتالیا، غذاهاشون، رسم و رسومات و فرهنگشون و افسانه ها و خرافات پشت باورهاشون میگه.
مهارت خود منصور ضابطیان به کنار، چون خودم چندتا دوست ایتالیایی دارم و اصولا فرهنگشون و خیلی دوست دارم (که بی شباهت هم به فرهنگ خودمون نیست!) لذت خوندنش برام دوچندان شد.
اینم سهم ما از سفر نوروزی ۱۴۰۰:)

[Mohy_p]

برای منی که سفرنامه ها رو دوست دارم غذای خوشمزه خوردن رو یک تفریح میدونم این کتاب و ایده سفر ضابطیان جالب و لذت بخش بود

بعد خوندن هر بخش یه سر به اینستا میزدم و هشتگ غذا ایتالیایی که توش صحبت شده بود و سرچ میکردم تا دقیقتر ببینمشون
( و چه کار خوبی بود به شما هم پیشنهاد میکنم انجامش بدین)

بخش ریزوتو با طمع کشک و بادمجان خیلی حال و هوای قشنگی داشت (دوست داشتم همچین دورهمی رو تجربه کنم )
و اینکه دوست دارم پاستا کربونارا رو امتحان کنم ی بار تو خونه

تو یکی از سخت ترین امتحانای ترمم بودم وقتی که شروع کردم به خوندمش ، بعد از خوندن هر فصل از امتحانم یه بخش از این کتاب و به خودم جایزه می دادم
اخ از دست این کتابا که تو اینجور مواقع حال ادم و خوب می کنن و انرژی دوباره میدن
(بعد از دیدن نمره همین امتحانم باز نیاز داشتم به حال خوب ، پس کتاب رو تمام کردم 😅)

[Bahar]

به قول شاعر گفتنی "ما فقط بهر تماشای جهان آمده‌ایم"🚬🥲 فعلا از این کتابای قشنگ می‌خونم تا کی بشه که خودم بتونم این جاها رو ببینم.🚶‍♀️

[Alireza]

من این کتاب رو بیشتر از مارکوپلو و مارک‌دو‌پلو دوست داشتم و به نظرم بعد از چند مورد تجربه قبلی، به یه بالانس خوبی در شکل روایت و همچنین صفحه‌بندی و انتخاب تصاویر رسیدن (ضعف این موارد توی کتاب‌های اول و دوم ایشون خیلی به چشم میومد). البته شاید یه سری افراد کتاب‌های مراکش و کوبای ایشون رو بیشتر دوست داشته باشن چون یه روایت پیوسته و کاملی از سفر رو دارن ولی این کتاب هم خیلی به دل من نشست و موضوع غذا اونم توی فرهنگ ایتالیایی واقعا موضوع نابی بود
در کل بخوام بگم کتاب حال خوب‌کنی بودش، دمشون گرم.

[Yasamanv]

به نظرم تا الان سه رنگ بهترین کتابیه که منصور ضابطیان نوشته.
اگه میخوایید این کتابو بخونید یادتون باشه خوراکی دم دستتون باشه چون قراره با هر صفحه ای که میخونید گشنه بشید :)

[Nastaran]

۴.۵✨
این کتاب درمورد تمام چیزهاییه که دوستشون دارم. سفر، غذا، آشپزی، خاطرات و ماجراهای شنیدنی و جالب، فرهنگ‌های مختلف، افسانه‌های دوست‌داشتنی و و و...
خوندنش خیلی لذت‌بخش بود.

[Hediyeh🎁]

این کتاب پر بود از عطر و مزه و زیبایی.اولین تجربه سفرنامه خوانی و نمیتونم بیان کنم که چقدرررر عاشق این کتاب شدم
منصور ضابطیان توی این کتاب از سفر ایتالیا برامون میگه ولی تمرکزش توی این کتاب روی غذاها و خوراکی های ایتالیاییه که اگر مثل من عاشق غذا باشید،این کتاب خیلی بهتون میچسبه

[Cheeman Validi]

خیلییییی زیااااد چسبید این کتابِ خوشمزه ی آقای ضابطیان، از مابقی سفرنامه هاشون خیلی بیشتر به دلم نشست.:) هر چند که بقیه شونم عالین.
ی جاهایش واقععععععن گُشنم شد، :)))
کلی فَکتای جالب راجع ب محصول و خوراکیاو آدماو جاهای مشهور ایتالیا داشت ک بسسسی دل انگیز بود.
جِنِرالی، حالی بسیار قشنگی داشت خوندن؛)

[Kimia in Wonderland]

اگه کتابی می‌تونست خوشمزه باشه، می‌شد "سه رنگ"..!

[Roya]

3.5 ⭐️
خیلی کتاب بی‌رحمانه‌ای بود😭
من واقعا با خوندنش گرسنه‌م میشد و حس می‌کردم که اگر الان انواع غذاهای ایتالیایی رو امتحان نکنم، کوشته خواهم شد🚶‍♀️
امروز عصر حتما باید برم یه پاناچیکا با نون فوکاچیا بخورم تا بتونم به زندگی ادامه بدم✨️

[Fatemeh Nazari]

امتیاز دادن به کتاب‌های ضابطیان برام سخت شده. خاطراتش شیرینن و جوری تعریف می‌کنه انگار که اونجایی و تجربه‌ش کردی ولی در عوض ادبیاتش (که نمی‌دونم چرا تو این کتابش بیشتر به چشمم اومد) اصلا شبیه ادبیات یک کتاب نیست. انگار که داری یه وبلاگ می‌خونی. شاید نیاز داره کمی ادیبانه‌تر نوشته شه. انگار هر کتابش داره عامی و عامی‌تر می‌شه و از کسی که خودش روزگاری روزنامه‌نگار بوده خیلی بعیده.
با این حال، خاطراتش خیلی دلچسبن. کتابش جوری نیست که حس کنی داری کتاب جدی می‌خونی. یه جور استراحته در پروسه کتابخوانی.
انتقاد همیشگی من به کتاب و مخصوصا این کتاب سیاه و سفید بودن عکس‌هاست. کتابی که درباره غذاست باید عکس‌های رنگی داشته باشه که بیشتر حس بشه.
یه بخش‌هایی هم اصلا ربطی به غذا نداشت. صرفا نویسنده تلاش کرده بود یه خاطره جالب رو تو کتابش بگنجونه. که به نظر من کارِ خوبی نبود و یک دستی موضوع کتاب رو از میان برده بود.
در کل دو کتاب اخیر ضابطیان باعث شدن کمتر به خوندن سفرنامه‌هاش ترغیب شم با وجود اینکه شخص آقای ضابطیان رو عمیقا دوست دارم.
جدا از انتقادهام، تنها سفرنامه‌هایی که به خاطر شیرینی خاطراتش باعث می‌شن دلم بخواد همین الان چمدون ببندم و برم به مقصد ناکجاآباد همین سفرنامه‌های منصور ضابطیان هستن! حتی همین کتابِ آخرش که درمورد غذا بود.

[Maryam]

آدمی میتونه دلتنگ مکان‌هایی بشه که هرگز نرفته، ولی با خوندن تصورش کرده یا حتی برای لحظه‌‌ای خیلی شفاف حس کرده دقیقاً در اون نقطه و موقعیت جغرافیایی قرار داره و میبینه که همه‌جا زندگی در جریانه و اصلاً به خودش در یک خونه و یک خیابون محدود نمیشه. لحظه به لحظه آدمها در سراسر جهان به هزاران شیوه‌ی مختلف زندگی می‌کنن و یه عالمه داستان و تجربه که اتفاق می‌افته و ما فقط میتونیم قسمتی ازش رو ببینیم یا بخونیم که همین هم غنیمته و دلنشین.

اثری پُر از غذا، مزه، رنگ و قشنگی مربوط به ایتالیا، خاستگاهِ خیلی از غذا‌ها و مزه‌های مهم، توصیف آدمهای جالب و مکان‌های زیبا که باعث میشه صمیمت و آشناییِ بعضاً واقعی رو حس کنین و همسفر بشین با نویسنده‌ی کتاب بین کوچه پس کوچه‌های بعضی‌ شهرها، از چند مهاجر ایرانی و داستان‌هاشون باخبر بشین و از همه مهمتر، از غذاها و سرگذشت اون‌ها، آدمهایی عاشقِ غذا و متعصب روی غذای کشورشون بخونین، لذت ببرین و ساعاتی از عمرتون رو خوشمزه بگذرونین*-*

[Maryam Peyrovi]

سفر به کشور مزه‌ها و اصالت.
ایتالیا را به خاطر چندین چیز دوست دارم و یکی از مهم‌ترین‌هایش، غذاهای اصیل آن است که گاهی سابقه‌ای به قدمت شهرهایشان را دارند. بنابراین، خوشحالم که این کتاب را خواندم چون احساس می‌کنم نگاه کلی‌ای که به غذای این کشور (cuisine) داشتم، بهتر و کامل‌تر شده و بیشتر عاشقش شده‌ام.
از دلایلی که باعث شد یک ستاره کمتر بدهم، کوتاه بودن هر بخش بود که باعث می‌شد تمرکز کافی روی ماجراها و غذاها نداشته باشم و سریع ذهنم آن را کنار بگذارد. دلیل بعدی، به‌هم‌ریختگی و سرعت جابجایی در شهرهای ایتالیا بود. شاید اگر در ابتدای کتاب، نقشه‌ی ساده‌ای از مسیر سفری که نویسنده طی کرده است، قرار داده می‌شد، ذهنم منسجم‌تر کتاب را می‌خواند.
در کل که سفرنامه‌های آقای ضابطیان همیشه لذت‌بخش و پر از غافلگیری‌اند.

[WrittenbySahra]

برای کسی که عاشق غذاست و ایتالیا، چه چیزی می‌تونه بهتر از خوندن یه سفرنوشت تماما خوشمزه راجع به غذاهای ایتالیایی باشه؟
در لذت بردن از نحوه‌ی روایت ضابطیان که شکی نیست، ولی چیزی که اخیرا اذیتم می‌کنه توی کتاب‌هاش یکسری نقدها و نظرات کاملا شخصی و سیاسی ایشونه که ریز به ریز در لابلای کتاب‌هاش جا گرفته. البته اونقدر کارشناس نیستم که بدونم سفرنوشت‌ها، برای نگاشته شدن دستور العمل خاصی دارن یا نه، ولی این مسئله توی ذوقم می‌زنه و وسط هیجاناتم یه لحظه سکته ایجاد می‌شه. ریتم رو از دست می‌دم و بخاطر اون مقایسه‌هایی که گاها رخ می‌ده بین ایران و کشور مذکور، غم شدیدی توی قلبم احساس می‌کنم.
با این حال، من کل مدت خوندن سه رنگ، میتونستم بوی غذاهای مختلف ایتالیا رو استشمام و تصورشون کنم و فکر کنم برای یه خوانش تابستونی انتخاب کاملا مناسبی بود.

[Hani.mnt]

ایتالیا ایتالیااااااا🇮🇹🍕
خوندن سفرنامه یه جون به جونام اضافه می‌کنه، مخصوصا اگه با عکسای مستند همراه باشه ^^

[Asma Shirazi]

با خواندن این کتاب فقط گرسنم شد،کتاب رو توی مسافرت از شهر کتاب محمود آباد خریدم
کتاب رو خیلی دوستش داشتم،همونطور که غذارو خیلی دوست دارم،
آقای ضابطیان و سفرنامه هاشون برای من میرزاقاسمی هستن و تمام.

[Ayda Books]

این چهارمین کتابی بود که از آقای منصور ضابطیان خوندم
و بین کتابای قبلی که خوندم این برام رتبه ی دوم رو داشت
علاقه ام به ایتالیا و غذاهاش باعث شد خیلی بیشتر از این کتاب لذت ببرم :)

[Leyla]

سفرنامه یکی از ژانرهای موردعلاقه‌ی من و منصور ضابطیان از نویسنده‌های محبوب منه، اما چیزی که این کتاب رو برای من عزیز کرده و باعث شده بهش ۵ ستاره بدم خیلی شخصی تره.
من پارسال پاییز دو نسخه ازین کتاب رو خریدم، یکیش رو توی یکی از سفرهامون به اصفهان به یه دوست عزیز سفردوستی هدیه‌ش دادم و کتاب خودم نزدیک به ۹ماه موند توی کتابخونه تا چند روز قبل از شروع جنگ ۱۲ روزه.
توی دورانی که غم و اضطراب به نهایت خودش رسیده بود و من حتی حوصله‌ی خودم رو هم نداشتم و تمام وقتم توی خواب و اخبار خلاصه میشد، این کتاب همراه من بود. نثر روان و صمیمیش و ادبیات دوستانه‌‌اش که به راحتی و بدون هیچ فشاری خونده میشد، چراغ مطالعه‌ی منو روشن نگه داشته بود.
سه‌رنگ با روایت‌های دوست داشتنیش، معرفی غذاهای خوشمزه‌اش، دستور پخت‌های جذابش و اطلاعات غذایی و تاریخی فوق‌العادش منو به زندگی وصل کرده بود و برای دقایقی هم که شده منو از وسط جنگ و دود و انفجار میکَند و میبرد تو کوچه پس کوچه‌های تاریخی ناپل و میدون آکنده از عطر لیموی آمالفی.

پ.ن: طراحی جلد این کتاب واقعا بهترین طراحی رو توی کتاب‌های آقای ضابطیان و یکی از بهترین‌ها توی تمام کتاب‌هایی که تا به حال خوندم رو داره.

[Hamid]

یک کتاب خوش خوان دیگه از منصور ضابطیان که البته اینبار سفرنامه ایتالیا رنگ و بوی غذا داره و بیشتر سعی شده خاطرات غذایی سفر رو بگه. انصافا اینقدر خوب و خوشمزه تعریف میکنه از غذاها که ادم دوست داره اونجا باشه و بخوره

[Shiva Mr]

سفرنامه ایی گیرا و خوشمزه با کمی چاشنی طنز بود.

[Mahta]

طبق معمول. ساده، روان و گیرا. انگار مخصوص آدمای بی‌تمرکز نوشته شده. انقد راحت با متن همراه میشی که کتاب در عرض ۲ ساعت تمومه. به نظرم بی انصافیه که با کتابهای دیگه‌ی نویسنده مقایسه بشه. بله، اون حس سفر کردن و معاشرت با غریبه‌ها رو مثل کتاب‌های قبل رو به آدم نمیده اما اسمش روشه: غذانوشت.

[Mohsen Karimi]

من هم عاشق ایتالیا هستم. نمیدونم چرا 😉

[Kosar]

پایان خوانش: ۱۴۰۱/۰۱/۰۳
برای منی که برنامه سفر عیدم جور نشده بود و از طرفی هم بینهایت عاشق آشپزی‌ام، بهترین انتخاب برای این روزها بود. در دل ایتالیا و از وسط رستوران‌هایی که بوی پیتزا و اسپاگتیشون کل خیابون رو برداشته سفر کردم و بوی پنیرها رو حتی از همین تهران هم تونستم بشنوم.

[Farzad Haghighat]

کتاب معمولی است و به نسبت بقیه سفرنامه های نویسنده چندان تعریفی نداره. موضوعی که برای این سفر انتخاب کرده تا به قول خودش نخ تسبیح روایت های کتاب باشه (غذا) به سبک سفر نویسنده نمی خورد و متاسفانه پایین تر از انتظار هست. از اون سرخوشی و بازیگوشی همیشگی منصور در کتاب خبری نیست و خیلی برنامه ریزی و فرموله شده به نظر می رسه که جذابیتش رو حداقل برای من کمتر می کنه.

[Eli]

سفرنامه‌های منصور ضابطیان، به‌شدت گیرا و خواندنی هستند. آقای ضابطیان در ابتدای سفر به ایتالیا در کانال خود نوشتند: "این یک سفرنامه غذاییست که وقتی چاپ شود شکموها از آن لذت بیشتری خواهند برد." اما برای آدمی چون من که شکمو نیستم هم مثل باقی کتاب‌هاشون، این کتاب لذت خود را داشت و کجا بهتر از ایتالیا!
در نثر روان با لحن شوخ‌طبع خود نویسنده‌ی کتاب، علاوه بر توضیح و تفسیر غذاهای ایتالیایی، شما را عاشق مناطق و شهرهای کمتر شناخته شده‌ی ایتالیا می‌کند. من یکی بعد خوندن کتاب نیازمند عبور از جاده‌ی سالرنو و گذراندن روزهای پی در پی لیمویی در آمالفی شدم.
در زمان کمی که این کتاب خوانده می‌شود، سرشار از حس خوب می‌شوید. بی شک :))



- و اینکه یک‌سری ویدیو از سفر ایتالیا، در کانال تلگرامی آقای ضابطیان وجود دارد که در کتاب به بیشتر آن‌ها پرداخته نشده است؛ پیشنهاد می‌شود.

[Maryam M.Gh]

نه زیاد دوسش نداشتم!
بعضی داستان ها رو هم انگار به زور به غذا ربط داده بود :)

[Reihan]

خیلی روان بود مثل بقیه کارهای آقای ضابطیان. خوندنش تجربه جالب و لذت بخشی بود. فقط بخش اسپاگتیش به نظرم کم بود. :(

[Alireza Azadi]

سفرنامه‌ی خوندنی‌ای بود هرچند که به‌نظرم ظرافت بیشتری میتونست به خرج بده و نکته‌بین تر باشه؛ با این حال خوندنش تجربه‌ی خوبیه.