What do you think?
Rate this book
Pudło. Opowieści z polskich więzień
PRZEJMUJĄCY PORTRET POLSKIEJ ODSIADKI
W Polsce jest sto dwadzieścia jednostek penitencjarnych – zakładów karnych i aresztów śledczych. Zwieńczone drutem kolczastym mury pną się do nieba w centrach miast, wyrastają na przedmieściach, górują nad miasteczkami. Statystyczny osadzony w polskim więzieniu jest mężczyzną. Odbywa karę za przestępstwo przeciwko mieniu, najczęściej za kradzież z włamaniem. Wyrok – od trzech do pięciu lat.
Najpierw przechodzi się przez bramę, która strasznie trzeszczy. To trzeszczenie zapamiętuje się do końca życia – mówi Robert. Edward ubolewa, że prawdziwych gitów już nie ma. Tomasz w tym samym roku został ojcem i zabił człowieka. Wszyscy musieli nauczyć się żyć więzieniu. A to inne życie niż tamto na zewnątrz.
Nina Olszewska rozmawia z ludźmi, dla których świat zatrzymał się na krócej lub dłużej. Ich dzieci rosną, zaczynają i kończą szkoły, bliscy rodzą się i umierają – lub zapominają. Statystyki mówią, że mniej więcej połowa tu wróci. Trudno uwierzyć, że tak im nie po drodze z wolnością, że dobrze im za tym murem. A jeśli nie dobrze, to jak?
W Polsce jest sto dwadzieścia jednostek penitencjarnych – zakładów karnych i aresztów śledczych. Zwieńczone drutem kolczastym mury pną się do nieba w centrach miast, wyrastają na przedmieściach, górują nad miasteczkami. Statystyczny osadzony w polskim więzieniu jest mężczyzną. Odbywa karę za przestępstwo przeciwko mieniu, najczęściej za kradzież z włamaniem. Wyrok – od trzech do pięciu lat.
Najpierw przechodzi się przez bramę, która strasznie trzeszczy. To trzeszczenie zapamiętuje się do końca życia – mówi Robert. Edward ubolewa, że prawdziwych gitów już nie ma. Tomasz w tym samym roku został ojcem i zabił człowieka. Wszyscy musieli nauczyć się żyć więzieniu. A to inne życie niż tamto na zewnątrz.
Nina Olszewska rozmawia z ludźmi, dla których świat zatrzymał się na krócej lub dłużej. Ich dzieci rosną, zaczynają i kończą szkoły, bliscy rodzą się i umierają – lub zapominają. Statystyki mówią, że mniej więcej połowa tu wróci. Trudno uwierzyć, że tak im nie po drodze z wolnością, że dobrze im za tym murem. A jeśli nie dobrze, to jak?
Audiobook
First published May 20, 2020
74 people are currently reading
1905 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 471 reviews
September 16, 2022
Mam w sobie taki lęk, że kiedyś przez przypadek popełnię przestępstwo i trafię do więzienia. Teraz boję się trochę mniej :)
June 14, 2022
Mnogość tematów i ilość osób, których historie autorka chciała zawrzeć w książce nie wpłynęły dobrze na całokształt. Odbieram tę pozycję jako chaotyczną i brak było mi w niej pogłębienia tematów — wolałabym, aby pisarka skupiła się na jednym aspekcie zamiast oddawać głos skazanym, opowiadać o administracji i braku wsparcia ze strony rządu na raz.
July 10, 2022
Trochę za dużo i trochę zbyt chaotycznie- wyszedł z tego taki trochę rozwleczony artykuł prasowy, co jakoś szczególnie mnie nie dziwi (autorka najpierw pracowała nad artykułem na temat pracy przymusowej więźniów). Wolałbym raczej skupienie się na jakimś konkretnym aspekcie związanym z tematyką więziennictwa w Polsce, a nie próbę przedstawienia ogólnego obrazu. Można przeczytać w ramach ciekawostki, bo jest po prostu „ok”, ale nie czuję, żebym skończył tę książkę bogatszy o nową wiedzę.
January 17, 2023
w tym roku reportaże beda moim ulubionym gatunkiem
August 12, 2020
"Żeby być człowiekiem, muszę to robić, muszę pamiętać". Ujął mnie ludzki wymiar tego reportażu. Po prostu.
September 23, 2020
Zaskakująco dobry reportaż. W porównaniu do innych o zbliżonej lub takiej samej tematyce wypada całkiem oryginalnie, gdyż podchodzi do sprawy z nieco innej strony. Wszystkie około więzienne reportaże, nawet "Gad" Kapusty, prędzej czy później zaczynały się opierać w jakimś stopniu na poszczególnych skazanych i ich osobistych historiach. Oczywiście nie da się pisać o więzieniach nie wspominając w ogóle o poszczególnych osadzonych, nie da się nie podać przykładów i nawiązać do poszczególnych zdarzeń z życia skazanych, ale u Olszewskiej środek ciężkości leży zupełnie gdzie indziej.
Choć początek zawiewał nudą i obawiałam się, że to znów będzie pisanie o tym samym co wszyscy, im dalej w las tym było lepiej. Olszewska bardzo przystępnie i zgrabnie opowiada o pracy skazanych, ich leczeniu podczas odbywania kary, odwiedzinach bliskich, sposobach przetrwania w zamknięciu (warsztaty, biblioteki), powrocie do społeczeństwa, jak również osobach związanych z więziennictwem (fundacje, stowarzyszenia, domy "przejściowe"). W tym reportażu możemy poznać życie w zakładzie karnym z odrobinę innej perspektywy niż zwykle. To bardzo cenne i ciekawe. Jak się okazuję w finale, który odrobinkę mnie zaskoczył, ale i wiele wyjaśnił, autorka chciała nie tylko podejść do tematu od innej strony, ale też pokazać, że osadzeni to nadal ludzie, w większości tacy sami jak my. Muszę powiedzieć, że jej się to udało.
Choć początek zawiewał nudą i obawiałam się, że to znów będzie pisanie o tym samym co wszyscy, im dalej w las tym było lepiej. Olszewska bardzo przystępnie i zgrabnie opowiada o pracy skazanych, ich leczeniu podczas odbywania kary, odwiedzinach bliskich, sposobach przetrwania w zamknięciu (warsztaty, biblioteki), powrocie do społeczeństwa, jak również osobach związanych z więziennictwem (fundacje, stowarzyszenia, domy "przejściowe"). W tym reportażu możemy poznać życie w zakładzie karnym z odrobinę innej perspektywy niż zwykle. To bardzo cenne i ciekawe. Jak się okazuję w finale, który odrobinkę mnie zaskoczył, ale i wiele wyjaśnił, autorka chciała nie tylko podejść do tematu od innej strony, ale też pokazać, że osadzeni to nadal ludzie, w większości tacy sami jak my. Muszę powiedzieć, że jej się to udało.
July 2, 2022
3.5/5 ogolnie ciekawy reportaz ale troche nuzacy w niektorych momentach
May 6, 2020
Dużo tych opowieści. Bo i osadzonych dużo, tematów nie brakuje - więzienne życie, grypsera, jedzenie, praca, książki, dzieci, rodziny, plany na "po", jeśli jakieś "po" będzie.
Nina Olszewska zgromadziła w swojej książce olbrzymi materiał i nie jest to lekka lektura, ale umożliwiająca poznanie świata, do którego nikt z nas nie chce trafić. Doceniam poświęcenie Autorki, która spędziła setki godzin na rozmowach z więźniami i więźniarkami, podziwiam to, co musiała przejść żeby się do nich dostać, zdobyć ich zaufanie (choć niekiedy zdarzają się jej przypadki "osadzonych showmanów" chętnie udzielających wywiadów i dyżurnie wysyłanych do tychże przez pracowników więzień), przejść to wszystko i spisać w reportaż, który nie grzeszy nadmiarami, w którym widać oszczędność stylu, a także - co cenne - nienachalną obecność samej narratorki.
Olszewska buduje swoją książkę na rozmowach, podsuwa nam pewne wnioski, ale nie jest to praca poświęcona krytyce systemu penitencjarnego czy jego historii. To dobrze, każdy i każda z nas znajdzie w tym reportażu coś, co go najbardziej zafascynuje i przykuje uwagę. Dla mnie takim tematem są przemiany subkultur więziennych, które w jakiś sposób korespondują ze zmianami w otaczającym nas kapitalizmie.
Nie jest to przyjemna lektura, to książka bardzo smutna, po której czuje się nieswojo i potrzebuję spaceru.
Nina Olszewska zgromadziła w swojej książce olbrzymi materiał i nie jest to lekka lektura, ale umożliwiająca poznanie świata, do którego nikt z nas nie chce trafić. Doceniam poświęcenie Autorki, która spędziła setki godzin na rozmowach z więźniami i więźniarkami, podziwiam to, co musiała przejść żeby się do nich dostać, zdobyć ich zaufanie (choć niekiedy zdarzają się jej przypadki "osadzonych showmanów" chętnie udzielających wywiadów i dyżurnie wysyłanych do tychże przez pracowników więzień), przejść to wszystko i spisać w reportaż, który nie grzeszy nadmiarami, w którym widać oszczędność stylu, a także - co cenne - nienachalną obecność samej narratorki.
Olszewska buduje swoją książkę na rozmowach, podsuwa nam pewne wnioski, ale nie jest to praca poświęcona krytyce systemu penitencjarnego czy jego historii. To dobrze, każdy i każda z nas znajdzie w tym reportażu coś, co go najbardziej zafascynuje i przykuje uwagę. Dla mnie takim tematem są przemiany subkultur więziennych, które w jakiś sposób korespondują ze zmianami w otaczającym nas kapitalizmie.
Nie jest to przyjemna lektura, to książka bardzo smutna, po której czuje się nieswojo i potrzebuję spaceru.
March 5, 2023
Reportaż dość chaotyczny za sprawą mnogości tematów ale i tak bardzo mi się podobał. Dobry na początek, nie jest to pełen obraz polskich więzień, dogłębne studium skazanych, a raczej zlepek mniej lub bardziej ciekawych historii ludzi, którzy pracują bądź odbywają karę w zakładach karnych.
March 28, 2022
Po prostu dobry reportaż. Mało faktów, bo bardziej skupia się na człowieku, więc jeśli chcecie lepiej poznać strukturę więzienną, to nie będzie dobra książka, jednak jeśli wolicie skupić się na więźniach, ich historiach i przemyśleniach, to ten reportaż będzie dobrym wyborem. Dla mnie był po prostu ok.
August 15, 2023
Doceniam empatię autorki. Pochodzenie tego rodzaju wrażliwości dla więźniów ujawnia się na końcu książki. Ale nie mogę się pozbyć wrażenia jakiejś kalki, jakiegoś uproszczenia zamkniętego w tym podejściu, jakiejś potwornej naiwności, która przy każdym kolejnym opisie bohatera-osadzonego każe autorce pisać, że był przystojny albo postawny. Książka daje wrażenie płytkiej, a wnioski - banalnych.
October 22, 2021
W niektórych momentach był to bardzo nużący reportaż. Jedne historie mnie poruszyły, a drugie wzbudziły tylko wzruszenie ramionami.
July 9, 2020
Iskra sensacji nie zapaliła się. Na szczęście. Łatwiej operować kontrowersją niż jednostajnym rytmem prozaiki życia, a za okratowanymi oknami też, czy nawet zwłaszcza, ma ono swoją specyfikę. Za nią kroczy monotonia, rytm wypracowanej codzienności, obowiązki, niepisane zasady i wydrukowane regulaminy.
Forma reporterska jest o tyle szczególna, że można wyróżnić dwie postawy autora: wystudiowaną zachowawczość i prawdziwy obiektywizm. Po zastanowieniu często można wskazać jeszcze trzecią - zawoalowana nuta wyższości, nieelegancki subiektywizm przejawiający się we wtrąceniach tam, gdzie ich nie potrzeba. Spieszę jednak i uspokajam. Nie zderzycie się tu z niechcianą sugestywnością, a obecność autorki ujawnia się w wyczuciu, biegłości i nienachalnej empatii.
Kartki „Opowieści” zadrukowane są właśnie tym - opowieściami, gdzieniegdzie dookreślonymi faktami, statystyką. To nie ocena polskiego systemu więziennictwa i polityki penitencjarnej, ani też nie polemizowanie z efektywnością resocjalizacji w zamknięciu. To nie badanie i nie diagnoza, a w większości monologi. Czasem nawet niewymagające inicjującego pytania, bo osadzeni sami opowiadają, a mają o czym. Dla niektórych to kolejna okazja do narzekania, może kontaktu z kimś z zewnątrz, kto posłucha; czasem do czynnego żalu, przestrogi.
Brak tego przytupu (może przez niektórych oczekiwanego) nie rzuca się cieniem na lekturę. Trudno się znudzić, gdy rozmówcami Niny Olszewskiej są ludzie reprezentujący obfity rzut charakterologiczny. To ta mocna strona. Skupienie się na człowieku, a przecież to temat do (nie)wyczerpania.
Olszewska nie ubarwia, nie moralizuje, nie demonizuje. Udało jej się obfitą materię przywdziać w bardzo zgrabny i spójny tekst, nieprzegadany, choć złożony z rozmów.
Forma reporterska jest o tyle szczególna, że można wyróżnić dwie postawy autora: wystudiowaną zachowawczość i prawdziwy obiektywizm. Po zastanowieniu często można wskazać jeszcze trzecią - zawoalowana nuta wyższości, nieelegancki subiektywizm przejawiający się we wtrąceniach tam, gdzie ich nie potrzeba. Spieszę jednak i uspokajam. Nie zderzycie się tu z niechcianą sugestywnością, a obecność autorki ujawnia się w wyczuciu, biegłości i nienachalnej empatii.
Kartki „Opowieści” zadrukowane są właśnie tym - opowieściami, gdzieniegdzie dookreślonymi faktami, statystyką. To nie ocena polskiego systemu więziennictwa i polityki penitencjarnej, ani też nie polemizowanie z efektywnością resocjalizacji w zamknięciu. To nie badanie i nie diagnoza, a w większości monologi. Czasem nawet niewymagające inicjującego pytania, bo osadzeni sami opowiadają, a mają o czym. Dla niektórych to kolejna okazja do narzekania, może kontaktu z kimś z zewnątrz, kto posłucha; czasem do czynnego żalu, przestrogi.
Brak tego przytupu (może przez niektórych oczekiwanego) nie rzuca się cieniem na lekturę. Trudno się znudzić, gdy rozmówcami Niny Olszewskiej są ludzie reprezentujący obfity rzut charakterologiczny. To ta mocna strona. Skupienie się na człowieku, a przecież to temat do (nie)wyczerpania.
Olszewska nie ubarwia, nie moralizuje, nie demonizuje. Udało jej się obfitą materię przywdziać w bardzo zgrabny i spójny tekst, nieprzegadany, choć złożony z rozmów.
September 16, 2020
Całkiem dobry reportaż, w dosyć spokojnym tonie, bez budzących wielkie emocje historii, trzymający się raczej codzienności.
October 8, 2022
bardzo dobry, wciągający, rzetelny i co najważniejsze ciekawy reportaż. Jestem bardzo pozytywnie nastawiona. Dowiedziałam się wielu ciekawostek i to najważniejsze! Gratulacje dla P. Niny Olszewskiej, czekam na kolejne reportaże spod jej pióra.
March 26, 2022
Dobry.
December 22, 2020
Empik Go
Czyta Kwiatkowska Monika .
Bardzo ciekawa pozycja .
O polskich więzieniach oglądałam już trochę programów ,więc z ciekawością sięgnęłam po książkę .
Byłam ciekawa ,skąd pomysł pani Niny na napisanie książki o polskim więziennictwie ,nie o tym kto za co został skazany ,ale o tym co się dzieje za kratami.
Odpowiedź na moje pytanie dostałam na samym końcu książki.
Sama książka ,bardzo ciekawie napisana ,o tym jak są traktowani więźniowie ,oni sami opowiadają o tym co robią .
Czy po wyjściu z więzienia można wrócić do normalnego życia ,czy taka osoba popełnia przestępstwo i znów wraca do więziennej celi .
Jakie mają wsparcie ,czy mogą liczyć na pomoc po wyjściu ,czy dzieci wiedzą ,gdzie są ich rodzice ?
Tego wszystkiego dowiecie się po przeczytaniu książki .
Czyta Kwiatkowska Monika .
Bardzo ciekawa pozycja .
O polskich więzieniach oglądałam już trochę programów ,więc z ciekawością sięgnęłam po książkę .
Byłam ciekawa ,skąd pomysł pani Niny na napisanie książki o polskim więziennictwie ,nie o tym kto za co został skazany ,ale o tym co się dzieje za kratami.
Odpowiedź na moje pytanie dostałam na samym końcu książki.
Sama książka ,bardzo ciekawie napisana ,o tym jak są traktowani więźniowie ,oni sami opowiadają o tym co robią .
Czy po wyjściu z więzienia można wrócić do normalnego życia ,czy taka osoba popełnia przestępstwo i znów wraca do więziennej celi .
Jakie mają wsparcie ,czy mogą liczyć na pomoc po wyjściu ,czy dzieci wiedzą ,gdzie są ich rodzice ?
Tego wszystkiego dowiecie się po przeczytaniu książki .
May 27, 2024
Spodziewałam się czegoś lepszego i o ile początek faktycznie uderzył mocno, tak im dalej, tym byłam coraz bardziej znużona. Reportaż choć pokazuje różne oblicza polskiego więziennictwa, robi to bardzo chaotycznie i próbuje dotknąć wszystkich tematów na raz, a przez to ja osobiście pogubiłam się kilka razy i dowiedziałam się po troszku u wszystkim. Wolałabym albo krótki reportaż o jednym-dwóch zagadnieniach albo rozbudowany o wszystkim, a nie takie powierzchowne ruszenie kilkunastu tematów.
Wielokrotnie nie podobały mi się rozmowy, a raczej to jak zostały przedstawione, bo odniosłam wrażenie, że odsiadka to nic takiego, nie wpływa na większość ludzi i każdemu może się zdarzyć (doby żart, serio). W kilku momentach poczułam, że autorka wybiela przewinienia rozmówców, usprawiedliwiając je: ciężkim dzieciństwem, alkoholem i czymś tam jeszcze, co było mega słabe.
Ciekawa rzecz, ale jak dla mnie mocno niedopracowana.
Wielokrotnie nie podobały mi się rozmowy, a raczej to jak zostały przedstawione, bo odniosłam wrażenie, że odsiadka to nic takiego, nie wpływa na większość ludzi i każdemu może się zdarzyć (doby żart, serio). W kilku momentach poczułam, że autorka wybiela przewinienia rozmówców, usprawiedliwiając je: ciężkim dzieciństwem, alkoholem i czymś tam jeszcze, co było mega słabe.
Ciekawa rzecz, ale jak dla mnie mocno niedopracowana.
May 18, 2020
To był naprawdę bardzo dobry i wciągający reportaż. Przedstawił wiele historii, nie tylko więźniów, ale też ich rodzin. Przybliżył realia, pokazał, że nie wszystko jest czarno-białe, że nie za każdym paragrafem stoi potwór, że wiele osób zasługuje na drugą szansę... nie spodziewałam się czegoś, co trafi we mnie tak mocno.
May 1, 2020
Każda taka książka uczy mnie empatii i innego spojrzenia.
December 23, 2024
3,5/5
Bardzo ciekawa pozycja. Tematyka jest bliska mojemu sercu, ponieważ sama uczę się o systemie penitencjarnym w Polsce. Jedyny problem stanowi długość tej książki. Poruszone zostały bardzo ważne aspekty odbywania kary pozbawienia wolności i sama książka została poprowadzona w wyważony, profesjonalny sposób, nie zapominając o szacunku do osadzonych. Jednak nie rozumiem czemu treść książki upchnięto w tak małą ilość stron. Zdecydowanie pozostawia to niedosyt i powoduje lekkie rozczarowanie.
Bardzo ciekawa pozycja. Tematyka jest bliska mojemu sercu, ponieważ sama uczę się o systemie penitencjarnym w Polsce. Jedyny problem stanowi długość tej książki. Poruszone zostały bardzo ważne aspekty odbywania kary pozbawienia wolności i sama książka została poprowadzona w wyważony, profesjonalny sposób, nie zapominając o szacunku do osadzonych. Jednak nie rozumiem czemu treść książki upchnięto w tak małą ilość stron. Zdecydowanie pozostawia to niedosyt i powoduje lekkie rozczarowanie.
Read
April 21, 2024Oficjalnie rezygnuje z challengu oceniania reportaży ❌❌
July 4, 2022
Reportaż Niny Olszewskiej to, jak sam tytuł wskazuje, opowieść o ludziach. Nie ma tu natłoku faktów, analiz, informacji statystycznych, za to jest człowiek. Autorka zasadziła tę książkę na rozmowach, ale także na własnych doświadczeniu, co bardzo fajnie powiązała w zakończeniu z treścią książki.
Olszewska przeprowadziła setki rozmów z więźniami i więźniarkami oraz pracowniczkami i pracownikami systemu penitencjarnego, poruszając szeroką gamę tematów. Nie wypytywała o powody pobytu w więzieniu, nie dociekała, co dana osoba zrobiła, a raczej skupiała się na słuchaniu. Olszewską interesuje bardziej życie za kratkami - sposoby spędzania czasu, hierarchia więzienna, posiłki, ochrona zdrowia, biblioteka, zajęcia, praca, higiena.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Olszewska przeprowadziła setki rozmów z więźniami i więźniarkami oraz pracowniczkami i pracownikami systemu penitencjarnego, poruszając szeroką gamę tematów. Nie wypytywała o powody pobytu w więzieniu, nie dociekała, co dana osoba zrobiła, a raczej skupiała się na słuchaniu. Olszewską interesuje bardziej życie za kratkami - sposoby spędzania czasu, hierarchia więzienna, posiłki, ochrona zdrowia, biblioteka, zajęcia, praca, higiena.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
February 11, 2023
ignorując fakt, że połowa więźniów była bardzo do siebie podobna oraz bez charakteru i z takimi samymi postępowania. to nie jest wina autorki. założę się, że przydzielali jej więźniów bardziej zresocjalizowanych, aby nie wyniknęły z tego reportażu żadne kontrowersje.
książka bardzo otwierająca oczy, momentami wzruszająca. pokazuje ludzi osadzonych z innej perspektywy- normalni, ludzcy, popełniający błędy, świadomi, kochający, empatyczni.
polecam zdecydowanie dla ludzi, którzy nie mieli wcześniej styczności z podobną tematyką.
książka bardzo otwierająca oczy, momentami wzruszająca. pokazuje ludzi osadzonych z innej perspektywy- normalni, ludzcy, popełniający błędy, świadomi, kochający, empatyczni.
polecam zdecydowanie dla ludzi, którzy nie mieli wcześniej styczności z podobną tematyką.
July 21, 2020
Trzy i pól. Rzetelna, nieoceniająca. Przedstawia kilka punktów widzenia i mnogość charakterów - więźniów-aniołów i więźniów-bajarzy, wreszcie więźniów kutasiarzy, wiecznie niewinnych. W zgrabny sposób przeplatana statystyką i suchymi faktami. Urzeka zakończenie i nota osobista. Zabrakło nieco iskry, ponieważ jest to reportaż rzetelny, to pokazał ludzi takimi jakimi są, a są oni nieco nudni i do bólu zwyczajni. Jak w życiu.
August 18, 2023
2,5
Autorka chciała pokazać ludzką twarz osadzonych i z pewnością jej się to udało.
Natomiast chaos i mnóstwo wypowiedzi praktycznie wyrwanych z szerszego kontekstu sprawia, że nie mogę ocenić tej książki wyżej. Liźnięta mnogość tematów, ale praktycznie niczego się z tej książki nie dowiedziałam. A szkoda.
Autorka chciała pokazać ludzką twarz osadzonych i z pewnością jej się to udało.
Natomiast chaos i mnóstwo wypowiedzi praktycznie wyrwanych z szerszego kontekstu sprawia, że nie mogę ocenić tej książki wyżej. Liźnięta mnogość tematów, ale praktycznie niczego się z tej książki nie dowiedziałam. A szkoda.
June 14, 2023
Podziękowania były lepsze niż cała książka. To była jedna z najbardziej chaotycznych książek jakie miałam okazję słuchać/czytać. Autorka tak stereotypowo się wypowiada na temat ludzi, że aż to boli w oczy pomimo słuchania tego. Może to wina audiobooka.
Displaying 1 - 30 of 471 reviews