John Craxton: A Life of Gifts

by Ian Collins

Uplifting and engaging, this story recounts the life and career of a rebellious 20th-century British artist

Born into a large, musical, and bohemian family in London, the British artist John Craxton (1922–2009) has been described as a Neo-Romantic, but he called himself a “kind of Arcadian”. His early art was influenced by Blake, Palmer, Miró, and Picasso. After achieving a dream of moving to Greece, his work evolved as a personal response to Byzantine mosaics, El Greco, and the art of Greek life. This book tells his adventurous story for the first time. At turns exciting, funny, and poignant, the saga is enlivened by Craxton’s ebullient pictures. Ian Collins expands our understanding of the artist greatly—including an in-depth exploration of the storied, complicated friendship between Craxton and Lucian Freud, drawing on letters and memories that Craxton wanted to remain private until after his death.

Genres: Art, Biography

384 pages, Hardcover

First published June 15, 2011

Reviews

[Andrew H · Rating 3 out of 5]

Ian Collins was John Craxton's secretary in the latter part of the artist's life. The book is erudite and finely produced. But the biography is not without its problems. The title echoes Patrick Leigh Fermor's travel book A Time of Gifts, for which Craxton designed the cover, and how it evokes Craxton's world rather than Craxton points to a real issue in this book. Frequently, Collins becomes sidetracked and loses focus of his subject, digressing into some friend or associate. As a result, the biography becomes oblique. Being too close to a subject can create a biography that shifts between erudition and pedantry, and there are many longuers throughout A Life of Gifts. Also, when it comes to human connections, the writing skates over the surface. Collins is good at name dropping and pointing out how Craxton mixed in high society, but personal relationships are rarely probed. An example would be Nicholas Moore whom Craxton met in 1982. Moore (aged 24) was "seduced" by Craxton (aged 59) in the back of a car. (Seduced? This is a term used in a number of places in the biography without justification). Certainly, whatever happened sexually, Moore did not mind. He stayed on Crete for nine years and became Craxton's lover, friend, and student. Nine years is a long time to be connected. Yet nothing is explained. Moore is met. There is a picture of him cooking in the kitchen. And he leaves after many thefts in their home because of an open door policy. Moore volunteers a quotation that is an insight into Craxton's compositional methods and that is it! All in all this is a cerebral biography. a handsome coffee table book, but far from an imaginative psychological study.

[Yusuf · Rating 4 out of 5]

2014 yılı olmalı, 2013 de olabilir, British Museum'da gezerken yanlışlıkla küçük bir süreli sergiye girdim. Ama yorgun muydum ya da kapanıyor muydu müze neden hatırlamıyorum, çok inceleyemedim. Yine de Yunanistan'ı seven, sanatçı, İngiliz ve Yunan üç arkadaşla ilgili olduğu bilgisi aklımda kaldı. Aradan üç beş yıl geçtikten sonra bir gün aklıma düştü o sergi ve aradım internette. Bu üç kişinin Patrick Leigh Fermor, John Craxton ve Nico Ghika olduğunu öğrendim. O zamandır da bu üç kişiye ve onların hayatına dair süregiden bir ilgim var. Bu nedenle çok zevkle okudum.

Aslında John Craxton'ın biyografisini hem de Türkçe yayınlanmış olduğunu görünce çok şaşırdım ve heyecanlandım. Kitap inanılmaz ayrıntılı bir şekilde Craxton'a bir şekilde dokunmuş insanların hemen hepsini içeriyor. Bir sürü yan hikayeye daldım bu sayede ve yeni isimler öğrendim. Ama bu yorucu da bir yandan. Ayrıca isimlere ve temaslara odaklanırken Craxton'ın dünyasını biraz gözden kaçırmaya da neden oluyor. Yani 400 küsur sayfa okuyup Craxton'ın hayatının kronolojisi ile ilgili çok ayrıntılı bilgiler edinsem de Craxton'ı aynı düzeyde tanıdığımı hissedemedim. Yine de 400 sayfalık bir kitabı bir iki oturuşta bitirmek durumunda kaldım, dolayısıyla iyi yazılmış bir kitap ve elbette daha önemlisi iyi yaşanmış bir hayat var karşımızda.

Okumak isteyenlerin diğer iki kişiye de, Fermor ve Ghika, bakmasını tavsiye ederim.

[Tim Ellis · Rating 4 out of 5]

I thoroughly enjoyed reading this extensive biography of one of England’s great twentieth century artists. It left me brimming with enthusiasm to go back and read Patrick Leigh Fermor, and it left me hankering for a more elegant era before the advent of mobile phones and social media.

My one caveat is that at the end of it I didn’t feel like I knew John Craxton quite well enough; he remained ephemeral and slightly out of reach, I wanted those extra personal touches, and perhaps a bit more of his vulnerabilities to bring him closer.

That said, this is a terrific and impressive piece of work. Thank you Ian Collins.

[Nikko · Rating 5 out of 5]

It is rare to have such.a combination of a fascinating life lived to its fullest, captured by a biographer whose artistry matches the subject’s paintings. Also, an exceptionally beautifully designed book, inside and out.

[Lefki Sarantinou · Rating 3 out of 5]

Ο αγαπημένος της ζωής δεν ήταν άλλος από μία γνήσια ελληνική ψυχή, τον Άγγλο ζωγράφο John Craxton, οπαδό της μποέμικης ζωής και ζωγράφο των ανθρώπων των χωριών και της υπαίθρου. Τη βιογραφία του παρουσιάζει ο συγγραφέας Ian Collins στο παρόν πόνημα.

Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είχα ακούσει ποτέ πριν για τον ζωγράφο αυτό. Θεωρώ, λοιπόν, ότι και για πολλούς άλλους αναγνώστες η ζωή και το έργο του ζωγράφου αυτού θα είναι εξίσου άγνωστα. Κι όμως, όπως διαπίστωσα, θα έπρεπε να τον γνωρίζω, ιδιαίτερα εγώ ως Κρητικιά, αφού ο John πάνω απ’ όλα αγάπησε τα άγρια βουνά της πατρίδας μου και πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στο νησί μου.

Το έργο του είναι πολυδιάστατο. Θυμίζει ενίοτε έντονα Πικάσο- κάποιοι αποκάλεσαν τα έργα του “ο κυβισμός του Αιγαίου”- αλλά τα χρώματα και οι μορφές του έργου του περιέχουν κάτι από όλη τη μοντέρνα ευρωπαϊκή ζωγραφική παράδοση, με τα χτυπητά και πολύχρωμα χρώματα και με τις γωνιώδεις μορφές των ανθρώπων.

Ο John Craxton γεννήθηκε το 1922 και απεβίωσε πρόσφατα σχετικά, μόλις το 2009. Μεγάλωσε σε μποέμ περιβάλλον με πατέρα μουσικό και είχε πέντε αδέλφια. Ήταν λογικό, επομένως, να αποκτήσει και αυτός την ίδια φιλοσοφία σχετικά με την απόλαυση και την απλότητα της ζωής. Σκιτσάριζε διαρκώς, ήξερε όμως παράλληλα να γλεντάει και να ρουφάει τη ζωή μέχρι το μεδούλι.

Ήδη από δεκατριών ετών ήξερε ότι ήθελε να γίνει ζωγράφος. Παρ’ όλα αυτά δεν έδωσε ποτέ του εξετάσεις στον τομέα του και δεν έλαβε ποτέ καμιά πιστοποίηση για την τέχνη του. Οι σπουδές του περιλάμβαναν μονάχα ό,τι διδάχτηκε στα σχολεία όπου φοίτησε. Ξεκίνησε την καριέρα του ζωγραφίζοντας σκηνικά, παρέμεινε όμως πάντοτε ανένταχτος και δεν θεωρούσε ότι ανήκε πουθενά.

Μια επίσκεψη στο Μουσείο της Οξφόρδης τον έκανε να επιθυμεί σφόδρα να επισκεφθεί την Ελλάδα, όπως και έγινε. Επισκέφθηκε αρχικά την Αθήνα, τον Πόρο, την Ύδρα, τις Σπέτσες, τη Θεσσαλονίκη και πολλά από τα νησιά των Κυκλάδων, πριν αποφασίσει να μείνει οριστικά στην Κρήτη από την οποία κυριολεκτικά μαγεύτηκε. Πάντοτε όμως επέστρεφε ανά περιόδους στο Λονδίνο προκειμένου να αναλάβει διάφορες εργασίες.

Έμεινε στην ιστορία για τις απεικονίσεις Ελλήνων βοσκών, εργατών και χορευτών και γνώρισε όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχής του: από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ μέχρι τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα,, τον Σταύρο Νιάρχο και τον Μιχάλη Κακογιάννη, μέχρι τον Lawrence Durrel, τον Πάτρικ Λη Φέρμορ, τον Γιώργο Σεφέρη, τον Σοφοκλή Βενιζέλο, τον Τσαρούχη και τον Μόραλη.



Ian Collins



Η βιογραφία του Collins είναι ρέουσα και ολοζώντανη. Αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι η μεγάλη έκταση που αφιερώνει στα πρόσωπα που πλαισιώνουν τον βίο του Craxton. Δεν αγνοεί, επομένως, τον περίγυρο και δεν προσκολλάται σε ημερομηνίες και στείρα παράθεση των γεγονότων. Ο συγγραφέας βασίστηκε σε πολλά αποσπάσματα ημερολογίων του ίδιου και του αγαπημένου του Lucian, αλλά και άλλων προσωπικοτήτων που τον περιέβαλαν, καθώς και σε σημειώσεις, επιστολές και συνεντεύξεις.

Αξίζει, επομένως, να γνωρίσει ο Έλληνας αναγνώστης αυτή τη γνήσια ελληνική ψυχή. Η αγάπη που έτρεφε για την Ελλάδα φαίνεται ολοκάθαρα από το παρακάτω απόσπασμα, γραμμένο αφού πάτησε μόλις για πρώτη φορά το πόδι του στη χώρα μας:

“...Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ευχάριστη είναι αυτή η χώρα και ο υπέροχος ζεστός ήλιος όλη την ημέρα και το βράδυ ταβέρνες: ζεστές γαρίδες σε ελαιόλαδο και υπέροχο κρασί και η απαλή μυρωδιά των ελληνικών πεύκων. Δεν θα γυρίσω ποτέ στην Αγγλία. Πώς θα μπορούσα;”
Αναδημοσίευση από το φράκταλ

[Yannis · Rating 4 out of 5]

Πλούσιο, μυθιστορηματικό υλικό. Θαυμάσια καλλιτεχνικό. Θα εκτιμούσα λίγο περισσότερο βρετανικο φλέγμα αλλά δεν πειράζει. Στριφνή μετάφραση.