Bald: 35 Philosophical Short Cuts

by Simon Critchley

"A genial exercise in public philosophy" ( Kirkus , starred review) from one of the world's best-known popular philosophers

"Simon Critchley is an international treasure—that rare and real philosopher who embraces Rousseau’s ‘feeling of existence,’ David Bowie’s vision of love, and Philip K. Dick’s genius with genuine wrestling and a soulful smile!’’—Cornel West, Harvard University

The moderator of the New York Times ’ Stone column and the author of numerous books on everything from Greek tragedy to David Bowie, Simon Critchley has been a strong voice in popular philosophy for more than a decade. This volume brings together thirty-five essays, originally published in the Times, on a wide range of topics, from the dimensions of Plato’s academy and the mysteries of Eleusis to Philip K. Dick, Mormonism, money, and the joy and pain of Liverpool Football Club fans. In an engaging and jargon‑free style, Critchley writes with honesty about the state of world as he offers philosophically informed and insightful considerations of happiness, violence, and faith.

Stripped of inaccessible academic armatures, these short pieces bring philosophy out of the ivory tower and demonstrate an exciting new way to think in public.

Genres: Philosophy, Essays, Nonfiction

264 pages, Hardcover

Published April 27, 2021

About the author

Simon Critchley (born 27 February 1960 in Hertfordshire) is an English philosopher currently teaching at The New School. He works in continental philosophy. Critchley argues that philosophy commences in disappointment, either religious or political. These two axes may be said largely to inform his published work: religious disappointment raises the question of meaning and has to, as he sees it, deal with the problem of nihilism; political disappointment provokes the question of justice and raises the need for a coherent ethics [...]

Reviews

[Seyed Hashemi · Rating 4 out of 5]

تداوم و آرزویی دلکش؛
فیلسوفِ جدی و آموزش‌دیده و ژورنالیسم!


0- سطح انتظارات را باید تعدیل کرد. هدف کریچلی از این جستارها، مواجه‌ای فلسفی و مختصر با امور مختلف بوده است. پس قرار نیست دربی از درهای معرفت لایزالِ فلسفی بروی شما باز شود؛ البته که دربی از درهای پرسش‌های اساسیِ فلسفه را بروی شما باز می‌کند؛ مگر کار فلسفی چیزی جز این است؟
ویگتنشتاین می‌گوید:
«فلسفه هیچ پیشرفتی نکرده است [و مسائل فلسفی همان‌هایی است که هزاران سال پیش بوده است]؟ اگر کسی جایی را که می‌خارد بخاراند، تغییری می‌بینیم؟»
فلسفه یک خارش فکری است و فیلسوف یک خرمگس تاریخی و باستانی :)
در ضمن این خرمگس‌ها استعاره و ادبیات هم بعضا بلدند و استادند در پیچاندن جواب‌ها.

1- 35 جستار در این کتاب داشتیم که 15تایی از آنها واقعا عالی بود (ضریب توفیق خوبی است). از آن 15تا 5تایی بسیار عالی بودند. 3تا برایم شگفت بودند.
یکی فصل 28 «هیچ نظریه‌ای برای همه‌چیز در کار نیست»
یکی فصل 18 «چرخۀ خشونت»
یکی فصل 11 «فیلسوف چگونه موجودی است»/ این سوال هم شاید باحال باشه «فیلسوف چگونه موجود است؟» (حاصل اشتباه تایپی)

2- یک مخدرِ بانمک که از نتایج علم‌گرایی (scientism) است، این نظریه‌های همه‌چیز/theory of everything است. این نظریه‌هایی که به دنبال یک شاقول خوش تعریف برای قالب‌زنی تمام مسائل کیهانی است؛ قرص همه‌چیز. ببینید کریچلیِ در جستار «هیچ نظریه‌ای برای همه‌چیز در کار نیست» عجب موضوع مهمی را می‌خواهد بررسی کند؛ ولی این جستار در مورد یک معلم است؛ یک استاد دانشگاه! کریچلی است، فوتبال دوست دارد و علاقه‌مند به پاس رونالدینویی دادن.
یکسری معلم هستند، خانمان برانداز؛ زندگی را به قبل و بعد از خود تقسیم می‌کنند. شاید هم همچین هدفمند دنبال همچین هدفی هم نباشند، ولی چه کنند که چنین تاثیری دارند (اینگونه موجودات معمولا خود را تکثیر می‌کنند (منطق بقای گونه‌ها و تولید مثل)؛ یعنی به احتمال بالا، به مرور چندتایی مثل خود را خلق می‌کنند و خود را در تاریخ ماندگار می‌کنند. ببین چقدر باحاله!). فرانک چائوفی (1928-2012) برای کریچلی همچین آدمی بوده است.
این آقای چائوفی یک دعوایی که داشت، دعوا با این معتادان تئوری‌های همه‌چیز بود. این مورد شد مسئلۀ کریچلی که اینجا و در این جستار برای ما هم از آن چیزهایی گفت. پس ببینید استادِ تراز، مسئلۀ تراز را به جانِ دانشجوی تراز می‌اندازد (احتمالا اینجا نظریۀ فضیلت و فضیلتِ کار فکری بتونه کمک‌مون کنه).
چندسال پس از اینکه آقای چائوفی در یک گفت‌وگوی عادی، کاری کند که کریچلی به فلسفه تغییر رشته بدهد، به نحوی که هیچ‌گاه سری به عقب برنگرداند؛ کریچلی به اتاق استاد رفت. این دفعه اجازۀ تغییر واحد از استاد را می‌خواست. استاد، چائوفیِ ایتالیایی، بی‌تفاوت پرسید: «چه واحدی؟» کریچلی گفت: «من باید فوکو می‌گذروندم ولی می‌خوام واحدی در مورد دریدا بردارم.» او جواب داد: «پسر، این مثلِ اینه که بخوای از دری وری به شِرووِر تغییر واحد بدی.» (در روایات آمده است که لفظ دوم، شروور، پربسامدترین کلمۀ استاد بوده است).

3- جستارِ «چرخۀ خشونت» به تسلسلِ بی‌نهایتِ مقصرِ نخسین می‌پردازد. همیشه می‌توان یک پا عقب‌تر گذاشت و مقصری را پیدا کرد. همواره می‌توان خشونتِ پسین را با خشونتِ پیشینِ نبشِ قبرشده، توجیه کرد. بوش با عملیات یازده سپتامبر توجیه حملۀ نظامی به خاورمیانه (عراق و افغانستان) را برای خود موجه دانست. البته تصویر مداخله‌های نظامی آمریکا در عربستان تصویرِ ذهنی و توجیه اسامه بن لادن بود برای انتقام از غرب ( که نمود نمادین آن شد 11 سپتامبر). یعنی بن لادن هم توجیه داشته، سلسۀ این چرخه را تا بی‌شمار حلقه بازخوردِ خشونت‌آمیز می‌توان ادامه داد. شاید وضعیت رادیکال همین شکاندن چرخۀ خشونت باشد، نه دمیدن در آتش خشونت. سایمون کریچلی اینجا یه چیزایی گفته بود.

4- «فیلسوف چگونه موجود است» فصلی طولانی بود؛ حدود 5صفحه. واقعا اضافه‌گویی داشت. فیلسوف بیماری است که با یک مرض کشنده که فلسفه است کلنجار می‌رود. اعتیاد به مسائل فلسفی هم یک بیماری است و با یک بیمار نباید مثل یک مجرم برخورد کرد؛ پس از فلاسفه نپرسید کاری که می‌کنید به چه دردی می‌خورد. اگه این کار رو انجام ندهند، بدن درد می‌گیرند (کل فصل 11 کتاب تمام).

5- این متن‌ها از سری متن‌های آقای کریچلی برای ستون سنگ/Stone بود که تقریبا سه روز یکبار از 2010 تا همین 2021 در نیویورک‌تایمز منتشر می‌شد. ادیتور/ویراستار این سری پیتر کاتاپانو از ژورنالیست‌های مشهور آمریکایی بود و سایمون کریچلی (فیلسوف آکادمیک و تریبت‌شده (مثل حیوان دست‌آموز)) مدیریت آن را به عهده داشت. 11 سال با همچین تناوبِ متنی‌ای واقعا قابل توجه است. واقعا چنین تداومی (در یک بخش جزئی از یک نشریۀ مهم) واقعا فکر کنم در کل تاریخ ژورنالیسم ایران قفل باشه. کلا تداوم خیلی کم داریم تو ایران. یه‌سری‌ها اصلا اینو تئوریزه کردن و بهش می‌گن «ایران جامعه کوتاه مدت». جالبه حرفاشون.
اصلا برای نمونه یکی از نشریات دانشجوییِ دانشگاه ویرجینیاتک در آمریکا، حدود 150سال قدمت دارد (هفتگی منتشر می‌شه) یا مثلا نشریۀ دانشجوییِ کریمسون/Crimson که برای دانشگاه هاروارد هست، از 1873 میلادی منتشر می‌شود (همین 150سال قدمت). خلاصه اینجا از جاهایی است که خودِ این دوتا دونه عدد خیلی خیلی حرف برای گفتن داره.


پیشنهاد یک خطی: اگه فلسفه براتون جذابه، متن مترویی می‌خواید و این جور چیزا (مثل فوتبال، شکسپیر و آتن‌گردی) براتون جذابه، احتمالا کتاب جالبی باشه براتون. مثلا من فوتبال دوست دارم.

در ستایش و نمودِ اهمیتِ نویسنده: در ضمن، آقای کریچلی قلم طنز و عالی‌ای داره و چنین شخصی صلاحیت این رو داره که در مورد طنز کتاب بنویسه. یه کتاب داره «در باب ظنز/On Humour» که در اولویت‌های مطالعه است.

نمره‌دهی: اگه می‌خواستم با بدی‌ها از کتاب نمره کم کنم، به حدود 3 می‌رسیدم ولی از اونجایی که با خوبی‌ها به کتاب نمره اضافه کردم به 4 رسیدم و همین رو گذاشتم. چند فصلی داشت که اصلا نخوندم و از روشون پریدم.

[8stitches 9lives · Rating 4 out of 5]

Bald is a collection of essays originally penned and published in The New York Times philosophy column The Stone from University of Essex educated Simon Critchley, a Professor of Philosophy at the New School for Social Research in New York City. In typical Critchley mode, this collection of essays spills far beyond the question of hair, or the lack of it; it also refers to his attempts to be more direct, honest and forthright within these articles. The first entry, Happy Like God, asks what happiness is. How does one get a grip on this elusive, intractable and perhaps most unanswerable of questions? It has many definitions for the philosophers of Antiquity, with Aristotle believing it meant a solitary life of contemplation. But the quiet moments of reverie we steal are often interrupted by the demands of our busy lives - emails, calls and suchlike. Beyond the Sea, addresses the connection between happiness and death. The ancient Greeks had a powerful thought: “Call no man happy until he is dead.” Discussing the Greek concept of glory, the idea that people will tell stories of you when you are long gone, was their definition of immortality rather than immortality in the physical sense. “One lives on only through the stories, accounts and anecdotes that are told about one. It is in this that happiness consists.”

He talks about how new age spirituality, with its idea of striving to be the most authentic version of yourself, has overtaken the traditional religions in the number of people who subscribe to it and that the belief in authenticity often gives way to the type of cynicism Diogenes would be proud of. In Abandon (Nearly) All Hope, he asks if hope is merely a form of moral cowardice that allows us to escape from reality and prolong human suffering. Other essays explore anti-Mormon sentiment, Christianity, Satanism, atheism, faith, money, football, Eros and love, brexitentialism, Hamlet, Aristophanes, the mysteries of Eleusis, vengeance, cynicism, memory and what it means to be a philosopher; and the pieces reference philosophers from Nietzsche to Kierkegaard, Camus to Goethe. The book closes with a coda on Covid-19 and the anxiety and fear associated with it. This is a fascinating and thought-provoking read written in an accessible, conversational style and encompassing some very interesting perspectives and rumination. I hope many philosophy virgins decide to give it a shot as it is jargon-free and straightforward but meaty enough for those with prior interest to thoroughly enjoy. Highly recommended.

[Jonfaith · Rating 4 out of 5]

A bit light, which was to be expected from a collection of newspaper articles. An Englishman in New York, a philosopher who probably prefers Bowie to Sting and airs his troubles, most notably buying a $200 pink shirt. Oh and his failed marriage. He explores Rousseau and quotes St. John of the Cross as well as Kierkegaard and Lars Von Trier.

I liked the pieces in Athens and those on futbol. I had hoped it would serve as a catalyst for Levinas or even Philip K Dick. I’m not sure that dog will hunt. Probably closer to three stars.

[رضا بهرامی · Rating 4 out of 5]

نویسنده و مترجم هردو جستاربلدند.

[Luigi Alcaneses · Rating 4 out of 5]

Very easy-to-read snippets of funny and quite reasonable bites of philosophical discussions. I'm scoring it quite high for the essays on Christian theology and Greek architecture, because those ones were truly beautifully written so well for public consumption. None of it came off as pretentious, none gave any final and authoritative conclusion, and all essays gave more questions than answers; in short, a very good book on philosophy!

[Nicholas Charles · Rating 3 out of 5]

he's a pretty good writer. i liked much of this. his preoccupation with freedom is cheesy. not because it is ungrounded, but because it's grounded in a vague, dialectical sentimentality. i am far too american and Hegelian (in the slow-moving, rational respect for insitutions sense) too share his sometimes jarring takes on what democracy consists in. The worst example of this is in the essay "We Know Socrate's Fate. What's Ours?" where he pontificates on the relation of law and writing to tyranny, but of speech and theatre to liberty and freedom. He even says, "President Vladimir Putin of Russia is very fond of citing law."


Now, in fairness to him and to my experience, this was a rare TOTAL miss from him. I read that and was like, DAMN, that is a big fucking turd of a take. That simply citing law is somehow inherently connected to tyranny? How naieve could one be? I then looked up his other works and he, unsurprisingly, has deep sympathies to anarchism. As did I, but I believe it to be an anti-practical ignorance of the limits of authority and something of a metastasized, uptight moral-politico Kantianism. But that's okay.

I also did not care much for the essays about Athens. They simply did not captivate me. This is more a fault of my unimaginativeness and general apathy toward magnificently pondrous travel literature. Just not my thing. I wish it was sometimes!

To swing to the other side, there were many essays that offered beautiful and profound and charitable reflections on a variety of topics. My favorites: "Why I Love Mormonism", "When Socrates Met Phaedrus: Eros in Philosophy", "The Happiest Man I Ever Met", "There Is No Theory of Everything", and, to my surprise, the triad of essays on Philip K Dick, whom I've never read.

As a fan of the scholar Brad S. Gregory, who studies the Church of the Latter-Day Saints, I appreciated the even, humorous, and earnest portrayal of Mormonism in the essay "Why I Love Mormonism." I know some folks of the faith, and it interests me, but I've never knowm about their theology, which is cool as hell. He does a very good job depicting it and reflecting on it.

The essay on the Phaedrus was sensitive to and grounded in the physicality of the dialogue, and provided some implicit and solid suggestions for how to engage in philosophy with different types of people. Successfully convinced me I should read the Phaedrus. It was essays like this that convinced me he was really smart and a skilled in exegesis.

"The Happiest Man I Ever Met" is my favorite essay. First, I share his preoccupation, respect for, and consistent engagement with religious places, people and texts. I also seem to share something like his agnosticism and his ability to learn from religion. I sense I am slightly more open to being convinced of the religious life, but we are of the same kin, I venture. This essay recounts his 3-day visit to the Orthodox monastic community at Mount Athos at the monastery of Simonopetra. The joy and diligence of the monks is inspiring. I know very little about Orthodoxy, besides tidbits like the importance of icons. So this was a nice read.

"There is No Theory of Everything" is a nice remembrance of his professor Frank Cioffi. He captures the love and subtle reverence one holds for one's teachers. As someone who just graduated, I related deeply. Cioffi's project of avoiding scientism (everything reduces to--and we should actively work toward said reduction-- causal, naturalistic explanation) and obscurantism (explanations require reference to the supernatural or the mythic). Rather, one must know when a literary, humanistic explanation is needed, and when a scientific one is needed. He does this in a Wittgensteinian vein, but it is deeply reminsicient of Gadamer as well. I like the project. I tend to be against reductions of all kinds.

The Dick essays were simply a welcome relfection on gnosticism and it's refractions in the modern world. His hatred of, what he calls, the "wretched industry of New Age obscurantism," I am hundred percent on board with (219). Crystal detoxes and vague self-help astrologies are culturally void and pathetic succumbings to the religious vacuum of modernity. But perhaps I think that because I'm a Sagitarius. (for the record, I dont mind casual astrology-lovers. it's the total belief in it, the odd faith, the pairing with a network of superstitious fandom where I begin to cock my head).

"Soccer Fandom as a Model for Living" successfully had me tear up despite me not giving a single shit about soccer.

[Ali m · Rating 1 out of 5]

 
 
این اثر:
کتاب [طاس، 35 جستار کوتاه فلسفی درباره ی شادی، خوشبختی، ایمان، خرد باستانی، سیاست و کله‌های طاس؛ اثر سایمون کریچلی
Bald: 35 Philosophical Short Cuts
نوشته‌ی:
Simon Critchley]
مشحون است از مطالبی که به وضوح تضاد مبنایی و جدی با مبانی جهان‌بینی توحیدی دارد و حتی بسیاری از توصیه‌های اخلاقی و فرهنگی کتاب که نتیجه‌ی بحث‌های فلسفی اوست نیز در تضاد مبنایی با نظام فرهنگی و اخلاقی دینی و حتی ملی ما قرار دارد
 
به عنوان قطره‌ای از دریای مهملات این کتاب در جستار 29 گفته است: (بین صفحات 219تا222) که از آن‌جا که به ادعا می‌شود بر مبنای تفسیر کپنهاگی از اصل عدم قعطیت، ما هرگز دسترسی دقیق و بدون خطا از سیستم مورد بررسی خود نداریم، نتیجه‌ی فلسفی و اخلاقی این مطلب به ظاهر علمی این است که اساساً حقیقت محض بدون خطا دسترس‌ناپذیر است و در نتیجه هرگز نباید در مورد هیچ چیز و هیچ کس به شکل مطلق قضاوت کرد
اصطلاحات صریح نویسنده در کتاب این عبارات است: «دکتر برونوفسکی با توجه به اینکه تمام اطلاعات علمی ناقص هستند، پافشاری می‌کرد که ما از دیدگاه خدا نمی‌توانیم ببینیم و آدم‌هایی که مدعی چنین چیزی‌اند و مدعی‌اند که چنین دیدی را در اختیار دارند نه تنها اشتباه می‌کنند، بلکه از لحاظ اخلاقی خطرناک‌اند...» (ص219و220)
یعنی فی المثل بر این اساس اینکه نبی اکرم صلی الله علیه و آله می‌فرمایند اگر کسی هر گاه وعده داد خلف وعده کرد و در امانت خیانت کرد و در سخن دروغ‌گفت چنین کسی منافق است حتی اگر ادعای مسلمانی هم بکند، این قضاوت منافق بودن چنین کسی با مبنای بالا نشان می‌دهد که نعوذا بالله ایشان جای خدا نشسته و درباره‌ی چیزی حکم کرده که صحیح نیست و ایشان انسان خطرناکی است!
این دست و پا زدن برای توجیه نسبی‌گرایی در امور اخلاقی و اعتقادی است، پلورالیسم اعتقادی و اخلاقی را می‌خواهند به این شکل توجیه نمایند که به وضوح باطل است، همچنانی که تفسیر کپنهاگی از عدم قطعیت را که عدم قعطیت را نه به محدودیت ما و ابزار اندازه‌گیری ما و بلکه به ذات ذرات کوانتومی باز می‌گرداند بطلانش امروزه در فیزیکی اثبات شده است!
از دیگر عباراتی که در ادامه‌ی این جستارش بیان می‌کند این است:
«رابطه‌ی میان انسان‌ها و دیگر انسان‌ها فقط می‌تواند درون یک بازی مشخص تحمل اتفاق بیفتد. از آن طرف پافشاری بر قطعیت، ناگزیر راه به خودسری و تعصب بر اساس جهل می‌برد.» (ص221)
یعنی اگر شما بگویید با قطعیت که همجنسگرایی قطعا کار اشتباهی است، این نشان از جهل و تعصب و خودسری شما دارد و باید تحمل کنید این تفاوت دیدگاه‌ها را!
او در ادامه می‌گوید: «بازی تحمل، در مقابل اصل هیولایی قطعیت قرار می‌گیرد که مرض فاشیسم و متأسفانه، نه فقط فاشیسم بلکه همه‌ی چهره‌های بنیادگرایی است.» (ص221)
در پایان نیز به صراحت چیزی را بیان می‌کند که هسته‌ی مرکزی مبنای فلسفی نسبی‌گرایی است:
«اگر مشخصه‌ی وضع بشر محدودیت آن باشد، این واقعیت با شکوه است چرا که محدودیت اخلاقی، ریشه در ایمانی به قدرت تخیل دارد. ایمان به حس مسئولیت‌پذیری ما و ایمان به پذیرش خطاپذیری همه ما. ما همیشه باید حواسمان باشد که شاید اشتباه می‌کنیم. (یعنی باید بدانیم که هیچ قطعیتی نیست!)
قطراتی دیگر از دریای این خزعبلات:
جستار 1) ادعای امکان رسیدن به خودبسندگی مانند خدا برای رسیدن به آرامش محض و شادی محض در زمان حال (ص19)
جستار 2) اگر مذهبی باشید، آنچه ورای مردن است، جایی بهتر از اینجاست؛ اگر مذهبی نباشید، هیچ چیز در کار نیست، در هر دو صورت، نیازی نیست نگران باشید. (ص26)
جستار 3) ص30: باز می‌گوید که مهم نیست که بعد از مرگ چه می‌شود یا هیچ چیز نیست، یا مثل خواب طولانی است که خوب است، یا بناست اتفاقاتی بهتر از دنیا بیافتد، خودش می‌گوید نمی‌داند، اما در خصوص اعتقاد به خدا نمی‌گوید نمی‌دانم! می‌گوید اعتقادی به خدا ندارم!!!
خوب یک نویسنده در حوزه‌ی فلسفه وقتی به مبنایی‌ترین سوال هستی یعنی وجود یا عدم وجود خدا در هستی، نمی‌گوید نمی‌دانم، بلکه می‌گوید معتقد نیستم، با این مبنا فلسفه‌بافی کند بناست به مخاطب چه بگوید؟!؟!
جستار 4) ص32: کتاب اصرار دارد که هیچ نیاز به اعتقادات ایدئولوژیک نظیر اعتقاد به خدا برای شاد بودن نیست آن هم در عصری سکولار که خدا مرده است و میگه ایده‌های معنویت‌گرایی جدید خیلی بهتر هستند که انتظارات اخلاقی افراطی ادیان سنتی را از انسان ندارند، انتظارات افراطی که باعث عذاب وجدان، تقصیر، گناه، پرهیز جنسی و باقی چیزها می‌شدند!
جستار 5) رنگ و بوی پوچ‌گرایی در مطالب متعددی از نویسنده موجود است نظیر ص43:‌ نیچه می‌نویسد: «امید شری ورای همه‌ی شرهاست. چرا که عذاب انسان را طول می‌دهد.» ما خیلی اوقات با چند انداختن به امید، عذابمان را بدتر می‌کنیم.
کل جستار 6) به تفصیل مورمونیسم رو مدح می‌کنه و ایده‌های جوزف اسمیت مبدع این فرقه را می‌ستاید درباره اینکه خدا زمانی یک انسان بوده، این سلسله علی و معلولی تا بی‌نهایت عقب ادامه دارد و هیچ واجب الوجوبی که خود علت العلل باشد وجود ندارد، و هر کس می‌تواند خودش خدا شود. دیدگاه الحادی‌اش را اینجا تئوریزه می‌کند و برای مخاطب بیان می‌کند. ادله‌ی اسمیت را می‌اورد و بیان می‌کند که چرا معقول و منطقی می‌نماید!!! و آن‌ها را می‌ستاید!
کتاب سرشار است از دلیل‌تراشی برای نامعقول نشان دادن اعتقاد به خدا و ادیان به قول او سنتی و افراط‌گرایانه و مدح نسبی‌گرایی و اومانیسم و قابلیت خدا شدن انسان‌ها و...

[Horatio · Rating 2 out of 5]

A collection of essays on philosophy and its occurrences in our world. While there were some interesting pieces (the one on Mormonism was interesting, though problematic), I felt that the arguments weren't particularly incisive, and the writing was too simple. It might have been because he was targeting a more casual audience, but I wish that he gave more insight and elaborated more on the points he was trying to make, as his arguments weren't convincing. Writing was also meh. Would give this one a miss!

[Quinn da Matta · Rating 4 out of 5]

Simon Critchley has a great gift of taking philosophy and making it relatable and understandable. There are so many great lessons within every one of his essays; sentences I had to transcribe and paragraphs I had to annotate because his wisdom transcended the page for me (as my post-it-riddled copy of the book clearly demonstrates). I will definitely go back to this book because I loved its wisdom and simplicity.

[David Steck · Rating 3 out of 5]

Favorite essay in here is one called “The Happiest Man I Ever Met” as well as (strange as it is to admit) the preface.
I had hoped to find more that I’d love in this collection, especially after having red Critchley‘s book on David Bowie a few years back. I’ll leave this one for a bit and make a note to come back to it to see if I feel differently as I do feel he has an extremely keen mind and wide range of insights.

[Robert · Rating 4 out of 5]

The moderator of the New York Times' "The Stone" (an occasional column devoted to philosophical ideas) offers 35 highly readable essays on Greece, Soccer, David Bowie, swearing, Philip K. Dick, Covid-19 and much more.

[Mitch · Rating 5 out of 5]

Incredible

Crutch let has written an amazing book, distilling the true essence of philosophy into the everyday idiom of our pedestrian life. He makes the deepest philosophical concept easy to understand, and most importantly, easy to apply to our own life.

[Sara Goldenberg]

Did not speak to me. Fairly pretentious.

[J. Baranzelli · Rating 4 out of 5]

Refreshingly unpretentious writing about philosophy (thumbs up)