What do you think?
Rate this book
Djinn
The gripping memoir of a young man's struggle with his sexuality and Muslim identity, culminating in his rise to the Dutch Parliament.
143 pages, Paperback
First published October 23, 2015
5 people are currently reading
145 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
October 25, 2015
Je kunt veel van Tofik Dibi zeggen. Zeker na de mislukte leiderschapskandidatuur vonden veel mensen hem een politieke ijdeltuit zonder oog voor het partijbelang. En hoewel ze op dat moment misschien een punt hadden, is het oneerlijk om hem daarop te beoordelen. In dit boek schrijft Dibi over zijn jeugd in Vlissingen, zijn vroeg gestorven vader en het vertrek naar de grote stad Amsterdam. Ondertussen worstelt hij met het anders zijn. De Marokkaan in Zeeland, de timide Zeeuw in Amsterdam, de intellectueel tussen de kansarmen en boven dit alles: het. Homoseksualiteit wordt niet gewaardeerd in de islamitische gemeenschap en Dibi worstelt hiermee tot het einde. Hij wil namens zijn gemeenschap spreken, maar kan dat niet als hij uitkomt voor zijn geaardheid. En wat zal zijn familie er wel niet van zeggen? Hij is jarenlang clandestien zoekend naar rolmodellen die er nauwelijks zijn, telkens doodsbang dat het uitkomt. Dit vlot geschreven boek zal velen zo'n rolmodel geven. De worsteling is prima onder woorden gebracht en verdient het om door lotgenoten en geïnteresseerden gelezen te worden. Het best bestede wachtgeld in jaren.
November 29, 2015
Mooi boek.
Ongelooflijk hoelang Tofik zichzelf in de tang houdt.
Maar mooi om te lezen hoe hij langzaam zichzelf durft te zijn.
Ben benieuwd wat voor mooie dingen hij nog gaat doen.
Ook een boek om over na te denken.
Ongelooflijk hoelang Tofik zichzelf in de tang houdt.
Maar mooi om te lezen hoe hij langzaam zichzelf durft te zijn.
Ben benieuwd wat voor mooie dingen hij nog gaat doen.
Ook een boek om over na te denken.
June 6, 2022
Vlot geschreven persoonlijk verhaal over geloof, cultuur, politiek en coming out. Interessante spiegel op hoe we ons al snel een mening over iemand vormen en nooit alle lagen waarnemen.
February 9, 2026
Was niet erg gegrepen door dit inkijkje in het privéleven van een tweederangs politicus, wiens carrière korter duurde dan het uitlezen van dit boek.
Eén extra ster voor de balkonscène.
Eén extra ster voor de balkonscène.
September 14, 2016
“Het grootste deel van mijn leven heb ik mezelf niet weerspiegeld gezien. Niet in mijn familie, niet in mijn vriendenkring, niet op school of op straat, en niet in boeken, films of series. Zelfs nu is het nog zeldzaam dat ik mezelf herken. Ik heb lang gedacht dat mensen zoals ik niet bestonden, en dat betekende dat ik niet kon bestaan.”
Wat als je niet alleen een minderheid bent in een land, maar ook weer een minderheid binnen die minderheid? Wat als je bang bent om niet geaccepteerd te worden door je eigen familie en vrienden, en je je verschuilt? En wat als je dan ook nog een bekend politicus bent, die opkomt voor minderheden? Verloochen je hiermee jezelf en de mensen voor wie je opkomt? Allemaal belangrijke vragen, waarmee oud-GroenLinks kamerlid Tofik Dibi lang geworsteld heeft. Een jaar geleden kwam hij – als moslim zijnde – uit de kast, en hij schreef aan de hand daarvan Djinn. Niet alleen om zich niet langer onzichtbaar te voelen, maar ook was het zijn ‘hartenwens dat het anderen helpt om zichzelf te kunnen zien’.
Het boek begint sterk, met een voorwoord van Dibi over waarom hij dit boek heeft geschreven (‘voor zijn broeders en zusters’) en een scene waarin hij verkracht wordt. Ja, dit boek is heftig.
Het is een dun boekje (het bevat slechts 157 pagina’s), en leest makkelijk weg. Ik merkte dat ik de vertelstem van Dibi vrij prettig vond, en ik had het boek dan ook binnen twee dagen uit. Vantevoren wist ik vrij weinig van Tofik Dibi, maar in dit boek verschaft hij ons ook een inzicht in zijn jeugd, zijn ideeën en ook de aanloop naar zijn politieke loopbaan wordt uiteraard beschreven.
‘Dacht je nou echt, Tofik, dat als je maar hard genoeg zou vechten tegen discriminatie en racisme, ze je zouden accepteren?’
Hij vertelt over zijn worsteling met de Islam, en hoe hij wanhopig op zoek ging in de Koran voor het bewijs dat hij geen monster was. Zijn innerlijke gevecht tussen aan de ene kant opkomen voor minderheden in Nederland en aan de andere kant zijn homoseksualiteit verzwijgen is enorm interessant om over te lezen, en ik begrijp nu ook beter dat hij het zolang verborgen heeft gehouden. Dit is geen sprookje waarbij iemand uit de kast komt en alles opeens ‘goed’ is, maar het omschrijft juist de innerlijke strijd in Dibi die niet zomaar overwonnen wordt.
Dat Dibi uiteindelijk uit de kast is gekomen en dit boek heeft uitgebracht is weer een stap vooruit voor hemzelf, en ik hoop dan ook van harte dat hij in die zin als voorbeeld kan dienen voor anderen.
Een in mijn ogen eerlijk, oprecht en dapper boek.
‘Ze zeggen dat monsters geen spiegelbeeld hebben, omdat een spiegel de ziel openbaart en monsters zielloze wezens zijn. Ze zeggen zoveel. Monsters worden gecreëerd als mensen zichzelf geen gezicht en stem gunnen. Spiegels kunnen niet weerkaatsen wat door zelfhaat wordt verslonden. Want dat is wat het en ze al die tijd waren, haat voor mezelf.
Ik ga het gewoon proberen, voor een spiegel staan.’
Wat als je niet alleen een minderheid bent in een land, maar ook weer een minderheid binnen die minderheid? Wat als je bang bent om niet geaccepteerd te worden door je eigen familie en vrienden, en je je verschuilt? En wat als je dan ook nog een bekend politicus bent, die opkomt voor minderheden? Verloochen je hiermee jezelf en de mensen voor wie je opkomt? Allemaal belangrijke vragen, waarmee oud-GroenLinks kamerlid Tofik Dibi lang geworsteld heeft. Een jaar geleden kwam hij – als moslim zijnde – uit de kast, en hij schreef aan de hand daarvan Djinn. Niet alleen om zich niet langer onzichtbaar te voelen, maar ook was het zijn ‘hartenwens dat het anderen helpt om zichzelf te kunnen zien’.
Het boek begint sterk, met een voorwoord van Dibi over waarom hij dit boek heeft geschreven (‘voor zijn broeders en zusters’) en een scene waarin hij verkracht wordt. Ja, dit boek is heftig.
Het is een dun boekje (het bevat slechts 157 pagina’s), en leest makkelijk weg. Ik merkte dat ik de vertelstem van Dibi vrij prettig vond, en ik had het boek dan ook binnen twee dagen uit. Vantevoren wist ik vrij weinig van Tofik Dibi, maar in dit boek verschaft hij ons ook een inzicht in zijn jeugd, zijn ideeën en ook de aanloop naar zijn politieke loopbaan wordt uiteraard beschreven.
‘Dacht je nou echt, Tofik, dat als je maar hard genoeg zou vechten tegen discriminatie en racisme, ze je zouden accepteren?’
Hij vertelt over zijn worsteling met de Islam, en hoe hij wanhopig op zoek ging in de Koran voor het bewijs dat hij geen monster was. Zijn innerlijke gevecht tussen aan de ene kant opkomen voor minderheden in Nederland en aan de andere kant zijn homoseksualiteit verzwijgen is enorm interessant om over te lezen, en ik begrijp nu ook beter dat hij het zolang verborgen heeft gehouden. Dit is geen sprookje waarbij iemand uit de kast komt en alles opeens ‘goed’ is, maar het omschrijft juist de innerlijke strijd in Dibi die niet zomaar overwonnen wordt.
Dat Dibi uiteindelijk uit de kast is gekomen en dit boek heeft uitgebracht is weer een stap vooruit voor hemzelf, en ik hoop dan ook van harte dat hij in die zin als voorbeeld kan dienen voor anderen.
Een in mijn ogen eerlijk, oprecht en dapper boek.
‘Ze zeggen dat monsters geen spiegelbeeld hebben, omdat een spiegel de ziel openbaart en monsters zielloze wezens zijn. Ze zeggen zoveel. Monsters worden gecreëerd als mensen zichzelf geen gezicht en stem gunnen. Spiegels kunnen niet weerkaatsen wat door zelfhaat wordt verslonden. Want dat is wat het en ze al die tijd waren, haat voor mezelf.
Ik ga het gewoon proberen, voor een spiegel staan.’
March 6, 2020
Het is natuurlijk best gek om rond je 35ste een boek over je eigen leven te schrijven. Ik vond meneer Dibi bij vlagen vervelend, naief, pedant. Die kneuzigheid is ergens ook wel fijn - niemand is perfect.
Het verhaal van een homoseksuele Marokkaanse Nederlander uit Vlissingen is toch ook wel een waardevol verhaal om te vertellen. Over xenofobie, islamofobie, bange en boze mensen en groepsdenken aan alle kanten. Over zijn eigen gevecht tegen homoseksuele gevoelens als moslim en hoe 'ie daar aan de ene kant niet omheen kon, en aan de andere kant niet voor uit durfde te komen. Over de ontwikkelingen die ertoe leidden dat 'ie toch uit de kast kwam.
Het verhaal van een homoseksuele Marokkaanse Nederlander uit Vlissingen is toch ook wel een waardevol verhaal om te vertellen. Over xenofobie, islamofobie, bange en boze mensen en groepsdenken aan alle kanten. Over zijn eigen gevecht tegen homoseksuele gevoelens als moslim en hoe 'ie daar aan de ene kant niet omheen kon, en aan de andere kant niet voor uit durfde te komen. Over de ontwikkelingen die ertoe leidden dat 'ie toch uit de kast kwam.
June 28, 2021
Happy pride, read this!!!
February 15, 2025
i hate pop culture references so much
November 26, 2015
Al bij al niet erg goed geschreven, maar oh zo interessant. Een unieke, persoonlijke inkijk in een strijd op vele fronten: Marokko, Nederland, Politiek, Media, Geaardheid, Islam, Familie, Zelf. Eén van de metaforen die Dibi gebruikt is die van de spiegel, eentje die hij zichzelf voorhoudt. Maar dit boek kan een spiegel zijn voor ons allemaal. Iedereen kan hier iets van leren.
February 1, 2016
Op een heel eigen manier virtuoos geschreven boek. Openhartig en ontroerend bij tijd en wijle, maar zeker niet sentimenteel!
April 24, 2017
wish it was a bit longer. great story though.
March 16, 2026
Despite the uniqueness of this story, the storytelling manages to draw the reader in by creating space to bridge similarities within those differences. As I flipped through, I felt a bit like an intruder because of how personal the story felt. To my surprise, despite growing up in the U.S in a conservative small town as a queer Asian American woman, I found so many similarities and familiarity in the issues that were planted deep within the structures of multiple countries I’ve never been to. The concept of Westerners being torn apart by rigid identity politics was something that I came to easily recognize as I grew up in a generation obsessed with it, and in turn, it messed with interpersonal relationships. Because of this, I was fascinated to see how cultural contexts, including politics, play a huge role in creating the lines that box our identities in. As the reader goes through the ups and downs of Tofik Dibi’s life, they’re faced with not only the questions of what it truly means to accept oneself in a society built on strict categories that hold no space for intersectionality but also how individuals can begin to challenge and break down such structures.
Through the rush of various emotions, from sadness to discomfort to anger and to frustration, it became clear how exhausting it can be to constantly hide oneself to fit into society. Many queer people can relate to this experience of not being able to fully acknowledge their sexuality and instead seeing it as a separate “thing” that must be hidden or compartmentalized. It’s an experience that’s hard to articulate, but the way Dibi describes it perfectly encapsulates the emotional complexity of living in a world that often divides people into an “us versus them” mindset.
It was particularly interesting to see how this experience was tied to religion. While this was something I never got to experience, I know there are divides with religion and the queer community due to differing interpretations and cultural expectations that can be difficult to apply to present life. This tension is a reason why I’ve personally distanced myself from religion, after witnessing the ways its misinterpretation can be used to “other” people. However, reading about how Dibi approached religion as a personal and evolving relationship rather than something rigid changed my stance. His reflections gave him space to think about faith in a more personal, fluid way, rather than letting outside pressures dictate it.
Narratives like this are so valuable because they encourage readers to have a much more nuanced understanding of religion, identity, and belonging than is typically presented. This long and winding journey of a gay Muslim Moroccan man not only broadens one’s perspective but also encourages deeper interrogation of one’s own beliefs and experiences.
Through the rush of various emotions, from sadness to discomfort to anger and to frustration, it became clear how exhausting it can be to constantly hide oneself to fit into society. Many queer people can relate to this experience of not being able to fully acknowledge their sexuality and instead seeing it as a separate “thing” that must be hidden or compartmentalized. It’s an experience that’s hard to articulate, but the way Dibi describes it perfectly encapsulates the emotional complexity of living in a world that often divides people into an “us versus them” mindset.
It was particularly interesting to see how this experience was tied to religion. While this was something I never got to experience, I know there are divides with religion and the queer community due to differing interpretations and cultural expectations that can be difficult to apply to present life. This tension is a reason why I’ve personally distanced myself from religion, after witnessing the ways its misinterpretation can be used to “other” people. However, reading about how Dibi approached religion as a personal and evolving relationship rather than something rigid changed my stance. His reflections gave him space to think about faith in a more personal, fluid way, rather than letting outside pressures dictate it.
Narratives like this are so valuable because they encourage readers to have a much more nuanced understanding of religion, identity, and belonging than is typically presented. This long and winding journey of a gay Muslim Moroccan man not only broadens one’s perspective but also encourages deeper interrogation of one’s own beliefs and experiences.
March 16, 2026
In the beginning of reading Djinn by Tofik Dibi, narrated by Nicholaas Barr, I was very confused and it was hard to understand how Dibi was feeling and what he was going through. Dibi refers to the Djinn as “it” in the beginning of the novel and over time, I understood the Djinn to be a spiritual being that follows him, serving as a metaphor for hiding the truth about himself and how it affects him physically and mentally. Being a queer, Muslim man, working in parliament, Dibi highlights his struggles and successes. He explores his identity, talks about the struggles within his culture and feeling like an outsider. Another subject that Tofik touches on is the difference between modern and traditional life as a Muslim. One thing that stood out to me in this novel is how the story of the Djinn is almost similar to a children's tale or folklore. It makes me think of the movie Aladdin, where the genie is similar to the Djinn creature. Both being mythical creatures, representing something that humans cannot explain or understand, but brings deep feelings. I really appreciated Dibi’s vulnerability and the courage it took to publish a novel about being queer and navigating his culture. As a man in politics and having cultural beliefs, Dibi knows how people can be labeled or misunderstood based on their religion, background, or cultural beliefs. While the novel was short, while reading it, Dibi does a great job at bringing feelings of tension, confusion, and curiosity to the reader as I began to question whether the Djinn was real or a symbol for Dibi’s fears. To my understanding, the Djinn serves as a symbol or creature that represents the struggles of finding your place in society when faced with challenges of feeling like an outsider. It is a representation of how societal norms isolate and push away those that are different.
As a college student, I connect this novel to my everyday life by thinking about how people deal with biases and assumptions about things they may not fully understand. In my classes and extracurricular activities, I have met people from many different religions, cultures, and backgrounds. When others encounter something unfamiliar, I often notice that they rely on assumptions or stereotypes instead of taking the time to understand perspectives that are different from their own. In addition, the symbolism of the Djinn reflects the pressure and uncertainty that many college students face. Toufik Dibi does a powerful job describing the fear, struggles, and anxieties that can come with trying to follow cultural norms while also feeling pressure when you do not meet those expectations.
As a college student, I connect this novel to my everyday life by thinking about how people deal with biases and assumptions about things they may not fully understand. In my classes and extracurricular activities, I have met people from many different religions, cultures, and backgrounds. When others encounter something unfamiliar, I often notice that they rely on assumptions or stereotypes instead of taking the time to understand perspectives that are different from their own. In addition, the symbolism of the Djinn reflects the pressure and uncertainty that many college students face. Toufik Dibi does a powerful job describing the fear, struggles, and anxieties that can come with trying to follow cultural norms while also feeling pressure when you do not meet those expectations.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 29, 2021
Ik vind het persoonlijk lastig om dit werk te beoordelen: aan de ene kant vind ik het zo goed hoe hij zich uitspreekt, hoe hij zijn worstelingen laat zien, of hoe hij probeert te worstelen met de verschillende actoren die aan hem trekken. Echter, naast de relatieve slechte manier van schrijven, creeërt het werk toch pijn in mijn hart: de slachtofferol (ik mis ontzettend zijn eigen handelen of daar een kritische reflectie: het werk lijkt te impliceren dat hij nergens invloed op heeft, dat hij nergens bij betrokken of actief in is, maar slechts lijdt aan alles), zijn demoniseren van homoseksualisteit (tot het feit dat hij het constant wegwenst en niet eens het woord durft te gebruiken), tot de onzettend slechte opbouw. Het idee van de titel vind ik ontzettend interessant, maar door zijn passiviteit en demoniseren lijkt het alsof hij zichzelf al gedoemd heeft tot een slechte demoon. Dit is jammer, zeker omdat hij in het begin hoopt dat veel jongeren hier inspiratie uit kunnen vinden, maar voor jongeren die hiermee worstelen het voornamelijk een grote klap kan zijn.
December 13, 2021
Djinn connected me to my religious background and depicted the juxtaposition of loving your religion and community with the shame that comes with being an “outsider” or sinner so well. Gave me insight into an unfamiliar culture and and how it’s similar to mine in many ways, creating a sense of connection between me and Tofik.
June 2, 2024
Een heel mooi, rauw en ontroerend boek. Je leest er snel doorheen. Je wordt als het ware meegenomen in de zoektocht en ook de struggles van Tofik gedurende zijn leven omtrent zijn geaardheid, maar ook andere onderwerpen zoals racisme komen voor. Ik raad dit boek zeker aan!
January 14, 2021
Here's my review from THE WOVEN TALE PRESS:
https://www.thewoventalepress.net/202...
https://www.thewoventalepress.net/202...
July 25, 2021
Pijnlijk transparante en mooi geformuleerde egopublicatie van de worsteling met biculturele achtergrond, politiek en coming out.
December 3, 2023
3.5/5 Indrukwekkend verhaal!
September 18, 2024
Geweldig.
November 7, 2015
Dibi is very open about his experiences trying to find a place in society, always feeling like he's different, and about trying to balance different parts of his identity - religion and sexuality - scared of what others might think of him, scared that maybe there is no way for these parts to peacefully coexist. And of course it sheds some light onto why Dibi decided to challenge party leader Jolande Sap and what happened afterwards.
May 8, 2016
Dit boek komt authentiek en oprecht over. Het is interessant als een schildering van het leven van een homoseksuele Marokkaan die opgroeit in Nederland. Dibi laat duidelijk zien dat het taboe en de door de gemeenschap geëiste geheimhouding hem kwetsbaar maakten en ertoe bijdroegen dat hij in gevaarlijke situaties terechtkwam. Ook is het politiek gezien interessant te lezen dat een kamerlid tijdens zijn mandaat onder zware druk stond.
April 30, 2016
Interessante thematiek, een jonge Marokkaanse Nederlander worstelt met zijn identiteit. Hij is homo in een islamitische wereld en hij is moslim in het Nederland na 9/11, na de moord op van Gogh.
Niet heel goed geschreven, beetje clichématig taalgebruik, en soms wat puberaal, maar het blijft wel boeien.
Niet heel goed geschreven, beetje clichématig taalgebruik, en soms wat puberaal, maar het blijft wel boeien.
June 14, 2022
Tofik Dibi is geen goede schrijver, als politicus heb ik hem nooit gevolgd. Desondanks ben ik blij dat ik zijn boek gelezen heb, een pijnlijke (innerlijke) strijd die velen voeren krijgt op deze manier een gezicht. Een minderheid zijn brengt al de nodige struggles met zich mee, maar wat miet je doen als je een minderheid binnen die minderheid bent? Enorm veel respect voor Tofik :)
July 6, 2016
Indrukwekkend... Ik had niet 's avonds laat aan dit boek moeten beginnen, kon er niet van slapen...
Displaying 1 - 25 of 25 reviews