What do you think?
Rate this book
Iść, jak prowadzi busola
Wspomnienia Jerzego Łukaszewskiego, wybitnego prawnika i dyplomaty, wieloletniego rektora Kolegium Europy w Brugii i ambasadora RP we Francji w latach 1991–1996. Zapis niezwykłej drogi życiowej prowadzącej z Kresów przez Sosnowiec, Poznań, Lublin, Cambridge (Massachusetts) i Genewę do Brugii i Paryża.
O najważniejszych wydarzeniach zadecydował rok 1959. Jerzy Łukaszewski po zakończeniu studiów w USA został zatrudniony w biurze Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie. Rząd PRL zaprotestował przeciw tej nominacji i zażądał usunięcia go z Organizacji. Łukaszewski postanowił więc pozostać na emigracji i podjął pracę w Kolegium Europy w Brugii, któremu jako profesor nauk politycznych i rektor poświęcił trzydzieści lat życia. Opowieść o latach kształcenia kadr urzędników, polityków i dyplomatów europejskich, latach zmagań o przetrwanie i rozwój uczelni, pokazują siłę, energię i niezłomność w realizacji celów.
Wspomnienia tych lat, z perspektywy Polaka mieszkającego na zachodzie Europy, wiernego całe życie tradycjom rodzinnym i patriotycznym, stanowią bezcenne świadectwo osobiste i historyczne.
„Kiedy przebiegam myślą minione lata, to wydaje mi się, że miałem szczęście. Przeżyłem wojnę i doczekałem się końca komuny. Byłem świadkiem tego cudu, jakim było zjednoczenie narodów Europy. Jak każde dzieło ludzkie integracja przeżywa kryzysy i porażki. Gorąco pragnę, aby mogła trwać i postępować. Dla dobra narodów, rodzin i jednostek”.
Jerzy Łukaszewski
O najważniejszych wydarzeniach zadecydował rok 1959. Jerzy Łukaszewski po zakończeniu studiów w USA został zatrudniony w biurze Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie. Rząd PRL zaprotestował przeciw tej nominacji i zażądał usunięcia go z Organizacji. Łukaszewski postanowił więc pozostać na emigracji i podjął pracę w Kolegium Europy w Brugii, któremu jako profesor nauk politycznych i rektor poświęcił trzydzieści lat życia. Opowieść o latach kształcenia kadr urzędników, polityków i dyplomatów europejskich, latach zmagań o przetrwanie i rozwój uczelni, pokazują siłę, energię i niezłomność w realizacji celów.
Wspomnienia tych lat, z perspektywy Polaka mieszkającego na zachodzie Europy, wiernego całe życie tradycjom rodzinnym i patriotycznym, stanowią bezcenne świadectwo osobiste i historyczne.
„Kiedy przebiegam myślą minione lata, to wydaje mi się, że miałem szczęście. Przeżyłem wojnę i doczekałem się końca komuny. Byłem świadkiem tego cudu, jakim było zjednoczenie narodów Europy. Jak każde dzieło ludzkie integracja przeżywa kryzysy i porażki. Gorąco pragnę, aby mogła trwać i postępować. Dla dobra narodów, rodzin i jednostek”.
Jerzy Łukaszewski
696 pages, ebook
Published December 1, 2018
1 person is currently reading
About the author
Jerzy Łukaszewski
5 booksJerzy Łukaszewski (ur. 21 lipca 1924 w Trzebieszowie, zm. 3 czerwca 2020 w Brukseli) – polski i belgijski prawnik, politolog i dyplomata, wieloletni rektor Kolegium Europejskiego, ambasador RP we Francji w latach 1991–1996.
Ukończył studia w zakresie ekonomii i nauk politycznych na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie następnie uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W latach 1957–1959 odbył studia na Uniwersytecie Harvarda jako stypendysta Fundacji Forda.
Od 1951 do 1957 był pracownikiem naukowym na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po zakończeniu studiów w USA w 1959 podjął pracę w biurze Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie. Ze względu na brak autoryzacji jego nominacji przez władze polskie w 1961 był zmuszony odejść ze stanowiska. Zdecydował się pozostać na emigracji.
W 1961 został pracownikiem Kolegium Europejskiego, a dwa lata później profesorem nauk politycznych tamże. W latach 1972–1990 pełnił funkcję rektora Kolegium. Jednocześnie, w latach 1963–1985 był wykładowcą na Wydziale Prawa na Uniwersytecie w Namur.
Od 1991 do 1996 sprawował funkcję Ambasadora RP w Paryżu. W latach 1998–2002 był członkiem Komitetu Integracji Europejskiej.
Ukończył studia w zakresie ekonomii i nauk politycznych na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie następnie uzyskał stopień doktora nauk prawnych. W latach 1957–1959 odbył studia na Uniwersytecie Harvarda jako stypendysta Fundacji Forda.
Od 1951 do 1957 był pracownikiem naukowym na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po zakończeniu studiów w USA w 1959 podjął pracę w biurze Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie. Ze względu na brak autoryzacji jego nominacji przez władze polskie w 1961 był zmuszony odejść ze stanowiska. Zdecydował się pozostać na emigracji.
W 1961 został pracownikiem Kolegium Europejskiego, a dwa lata później profesorem nauk politycznych tamże. W latach 1972–1990 pełnił funkcję rektora Kolegium. Jednocześnie, w latach 1963–1985 był wykładowcą na Wydziale Prawa na Uniwersytecie w Namur.
Od 1991 do 1996 sprawował funkcję Ambasadora RP w Paryżu. W latach 1998–2002 był członkiem Komitetu Integracji Europejskiej.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
No one has reviewed this book yet.