What do you think?
Rate this book
Soroczka
Misterny, magiczny i literacki reportaż o przychodzeniu, odchodzeniu i życiu
Angelika Kuźniak w poetycki i pełen wrażliwości sposób opisuje spotkanych na swojej drodze ludzi, którzy ze spokojem ducha i godnością oczekują na śmierć.
Ta, która tka.
Ten, który nosi maski.
Ta, która ubiera.
Ludzie starsi, młodsi. Od dawna starannie obmyślają, w czym położą się do trumny, jaka ona będzie, kto przyjdzie ich pożegnać, co dostaną na ostatnią drogę. Wyobrażając sobie własne odchodzenie, tak naprawdę opowiadają o życiu – doświadczeniach, które stały się ich udziałem, relacjach z sąsiadami, żywionych uczuciach, przekonaniach i o tym, w co wierzą.
Historie kolejnych bohaterów autorka przeplata fragmentami Pieśni pustonocnych, przywołującymi na myśl obrzędy dziadów.
Z opowieści Kuźniak wyłania się niezwykły obraz tego, jak na przestrzeni lat zmieniał się stosunek do śmierci. Soroczka to poetycki Zapis socjologiczny – mądre, naturalistyczne i zarazem metafizyczne uchwycenie tego, co umyka w codziennym zgiełku spraw.
Co tu dużo gadać: człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie.
Angelika Kuźniak w poetycki i pełen wrażliwości sposób opisuje spotkanych na swojej drodze ludzi, którzy ze spokojem ducha i godnością oczekują na śmierć.
Ta, która tka.
Ten, który nosi maski.
Ta, która ubiera.
Ludzie starsi, młodsi. Od dawna starannie obmyślają, w czym położą się do trumny, jaka ona będzie, kto przyjdzie ich pożegnać, co dostaną na ostatnią drogę. Wyobrażając sobie własne odchodzenie, tak naprawdę opowiadają o życiu – doświadczeniach, które stały się ich udziałem, relacjach z sąsiadami, żywionych uczuciach, przekonaniach i o tym, w co wierzą.
Historie kolejnych bohaterów autorka przeplata fragmentami Pieśni pustonocnych, przywołującymi na myśl obrzędy dziadów.
Z opowieści Kuźniak wyłania się niezwykły obraz tego, jak na przestrzeni lat zmieniał się stosunek do śmierci. Soroczka to poetycki Zapis socjologiczny – mądre, naturalistyczne i zarazem metafizyczne uchwycenie tego, co umyka w codziennym zgiełku spraw.
Co tu dużo gadać: człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie.
184 pages, Hardcover
First published October 16, 2020
5 people are currently reading
187 people want to read
About the author
Angelika Kuźniak
14 books23 followersAngelika Kuźniak ukończyła kulturoznawstwo na Uniwersytecie Europejskim we Frankfurcie nad Odrą (studiowała także lingwistykę na Universita degli Studi di Macerata we Włoszech). Od 2000 roku współpracuje z „Gazetą Wyborczą”. Dwukrotnie uhonorowana nagrodą Grand Press (2004: za Mój warszawski szał z Włodzimierzem Nowakiem; 2008: za Zabijali we mnie Heidi).
Współautorka dwóch reportaży: Noc w Wildenhagen i Mój warszawski szał, zamieszczonych w nominowanym do Nagrody Literackiej NIKE 2008 tomie Włodzimierza Nowaka Obwód głowy (współpracowała z Nowakiem także przy powstaniu tytułowego reportażu).
Teksty te zostały przełożone na niemiecki (Die Nacht von Wildenhagen. Zwölf deutsch-polnische Schicksale, Eichborn 2009) i na rumuński (Mânia varşoviană, "Lettre Internationale").
Współautorka dwóch reportaży: Noc w Wildenhagen i Mój warszawski szał, zamieszczonych w nominowanym do Nagrody Literackiej NIKE 2008 tomie Włodzimierza Nowaka Obwód głowy (współpracowała z Nowakiem także przy powstaniu tytułowego reportażu).
Teksty te zostały przełożone na niemiecki (Die Nacht von Wildenhagen. Zwölf deutsch-polnische Schicksale, Eichborn 2009) i na rumuński (Mânia varşoviană, "Lettre Internationale").
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
November 13, 2023
„Śmierć? Czy ja wiem? To konieczność. Trzeba umierać. Spod kosy nikt nie ucieknie. Śmierć każdego ku dołowi ściągnie.“
October 25, 2024
Cztery gwiazdki przede wszystkim za temat!
October 30, 2020
[KSIĄŻKA TYGODNIA] “Człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie”, mówi jedna z bohaterek “Soroczki” Angeliki Kuźniak. To reportaż z kategorii tych dusznych, w których czytelnikowi zapiera dech w piersiach, robi się smutno, przykro, ale w którym piękno odnajdujemy w języku, frazie, delikatności i empatii reporterki, spisującej dla nas odchodzące w niepamięć zwyczaje i dokumentującą życie ludzi, którzy umknęli przed walcem historii.
Na śmierć trzeba się przygotować za życia. Spakować się jakbyśmy jechali na wystawny obiad. A może raczej kolację? Po drzemce już byśmy nie wstali, już by nas kładli, nogi w stawach zginali, bo tak łatwiej spodnie na okazję przygotowane włożyć. Z trupem trzeba delikatnie, żeby się nie znarowił i współpracował.
Do trumny tka się “soroczkę”, jak mówi jedna z bohaterek reportażu Angeliki Kuźniak, “Soroczka od sorok, bo czterdzieści prac wokół niej”. Koszula, zwana też śmiertelnicą tkana jest z lnu, najlepiej zasianego przy domu. Z nim zawsze jest dużo roboty...
Link do całej recenzji - https://www.empik.com/empikultura/ksi...
Na śmierć trzeba się przygotować za życia. Spakować się jakbyśmy jechali na wystawny obiad. A może raczej kolację? Po drzemce już byśmy nie wstali, już by nas kładli, nogi w stawach zginali, bo tak łatwiej spodnie na okazję przygotowane włożyć. Z trupem trzeba delikatnie, żeby się nie znarowił i współpracował.
Do trumny tka się “soroczkę”, jak mówi jedna z bohaterek reportażu Angeliki Kuźniak, “Soroczka od sorok, bo czterdzieści prac wokół niej”. Koszula, zwana też śmiertelnicą tkana jest z lnu, najlepiej zasianego przy domu. Z nim zawsze jest dużo roboty...
Link do całej recenzji - https://www.empik.com/empikultura/ksi...
March 27, 2021
„Soroczka” to tak naprawdę reportaż nie tylko o śmierci, ale także o życiu. Znajdziemy w nim wspomnienia zwyczajnych ludzi, którzy dzielą się z nami tym, jakie przedmioty chcą włożyć do własnej trumny oraz jakie ubrania uszykowali na tę specjalną okoliczność. Angelika Kuźniak wysłuchała tych wszystkich osób i złożyła materiał w całość, tworząc właśnie tę książkę. Książkę, którą zdecydowanie warto przeczytać. Szczególnie teraz, gdy za oknem szaleje przedłużająca się pandemia a ludzie codziennie tracą swoich bliskich.
Wiecie co? Wstrząsnęła mną ta książka. Owszem, ona nie była idealna. Zabrakło mi w niej kilku rzeczy, które pozwoliłyby mi bardziej poznać bohaterów. „Soroczka” jest na swój sposób niezwykła. Wyczuwalna jest w niej domowa atmosfera pełna zaufania i bliskości, które umożliwiły autorce zbliżenie się do wybranych przez nią osób i otrzymanie informacji, które były jej po prostu potrzebne.
To reportaż o przemijalności ludzkiego życia i oczekiwaniu na śmierć, która i tak kiedyś nadejdzie. W dzisiejszych czasach, kiedy odchodzą nawet ludzie bardzo młodzi, to niejako apel, aby tę śmierć spróbować oswoić. Nie bójmy się o niej rozmawiać. Nie stawiajmy naszych bliskich w sytuacji, gdy nie dość, że jest im cholernie ciężko, to jeszcze dodatkowo boją się, że popełnią błąd w stosunku do zmarłej osoby. Nie tak uczeszą, nie tak ubiorą, nie tak pochowają. Rozmawiajmy. Starajmy się robić to w sposób delikatny, ale też stanowczy. Dawajmy sygnały, mówmy o tym, co leży nam na sercu.
Przyznaję, że ze mnie ta książka wycisnęła łzy. Niektórzy bohaterowie byli/są w tak trudnej sytuacji życiowej, że naprawdę ręce mi opadały podczas czytania. To, że całkiem niedawno zmarła mój dziadek, także miał wpływ na mój odbiór tej pozycji. W tym ciągłym biegu zapominamy o tym, co jest najważniejsze. O innych ludziach i ich postrzeganiu codzienności. O tym, że nie jesteśmy pępkiem świata i czasem dawne urazy dają katastrofalne rezultaty.
„- Śpieszą się ludzie. To i śmierć, cała w bieli, z kosą, się śpieszy. Kosi tu i tam. Z boku, z przodu, z tyłu. Masz pieniądze, nie masz. Dobry jesteś, zły. Mądry, głupi. Śmierć każdemu w końcu w oczy zaglądnie. Każdemu zdarzyć się musi. I śmieje się przy tym: cha, cha. Idzie do piachu stary, idzie ten, co dopiero zaczął życie.”
Przeczytajcie. Przemyślcie. Porozmawiajcie z bliskimi. Może nawet dajcie im do przeczytania?
Wiecie co? Wstrząsnęła mną ta książka. Owszem, ona nie była idealna. Zabrakło mi w niej kilku rzeczy, które pozwoliłyby mi bardziej poznać bohaterów. „Soroczka” jest na swój sposób niezwykła. Wyczuwalna jest w niej domowa atmosfera pełna zaufania i bliskości, które umożliwiły autorce zbliżenie się do wybranych przez nią osób i otrzymanie informacji, które były jej po prostu potrzebne.
To reportaż o przemijalności ludzkiego życia i oczekiwaniu na śmierć, która i tak kiedyś nadejdzie. W dzisiejszych czasach, kiedy odchodzą nawet ludzie bardzo młodzi, to niejako apel, aby tę śmierć spróbować oswoić. Nie bójmy się o niej rozmawiać. Nie stawiajmy naszych bliskich w sytuacji, gdy nie dość, że jest im cholernie ciężko, to jeszcze dodatkowo boją się, że popełnią błąd w stosunku do zmarłej osoby. Nie tak uczeszą, nie tak ubiorą, nie tak pochowają. Rozmawiajmy. Starajmy się robić to w sposób delikatny, ale też stanowczy. Dawajmy sygnały, mówmy o tym, co leży nam na sercu.
Przyznaję, że ze mnie ta książka wycisnęła łzy. Niektórzy bohaterowie byli/są w tak trudnej sytuacji życiowej, że naprawdę ręce mi opadały podczas czytania. To, że całkiem niedawno zmarła mój dziadek, także miał wpływ na mój odbiór tej pozycji. W tym ciągłym biegu zapominamy o tym, co jest najważniejsze. O innych ludziach i ich postrzeganiu codzienności. O tym, że nie jesteśmy pępkiem świata i czasem dawne urazy dają katastrofalne rezultaty.
„- Śpieszą się ludzie. To i śmierć, cała w bieli, z kosą, się śpieszy. Kosi tu i tam. Z boku, z przodu, z tyłu. Masz pieniądze, nie masz. Dobry jesteś, zły. Mądry, głupi. Śmierć każdemu w końcu w oczy zaglądnie. Każdemu zdarzyć się musi. I śmieje się przy tym: cha, cha. Idzie do piachu stary, idzie ten, co dopiero zaczął życie.”
Przeczytajcie. Przemyślcie. Porozmawiajcie z bliskimi. Może nawet dajcie im do przeczytania?
November 17, 2020
Delikatna ta książka.
I daje do myślenia.
Jeszcze nie wiem, w czym mnie pochowają.
Jeszcze nie wiem, czy mnie zabalsamowaną, czy moje prochy (chciałabym, a boję się).
Wiem tylko, że chciałabym być ściółką dla buka czy innej lipy (Google: jak wyglądają cmentarze w Szwecji/Norwegii).
I daje do myślenia.
Jeszcze nie wiem, w czym mnie pochowają.
Jeszcze nie wiem, czy mnie zabalsamowaną, czy moje prochy (chciałabym, a boję się).
Wiem tylko, że chciałabym być ściółką dla buka czy innej lipy (Google: jak wyglądają cmentarze w Szwecji/Norwegii).
January 25, 2021
Przejmujące rozmowy o śmierci i umieraniu, ale też, paradoksalnie, o życiu. O tym jak to jest przez całe życie przygotowywać się na śmierć, o tym, jak śmierć nas dotyka, o tym, jak o niej mówi starsze pokolenie. W wypowiedziach osób, pojawiających się w książce czuć pokorę, ogromne zrozumienie dla tego, czym było dla nich życie i o tym, co jest dla nich ważne. To bardzo osobiste historie, które często wybrzmiewają dopiero po raz pierwszy i pewnie po raz ostatni. Pięknie przedstawione i czasem tylko zastanawiałam się, czy większy jest mój smutek, czy smutek bohaterek i bohaterów.
August 27, 2021
Przepięknie napisane studium ludzkiego życia i śmierci.
Kuźniak dotyka tematu, o którym wolimy nie myśleć, nie chcemy rozmawiać. Chcemy wierzyć, że śmierć jest zjawiskiem, które nas nie dotyczy.
To nie jest zwykła opowieść o ubraniach do trumny. Refleksje, którymi dzielą się bohaterowie wywołują lawinę emocji, by na końcu sprawić, że pochylimy się nad czymś co występuje w przyrodzie naturalnie, a wciąż jest czymś nieoswojonym.
Zdecydowanie zasługuje na większy rozgłos.
Kuźniak dotyka tematu, o którym wolimy nie myśleć, nie chcemy rozmawiać. Chcemy wierzyć, że śmierć jest zjawiskiem, które nas nie dotyczy.
To nie jest zwykła opowieść o ubraniach do trumny. Refleksje, którymi dzielą się bohaterowie wywołują lawinę emocji, by na końcu sprawić, że pochylimy się nad czymś co występuje w przyrodzie naturalnie, a wciąż jest czymś nieoswojonym.
Zdecydowanie zasługuje na większy rozgłos.
November 26, 2022
3,5 ⭐️
Najbardziej podobał mi się 1 i 9 rozdział.
Najbardziej podobał mi się 1 i 9 rozdział.
December 2, 2024
od dawna nie czułem się tak bardzo człowiekiem
February 18, 2021
4,5
„Co tu dużo gadać, człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie”.
Śmierć - najsprawiedliwsza i w oczywisty sposób równająca wszystkich ludzi do jednego poziomu. Innego końca nie będzie - jedyna oczywistość wszechświata.
Książka o czekaniu, a raczej przygotowywaniu się na śmierć i tej śmierci oswajaniu, zapraszaniu do swojej codzienności.
Autorka poprzez rozmowy o ubraniach przygotowanych do trumny porusza temat, od którego współcześnie uciekamy, wymazujemy z obrazów dookoła, z myśli, ze wspomnień. W książce słuchamy głosu najstarszego pokolenia, nie znającego tak jak my nowoczesnych technologii, pięknych obrazów w telewizji, retuszowanych zdjęć z social - mediów. Warto spojrzeć w ich stronę, im oddać głos.
Oddaliliśmy się od śmierci, a przecież „człowiek rodzi się na śmierć”.
Jedna z bohaterek książki mówi: „ Ile minut każdego dnia lekceważy człowiek. To jest jak ze szklanką na stole. Nikt jej nie widzi, aż spadnie potrącona ramieniem (...)”.
Zauważajmy te szklanki zanim usłyszymy brzdęk szkła.
Niespełna 100 stron, a treści na każdy dzień życia. Zauważajmy te niestłuczone jeszcze szklanki.
„Co tu dużo gadać, człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie”.
Śmierć - najsprawiedliwsza i w oczywisty sposób równająca wszystkich ludzi do jednego poziomu. Innego końca nie będzie - jedyna oczywistość wszechświata.
Książka o czekaniu, a raczej przygotowywaniu się na śmierć i tej śmierci oswajaniu, zapraszaniu do swojej codzienności.
Autorka poprzez rozmowy o ubraniach przygotowanych do trumny porusza temat, od którego współcześnie uciekamy, wymazujemy z obrazów dookoła, z myśli, ze wspomnień. W książce słuchamy głosu najstarszego pokolenia, nie znającego tak jak my nowoczesnych technologii, pięknych obrazów w telewizji, retuszowanych zdjęć z social - mediów. Warto spojrzeć w ich stronę, im oddać głos.
Oddaliliśmy się od śmierci, a przecież „człowiek rodzi się na śmierć”.
Jedna z bohaterek książki mówi: „ Ile minut każdego dnia lekceważy człowiek. To jest jak ze szklanką na stole. Nikt jej nie widzi, aż spadnie potrącona ramieniem (...)”.
Zauważajmy te szklanki zanim usłyszymy brzdęk szkła.
Niespełna 100 stron, a treści na każdy dzień życia. Zauważajmy te niestłuczone jeszcze szklanki.
April 14, 2022
12 godzin. 12 różnych opowieści. O życiu. O śmierci. Swojej, śmierci doświadczonej, śmierci widzianej i w pewnym sensie oswojonej. Zgniotła mnie każda z nich. Wdeptywały w ziemię coraz bardziej, aż nie zostało już nic, oprócz gorzkich łez spływających wzdłuż gardła prosto do środka mojego jestestwa.
August 24, 2021
Reportaż nie tylko o śmierci, ale i o życiu. Ciekawi bohaterowie, poruszające historie. Warto przeczytać!
September 8, 2023
Poruszające najczulsze struny
October 24, 2023
Death is the most natural thing that concerns us all, but its veiled nature makes talking about it artificially tense. The conversations in this book are simply honest. They do not try to look away from anything but treat the end of life with mindfulness and merely being around during the last moments.
I wish we all had such conversations.
I wish we all had such conversations.
April 22, 2023
Piękna książka, napisana z olbrzymim wyczuciem i wrażliwością, w której na każdej stronie przenikają się życie i śmierć.
June 6, 2023
Poruszająca książka zawierająca rozmowy ze starszymi ludźmi o śmierci. Zadziwiającej gotowości i przygotowaniu na ostateczne. Oswajająca i rozbrajają szczerością.
February 13, 2025
Kilkanaście lat pracy zamknięte w niewielkiej książce, przepełnionej wrażliwością i przejmująco szczerymi rozważaniami o umieraniu.
I jak dobrze to jest napisane!
I jak dobrze to jest napisane!
Displaying 1 - 18 of 18 reviews