Allemaal onzin

by Simon Carmiggelt

Dutch

147 pages

First published January 1, 1947

About the author

Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.

Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.

Reviews

[PDW · Rating 3 out of 5]

Bijna 75 jaar oud is deze bundel en nog altijd erg genietbaar. Sedert enkele jaren ga ik slapen met Carmiggelt. Eerst kocht ik zijn Kronkels in tweedehandszaken, maar een tijdje geleden kon ik de hele verzameling op de kop tikken (editie Arbeiderspers). Ik heb dus nog jaren en jaren leesplezier te goed. Carmiggelt was een dertiger toen Allemaal Onzin verscheen. Hij had al zijn gekende stem en meer levenservaring dan zijn leeftijd doet vermoeden. Hij had dan ook al twee wereldoorlogen achter de rug, dat doet wat met een mens!

[Trisha · Rating 2 out of 5]

Korte verhalen, maar weinig echte humor. Dit miste ik in dit boek.

[Janine Van · Rating 2 out of 5]

Boekje met allemaal korte verhaaltjes die eerder in een krant gepubliceerd zijn. Geschreven in de jaren 35-50 ongeveer. Geeft vooral een tijdsbeeld. Ouderwets taalgebruik, op elke pag wel 3 of 4 woorden die je tegenwoordig niet meer gebruikt. Ook omgangsvormen en werk-en leefomstandigheden zijn duidelijk niet meer van deze tijd. Bv bij kopen sigaretten wordt de sigaret in de winkel door zoontjes vd winkelier al aangestoken. Of circus waar hele groep jeugd telkens onder tentdoek doorkruipt. Aardig om te lezen maar ook direct weer vergeten.

[Jason Engels · Rating 4 out of 5]

Het boek is heel interessant. De ouderen zullen de cursiefjes beter verstaan dan mijn generatie. Ondanks dat was het wel bijlerend soms. Er waren fictionele cursiefjes, maar ook zijn er cursiefjes waarbij het lijkt op een verslag van een journalist.

Ik vond het cursiefje van de sigaar winkel het best. Het is in de ik vorm geschreven wat ik altijd leuk vind. Ze zijn dan wel kort maar wel leuk om te lezen. Ik raad dit boek wel aan. Het is een meeslepend boek.

[Joris Pierrot · Rating 4 out of 5]

Om de zoveel pagina's word je in een nieuwe wereld gestort en moet je maar even kijken wat je er van vindt. Soms is dat niet zoveel, maar meestal is het een verwonderende ervaring. Of, zoals iemand die ik ken zou zeggen: ik heb vragen

[Frederik · Rating 4 out of 5]

Erg leuk geschreven verhaaltjes die een inzicht geven in NL in de jaren 20, 30, 40 van de vorige eeuw. Carmiggelt schrijft met humor en vaak richting de waarde van eenvoud, niet-weten en spel.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

Deze bundel werd oorspronkelijk uitgegeven in 1947, mijn geboortejaar. In 1956 werd de bundel opnieuw uitgegeven, nu met tekeningen van Charles Boost. Ik beleefde bij het lezen een merkwaardige sensatie. Ooit schreef ik een min of meer autobiografisch verhaal, dat onder de titel ‘ de snelle bibliotheek’ op mijn website staat onder de rubriek verhalen. De eerste twee regels uit het verhaal ‘de Erepoort’ over een oude man die vraagt om een dubbeltje voor de erepoort komt bijna letterlijk in mijn verhaal terug. Ik ben me er nooit bewust van geweest dat ik plagiaat heb gepleegd, ik dacht dat deze zin zelf had bedacht. Ik voel niet zo zeer schaamte maar wel verbazing over de werking van het menselijk geheugen. In deze bundel experiment Carmiggelt nog met de vorm van zijn teksten, hij probeert ook fictieve verhaaltjes te schrijven terwijl hij later zich meer richtte op anekdotes, op het schetsen van mensen die hij tegenkwam. Ook het taalgebruik ervaar je nu als ouderwets, zoals bijvoorbeeld het de lezer aanspreken met ‘gij’. Tegen het eind van de bundel staan vijf wat langere jeugdherinneringen, over de kindertijd en eerste jeugdliefdes. Deze stukken spreken me het meeste aan omdat ze authentiek overkomen. Ook kort na de oorlog was Carmiggelt al populair, met oplagen van 30 duizend. In de jaren zeventig zou hij dat nog overtreffen. Het boekje is netjes uitgevoerd, mijn uitgave uit 1956 ziet er nog prima uit.

[Tess van Brummelen · Rating 2 out of 5]

"Later begreep ik hoe het moest. Je kon zoveel lopen as je wou, maar dan moest je een stuk onder de arm nemen en kijken als iemand die denkt: nou ga ik, verdikkie, dit stuk eens even wegbrengen. Het was een zuiver mimische kwestie, waarin ik op het laatst zeer bedreven werd. Op een keer ben ik, met een heel dik stuk, gewoon het gebouw uitgelopen, naar huis." -p.11

"Haar wanhoop maakte mij huilerig, want men kan zijn vader verraden en zijn moeder vermoorden en toch melancholiek worden van een wegrijdende trein." -p.12

"Terugkerend in Parijs, na 7 jaren, is zoiets als het weerzien van een geliefde: men staat vóór haar, voelt een verwarrende leegheid, stamelt stijve geegenheidswoorden en beseft opeens, dat, zoals Fred Batten schreef, 'het verlangen een goed verdriet is.' " -p.32|33

" 'Mais, monsieur, ik zélf mag mijn vrouw wel slaan, maar als een ander het doet, snij ik hem de keel af.' " -p.36

"Deze ervaring overtuigde mij van de nutteloosheid des levens. Ik trok het ventiel uit mijn oor en verzwond." -p.71

[Jan · Rating 4 out of 5]

De vierde ster krijgt dit boek omdat ik het gelezen heb in de 14e druk uit 1978 met fantastische illustraties van Peter van Straaten.Tekeningen om telkens weer van te genieten. De verhalen van Carmiggelt zijn soms geweldig. Hij is op zijn sterkst wanneer hij voorbijgangers of cafébezoekers of zichzelf in alledaagse situaties observeert. De Carmiggelt die een gewoon verhaal probeert te schrijven of herinneringen ophaalt, vind ik persoonlijk minder goed.