Die grünen Kinder

by Olga Tokarczuk, Lothar Quinkenstein (Translator)

Bizarr ist unsere Welt, immer in ­Bewegung, ständig in Veränderung begriffen. Und das gilt auch für die ­faszinierenden neuen Erzählungen von Olga Tokarczuk, der großen Raumzeit­reisenden – ein Buch, das in Erstau­nen setzt, alle gängigen Erwartungen unterläuft. Jede der zehn Erzählungen entfaltet sich in einem anderen Raum: Wolhynien zur Zeit der »schwedischen Sintflut«, die heutige Schweiz, das ferne Asien, fiktive Orte der Imagination.Worin besteht das Gefühl, dass etwas ­»bizarr« sei? Wo hat es seinen Ursprung? Ist das Bizarre eine Eigenschaft der Welt oder liegt es in uns? In den unablässigen Rhythmuswechseln der Erzählungen verliert der Leser seine Gewissheiten. Was wird ihn auf der nächsten Seite ­erwarten? Olga Tokarczuk schubst uns aus der ­Komfortzone, lässt uns spüren, dass die Welt immer weniger zu fassen ist. Mit den Mitteln der Groteske, des schwarzen ­Humors, Elementen aus den Genres Fantasy und Horror führt sie uns vor Augen, dass in der Wirklichkeit, wie wir sie zu kennen glauben, nichts ist, was es scheint.

Genres: Short Stories, Fiction, Polish Literature, Audiobook, Poland, Magical Realism, Stories

240 pages, Hardcover

First published January 1, 2008

About the author

Olga Nawoja Tokarczuk is a Polish writer, activist, and public intellectual. She is one of the most critically acclaimed and successful authors of her generation in Poland. She was awarded the 2018 Nobel Prize in Literature as the first Polish female prose writer for "a narrative imagination that with encyclopedic passion represents the crossing of boundaries as a form of life".

For her novel Flights, Tokarczuk was awarded the 2018 Man Booker International Prize. For Flights and The Books of Jacob, she won the Nike Awards, Poland's top literary prize, among other accolades; she won the Nike audience award five times.

Her works have been translated into almost 40 languages, making her one of the most translated contemporary Polish writers. The Books of Jacob, regarded as her magnum opus, was released in the UK in November 2021 after seven years of translation work, followed by release in the US in February 2022. In March that year, the novel was shortlisted for the 2022 International Booker Prize.

Source: wikipedia
Photo: Łukasz Giza

Reviews

[sAmAnE · Rating 5 out of 5]

ویلیام دیویسون، گیاه‌شناس اسکاتلندی است و به دعوت پادشاه لهستان به آن سرزمین آمده‌ لود، تا در مقام طبیب در خدمت شاه باشد. در حالی‌که چیزی از آن کشور و آداب و رسومش، وضعيت آب و هوای سرد و افسون‌گرش نمیداند. در زمانیکه کشور درگیر جنگ با سوئد و روس‌هاست. چیزی که توجهش را جلب می‌کند "گیس لهستانی" است که آغازگر بسیاری از اسرار و شگفتی‌ها در این سرزمین است! آن‌گاه که شکارچیان برای شاه بجای آهویی فربه، دو طفل کوچک و نحیف آوردند؛ با پوستی به مانند رنگ سبز...

کتاب کم حجمیه، حدودا یک ساعته تمام میشه، البته من دوبار خوندم.

[Robert Khorsand · Rating 2 out of 5]

والله، بالله، تالله، صرفا تسلط به یک زبان به معنی توانایی در ترجمه نیست
اگر هست من را به یک ناشر معرفی کنید تا از همین فردا شروع به ترجمه‌ی تمام آثار موراکامیِ عزیزم کنم، قول شرف می‌دهم ترجمه‌هایم یک سر و گردن از تمام مترجم‌های موجود بالاتر باشد!

سوگند یاد کردم و به خود قول دادم تا اگر جایی کتابی با ترجمه‌ی آقای «کاوه میرعباسی» دیدم آن‌را به آتش بکشم.
این چندمین و صدالبته آخرین تجربه‌ی فاجعه‌‌‌‌ی من از آثار اوست.
ایشان یا هیچ شناختی از زبان فارسی ندارند و یا شخصی معلوم‌الحال همانند «خرزو خان» اسلحه به روی شقیقه‌ی او می‌گذارد و تهدیدش می‌کند تا کتابی را ترجمه کند!

بگذریم...
ویلیام دیویسون(شخص اول داستان)، پزشکی‌ست اسکاتلندی که به دعوت همسر پادشاه وقت لهستان به جهت حضور ۲۴ساعته و خدمت جهت معالجه‌ی پادشاه به لهستان سفر می‌کند تا اینکه... .

داستان شروع جذابی داشت و نویسنده به خوبی به آن شاخ و برگ داد اما حقیقتا توان پرداختن به داستان را نداشت و نتوانست در این سبک (رئالیسم جادویی) از پس کار برآید.

نکته: کار هر بز نیست خرمن کوفتن، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن

[Paula Mota · Rating 4 out of 5]

4,5*

Apesar de já saber que Olga Tokarczuk é uma autora versátil, capaz de misturar géneros e de levá-los mais longe dentro de uma mesma obra, para se escrever contos, aqueles que eu aprecio pelo menos, é preciso um talento especial que nem todos escritores possuem. Acontece que esta polaca escreve contos tão inquietantes e absorventes como as minhas contistas argentinas preferidas, Samanta Schweblin e Silvina Ocampo, e isso é um feito.

Era livre. Mas sentia um pouco a falta do arrastar dos chinelos da mãe, acostumara-se àquele som monótono, que normalmente era acompanhado da sua voz suave: “Já é tempo de largares essa televisão e ires ter com pessoas, pode ser que conheças uma rapariga. Ou será que tencionas passar o resto da vida assim? Já é tempo de encontrares uma casa para ti. Esta casa é pequena demais para duas pessoas.”

Ainda assim, o maior elogio que posso fazer a estas “Histórias Bizarras” é que se alguém poderia converter-me à ficção científica, um género que me deixa totalmente indiferente a menos que seja escrito por Ray Bradbury, seria sem dúvida Tokarczuk e a sua sensibilidade para tratar numa abordagem futurista aquilo que mais nos angustia.
Seja numa família de autómatos...

Lena e eu achamos que Fania deveria deixar de amamentar, mas isso certamente fá-la sentir-se importante - aliás, não fico nada admirada que assim seja, já que ela é realmente a égona da criança. Um dia perderá a sua razão de ser e, nessa altura, terá de ser novamente requalificada ou desligada para sempre.

...no desejo de deixar a nossa vida para trás...

Um mundo selvagem. Sem pessoas. Não podemos vê-lo porque somos humanos. Nós próprios nos separámos dele e, agora, para voltar para lá, temos de mudar. Não posso ver algo que não me inclui. Somos prisioneiros de nós mesmos. É um paradoxo. Uma perspectiva cognitiva interessante, mas também é um erro fatal para a evolução: o homem só se vê sempre a si próprio.

...na manipulação do ADN...

Eu disse que toda e qualquer ideia de prever o futuro despertava fascínio e, ao mesmo tempo, uma grande e irracional resistência nas pessoas. Também causava uma inquietação claustrofóbica, decerto o mesmo medo face ao destino contra o qual a humanidade lutava desde os tempos de Édipo. No fundo, as pessoas não querem conhecer o futuro.

...ou na crença na imortalidade...

A morte é confirmada pelo reckon principal e uma comissão de especialistas de todo o mundo. É anunciada à cidade e ao céu e, nessa altura, todos os meios de comunicação são desligados. Durante 40 horas, Monodikos está morto. Todas as suas funções cessam, incluindo as funções cerebrais (...). Depois, como é sabido, Monodikos regressa à vida após 40, 44 horas.

...são quatro contos espantosos enraizados naquilo que mais basicamente nos define como humanos.

O passageiro-4*
As crianças verdes-3*
Conservas-4*
Costuras-4*
A visita-5*
Uma história verdadeira-3*
Coração-4*
Transfugium-5*
A Montanha de Todos-os-Santos-5*
Calendário de Feriados Humanos-5*

[Mohamadreza Moshfeghi · Rating 3 out of 5]

رمانى كوتاه وچند بعدى از الگا توكارچوك برنده نوبل ادبيات سال٢٠١٨ كه نويسنده با نگاهى تلخ و مذبوحانه به جنگ گذرى به وضعيت لهستان و اوضاع آشفته آن كشور در گير ودار هجوم سربازان روس و سوئد در قرن١٧ميلادى مى كند و از زبان گياه شناسى كه پزشك پادشاه هم هست علاوه بر وصعيت جسمانى پادشاه وكيفيت پادشاهى او، به وضعيت فرهنگى وخرافه واعتقادات مردم آن زمان لهستان هم اشاره اى دارد و از سويي ديگر به نقش محيط زندگى و پيرامون آن و طبيعت در دايره ى زيستى انسان و تاثير پذيرى اين دو(طبيعت وانسان) از يكديگر با نقل داستانى جذاب از دو كودك غير طبيعى ولى انسان نما پرداخته و به فرهنگ و ديدگاه واعتقادات متفاوت ديگر ساكنين جامعه ى اين دو كودك كه در جنگل ها ودور از مردم زيست مى كنند،اشاراتى مى كنند

از متن كتاب:
{روزی اُپالینسکی از اُسرُدکا پرسید آیا ایزد دارند.
دخترک با این سؤال جوابش را داد، «ایزد چیست؟»
از این موضوع سخت یکه خوردیم ولی،درعین‌حال، به نظرمان مجذوب‌کننده آمد، که گویی عدم‌آگاهی از وجود پروردگار ساده‌تر است، چرا که بدین‌سان انسان از طرح پرسش‌های فراوانی که خوره‌ی ذهن می‌شوند معاف می‌ماند. من‌باب مثال، این‌که چگونه خداوند اجازه می‌دهد مخلوقاتش این‌چنین عذاب بکشند، حال آن‌که مهربان و بخشنده است؟}

[wow_42 · Rating 5 out of 5]

мені подобається коротка проза, я люблю шукати сенси в коротких фрагментах життя, в тому маленькому шматочку, який дають читачеві… і додумувати щось своє.

я розтягувала цю книгу так довго, як тільки могла. щоб просто насолодитися трохи довше тими 200 сторінками. оповідання прекрасні, слова та історії проникливі й багатошарові, витончені, доконані.
наче, слів і мало (бо проза коротка), але сенсу настільки багато, що про одне оповідання я могла думати годинами.

перша історія дає чіткий вектор книзі і вибір поставити саме це оповідання першим — вибір чудовий.

[Salamon · Rating 4 out of 5]

شاید این رُمانک به خودی خود اُبژه‌ای در خور جنجال نمی‌بود و چه بسا من به میزان لذت‌بردنم امتیازی بهش می‌دادم و می‌گذشتم اما تصادمش با گروهی از دوستان گودریدزی در ذهن من تلاطم برپا کرد. و برای من که گودریدز رو در زمانه‌ی رونق اینستاگرام دریچه‌ی تنفسی یافتم این موضوع خالی از غم نیست به ویژه که گاهی این الگو رو در مورد بعضی از کتاب‌های دیگه هم دیدم. تعدادی از ریویوها به ترجمه‌ی این کتاب و شخص مترجم به شدت حمله کرده بودند تا جایی که من از خوندنش منصرف شدم و اگر دست تصادف و عجله‌ی من برای خروج از خانه و انتخاب کتابی سبک و کم حجم نبود، به احتمال زیاد هیچ‌وقت سراغ این کتاب نمی‌رفتم. کتابی که هم جذابه و هم فارسی خوب و متینی ارائه میکنه. جالب اینکه وقتی تصمیم گرفتم در واکنش به یکی از این ریویوها که نمیدونم به چه علتی این ترجمه رو به ترجمه‌ی کتاب صد سال تنهایی وصل کرده بود نظرم رو بنویسم و از دوستمون خواهش کنم چند مثال از تخریب زبان فارسی در ترجمه بیاره متوجه شدم که فقط دوستان‌شون اجازه‌ی کامنت گذاشتن رو دارند.

ریویوها گاهی حالت دل‌نوشته یا تجربه‌ی شخصی از یک کتاب رو دارند و گاهی خواسته یا ناخواسته (بر اساس انتخاب نوع زبان) مدعای نقد کتابی رو دارند. ای کاش در حالت اخیر مخصوصا وقتی شخصی ریویوش خیلی دیده میشه و در نوع نگاه ابتدایی دیگران به اون کتاب‌ مؤثره روحیه‌ی پرسش‌گری رو در خودمون تقویت کنیم و با توجیهات مبهم قانع نشیم و برای ادعای قوی یا ضعیف بودن یک اثر دلایل روشن بخوایم.

از این گله‌گزاری‌ها که بگذریم، داستان توسط پزشک اسکاتلندی پادشاه لهستان روایت میشه که به وقایع نامعمولی میپردازه که در بهار سال ۱۶۵۶ و در بحبوحه‌ی جنگ لهستان با سوئدی‌ها و روس‌ها و تاتارها در یک امیرنشین کوچک در خاک لهستان اتفاق می‌افتند. درون‌مایه‌ی داستان دورافتادگی انسان‌ها از محیط طبیعی‌شون و عطش بازگشته. روایت پیوسته و روان و خوشخوان بود و به استثنای دو صفحه‌‌ی آخر که به واسطه‌ی کار به آخر شب موکول کردم، بقیه‌ی داستان رو یکباره و بلافاصله در یک صبح بهاری خوندم و لذت بردم.


بریده‌هایی از کتاب


________________________________________________________________________


"تصور می‌کنم چشمانی که در دربار پرورش یافته‌اند و به تماشای نقش‌مایه‌های دل‌فریب پارچه‌های ونیزی، تاروپود مجلل فرش‌های عثمانی و تزئینات و معرق‌کاری‌های فاخر خو گرفته‌اند، دنیا را چنین می‌بینند. اگر نگاه‌شان با پیچیدگی طبیعت مواجه شود جز هاویه نخواهند دید — پوچی سترگ و بس."

"هر جنگ زمینه‌ساز می‌شود تا طبیعت بازستاند از انسان آن‌چه را از او ربوده، و افزون بر این، بی‌هیچ ملاحظه و مراعات بر ابنای بشر مستولی می‌شود و می‌کوشد آنان را به وضعیت طبیعی-حیوانی‌شان بازگرداند."

"خودشان را بسان میوه قلمداد می‌کنند. انسان میوه است و خوراک حیوانات خواهد شد. به این علت، مُرده‌های‌شان را به نوک درختان می‌آویزند و منتظر می‌مانند تا پرندگان و جانورانِ جنگل آن‌ها را ببلعند."

[Kuszma · Rating 4 out of 5]

Most, hogy Tokarczuk megkapta a Nobelt, jó pár sorstársammal együtt én is megfogtam ezt a kötetét (ami momentán az egyetlen, ami polcon van tőle a könyvesboltokban), hogy megmondjam, megérdemelte-e. És felelősségem teljes tudatában kijelenthetem: mit tudom én.

Különös kötet amúgy, ami egyáltalán nem különös, hisz a címében is benne van, hogy "bizarr" elbeszélésekről van szó. Ami a meszotar.hu szerint a következőt jelenti: "Különös, furcsa, szokatlan, meghökkentő, szeszélyes, bolondos, különc, fantasztikus, bohókás, groteszk." Na, szóval ilyen elbeszélések ezek. Tematikailag sokszínű kötet, vannak köztük tudományos-fantasztikus történetek, amelyeket akár a Zsoldos-díjra is lehetne nevezni (hátha Tokarczuk elfogadná), vannak szürreális mélypszichológiai rémdrámák, amelyek mágnesként vonzzák magukhoz a "kafkai" jelzőt, sőt, még egy történelmi elbeszélés is akad a XVII. századi Lengyelhonból, némi némi babonával felturbózva. Az egyetlen, ami összeköti őket, az a bizarrságuk. Különösségük. Furcsaságuk. Szokatlanságuk. Satöbbi.

Ami bizonyos, hogy Tokarczuk jó író. Szépen felépített cselekménye többnyire erőteljes, gyakran kétértelmű, homályos csattanóban kulminál, mondatai tiszták és csiszoltak, van bennük erő, ész, meg ami kell. Néha ugyan elméláztam azon, hogy vajon a novellaforma által engedélyezett terjedelem elegendő-e ahhoz, hogy az író méltó módon kibontson egy ilyesféle témát, de bizonyos elbeszélések (pl.: Eltéve, A varrás) vonatkozásában akár a "tökéletes" szót is megkockáztatnám. Összességében tehát annyival egészíteném ki az első bekezdésben meghozott ítéletemet, hogy: mit tudom én, Tokarczuk megérdemelte-e a Nobelt, de ezen kötet alapján nem is zárnám ki.

[Darka · Rating 4 out of 5]

втішена своїм знайомством з ольгою токарчук, обдарована авторка, яку хочеться читати ще і ще. її оповідання - наче головоломки, я відчувала якийсь азарт, занурюючись у текст і полюючи на смисли.

у цій збірці увага приділяється питанням самотності, старості, проблемам забруднення довкілля, але все це йде через майстерно розказані історії, подекуди дуже химерні.

набільше мені сподобалися "шви", "transfigium" і "гора всіх святих".

[Peiman · Rating 3 out of 5]

بچه‌های سبز، اسم جذابی داره، نه؟ برای همین خوندمش، بعد هم خیلی کوتاه بود، دلم میخواست ببینم تو این پنجاه صفحه حرف حسابش چیه. داستان جالبی داشت، یه طبیب اسکاتلندی که برای مداوای پادشاه لهستان فراخوانده میشه تا همیشه کنارش باشه، در سفری با پادشاه ملازمین در هنگام شکار به جای آهو و گراز و ... با دو بچه‌ی وحشی خوی با پوست سبز بر میگردن و الباقی قصه... توصیفات کوتاه علیه جنگ و بی اخلاقی و خرافات هم جالب بود.ه

[Rosa · Rating 3 out of 5]

چه قدر خشونت، مرگ و میر، درنده خویی تصورناپذیر. روستاهایی سراسر سوخته، مزارع به فنا رفته و سترون؛ همه جا، چوبه های دار قامت افراشته بودند، که گویی تمام مهارت صنعتگری انسان ها به این یک فعالیت منحصر شده باشد - ساختن ابزار برای ویرانگری، کشتار... جنازه های انسانی دفن نشده که گرگ ها و روباه ها پاره پاره شان کرده بودند- هنر منحوس شمشیر و آتش. کاش می شد تمام این ها را به فراموشی بسپرم.

ممکنه به نظر برسه که این کتاب کم حجم، بخاطر پایان محو و سوال برانگیزش تا حدی گنگ تموم میشه، چون قابلیت این رو داشت که شاخ و برگ بیشتری بهش داده بشه...
اما همین مختصر و مفید پرداختن به سوژه هایی که همیشه دغدغه ی مهم دنیای ما هست( جنگ، خرافات، طبیعت...)، کمی تا قسمتی پراکنده بودنشون و وارد حاشیه نشدن، باعث شده اصل حرف و هدفش بهتر و واضح تر دیده بشه!

دنیا و قوانین این موجودات سبز با وجود عجیب بودن ، حرف هایی برای گفتن داشت که نمیشد ساده ازشون گذشت، دنیایی که شاید ازش عبور کردیم و یا حتی هنوز هم به نوعی کنارمون و با ما در جریانه....
جالب بود💚

[Cláudia Azevedo · Rating 5 out of 5]

Cinco estrelas para estas "Histórias Bizarras", de Olga Tokarczuk (esta mulher não conseguiria escrever mal nem que se esforçasse).
Como em todos os livros que já li da escritora polaca, ela combina, aqui, uma imaginação prodigiosa com um conhecimento vasto sobre as pessoas e os lugares e uma enorme capacidade de elaborar sobre os grandes temas que inquietam desde sempre a humanidade, como a busca de sentido para a existência, a nossa relação desigual com a natureza e a inevitabilidade da morte.
Em "A Montanha de Todos-Os-Santos", a Psicologia cruza-se, de forma inesperada, com as potencialidades do ser humano, a clonagem e o culto, bem urdido, dos santos.
"Sabemos hoje que uma pessoa nasce como uma bomba com diferentes potenciais e o tempo de crescimento não é de modo algum de enriquecimento e aprendizagem, mas antes de eliminação de novas possibilidades. Por fim, de planta exuberante e selvagem transformamos-nos em algo semelhante a um bonsai - uma miniatura atrofiada, aparada e rígida do eu possível."
"Transfugium" faz lembrar "Conduz o teu arado sobre os ossos dos mortos". Numa história distópica, a transfiguração é uma saída possível para quem a vida humana deixa de fazer sentido e a identificação total com a vida animal é a derradeira esperança.
"Costuras" é outra história maravilhosa (quiçá a minha preferida) sobre a distorção progressiva das imagens e dos sentidos, o cansaço da mente e o estranhamento que acompanha o envelhecimento.
"Connosco é como as velhas ampulhetas, percebe? Li algo sobre isso. Nestas ampulhetas, os grãos de areia tornam-se cada vez mais redondos de tanto passarem de um lado para o outro, desgastam-se, e os grãos de areia passam com mais rapidez. As velhas ampulhetas têm sempre mais pressa. O mesmo se passa com o nosso sistema nervoso, ele também se desgastou, sabe, cansou-se, os estímulos passam por ele como se fosse uma peneira furada e por isso temos a impressão de que o tempo corre mais depressa."
Em "Conservas", vejo o castigo da preguiça e uma espécie de justiça fora do prazo que confrange e apazigua o leitor.
"Uma história verdadeira" (que também poderia ser a minha preferida) aborda um tema bem distinto: o da perda da identidade do ser humano quando desligado das bengalas e símbolos que o caracterizam perante os outros. Sem títulos, sem documentos, sem roupa, o Homem é despido do seu estatuto, do seu papel,.da sua dignidade, confundindo-se facilmente com qualquer outro. E se fosse connosco?
As minhas últimas palavras vão para "O Calendário dos Feriados Humanos", que achei a mais distópica de todas as histórias aqui contadas, com a eterna ferrugem vermelha a dominar os elementos, os estranhos rituais humanos e a figura de Monodikos, um estranho ser obrigado a renascer todos os anos.
Adorei este livro, lê-lo restituiu-me o espanto da leitura das grandes obras. Recomendo.

[Emiliya Bozhilova · Rating 2 out of 5]

С Токарчук просто не сме от същата кръвна група. Харесва ми как пише, но не и какво пише.

В разказите си тя отново е повече от добра с думите, рядко добра. Ясно демонстрира усет и финес към извайването на фигури и образи.

Фокусът е върху хищната и жестока безразлична сила на природата, върху регреса поради напредваща възраст или просто тотална (и доброволна) десоциализация, върху разпада и разрухата в най-разнообразни вариации, често препарирана в причудливи форми в буркани с формалин, включително една леко научно-фантастична (или може би сюрреалистична) вариация. По-неприятното за мен е, че не виждам смисъла зад всички тези апокалиптични картини с психеделичен, пълзящо-коварен елемент. Ако мога да оприлича разказите и с арт-инсталация, би било нещо убито и препарирано с много шик.

На любителите на изящния, стилизиран мрак сборникът определено ще допадне, просто аз не съм почитател на самопричинената и самодостатъчна арт-чернота.

[Maryna Ponomaryova · Rating 5 out of 5]

Який же це кайф кайфезний. Читаєш і розумієш закладені сенси і вони тобі відлунюють, бо тобі теж це все болить. І як багато у цих коротеньких оповіданнях, змішані міфи і наука, жага життя і всюдисуща смерть, фантазії і сувора реальність, любов і розчарування, і соціальні ролі, які надто сильно тиснуть, і бажання повернутися до природи і вити вовком. Токарчук читатиму далі, доведеться купити ті товстезні ниги якова, бо це якесь осяяння. Дуже раджу

[Judith · Rating 4 out of 5]

W moim odczuciu "Opowiadania bizarne" to takie nasze polskie "Black Mirror". Pisanie Tokarczuk wzbudza lekki niepokój, o jej historiach się myśli i chce więcej. Poza tym jak zawsze bardzo dobrze napisane, w pięknym stylu.

[Alireza · Rating 3 out of 5]

راستش تا اومد موتورمون گرم بشه تموم شد، خیلی خیلی زود تموم شد!
داستان خوب بود، فضاسازی خوب بود و همه چی داشت خوب پیش می‌رفت. یعنی واقعا موضوعی بود که نویسنده می‌تونست چندصد صفحه در موردش بنویسه و قطعا خوب در می‌اومد.
من با ترجمه هم مشکلی نداشتم.
خیلی حرفی برای گفتن نیست، بقیه ریویوهای خوبی براش نوشتن و از بخش‌های تاریخی و استعاریش صحبت کردن.

[Petar · Rating 4 out of 5]

Putnik 3⭐
Zelena deca 5⭐
Zimnica 3⭐
Šavovi 4⭐
Poseta 5⭐
Istinita priča 5⭐
Srce 4⭐
Transfugijum 5⭐
Gora svih svetih 5⭐
Narodni mesecoslov 4⭐

Iako sam od svih oblika proze, najmanje poklonik kratke priče, moj prvi susret sa Olgom je prošao sjajno.

4/5

[Hanieh · Rating 3 out of 5]

داستان درباره ی گیاه شناس اسکاتلندی ای است که پزشک خصوصی پادشاه لهستان شده و در یک سفر طولانی بین لیتوانی و اوکراین به دنبال این پادشاه رفته. یک روز، در هنگام توقف، سربازان پادشاه دو کودک را اسیر می کنند. این دو کودک ظاهری غیرمعمول دارند و پوست و موهای آنها کمی سبز است. در ادامه این پزشک با قوم و فرهنگ این دو کودک بیشتر آشنا می شود.
داستان را دوست داشتم اما دلم می خواست که در قالب یک داستان بلندتر می بود تا بیشتر میتوانستم از آن لذت ببرم. انگار که به هر چیزی صرفا یک اشاره ی کوچک کرده و زود رد شده باشد، درحالی که میتوانست خیلی بیشتر از اینها به عمق داستان پرداخته باشد چون بنظرم هم داستان پادشاه و هم داستان بچه های سبز پتانسیل چنین چیزی را داشت. ترجمه ی کاوه میر عباسی در عین حفظ زبان کلاسیک داستان، خوب و روان بود.

[Azimeh · Rating 5 out of 5]

زمانی که کتاب رو خریدم به این دلیل که اسمش بچه های سبز بود میدونستم که دوستش خواهم داشت.
از قضا سبز؛ رنگ مورد علاقه منه
یک کتاب کم حجم از مجموعه برج بابل
داستان در لهستانِ درگیر جنگ هستش در سال‌های دور
طبیب مخصوص اعلی حضرت، در طی سفری که داشتند با دو بچه عجیب روبرو میشن که به ظاهر شبیه انسان هستند ولی در رفتار هیچ چیزشان شبیه به انسان ها نیست!.

[Caro the Helmet Lady · Rating 4 out of 5]

This was mostly brilliant. Only two, maybe three stories were between "not bad" and "so so" and I'm not alone with this opinion here as I can see. But most of the stories - gorgeous, especially two last, The Sacred Mountain and The Calendary (not sure how to translate the whole title) were especially moving.

[Mohammad · Rating 1 out of 5]

شاید اگر 15 سال پیش خوانده بودم بدم نمی‌آمد. این دومین کتاب از مجموعه‌ی برج بابل نشر چشمه بود که خواندم و احتمالا آخرین کتاب. نشر چشمه روزبه‌روز ناامیدکننده‌تر می‌شود

[Sónia Santos · Rating 5 out of 5]

Um conjunto de 10 contos que não poderiam ter outro nome que não “histórias bizarras”, por nos apresentarem realidades tão singulares, quase distópicas.

Com uma linguagem grotesca, mas poética, cada história fascina-nos com as suas profundezas inquietantes.

"Iria comer com calma o que ela lhe deixara como herança. Quanto muito, iria comprar pão e manteiga. E, claro, cerveja. Depois poderia realmente começar a procurar trabalho, coisa com que ela lhe moera a cabeça nos últimos vinte e tal anos (...)
Era livre. Mas sentia um pouco a falta do arrastar dos chinelos da mãe, acostumara-se àquele som monótono, que normalmente era acompanhado da sua voz suave: “Já é tempo de largares essa televisão e ires ter com pessoas, pode ser que conheças uma rapariga. Ou será que tencionas passar o resto da vida assim? Já é tempo de encontrares uma casa para ti. Esta casa é pequena demais para duas pessoas.”

[Hendrik · Rating 4 out of 5]

Bis zu ihrer Nobelpreisauszeichnung flog Olga Tokarczuk ehrlich gesagt völlig unter meinem Radar durch. Eigentlich ein absolutes Armutszeugnis, so wenig über die literarische Szene im unmittelbaren Nachbarland zu wissen. Da bestand also dringender Handlungsbedarf meinerseits. Der erst kürzlich auf Deutsch erschienene Erzählungsband Die grünen Kinder kam da gerade recht. Zehn Geschichten, in denen das Bizarre als Abweichung von der Alltagsnorm thematisiert wird. Von fantastisch-historischen über realistisch-zeitgenössischen bis verstörend-dystopischen Szenarien reicht die Bandbreite der Settings. Ich fand es erstaunlich wie selbstverständlich hier Genregrenzen überschritten werden. Zudem versteht es Olga Tokarczuk ausgezeichnet, aktuelle Gesellschaftsthemen auf eine Art und Weise in die Handlung einzuflechten, die nie aufdringlich wirkt. Sehr subtil, aber immer so, dass es zum Nachdenken anregt. Nicht alle Geschichten haben mir gleichermaßen zugesagt. Einige kamen mir etwas belanglos vor, waren aber nicht unbedingt langweilig. Um einen ersten Eindruck von der Autorin zu gewinnen, war das Buch auf jeden Fall genau die richtige Wahl und hat neugierig auf mehr gemacht.

[Oleh Bilinkevych · Rating 4 out of 5]

Хороший приклад магічного реалізму в європейській літературі.

[Evgen Novakovskyi]

вітаннячка! ага, як завжди. та звісно буду, тільки замість по або лавкрафта оберу собі на геловін токарчук. ну ашо, химерні, наче. ні, не тисне. ну, може, трошки й викаблучуюсь. та непогано, в цілому. там десять штук, зовсім шляпи немає, всі різні, але деякі прям полумʼяні. ну, якщо справді цікаво, то слухай.

перший називається «пасажир», і це, бляха, кріп кріповий. наче всього дві сторінки, але як же гарно! я б ще дав додаткові бали пані токарчук за рішення почати книжку саме з цієї історії — одразу дає зрозуміти, що тут тобі не тойво.

далі «зелені діти» — замаскована під щоденник лікаря часів ренесансу історія про дивну секту та її харизматичних вербувальників. ну як, по факту не зовсім, але я так бачу. знаю точно, що тобі сподобається. а ще це, здається, єдине оповідання, на яке можна почепити тег ‘магічний реалізм’

потім «консерви» — така собі типу абсурдистська історія в стилі йонеску про пана, що не хотів йти на роботу. ну, не хотів — то й не пішов, в чому проблема? хехе

«шви» — це щемка історія про біль втрати та стадію заперечення. атмосфера чимось нагадує елізабет страут, теж по живому ріже.

що таке «візит» — я хз, якесь чорне дзеркало з присмаком ішігуро, тут теж є терпіли та безапеляційне підкоряння дивним правилам, але мені треба трошки більше про це подумати. найбільш інтригуюча оповідь соу фар.

«правдива історія» — це трохи кафка, бо тут конкретну людину ні в що не ставлять, а вона не розуміє, власне, як же це таке неподобство могло з нею трапитися. але сетинг скоріше під кобо абе.

«серце» — тут моя порівнювалка зламалася, нічого на думку не спадає. історія про пана, який отримав нове серце і хотів трошки більше дізнатися про свого донора. теж щемка, звісно.

«transfugium» — це лантімос, обвіоуслі. ну, тобто як, від лантімоса тут плот девайс та муд, а так то це про депресію, прийняття, і, неочікувано, про екологічність.

«гора всіх святих» — це манн, мабуть. та ні, не той, що про схватку, а той, що про зачаровану гору, але я тут наосліп стріляю, бо, шейм он мі, досі його не прочитав. зате колись дивився фільм про санаторій в альпах з отим пуголовком з валеріана в головній ролі, і режисер тоді казав, що надихався манном, тільки тим, що про смерть в венеції, а не тим, що про маямі вайс. так от, на кіно це схоже хіба що сетингом та атмосферою містерії, тож, мабуть, і зачаровану гору теж буде нагадувати вельми віддалено. що саме оповідання, кажеш? та що, найкраще з усіх. але манна все одно треба прочитати.

до «календаря людських свят» можу приплести хіба що гайнлайна з його чужинцем, але краще не треба, бо токарчук набагато тонкіша. мені здається, що це оповідання — перш за все критика політики керівної партії ПіС. тобто, вже наче не керівної, але на момент виходу книги вони точно мали перевагу в парламенті, і, наскільки мені відомо, ці чорти доволі люто попаяні: теж домінація релігії понад здоровим глуздом, теж традиції заради традицій, та, звісно, схильність до доволі агресивних маніпуляцій громадською думкою. але й поза польским контекстом текст теж працює, доволі універсальна річ.

книжка коротенька та дійсно химерна. може, під геловін і не дуже пасує, бо моторошних вовкулак та кровосісь тут немає, вона переважно про екзистенційні жахи, смуток та внутрішнє світло, що повільно згасає, але я б із радістю послухав що ти думаєш про неї. страшно цікаво, які оповідання сподобались тобі найбільше. розповіси потім?

[nastya · Rating 2 out of 5]

This is my first Tokarczuk and can't say I'm impressed. The collection felt slight, weak, underdeveloped. Just a few times I started to get the strange vibes of Yorgos Lanthimos' work but these stories just ended abruptly without real development of ideas. And for such a tiny collection there was way too much filler.
Just a hodgepodge of ideas that never left me satisfied.

[shizuku · Rating 4 out of 5]

این اولین کتابی هست که بعد از این دو ماه خوندم بعد از مدت ها استرس و پیگیر اخبار بودن...
کتاب یک داستان بلند هست پنجاه صفحه بیشتر نیست و خوندنش هم لذت بخش بود.
داستان در مورد مردی به نام ویلیام دیویدسون گیاه شناس هست که در زمان جنگ لهستان با پادشاه عازم سفری درمانی می شه و در واقع نقش طبیب پادشاه رو بر عهده می گیره،در راه این سفر با دو تا کودک سبز رنگ مواجه میشن و رمز آلودی داستان از همین جا شکل می گیره ...
من مایه های رمز آلود و سورئال داستان رو خیلی دوست داشتم ،وقتی صحبت از کتابی در مورد جنگ می شه ما بیشتر با داستان هایی مواجه می شیم که از سبک رئال پیروی می کنند و مضمون در ارتباط مستقیم با جنگ هست، اما در این کتاب ما به طور مستقیم با مسئله جنگ مواجه نیستیم می دونیم که جنگ در جریان هست اما ما جایی دورتر با قصه ای همراه می شیم که در عین حال که ارتباط مستقیمی با جنگ نداره اما فضای جنگ باعث به وجود اومدنش شده...

داستان از زبان اول شخص یعنی طبیب پادشاه روایت می شه و رفته رفته بر جنبه های راز آلودش افزوده میشه فکر میکنم برای یک داستان پنجاه صفحه ای خیلی خوب بود و بعضی از رازها حتی تا پایان داستان حل نمیشه و خواننده صرفا حدس هایی میزنه مثل اینکه چه کسی جنازه پسرک رو به بالای درخت برد اصل...

قسمت هایی رو که از کتاب دوست داشتم اینجا میگذارم.⁦ʕ·ᴥ·ʔ⁩

جنگ پدیده ای مهیب و شیطانی است و عواقبش به آبادیهایی هم که مستقیما از نبردها آسیب نبینند گزند می رساند، همه جا پراکنده می شود، به تمام کلبه ها رخنه می کند، قحطی، مرض و ترس به ارمغان می آورد. دل مردم سخت می شود، بی تفاوت می شوند. روحیه و طرز فکر افراد نیز به شکلی اساسی دگرگون می شود، آدم فقط به خودش اهمیت می دهد و بس، به چیزی نمی اندیشد مگر حفظ جان. بدین سان انسان به موجودی بی رحم و بی احساس بدل می شود.
.

.
هر جنگ زمینه ساز می شود تا طبیعت بازستاند ا�� انسان آنچه را از او ربوده، و افزون بر این، بی هیچ ملاحظه و مراعات بر ابنای بشر مستولی می شود و می کوشد آنان را به وضعیت طبیعی ۔ حیوانی شان بازگردانند.
.

پادشاه از من پرسید «خب، بگو ببینم طبیعت چیست؟ » از دل و جان و با بصیرت خرد پاسخ دادم تمام چیزهایی است که ما را احاطه کرده اند، غیر از آن چه انسانی است یعنی خودمان و مصنوعات مان. پادشاه پلک زد، پنداری بخواهد به نقطه ای در دوردست خیره شود. نمی دانم چه دید، اما اظهار داشت:«پس پوچی سترگی است. »
تصور می کنم چشمانی که در دربار پرورش یافته اند و به تماشای نقش مایه های دلفریب پارچه های ونیزی، تاروپود مجلل فرشهای عثمانی و تزئینات و معرق کاریهای فاخر خو گرفته اند، دنیا را چنین می بینند. اگر نگاهشان با پیچیدگی طبیعت مواجه شود جز هاویه نخواهند دید ـــ پوچی سترگ و بس.
.

روزی اپالینسکی از سرد کا پرسید آیا ایزد دارند. دخترک با این سؤال جوابش را داد، « ایزد چیست ؟
از این موضوع سخت یکه خوردیم ولی در عین حال، به نظر مان مجذوب کننده آمد، که گویی عدم آگاهی از وجود پروردگار ساده تر است، چرا که بدین سان انسان از طرح پرسش های فراوانی که خورهی ذهن می شوند معاف می ماند. من باب مثال، این که چگونه خداوند اجازه میدهد مخلوقاتش این چنین عذاب بکشند، حال آن که مهربان و بخشنده است؟

[Roxy Roman · Rating 5 out of 5]

Mno, asta da carte.
E a doua carte citită de mine scrisă de Olga Tokarczuk și a fost superbăăă. Chiar dacă nu toate povestirile au fost de 5 stele, stilul de scriere și sentimentele ciudate ce mi le-a dat au facut totul.
M-a convins de la prima întâlnire cu "Poartă-ți plugul peste oasele morților" (mic reminder să o citiți dacă nu ați făcut-o deja), dar acum sunt convinsă că mi-ar placea absolut orice carte scrisă de ea... Abia aștept să descopăr asta

[Milad Rami · Rating 2 out of 5]

از متن كتاب:
{روزی اُپالینسکی از اُسرُدکا پرسید آیا ایزد دارند.
دخترک با این سؤال جوابش را داد، «ایزد چیست؟»
از این موضوع سخت یکه خوردیم ولی،درعین‌حال، به نظرمان مجذوب‌کننده آمد، که گویی عدم‌آگاهی از وجود پروردگار ساده‌تر است، چرا که بدین‌سان انسان از طرح پرسش‌های فراوانی که خوره‌ی ذهن می‌شوند معاف می‌ماند. من‌باب مثال، این‌که چگونه خداوند اجازه می‌دهد مخلوقاتش این‌چنین عذاب بکشند، حال آن‌که مهربان و بخشنده است؟}

[Olya Nestor · Rating 4 out of 5]

Знайомство з Токарчук було успішним!
Це чудово, бо я ж уже купила ще дві її книжки))
Для людини, яка в принципі не любить оповідання, 4 зірочки - це дуже висока оцінка😊

[Czarny Pies · Rating 5 out of 5]

I hope that Bizzaroid Tales which I read in French will soon be available in English as it is a stellar collection of stories where the weaker efforts still contribute significantly to the overall reading experience. In it one finds virtually all the themes and concerns of Tokarczuk's oeuvre. She attacks the Roman Catholic Religion in a systematic, clinical fashion. She expresses her dislike of the Polish state. Drawing on her experience as professional psychologist, she explores how natural processes impair the individual's ability to correctly perceive reality. Finally, as a fervent ecologist she warns us that humans society is at war with nature and that our social practices increasingly run contrary to natural processes. What has changed in this work, is that Tokarczuk has lost her charming youthful insolence. In places, one finds her morbidly obsessed with her own death much in the way Hemingway, another Nobel Laureate, was in the "Snows of Kilimanjaro". I hope that her fears are premature in this area.
I am giving Bizzaroid Tales five as a whole. Below are mini-reviews and ratings of the individual stories.
The Passenger 2/5
In this eerie but inconsequential story, Tokarczuk addresses from the stance of an experienced psychologist the persistence of childhood fears into adult life. "The Passenger" at least has the merit of being extremely short.
The Green Children 5/5
In this very clever piece, Tokarczuk demolishes the great Polish national myth of the Deluge (1648-1667) or Potop during which Poland lost a third of its population due to a series of Russian and Swedish invasions. Poles view the era as one of great trial from which they survived through heroism. Tokarczuk treats the warring as distraction focussing instead on a pair of very sweet green children that have been discovered near Lvov. The narrator, an Englishman who is the King's private physician, decides to investigate the children because an injury prevents him from accompanying the King to the front. It is discovered that the children who are vegetarian come from a peaceful country east of the Ukraine. A life without war is thus available to anyone who moves to their country, turns green and sprouts leaves. The English physician decides to leave for France but his Polish assistant goes to the children's land.
Jars 3/5
A lazy young man who has never worked decides after his mother's death to live off the jars of preserves that she had made during her life. Eventually, he eats the contents of one containing a lethal bacteria. He dies leaving it to his mother's friends to arrange the funeral.
Stitches 4/5
An aging widower notices that all his stocks have vertical stitches from top to bottom, that ink is brown and that stamps are round. He cannot remember when the changes occurred.
The Visit 4/5
At at unspecified time in the future families have been replaced by egotons which are communities of humans cloned from a single source. The important thing its not to look another member of one's egoton in the face as doing so can provoke a psychological crisis. Visits from members of other egotons are extremely painful.
True Story 2/5
A professor attending a colloquium in a foreign country where he does not speak the local language loses his wallet with identity cards while trying to help a woman who has fallen down. He is never able to get back into his hotel.
The Heart 3/5
The recipient has undergone the transplant of an illegally acquired heart. Stricken by his conscience he travels to a Chine in order to ask a wise monk who the donor was. Unable to understand the answer in Chinese, he returns home and gets on with his life.
Transfugium - The Defection Centre 4/5
The protagonist arrives at a Transfugium that offers an organic suicide or defection to the other side. The reason for the visit is to participate in a small ceremony to mark the completion of her sister's transfugation initiated six months earlier through which she will be transformed into a wolf. Not being able to articulate why, the protagonist is ill at ease. She has trouble determining the sex of the doctor whom she dislikes. The androgynous Dr. Choi tells her that she must view the event as a simple metamorphosis like those described by Ovid. The problem, according to Dr. Choi, is that Westerners think that they are radically different from other humans and other living things such as trees. The remaining members family arrive. They watch as the sister's protagonist, now a wolf, disappears into the forest.
All Saints' Mountain 5/5
A famous psychologist arrives at a special children's Institute in the Swiss alps. Her assignment is to administer a test that will predict the future lives of the young people. Dying with cancer, the psychologist speculates that the Institute selected her because she would have little time to tell anyone else about what she sees. While she is conducting her tests, she is housed with a group of very kindly and serene nuns who have a small convent on the institute's property. As her testing ends, the psychologist deduces that they clinic have been cloning saints from DNA gathered from saints with incorruptible bodies. The children at the Institute had in fact all been very nice. Disappointed that the church is using unethical science, the psychologist departs to live out her remaining days elsewhere.
Secular Feast Days 3/5
Over three hundred years prior to the start of the story, plastics had created a crisis threatening to destroy all human life. Monodikos (presumably the same as Monad the supreme being of the pre-Socratic philosophers) arrives. He saves the world by taking all its injuries unto himself. Every year he dies and is reborn like Dionysius. Human society organizes itself around a calendar of secular feast days that mark the stages of the annual life and death cycle of Monodikos. When finally Monodikos dies permanently at the age of 312, organized religion finds a way to cover it up and carry on as before. Although the plot is predictable, the mood is delighfully macabre. While not being particularly strong on its own, it provides an excellent concluding instalment to the collection.