Michael George Andrew Axworthy was a British academic, author, and commentator. He was the head of the Iran section at the British Foreign & Commonwealth Office between 1998 and 2000.
این مدت کتابای زیادی در مورد خودمون خوندم ... خودمون که چه عرض کنم. اجدادمون؟ تبارمون؟ پیشینیانمون؟ چه بدونم. شایدم مردمانی که سرنوشت این تیکه از زمین یه برهه ای تو دستاشون افتاده بود و خلاصه یه کارایی کردن و یه چیزایی ساختن و یه چیزایی خراب کردن و رسیدیم به اینجا خب این کتاب مرور خوبی بود اما تا یه جایی
تا قبل اونجا تقریبا با همه اونچه این مدت از منابع اینور اونور خونده بودم مطابقت داشت، چه بسا خود این کتاب منبع اونا بوده باشه، نمیدونم، در هاله ای از ابهام هستم
اما اینا مهم نیست اینجا مهمه که آخرای کتابو انگار شبکه افق نوشته بود یه همچین چیزی
اگه از دست نوشته های شبکه افق بگذریم باقی کتاب شاید برای مرور اونچه بودیم بد نباشه
تاریخ. هویت ایرانی. اندیشه کتاب «امپراتوری اندیشه: تاریخ ایران» نوشتهٔ مایکل آکسورثی، تاریخ ایران را از دوران باستان تا جمهوری اسلامی روایت میکند و میکوشد نشان دهد که «اندیشهٔ ایرانی» چگونه توانسته در طول قرنها، با وجود شکستهای نظامی و دگرگونیهای سیاسی، تداوم یابد. از مهمترین نقاط قوت کتاب میتوان به این موارد اشاره کرد: آکسورثی برخلاف بسیاری از تاریخنگاران غربی، ایران را صرفاً از دریچهٔ جنگها و حکومتها نمیبیند، بلکه بر نقش زبان، فرهنگ و سنت فکری ایرانی تأکید میکند. نثر کتاب روان و جذاب است و برای خوانندهٔ غیرمتخصص نیز قابلفهم است. نویسنده تلاش کرده تصویری منصفانه از ایران در برابر کلیشههای رایج غربی ارائه دهد و به همین دلیل، کتاب در میان خوانندگان ایرانی نیز مورد توجه قرار گرفته است. اما دربارهی نقاط قابل نقد این کتاب می توان به عنوان «امپراتوری اندیشه» اشاره کرد. این عنوان تا اندازهای اغراقآمیز به نظر میرسد؛ زیرا نویسنده گاهی نقش فرهنگ و اندیشه را بیش از عوامل اقتصادی و اجتماعی برجسته میکند. "امپراتوری اندیشه" مایکل آکسورثی ترجمهی شهربانو صارمی انتشارات: ققنوس 👇👇👇
به عنوان آشنایی اولیه و مرور سریع مطالبی که معمولا به طریقی به مرور زمان به گوش آدم میرسه، کتاب خوبی بود. مشکلی که هست چون کتابی که من خریدم چاپ ایران و ترجمه فارسی بود، متاسفانه هر چقدر فکر میکنم نمیتونم اعتماد کنم که سانسور نشده باشه، یا قسمتهایی از کتاب مخصوصا در انتها حذف نشده باشه؛ یا اینکه اصلا از ابتدا مغرضانه نوشته نشده باشه. اگر روزی کتاب اصلی رو خوندم که بعید میدونم این کار رو بکنم، احتمالا متوجه بشم اما تا اون روز نمیتونم اعتماد داشته باشم
بعنوان اولین کتابی که درباره تاریخ جامع ایران خوندم، خوب بود. خلاصهٔ ۲۵۰۰ سال تاریخ. نکتهٔ خوبش این بود که، متناسب با اسم کتاب، در هر بخش، کنار اسامی پادشاه و وزیر و روایات جنگ، ذکر مردم موثر در فرهنگ و هنر و سیاست و عقاید اون دوران هم میشد. در کل خوب.