Wyjdź za mnie, kochanie

by Krystyna Mirek

Niełatwo postawić w życiu na miłość. Zaryzykować wszystkim. Ale czy to nie jest jedyna sprawa, o którą naprawdę warto walczyć?

W domu państwa Darskich szykuje się ślub marzeń. Najpiękniejsza sukienka, najdłuższy welon, dekoracje sprowadzane aż z Mediolanu oraz orkiestra z najwyższej półki. Apolonia Darska zamierza prześcignąć świat w stworzeniu dla swojej ukochanej wnuczki Mariki idealnego wesela. Ma jednak wrażenie, że nikt nie docenia jej starań.

Myli się. Doświadczony złodziej, dla którego napad na jej dom będzie ostatnim spektakularnym skokiem życia, podsłuchuje ją i, owszem, bardzo ceni. Dosłownie i w przenośni.

Przyszła teściowa Mariki ma swoje podejrzenia, dwa razy narzeczony uciekł jej sprzed ołtarza i nie zamierza dopuścić do tego, by w czasie ślubu jej syna cokolwiek poszło nie tak. Pilnuje młodych na każdym kroku. Podobnie jak reszta starszego pokolenia. Wszystko wydaje się pod kontrolą.

Do czasu, gdy w najmniej odpowiednim momencie pojawi się miłość.

Zabawne perypetie i nieoczekiwane zwroty akcji doprowadzą bohaterów do zaskakujących wniosków.

To powieść, w której wiele jest ślubnych sukien, emocji i dobrego humoru.

352 pages, Paperback

First published September 16, 2020

About the author

Pisarka, autorka książek obyczajowych, mama czwórki dzieci (trzech dorastających córek i jednego małego synka). Na swoim koncie ma ponad dwadzieścia powieści.
Jest absolwentką polonistyki UJ w Krakowie. Przez wiele lat pracowała w szkole, obecnie pisarstwo stało się dominującym zajęciem w jej życiu zawodowym. Pisze książki obyczajowe mocno osadzone w realiach życia. Fabuła nie stroni od problemów, ale niesie pozytywne przesłanie. Autorka zachęca kobiety, by się nie poddawały wobec trudności losu, ale walczyły o miłość, rodzinę, marzenia.

Reviews

[Kinga (oazaksiazek)]

Apolonia Darska z perfekcyjną dokładnością planuje wyjątkowy i bajeczny ślub swojej ukochanej wnuczki. Piękne dekoracje sali weselnej, biała balowa suknia, orkiestra przygrywająca w kościele, tort składający się z sześciu warstw i wesele na pięćset gości to tylko niektóre wymysły starszej pani. Co na to wszystko państwo młodzi? Czy oni także marzą o tak wystawnej uroczystości? Do czego doprowadzi spotkanie Mariki z Jankiem, synem miejscowego złodziejaszka?

Potrzebowałam czegoś lekkiego, więc po raz pierwszy zdecydowałam się sięgnąć po twórczość Krystyny Mirek. Przyznaję, że do tego konkretnego tytułu przyciągnęła mnie urocza okładka i całkiem zabawny opis z tyłu książki. Nie spodziewałam się wiele, bo te polskie książki obyczajowe bywają różne i sami pewnie najlepiej wiecie, jak to czasem wygląda.

"Wyjdź za mnie, kochanie" okazało się naprawdę sympatyczną książką rozrywkową, która pozwoliła mi zapomnieć o otaczającym mnie świecie. Nie była to pozycja wymagająca, więc połknęłam te 300 stron w około trzy godziny. Uważam, że na uwagę zasługują niecodzienne imiona bohaterów, które robią w tej książce niezwykły klimat. Izydora, Apolonia, Tymoteusz - no uwielbiam! Sama fabuła jest prosta, nieco naiwna, ale również zabawna. Niektóre fragmenty czytałam nawet narzeczonemu, bo były tak głupkowate, że aż śmieszne. Perypetie pomyłek prowadzą do spełnienia marzeń różnych osób w tej historii.

Styl pisania Krystyny Mirek nie jest zły, więc możliwe, że w przyszłości sięgnę po coś jeszcze tej autorki. Poza tym swoją rolę ta powieść spełniła. Miała być dla mnie rozrywką i tak właśnie było.

3,5

[kamajla]

DNF 50%
ja nawet nie skomentuje tego

[Olilovesbooks2]

*współpraca reklamowa*

Polubiłam się z twórczością autorki, jednak nie była to przyjaźń od pierwszej książki, a ta przypomniała mi dlaczego. Do lektury podchodziłam z entuzjazmem, bo już trochę poznałam się ze stylem autorki, nie doczytałam jednak, że ta historia to wznowienie, więc przyznam szczerze, że poczułam się jakbym wróciła do pierwszej czytanej przeze mnie książki od tej Pani i cóż więcej mogę powiedzieć, nie do końca mi się to podobało. Powieść obyczajowa, mająca być komedią romantyczną, jednak według mnie był to jeden wielki chaos.

W domu Darskich szykuje się ślub stulecia. Apolonia robi wszystko by jak najlepiej i z największą pompą wydać za mąż swoją wnuczkę, choć ni jak nie podoba jej się pan młody, a postawa Mariki coraz bardziej ją irytuje, bo czuje, że nikt nie docenia jej starań. Uznanie przychodzi jednak z innej strony, gdyż doświadczony złodziej, który planuje skok na jej dom, jest pod wrażeniem jej wysiłków, słucha i docenia wszystko to co robi, a jednocześnie planuje wszytko obejść. Planowanie idzie pełną parą, młodzi mają coraz więcej wątpliwości, a w międzyczasie zaczyna rodzić się coś czego nikt nie przewidział, czy impreza marzeń okaże się ich spełnieniem czy jedną wielką klapą?

Zawiodłam się na tej książce, spodziewałam się czegoś lepszego, a wiem że autorka potrafi spełnić moje oczekiwania. Ta książka okazała się wznowieniem, co też wiele wyjaśnia bo mam wrażenie, że styl autorki nieco ewoluował, a jej powieści są po prostu lepsze. Jednak ta historia tak jakby przeniosła mnie w czasie, przypomniała mi pierwsze spotkanie z twórczością autorki, które pozostawiło po sobie zarówno niesmak jak i mieszane uczucia.

Zaczęło się nie najgorzej, bo w iście komediowym stylu, w czasie trwania ślubnych przygotowań. Już na starcie poznajemy nieco zwariowaną i ekscentryczną rodzinę Darskich, z którą ja osobiście chyba nie chciałabym mieć nic wspólnego. Nie lepsza okazuje się strona pana młodego, która niczym nie ustępuje w szaleństwie Darskim. Najbardziej chyba polubiłam się z tą złodziejska rodzinką, choć i tutaj relacje pozostawiają wiele do życzenia. Fabuła szybka, intensywna i bardzo dynamiczna. Działo się dużo, działo się szybko, afera goniła aferę, raz po raz pojawiały się kolejne dramy, akcja przeskakiwała z miejsca na miejsce, z perspektywy na perspektywę, moim zdaniem tworząc jeden wielki chaos, przy którym ja nie bawiłam się dobrze, ale z każdą stroną czułam coraz większą frustrację.

To miała być komedia romantyczna, komedia może i była, ale taka, za którą ja nie przepadam, bo ta komedia graniczy z absurdem, wszystko jest bardzo mocno podkoloryzowane, oderwane od rzeczywistości, a sami bohaterowie to już w ogóle chyba żyją w innym świecie, a ich zachowanie doprowadzało mnie do szału. Nie powiem, że ta książka jest zła, bo nie jest, bo ktoś naprawdę może się przy niej nieźle ubawić, ja sama dostrzegam w niej sporo plusów, o których za chwilę, ale dla mnie ta książka nie zrobiła wrażenia, wzbudziła frustrację i irytację, na szczęście to też taka opowieść, która nie zostaje na długo w pamięci.

Z dobrych stron, czyta się ją naprawdę szybko, bo fabuła jest ekspresowa, poziom wpadek, dramatów czy afer jest wysoki, więc dzieje się, a przez to człowiek gna z tą fabułą do przodu. Autorka jak zawsze popisała się swoim lekkim piórem, które nawet trudniejsze czy kontrowersyjne tematy pokazało w tzw krzywym zwierciadle i sprawiło, że nawet na złodzieja czy kradzież patrzymy przychylniejszym okiem. Co chyba najlepsze w tej książce autorka pokazała nam kuriozalną sytuację, ale jakże prawdziwą, kiedy to ambicje rodziców czy dziadków odbijają się na najmłodszych członkach rodziny, kiedy narzuca się im pewne działania, nie słucha się ich i nie bierze się pod uwagę ich potrzeb czy pomysłów, w imię zasady, że dzieci głosu nie mają czy idei że starszy wie lepiej. Dla mnie to był najmocniejszy i najbardziej wartościowy akcent tej powieści.

Książkę oceniam jako dobrą, ma ona swoje plusy i minusy, nie była zła, ale zdecydowanie ja spodziewałam się czegoś lepszego, głębszego, może czegoś bardziej zajmującego. Autorka tutaj poszalała z ilością bohaterów i wątków, a przez to mam wrażenie, w powieści pojawiły się luki, całość stała się zbyt ogólna i moim zdaniem niedopracowana, przez to też wielu czytelników może poczuć niedosyt. Jeśli lubujecie się w lekturach poważniejszych, głębokich czy z przesłaniem, to raczej odpuśćcie sobie tę lekturę, bo zawód będzie spory, tak jak u mnie. Jeśli zaś chcecie poczytać coś szalonego, dynamicznego, lekkiego i trochę oderwanego od rzeczywistości to śmiało.

[Izabela]

Marika szykuje się do ślubu, jednak jej uczucie do Maurycego nie jest wystarczająco silne. Jej babcia Apolonia (która zresztą kradnie całe show) robi co w jej mocy, by zorganizować wnuczce wesele idealne. Ale czy ktoś docenia jej wysiłki? Chyba nie ta osoba, która powinna... Złodziej Alojzy planuje swój ostatni skok w karierze. Pomaga mu w tym syn Janek. I tu następuje coś, czego nikt się nie spodziewał...

Wątek przygotowań do ślubu jest początkiem do większych zmian w życiu bohaterów. To on determinuje ich decyzje, myśli, dylematy i uczucia. Nie znajdziemy tu przesadnych i przerysowanych dramatów czy zwrotów akcji na miarę telenoweli, jednakże niektóre wydarzenia czy sytuacje są z lekka niewiarygodne. Relacje międzyludzkie są skomplikowane, acz niepozbawione empatii.

Postacie są jakby żywo wyjęci z komedii, barwni, z dobrze zarysowanymi portretami psychologicznymi. W żaden sposób nie są czysto krystaliczni, mają swoje wady, słabości, lęki i bagaż doświadczeń, który przysparza trosk. Pragną stabilizacji i miłości, tylko czy będzie im to dane?

Moją uwagę zwróciły również relacje z babciami, rodzicami i rodzeństwem. W tym miejscu widzimy, że ślub to nie jakiś tam zwykły papierek, nie dotyczy tylko i wyłącznie pary osób, która chce się pobrać. To wejście w nową rodzinę, zderzenie z często różnymi światami i tradycjami. Młodzi poszukują swojej życiowej drogi, ci starsi także marzą o tym, by w jesieni życia zaznać szczęścia i bliskości drugiego człowieka.

To historia, która pokazuje, jak ważna jest rozmowa. Widzimy, że zawsze warto być otwartym na nowe uczucia. Nigdy też nie jest za późno na zmiany, by zacząć żyć po swojemu, a nie według oczekiwań innych. A nawet dla najlepiej ułożonego planu największą przeszkodą może okazać się... miłość. Z drugiej strony, czy to dla niej nie warto walczyć, ryzykować?

Humor pełni tu rolę prawdziwego rozweselacza. Nie sposób nie zaśmiać się w głos z poczynań bohaterów. Trafnie wypadają także liczne życiowe spostrzeżenia i porównania.

"Wyjdź za mnie, kochanie" to pełna optymizmu komedia romantyczna o tym, że mimo trudności zawsze istnieje szansa na to, że wszystko może się ułożyć. To powieść o więzach rodzinnych, samotności, potrzebie bliskości w każdym wieku, wątpliwościach, niepewności i strachu przed błędnymi decyzjami. Kto ostatecznie stanie na ślubnym kobiercu? Sprawdźcie!

[Reading_by_Liwia]

𝓦𝔂𝓳𝓭𝔃 𝔃𝓪 𝓶𝓷𝓲𝓮, 𝓚𝓸𝓬𝓱𝓪𝓷𝓲𝓮 💍

✩ 𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻𝓴𝓪 : @krystyna.mirek.pisarka
✩ 𝓦𝔂𝓭𝓪𝔀𝓷𝓲𝓬𝓽𝔀𝓸 : @hardewydawnictwo
✩ 𝓘𝓵𝓸𝓼𝓬 𝓼𝓽𝓻𝓸𝓷 : 353
✩ 𝓚𝓪𝓽𝓮𝓰𝓸𝓻𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓴𝓸𝔀𝓪 : 16+
✩ 𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪 : 8/10

[ 𝓦𝓼𝓹𝓸𝓵𝓹𝓻𝓪𝓬𝓪 𝓫𝓪𝓻𝓽𝓮𝓻𝓸𝔀𝓪 ] @hardewydawnictwo

𝓜𝓸𝓳𝓪 𝓸𝓹𝓲𝓷𝓲𝓪 °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･

To była naprawdę pełna humoru i nieprzewidywalnych wydarzeń historia. Od pierwszych stron autorka wrzuca czytelnika w wir przygotowań do ślubu, rodzinnych konfliktów i wielu zabawnych sytuacji, przez co trudno przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się fabuła. Autorka stworzyła wielu bohaterów, a każdy z nich wnosi do historii coś zupełnie innego. Poznajemy rodzinę Darskich, przyszłych teściów, narzeczonych, a nawet złodzieja planującego swój ostatni skok. Choć momentami można odnieść wrażenie, że panuje tu kontrolowany chaos, to właśnie on nadaje tej książce wyjątkowego uroku. Wiele miejsc akcji i liczne perspektywy sprawiają, że cały czas coś się dzieje. Marika stoi przed jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu, jednak tuż przed ślubem na jej drodze pojawia się mężczyzna, który zaczyna mieszać jej w głowie. Z kolei jej narzeczony jest przekonany, że ukochana może uciec sprzed ołtarza, co prowadzi do wielu zabawnych, ale i pełnych napięcia sytuacji. Do tego dochodzi rabuś planujący swój ostatni napad i z wymarzonego dnia powoli robi się prawdziwy armagedon. Nie ukrywam, że pióro autorki znam już od dawna i bardzo je lubię. Tym razem również się nie zawiodłam. Historia jest lekka, pełna humoru i błyskotliwych dialogów, a mimo pozornego chaosu wszystko ma tutaj swoje miejsce. Mam wrażenie, że właśnie taki był zamysł autorki. Pod warstwą humoru kryje się jednak coś więcej. Książka skłania do refleksji nad tym, jak ważna w relacjach jest szczera rozmowa i umiejętność słuchania drugiej osoby. Pokazuje również, że nawet najlepiej zaplanowany dzień może potoczyć się zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażaliśmy, a życie lubi pisać własne scenariusze. „Wyjdź za mnie, kochanie” to ciepła, zabawna i momentami bardzo chaotyczna komedia obyczajowa, która potrafi rozbawić, ale też przypomina, że w miłości najważniejsze są szczerość, zaufanie i rozmowa. To historia pełna zwrotów akcji, nietuzinkowych bohaterów i humoru, po którą zdecydowanie warto sięgnąć. 💍

[w.slowach.ukryte]

Marika przygotowuje się do ślubu. Powinna być szczęśliwa, ale dopadają ją wątpliwości. Tak naprawdę nad wszystkim czuwa babcia Apolonia i dziewczyna nie ma nic do gadania. Kilka dni przed ślubem zaczyna zauważać wady narzeczonego, jest smutna i przytłoczona. Meczą ją też opowieści Maurycego o ucieczce sprzed ołtarza. Co ma więc zrobić?

Janek właśnie skończył studia i wrócił do rodzinnego domu. Ojciec jest szczęśliwy, bo w końcu będzie mógł zabrać syna do pracy. Oficjalnie zajmuje się transportem, a tak naprawdę żyje z okradania innych. Janek jest przeciwny, ale ten jeden raz zgodził się pomóc ojcu. I tak poznaje Marikę. Ta dziewczyna olśniewa go pod każdym względem. Widzi jej rozterki i jest w stanie zrobić wszystko żeby była szczęśliwa. Jak dalej potoczy się ta historia?

Co za historia! Tego właśnie było mi trzeba. Opowiedziana z przymrużeniem oka z potężną dawką dobrego humoru. Marika nigdy nie pracowała, zawsze miała wszystko. To ojciec i babcia za wszystko płacili. Tak samo jest teraz i to oni podejmują decyzje dotyczące ślubu i wesela. Marika czuje się trochę jak w pułapce. Pojawienie się Janka i jego propozycja jeszcze bardziej mieszają jej w głowie. Czy odnajdzie swoje szczęście? Dziewczyna pokazała, że potrafi postawić na siebie i nie boi się ciężkiej pracy. Autorka w tej przewrotnej historii pokazała, że miłość zawsze zwycięża. Czasem pojawiają się trudności, czasem potrzebna jest ciężka praca, ale to warte jest tego wszystkiego. Genialną rolę odegrały tu babcie. Babcia Apolonia to wyniosła kobieta, która musi mieć wszystko pod kontrolą. Jak widać, nie zawsze jest to możliwe. A babcia Izydora i jej diety to mistrzostwo świata. Do tego prorocze sny zawsze po postacią jedzenia. Wszystko tu jest tak skomponowane, że powstała świetna historia, którą czyta się błyskawicznie. Wciągnęłam się i nawet nie wiem kiedy skończyłam czytać. Tą książkę trudno odłożyć. Jest trochę napięcia, bo nie wiadomo jaką decyzję podejmie Marika i czy dojdzie do ślubu. Jest i wątek romantyczny. A co jeszcze jest? To już musicie sprawdzić sami. Bardzo polecam.

[Wioletta Paraluk-Staniek]

„Wyjdź za mnie, kochanie” to ciepła, lekka i pełna humoru powieść, która świetnie sprawdza się jako niezobowiązująca lektura na kilka spokojnych wieczorów. To historia o miłości, rodzinnych relacjach i życiowych planach, które – jak to zwykle bywa – nie zawsze układają się zgodnie z oczekiwaniami.

Najbardziej spodobało mi się to, z jaką swobodą czyta się tę książkę. Fabuła płynie bardzo naturalnie, rozdziały zachęcają do przeczytania kolejnego, a całość ma przyjemny, wakacyjny klimat. Nie brakuje zabawnych sytuacji i bohaterów, którzy potrafią wywołać uśmiech. Szczególnie polubiłam starsze pokolenie – ich dialogi i pomysły dodały historii charakteru i sprawiły, że wiele scen czytało się z dużą przyjemnością.

Choć nie wszystkie zwroty akcji były dla mnie zaskoczeniem, wcale mi to nie przeszkadzało. To nie jest książka, która ma szokować czy trzymać w ogromnym napięciu. Jej siłą jest lekkość, ciepła atmosfera i przypomnienie, że życie często pisze własne scenariusze, a najważniejsze decyzje podejmuje się sercem.

Czy była to książka, która mnie zachwyciła? Nie do końca. Zabrakło mi momentów, które wywołałyby większe emocje i sprawiły, że długo myślałabym o tej historii po przeczytaniu. Mimo to spędziłam z nią naprawdę miło czas i z przyjemnością śledziłam losy bohaterów.

Jeśli szukacie niewymagającej, pogodnej komedii romantyczno-obyczajowej z sympatycznymi bohaterami i odrobiną życiowego zamieszania, „Wyjdź za mnie, kochanie” będzie bardzo dobrym wyborem.



Egzemplarz otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej z Wydawnictwem HARDE.

[Kasia]

A jak jest tym razem? Jest tak pół na pół:) Choć pewnie bardziej z przewagą na tak. Bo nie ukrywajmy, że często w książkach komediowych absurd goni absurd🤭 I często są to sytuacje w które jesteśmy w stanie uwierzyć, a niekiedy myślimy, że autora za bardzo poniosło:)

I tak też tu było. W większość jestem w stanie uwierzyć, ale momentami tylko kręciłam oczami🫣

Nie umniejsza to jednak temu iż dobrze bawiłam się z tą książką:) Przeczytałam ją bardzo szybko, bo nie należy do tych zbytnio wymagających. Jest bardzo przewidywalna, ale i takie książki fajnie jest czytać, by dobrze się bawić i miło spędzać czas.

Scena z babcią i sierpem oraz złotymi łańcuszkami zdecydowanie należy do moich ulubionych😁 I długo będę ją pamiętać🤭

On, Janek, syn złodzieja, zakochuje się od pierwszego wejrzenia w Marice, wnuczce kobiety, którą chce okraść jego ojciec - tak, tak, zalatuje modą na sukces🤭 Zamiast okraść dom decydują się na porwanie panny młodej, Mariki. Czy to może się udać? Co się im przydarzy podczas "napadu"?:)

Na letni wakacyjny wypad polecam, choć nie wymagajcie za dużo od tej pozycji :)

[Marta Mrowiec]

Lekka i zabawna, szkoda tylko, że na jeden wieczór ;)

[Paulina Rożenko]

Hm... Czytało się dość okey, aczkolwiek historia była jak dla mnie całkowicie odrealniona. Wielki plus stanowi postać babci Apolonii.

[Natalia]

Przepiękna, lekka, zabawna oraz niebanalna historia miłosna.
Wracam do niej wspomnieniami niemalże codziennie
Poproszę więcej takich historii 🥰
Polecam tą historię każdemu!

[TakaAnia]

Miło, przyjemnie, słodko i bardzo naiwnie.