What do you think?
Rate this book
Memoires
Mijn opa rookte ook een pijp
Mijn opa rookte ook een pijp - Joodse wortels en ander (on)gemak
Hoewel al lang gepensioneerd blijft Igor Cornelissen, de doyen van de Nederlandse journalistiek, nieuwsgierig. Van zijn zoektochten en ontmoetingen doet hij verslag in dit vijfde deel memoires. Daarbij doopt hij zijn pen niet in gal maar vooral in humor. Toch zullen niet alle van de beschrevenen blij zijn met zijn herinneringen.
Cornelissen, die schreef voor Het Vrije Volk, Het Parool en het langs voor het weekblad Vrij Nederland (1962 - 1996) schetst van zijn geboortestad Zwolle een heel ander beeld dan de bestuurders graag zien. Niet voor niets weigerde hij de felbegeerde Bartjensprijs.
Opmerkelijk vriendelijk schrijft Cornelissen over de zware Gereformeerde Gemeente in Genemuiden en rabbijn Shmuel Spiero, die in het hele land afgedwaalde joden bezoekt. Ook ontdekte hij dat hij afstamt van de oprichters van de Nederlandse kermis. Hij brengt een ode aan hen en zijn in de oorlog vermoorde joods familieleden.
Nog steeds vult Cornelissen zijn archief aan met brieven, foto's, aantekeningen en krantenknipsels. Tientallen biografen weten hem te vinden om uit zijn inmiddels legendarische archief materiaal op te diepen. Hoe komen (vaak leugenachtige) In Memoriams tot stand en wat is het geheim van het bijna verdwenen 'joods Zwolle'?
Hoewel al lang gepensioneerd blijft Igor Cornelissen, de doyen van de Nederlandse journalistiek, nieuwsgierig. Van zijn zoektochten en ontmoetingen doet hij verslag in dit vijfde deel memoires. Daarbij doopt hij zijn pen niet in gal maar vooral in humor. Toch zullen niet alle van de beschrevenen blij zijn met zijn herinneringen.
Cornelissen, die schreef voor Het Vrije Volk, Het Parool en het langs voor het weekblad Vrij Nederland (1962 - 1996) schetst van zijn geboortestad Zwolle een heel ander beeld dan de bestuurders graag zien. Niet voor niets weigerde hij de felbegeerde Bartjensprijs.
Opmerkelijk vriendelijk schrijft Cornelissen over de zware Gereformeerde Gemeente in Genemuiden en rabbijn Shmuel Spiero, die in het hele land afgedwaalde joden bezoekt. Ook ontdekte hij dat hij afstamt van de oprichters van de Nederlandse kermis. Hij brengt een ode aan hen en zijn in de oorlog vermoorde joods familieleden.
Nog steeds vult Cornelissen zijn archief aan met brieven, foto's, aantekeningen en krantenknipsels. Tientallen biografen weten hem te vinden om uit zijn inmiddels legendarische archief materiaal op te diepen. Hoe komen (vaak leugenachtige) In Memoriams tot stand en wat is het geheim van het bijna verdwenen 'joods Zwolle'?
303 pages, Paperback
Published January 1, 2020
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 14, 2021
Als import-Zwollenaar had ik de naam van Igor Cornelissen al langs horen komen - als succesvol Amsterdams journalist, weer teruggekeerd op het oude nest, als stamgast van café de Hete Brij, als veelschrijver die zijn omgeving niet spaarde. In dit vijfde deel van zijn memoires (het eerste deel dat ik nu lees) werden die geruchten bewaarheid.
Het boek is geschreven in een aanstekelijke stijl. Cornelissen is een rasverteller die de lezer meeneemt naar veel verschillende plaatsen en daar de meest uiteenlopende mensen ontmoet en onderzoekt. Het is een erg persoonlijk verhaal en daarmee extra interessant als je uit Zwolle komt, geïnteresseerd bent in de periode rond de Tweede Wereldoorlog, het Trotskisme, oude jazz, authentieke cafés, Hongarije, lekker eten of een combinatie daarvan. (Wie in geen van deze onderwerpen is geïnteresseerd, doet zichzelf eigenlijk tekort en zou het boek alsnog moeten lezen.)
Het boek is een aaneenschakeling van anekdotes en belevenissen en is daarmee zeer aangenaam leesbaar - Cornelissen heeft, in ieder geval op papier, een jaloersmakende 'flux de bouche'. Ook de humor kon ik waarderen. Zo krijgt Max Pam om de paar pagina's een sneer, lezen we waarom Cornelissen als stamgast overstapte van café Stroomberg naar de Hete Brij, komt Fundatiedirecteur Ralph Keuning er zeer bekaaid vanaf en wordt zelfs de columnist van een lokale, Zwolse krant ('Papje') nog even in het zonnetje gezet.
Persoonlijk was ik ook verrast een klein maar fijn eerbetoon aan te treffen aan Piet de Weert, die ik in zijn laatste jaren persoonlijk heb leren kennen (via het Humanistisch Verbond, waar hij na het overlijden van zijn vrouw lid van was geworden). Piet was een bijzondere man, die achter zijn huis gewonde vogels opving. Ik heb de kooien bij hem in de tuin nog mogen zien, maar die werden toen al niet meer gebruikt. Hij vertelde me dat hij daar ooit een wielewaal had opgevangen, opgelapt en weer vrijgelaten. In het verpleeghuis waar hij zijn laatste jaar doorbracht, hield hij op het platte dak op vijf hoog nog een tijdje kippen.
Piet is overleden, moge hij rusten in vrede: Igor Cornelissen is, getuige dit boek, nog springlevend. Ik heb dan ook goede hoop op een zesde deel van zijn memoires. In de tussentijd ga ik eens op zoek naar de eerste vier delen.
UPDATE: Helaas is Cornelissen op 13 maart 2021 overleden. Het is nu dus wachten op postuum nagelaten werk én op een goede biografie.
Het boek is geschreven in een aanstekelijke stijl. Cornelissen is een rasverteller die de lezer meeneemt naar veel verschillende plaatsen en daar de meest uiteenlopende mensen ontmoet en onderzoekt. Het is een erg persoonlijk verhaal en daarmee extra interessant als je uit Zwolle komt, geïnteresseerd bent in de periode rond de Tweede Wereldoorlog, het Trotskisme, oude jazz, authentieke cafés, Hongarije, lekker eten of een combinatie daarvan. (Wie in geen van deze onderwerpen is geïnteresseerd, doet zichzelf eigenlijk tekort en zou het boek alsnog moeten lezen.)
Het boek is een aaneenschakeling van anekdotes en belevenissen en is daarmee zeer aangenaam leesbaar - Cornelissen heeft, in ieder geval op papier, een jaloersmakende 'flux de bouche'. Ook de humor kon ik waarderen. Zo krijgt Max Pam om de paar pagina's een sneer, lezen we waarom Cornelissen als stamgast overstapte van café Stroomberg naar de Hete Brij, komt Fundatiedirecteur Ralph Keuning er zeer bekaaid vanaf en wordt zelfs de columnist van een lokale, Zwolse krant ('Papje') nog even in het zonnetje gezet.
Persoonlijk was ik ook verrast een klein maar fijn eerbetoon aan te treffen aan Piet de Weert, die ik in zijn laatste jaren persoonlijk heb leren kennen (via het Humanistisch Verbond, waar hij na het overlijden van zijn vrouw lid van was geworden). Piet was een bijzondere man, die achter zijn huis gewonde vogels opving. Ik heb de kooien bij hem in de tuin nog mogen zien, maar die werden toen al niet meer gebruikt. Hij vertelde me dat hij daar ooit een wielewaal had opgevangen, opgelapt en weer vrijgelaten. In het verpleeghuis waar hij zijn laatste jaar doorbracht, hield hij op het platte dak op vijf hoog nog een tijdje kippen.
Piet is overleden, moge hij rusten in vrede: Igor Cornelissen is, getuige dit boek, nog springlevend. Ik heb dan ook goede hoop op een zesde deel van zijn memoires. In de tussentijd ga ik eens op zoek naar de eerste vier delen.
UPDATE: Helaas is Cornelissen op 13 maart 2021 overleden. Het is nu dus wachten op postuum nagelaten werk én op een goede biografie.
Displaying 1 of 1 review