What do you think?
Rate this book
Alex Berger #1
De zaak Magritte
Kunnen de doden nog vergeven?
Het leven van Alex Berger, ex-chef van de Moordbrigade, staat in de wacht sinds zijn vrouw Camille omkwam bij de terroristische aanslagen in Parijs. Ze werd neergeschoten op het terras van bar Le Carillon. Alex had erbij moeten zijn maar miste die avond de trein. Sinds hij haar verloor, is hij een man zonder hoop: hij drinkt te veel en geeft nergens nog om. Zijn nachten worden gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin Camille hem smekend komt vragen waarom hij niet bij haar was, waarom hij haar niet gered heeft.
Wanneer zijn ex-collega’s op een dag zijn hulp inroepen bij een vreemde moordzaak, weigert Berger aanvankelijk iedere medewerking. Hij wil met rust gelaten worden. Zijn schuldgevoel is huizenhoog.
Sara Cavani, een jonge inspecteur, trekt hem langzaam over de streep. Hoe vaker de moordenaar toeslaat, hoe groter Bergers obsessie met de zaak wordt: dit keer wil hij de trein niet missen.
Als hij in het spoor van de moordenaar wordt meegesleurd naar Parijs, bereidt Alex Berger zich voor op de ultieme confrontatie. Daar, in de stad van zijn vermoorde vrouw, zal hij zijn eigen demonen onder ogen moeten zien…
Het leven van Alex Berger, ex-chef van de Moordbrigade, staat in de wacht sinds zijn vrouw Camille omkwam bij de terroristische aanslagen in Parijs. Ze werd neergeschoten op het terras van bar Le Carillon. Alex had erbij moeten zijn maar miste die avond de trein. Sinds hij haar verloor, is hij een man zonder hoop: hij drinkt te veel en geeft nergens nog om. Zijn nachten worden gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin Camille hem smekend komt vragen waarom hij niet bij haar was, waarom hij haar niet gered heeft.
Wanneer zijn ex-collega’s op een dag zijn hulp inroepen bij een vreemde moordzaak, weigert Berger aanvankelijk iedere medewerking. Hij wil met rust gelaten worden. Zijn schuldgevoel is huizenhoog.
Sara Cavani, een jonge inspecteur, trekt hem langzaam over de streep. Hoe vaker de moordenaar toeslaat, hoe groter Bergers obsessie met de zaak wordt: dit keer wil hij de trein niet missen.
Als hij in het spoor van de moordenaar wordt meegesleurd naar Parijs, bereidt Alex Berger zich voor op de ultieme confrontatie. Daar, in de stad van zijn vermoorde vrouw, zal hij zijn eigen demonen onder ogen moeten zien…
287 pages, Paperback
First published June 7, 2017
15 people are currently reading
357 people want to read
About the author
Toni Coppers
42 books138 followersToni Coppers is een Vlaamse schrijver.
Toni Coppers in de Nederlandstalige Wikipedia
Toni Coppers in de Nederlandstalige Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 70 reviews
July 21, 2019
“De zaak Magritte - Toni Coppers”
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Ik heb helemaal niets met kunst, in gelijk welke vorm. Ik wist helemaal niets over Magritte. 🤨
Ondanks m’n “afkeer” tegenover schilderijen, ben ik positief verrast door dit boek. 😯
Het leert je wat bij over Magritte, zonder als een studieboek over te komen. 🙂
Maar wat een emotioneel boek. Ik voelde tijdens het lezen gewoon de pijn, machteloosheid en woede van Alex Berger. 😔
Het einde was onverwacht, voor mij dan toch.
Ik ben enorm verslingerd aan de serie van Liese Meerhout, maar een vervolg van Alex Berger zie ik ook wel zitten! ❤️
Ook weer de typische vlotte schrijfstijl die we gewoon zijn van Toni. Dit boek vraagt om op 1 dag uitgelezen te worden, van de zetel, naar de tafel, naar het toilet en naar bed 🙈😅
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Ik heb helemaal niets met kunst, in gelijk welke vorm. Ik wist helemaal niets over Magritte. 🤨
Ondanks m’n “afkeer” tegenover schilderijen, ben ik positief verrast door dit boek. 😯
Het leert je wat bij over Magritte, zonder als een studieboek over te komen. 🙂
Maar wat een emotioneel boek. Ik voelde tijdens het lezen gewoon de pijn, machteloosheid en woede van Alex Berger. 😔
Het einde was onverwacht, voor mij dan toch.
Ik ben enorm verslingerd aan de serie van Liese Meerhout, maar een vervolg van Alex Berger zie ik ook wel zitten! ❤️
Ook weer de typische vlotte schrijfstijl die we gewoon zijn van Toni. Dit boek vraagt om op 1 dag uitgelezen te worden, van de zetel, naar de tafel, naar het toilet en naar bed 🙈😅
August 26, 2018
Toni...wat een waanzinnig mooi verhaal met een heel emotionele diepgang. Niettegenstaande ik de verhalen rond Liese Meerhout ongelooflijk goed vind, ben ik ook helemaal fan van Alex Berger...op naar een vervolg graag. Kan niet wachten...
October 22, 2017
René Magritte, Belgisch kunstenaar geboren 1898, is vooral gekend om zijn surrealistische werken. Een van zijn bekendste werken is ‘’Ceci n’est pas une pipe’’.
Hij woonde een groot deel van zijn leven in Brussel, waar hij ook stierf in 1967, dit jaar 50 jaar geleden. Er werd daarom beslist om hem wat extra in de spotlights te zetten door een hommage jaar te organiseren. Er zijn talrijke evenementen, vooral in Brussel, Jette, Lessines en Knokke. In ditzelfde kader werd aan Toni Coppers, een gekende Belgische auteur, gevraagd om een eerbetoon voor Magritte te schrijven. “De zaak Magritte” is hiervan het resultaat.
Korte samenvatting
Alex Berger verloor zijn vrouw Camille tijdens de aanslagen in Parijs 2 jaar geleden. Tot dan was hij politie rechercheur met een uitstekende reputatie, maar hij werd een emotioneel wrak en verloor zijn job.
Heden is hij een man die vaak wel een glas te veel op heeft, zijn huis bijna niet buiten komt en geteisterd wordt door nachtmerries.
Maar dan ontsnapt Novak uit de gevangenis, de crimineel wie hij interviewde toen de aanslagen plaatsvonden. Door dit interview kon hij zelf niet in Parijs zijn ten tijde van de aanslagen.
Herinneringen en de vele vragen waar hij sindsdien mee rondloopt beheersen nu nog meer zijn leven en hij ziet dit als een teken van Camille. Daarom beslist hij om in te gaan op het verzoek van de huidige hoofdinspecteur, om de politie bij te staan in het onderzoek naar enkele moorden gepleegd in zowel Brussel als Parijs. De werken van de schilder Magritte blijken een speciale betekenis te hebben bij de ontknoping van de moorden, bij elk vermoord lichaam ligt er een handgeschreven tekstje ‘’Ceci n’est pas une suicide’. Berger gaat op zijn eigen manier op onderzoek, maar hij heeft ook zijn eigen redenen en missie…. Zal het allemaal wel zo goed aflopen?
Conclusie
Ik was erg benieuwd naar dit boek, gezien het een “eerbetoon” is aan de Belgische kunstenaar René Magritte. Ik houd van kunst en het lijkt mij niet eenvoudig een thriller te schrijven als eerbetoon aan een schilder. Maar Toni Coppers is hier met glans in geslaagd. Ik ken wel de werken van Magritte, maar bij het lezen van het boek werd ik geprikkeld om de schilderijen toch nog een keertje op te zoeken, zo kon ik ze nog eens in detail bekijken.
Niet alleen schilderijen van Magritte heb ik opgezocht, maar ook de verschillende locaties in Brussel en Parijs boeiden mij. Zo was ik nieuwsgierig naar “Le Saillant de l’Yser”, waar voormalig inspecteur Berger woont en de begraafplaats van Schaarbeek. Ja, ik heb heel wat bijgeleerd over Brussel, de plaats waar ik elke werkdag naartoe pendel. Alleen al hiervoor geef ik Toni Coppers een dikke pluim. Het is duidelijk dat Toni Coppers zijn research zeer uitgebreid en tot in de kleinste details heeft uitgevoerd.
De personages in het boek, zijn goed uitgewerkt. Wat me opviel, omdat ik me er soms in andere boeken en tv-series aan erger, is dat de Franse politie effectief Frans sprak en de Belgische Nederlands. Meestal spreken alle personages in de taal waarin het boek is geschreven en wordt er hier geen rekening mee gehouden. Zo was de vrouw van Berger van oorsprong uit Parijs, dus ook Franstalig, en werd hier dus rekening mee gehouden in het verhaal. Dit heeft Toni Coppers trouwens op een zeer knappe manier weten te brengen in zijn boek.
Verder heeft hij een vlotte en beeldende schrijfstijl, ik kan mij zo voorstellen hoe inspecteur Berger, Novak, Cavani, etc….eruit zien en hoe zij zich voelen. Zelfs de nevenpersonages worden uitvoerig omschreven.
Het boek is niet alleen een sterke misdaadroman maar het thema psychologie komt ook zeer goed naar voor. Wat doet het met de mens wanneer we iemand op een abrupte manier verliezen, van de ene dag op de andere zijn we onze geliefde kwijt zonder afscheid te kunnen nemen, hoe voelen we ons en hoe reageren we hierop. Het heeft me geraakt en aan het denken gezet.
Persoonlijk vond ik de frontcover van het boek wat oubollig en dus ook minder aantrekkelijk. Laat jullie dus niet door de cover beïnvloeden, want het boek is zeker de moeite waard om te lezen.
Voor deze uitstekende prestatie van Toni Coppers geef ik het boek dan ook een 4 sterren. Dit smaakt dus duidelijk naar meer inspecteur Berger – misdaadromans.
Hij woonde een groot deel van zijn leven in Brussel, waar hij ook stierf in 1967, dit jaar 50 jaar geleden. Er werd daarom beslist om hem wat extra in de spotlights te zetten door een hommage jaar te organiseren. Er zijn talrijke evenementen, vooral in Brussel, Jette, Lessines en Knokke. In ditzelfde kader werd aan Toni Coppers, een gekende Belgische auteur, gevraagd om een eerbetoon voor Magritte te schrijven. “De zaak Magritte” is hiervan het resultaat.
Korte samenvatting
Alex Berger verloor zijn vrouw Camille tijdens de aanslagen in Parijs 2 jaar geleden. Tot dan was hij politie rechercheur met een uitstekende reputatie, maar hij werd een emotioneel wrak en verloor zijn job.
Heden is hij een man die vaak wel een glas te veel op heeft, zijn huis bijna niet buiten komt en geteisterd wordt door nachtmerries.
Maar dan ontsnapt Novak uit de gevangenis, de crimineel wie hij interviewde toen de aanslagen plaatsvonden. Door dit interview kon hij zelf niet in Parijs zijn ten tijde van de aanslagen.
Herinneringen en de vele vragen waar hij sindsdien mee rondloopt beheersen nu nog meer zijn leven en hij ziet dit als een teken van Camille. Daarom beslist hij om in te gaan op het verzoek van de huidige hoofdinspecteur, om de politie bij te staan in het onderzoek naar enkele moorden gepleegd in zowel Brussel als Parijs. De werken van de schilder Magritte blijken een speciale betekenis te hebben bij de ontknoping van de moorden, bij elk vermoord lichaam ligt er een handgeschreven tekstje ‘’Ceci n’est pas une suicide’. Berger gaat op zijn eigen manier op onderzoek, maar hij heeft ook zijn eigen redenen en missie…. Zal het allemaal wel zo goed aflopen?
Conclusie
Ik was erg benieuwd naar dit boek, gezien het een “eerbetoon” is aan de Belgische kunstenaar René Magritte. Ik houd van kunst en het lijkt mij niet eenvoudig een thriller te schrijven als eerbetoon aan een schilder. Maar Toni Coppers is hier met glans in geslaagd. Ik ken wel de werken van Magritte, maar bij het lezen van het boek werd ik geprikkeld om de schilderijen toch nog een keertje op te zoeken, zo kon ik ze nog eens in detail bekijken.
Niet alleen schilderijen van Magritte heb ik opgezocht, maar ook de verschillende locaties in Brussel en Parijs boeiden mij. Zo was ik nieuwsgierig naar “Le Saillant de l’Yser”, waar voormalig inspecteur Berger woont en de begraafplaats van Schaarbeek. Ja, ik heb heel wat bijgeleerd over Brussel, de plaats waar ik elke werkdag naartoe pendel. Alleen al hiervoor geef ik Toni Coppers een dikke pluim. Het is duidelijk dat Toni Coppers zijn research zeer uitgebreid en tot in de kleinste details heeft uitgevoerd.
De personages in het boek, zijn goed uitgewerkt. Wat me opviel, omdat ik me er soms in andere boeken en tv-series aan erger, is dat de Franse politie effectief Frans sprak en de Belgische Nederlands. Meestal spreken alle personages in de taal waarin het boek is geschreven en wordt er hier geen rekening mee gehouden. Zo was de vrouw van Berger van oorsprong uit Parijs, dus ook Franstalig, en werd hier dus rekening mee gehouden in het verhaal. Dit heeft Toni Coppers trouwens op een zeer knappe manier weten te brengen in zijn boek.
Verder heeft hij een vlotte en beeldende schrijfstijl, ik kan mij zo voorstellen hoe inspecteur Berger, Novak, Cavani, etc….eruit zien en hoe zij zich voelen. Zelfs de nevenpersonages worden uitvoerig omschreven.
Het boek is niet alleen een sterke misdaadroman maar het thema psychologie komt ook zeer goed naar voor. Wat doet het met de mens wanneer we iemand op een abrupte manier verliezen, van de ene dag op de andere zijn we onze geliefde kwijt zonder afscheid te kunnen nemen, hoe voelen we ons en hoe reageren we hierop. Het heeft me geraakt en aan het denken gezet.
Persoonlijk vond ik de frontcover van het boek wat oubollig en dus ook minder aantrekkelijk. Laat jullie dus niet door de cover beïnvloeden, want het boek is zeker de moeite waard om te lezen.
Voor deze uitstekende prestatie van Toni Coppers geef ik het boek dan ook een 4 sterren. Dit smaakt dus duidelijk naar meer inspecteur Berger – misdaadromans.
January 16, 2026
Vrij saai verhaal, er had wat meer actie mogen in zitten, of enkele plottwists. Het element van kunstenaar Magritte was wel cool. Ontknoping matig. 2,75 ⭐️
Read
November 5, 2017Als grote fan van René Magritte, werd mijn aandacht meteen getrokken door de kaft van het nieuwste boek van auteur Toni Coppers: De zaak Magritte. Het boek sprak me aan omdat ik benieuwd was naar wat de auteur in deze thriller met het element Magritte had gedaan.
De zaak Magritte leest als een sneltrein en gedurende het hele boek houdt de auteur de spanning erin. Van begin tot einde vraag je jezelf af waarom de dader (Novak) een reeks moorden heeft gepleegd. Het is een moeilijk te beantwoorden vraag, dat vinden ook Alex Berger,- het depressieve hoofdpersonage dat na het verlies van zijn vrouw Camille bij de aanslagen in Parijs volledig “gecrasht” is- en zijn collega’s van de politie. Er is namelijk niet meteen een link te vinden tussen de verschillende slachtoffers. Alleen een briefje met de notitie: “Ceci n’est pas un suicide” is steeds terug te vinden bij de slachtoffers ,zowel in Parijs als in Brussel. Dit is uiteraard een duidelijke verwijzijng naar de legendarische surrealist René Magritte
Het originele concept van deze triller is zeker een pluspunt. Het was geen makkelijke opdracht voor Toni Coppers om Magritte in een thriller te integreren maar hij is daar met veel glans in geslaagd. Met de briefjes bij de slachtoffers en de kaft die verwijst naar het schilderij “Les amants”, brengt Coppers op een subtiele manier een mooie ode aan Magritte die dit jaar precies vijftig jaar overleden is. Bepaalde elementen in het schilderij “Les amants” zouden kunnen verwijzen naar de zelfmoord van Magritte’s moeder. Zij werd namelijk in een rivier dood teruggevonden met haar slaapkleed over het gelaat. In het boek wordt één van de slachtoffers ,Cecile Meurisse, door de politie ook met een doek over het hoofd aangetroffen.
Heel het boek lang houden deze elementen het mysterieus en pas op het einde komt alles aan het licht en wordt het voor de rechercheurs en voor de lezer duidelijk waarom Novak precies deze mensen heeft vermoord en wat zijn motief was.
Kortom: een boek dat moet gelezen worden door iedereen. U zal er geen spijt van krijgen.
De zaak Magritte leest als een sneltrein en gedurende het hele boek houdt de auteur de spanning erin. Van begin tot einde vraag je jezelf af waarom de dader (Novak) een reeks moorden heeft gepleegd. Het is een moeilijk te beantwoorden vraag, dat vinden ook Alex Berger,- het depressieve hoofdpersonage dat na het verlies van zijn vrouw Camille bij de aanslagen in Parijs volledig “gecrasht” is- en zijn collega’s van de politie. Er is namelijk niet meteen een link te vinden tussen de verschillende slachtoffers. Alleen een briefje met de notitie: “Ceci n’est pas un suicide” is steeds terug te vinden bij de slachtoffers ,zowel in Parijs als in Brussel. Dit is uiteraard een duidelijke verwijzijng naar de legendarische surrealist René Magritte
Het originele concept van deze triller is zeker een pluspunt. Het was geen makkelijke opdracht voor Toni Coppers om Magritte in een thriller te integreren maar hij is daar met veel glans in geslaagd. Met de briefjes bij de slachtoffers en de kaft die verwijst naar het schilderij “Les amants”, brengt Coppers op een subtiele manier een mooie ode aan Magritte die dit jaar precies vijftig jaar overleden is. Bepaalde elementen in het schilderij “Les amants” zouden kunnen verwijzen naar de zelfmoord van Magritte’s moeder. Zij werd namelijk in een rivier dood teruggevonden met haar slaapkleed over het gelaat. In het boek wordt één van de slachtoffers ,Cecile Meurisse, door de politie ook met een doek over het hoofd aangetroffen.
Heel het boek lang houden deze elementen het mysterieus en pas op het einde komt alles aan het licht en wordt het voor de rechercheurs en voor de lezer duidelijk waarom Novak precies deze mensen heeft vermoord en wat zijn motief was.
Kortom: een boek dat moet gelezen worden door iedereen. U zal er geen spijt van krijgen.
November 17, 2024
Sowieso fan van Coppers, soms iets te langdradig & verwarrend met alle verschillende personages. Toch zeker de moeite waard! De passages over de aanslagen en de verpletterende impact van een plots & zinloos verlies blijven bij.
October 18, 2017
'De zaak Magritte' – Toni Coppers
Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende literaire thriller waarin een bizar spoor wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: ‘Ceci n’est pas un suicide’…
Korte inhoud
November 2017. Het leven van Alex Berger, een Brusselse rechercheur, staat in de wacht sinds zijn vrouw Camille overleed bij de terroristische aanslagen in Parijs, bijna twee jaar geleden. Ze werd neergeschoten op het terras van Le Carillon, waar ze met vriendinnen aan het aperitieven was. Sinds die dag is Berger een emotioneel wrak. Een man zonder hoop die te veel drinkt en om weinig of niets geeft. Zijn dromen zijn gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin zijn vrouw hem telkens smekend komt vragen waarom hij haar niet gered heeft.
***
Na de dood van zijn vrouw Camille kwijnt rechercheur Alex Berger letterlijk weg. Hij komt niet meer buiten, zijn huis is een puinhoop, alcohol blijft hem verdoven. Kortom, het kan hem allemaal niets meer schelen. Totdat Novak, een derderangs crimineel, vrijkomt en Berger door commissaris Leroux gevraagd wordt om terug bij het team aan te sluiten. Heel wat herinneringen komen terug boven drijven en Berger neemt, eerst niet van harte, het aanbod aan. De samenwerking met zijn oud-collega's verloopt stroef en Berger besluit om alleen op onderzoek te gaan. Stap voor stap legt hij het mysterie van de moorden bloot, dit in combinatie met de link die er is tussen de slachtoffers is. Tussen Brussel en Parijs, met de demonen die nog steeds in zijn hoofd spoken om Camille, neemt Berger een beslissing.
'Ik ben geen kunstenaar, liefste..... Ik kan van je dood niets moois maken'
Net als in zijn vorige boeken is Coppers' schrijfstijl zeer toegankelijk. Geen ingewikkelde zinnen of moeilijke woorden. Het verhaal leest daardoor vlot met de juist gedoseerde spanning op de juiste momenten. Je wordt ondergedompeld in zijn detail voor sfeerbeelden en mede daardoor is ook dit boek weer filmisch neergezet. Hij weet waarover hij het heeft, heeft kennis van zaken en dat maakt dat het boek geloofwaardig overkomt, net als zijn personages.
Dit boek is bovendien een eerbetoon, een hommage aan René Magritte, een Belgisch surrealistisch kunstschilder. De titel dekt in dit geval de lading. Coppers verwerkt de werken van Magritte dusdanig in het verhaal dat alles verwijst naar Magritte. En net daardoor krijgt bij de recherche deze zaak ook deze titel mee, 'De zaak Magritte'.
'Een lofzang op de verbeelding'
De manier waarop Coppers het rouwproces van Berger beschrijft en verwerkt maakt dit verhaal menselijk en levendig. Het verlies van zijn geliefde, het immense verdriet dat daarmee gepaard gaat, het isolement waarin Berger zit worden zo beeldend beschreven dat het je langs de ene kant ontzettend aangrijpt terwijl je probeert om dit te begrijpen, maar langs de andere kant wil je Berger ook eens goed door elkaar schudden om zijn leven terug op de rails te krijgen. Ik vind het erg knap van Coppers om als misdaadauteur zulke intens trieste gevoelens over te brengen naar de lezer.
Het aangename bij Coppers' boeken is dat je gelijk mee in het verhaal zit. Ook nu is dat niet anders. De opbouw naar de plot toe is zowel subliem als subtiel. Beetje bij beetje kom je meer te weten over hoe alles in elkaar zit, hoe het schuldgevoel aan Berger vreet en hoe hij op een gegeven moment 'vrede' heeft met dit gevoel en een beslissing neemt. De plot is verrassend, zeer verrassend. Op geen enkel moment in het verhaal zie je dit aankomen. Chapeau!
Mijn verwachtingen zijn meer dan uitgekomen. Waar ik dacht dat dit boek eerder in de lijn van de Liese Meerhout serie zou liggen, bleek dit ongegrond. Met Berger heeft Coppers een totaal nieuw personage gecreëerd en 'I like it'! Een gebroken man die wegkwijnt in zijn verdriet, maar uiteindelijk een allesomvattende beslissing neemt.
Coppers heeft het weer gedaan. Op zijn gekende manier heeft hij 'De zaak Magritte' neergezet met een totaal nieuw personage. Vlot en beeldend geschreven, met twee verhaallijnen die feilloos in elkaar overlopen. Enerzijds de moorden, anderzijds Bergers rouwproces. Fenomenaal hoe hij intens verdriet, terreur en moord in één misdaadverhaal realiseert, maar vooral hoe menselijk en geloofwaardig het allemaal blijft. Coppers, hij blijft verbazen!!
4 dikke sterren voor Alex Berger!
Met dank aan uitgeverij Manteau/WPG Uitgevers België voor dit recensie-exemplaar.
Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende literaire thriller waarin een bizar spoor wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: ‘Ceci n’est pas un suicide’…
Korte inhoud
November 2017. Het leven van Alex Berger, een Brusselse rechercheur, staat in de wacht sinds zijn vrouw Camille overleed bij de terroristische aanslagen in Parijs, bijna twee jaar geleden. Ze werd neergeschoten op het terras van Le Carillon, waar ze met vriendinnen aan het aperitieven was. Sinds die dag is Berger een emotioneel wrak. Een man zonder hoop die te veel drinkt en om weinig of niets geeft. Zijn dromen zijn gevuld met gruwelijke nachtmerries waarin zijn vrouw hem telkens smekend komt vragen waarom hij haar niet gered heeft.
***
Na de dood van zijn vrouw Camille kwijnt rechercheur Alex Berger letterlijk weg. Hij komt niet meer buiten, zijn huis is een puinhoop, alcohol blijft hem verdoven. Kortom, het kan hem allemaal niets meer schelen. Totdat Novak, een derderangs crimineel, vrijkomt en Berger door commissaris Leroux gevraagd wordt om terug bij het team aan te sluiten. Heel wat herinneringen komen terug boven drijven en Berger neemt, eerst niet van harte, het aanbod aan. De samenwerking met zijn oud-collega's verloopt stroef en Berger besluit om alleen op onderzoek te gaan. Stap voor stap legt hij het mysterie van de moorden bloot, dit in combinatie met de link die er is tussen de slachtoffers is. Tussen Brussel en Parijs, met de demonen die nog steeds in zijn hoofd spoken om Camille, neemt Berger een beslissing.
'Ik ben geen kunstenaar, liefste..... Ik kan van je dood niets moois maken'
Net als in zijn vorige boeken is Coppers' schrijfstijl zeer toegankelijk. Geen ingewikkelde zinnen of moeilijke woorden. Het verhaal leest daardoor vlot met de juist gedoseerde spanning op de juiste momenten. Je wordt ondergedompeld in zijn detail voor sfeerbeelden en mede daardoor is ook dit boek weer filmisch neergezet. Hij weet waarover hij het heeft, heeft kennis van zaken en dat maakt dat het boek geloofwaardig overkomt, net als zijn personages.
Dit boek is bovendien een eerbetoon, een hommage aan René Magritte, een Belgisch surrealistisch kunstschilder. De titel dekt in dit geval de lading. Coppers verwerkt de werken van Magritte dusdanig in het verhaal dat alles verwijst naar Magritte. En net daardoor krijgt bij de recherche deze zaak ook deze titel mee, 'De zaak Magritte'.
'Een lofzang op de verbeelding'
De manier waarop Coppers het rouwproces van Berger beschrijft en verwerkt maakt dit verhaal menselijk en levendig. Het verlies van zijn geliefde, het immense verdriet dat daarmee gepaard gaat, het isolement waarin Berger zit worden zo beeldend beschreven dat het je langs de ene kant ontzettend aangrijpt terwijl je probeert om dit te begrijpen, maar langs de andere kant wil je Berger ook eens goed door elkaar schudden om zijn leven terug op de rails te krijgen. Ik vind het erg knap van Coppers om als misdaadauteur zulke intens trieste gevoelens over te brengen naar de lezer.
Het aangename bij Coppers' boeken is dat je gelijk mee in het verhaal zit. Ook nu is dat niet anders. De opbouw naar de plot toe is zowel subliem als subtiel. Beetje bij beetje kom je meer te weten over hoe alles in elkaar zit, hoe het schuldgevoel aan Berger vreet en hoe hij op een gegeven moment 'vrede' heeft met dit gevoel en een beslissing neemt. De plot is verrassend, zeer verrassend. Op geen enkel moment in het verhaal zie je dit aankomen. Chapeau!
Mijn verwachtingen zijn meer dan uitgekomen. Waar ik dacht dat dit boek eerder in de lijn van de Liese Meerhout serie zou liggen, bleek dit ongegrond. Met Berger heeft Coppers een totaal nieuw personage gecreëerd en 'I like it'! Een gebroken man die wegkwijnt in zijn verdriet, maar uiteindelijk een allesomvattende beslissing neemt.
Coppers heeft het weer gedaan. Op zijn gekende manier heeft hij 'De zaak Magritte' neergezet met een totaal nieuw personage. Vlot en beeldend geschreven, met twee verhaallijnen die feilloos in elkaar overlopen. Enerzijds de moorden, anderzijds Bergers rouwproces. Fenomenaal hoe hij intens verdriet, terreur en moord in één misdaadverhaal realiseert, maar vooral hoe menselijk en geloofwaardig het allemaal blijft. Coppers, hij blijft verbazen!!
4 dikke sterren voor Alex Berger!
Met dank aan uitgeverij Manteau/WPG Uitgevers België voor dit recensie-exemplaar.
July 30, 2021
3/3,5 sterren
De zaak Magritte is een fijn geschreven misdaadroman. Verwacht niet veel spanning, want een thriller is het niet (door sommige reviews kreeg ik dat vermoeden).
De schrijfstijl is prettig, de proloog iets langzaam, het verhaal verder prima. Mooi hoe twee verschillende lijnen door elkaar heen lopen.
Ex-rechercheur Alex Berger kampt al twee jaar met nachtmerries nadat zijn vrouw is omgekomen tijdens een aanslag in Parijs. Alex was er niet bij, kon zijn vrouw niet beschermen omdat hij een verdachte verhoorde.
Deze zelfde verdachte is net ontsnapt uit de gevangenis en pleegt vier moorden op bijna dezelfde wijze met een verwijzing naar kunstenaar Magritte: Ceci n'est pas un suicide. Velen zullen Magrittes kunstwerk kennen met de pijp: Ceci n'est pas une pipe.
Hoewel het verhaal op sommige momenten een beetje kabbelde naar mijn gevoel, bevat het een goed en zeker niet standaard plot. Puzzelstukjes vallen langzaam op zijn plek en hoewel ik in de richting zat, had ik het niet helemaal bij het juiste eind. Goed te lezen deze zomer!
Ik ga zeker weten meer van Coppers opzoeken!
De zaak Magritte is een fijn geschreven misdaadroman. Verwacht niet veel spanning, want een thriller is het niet (door sommige reviews kreeg ik dat vermoeden).
De schrijfstijl is prettig, de proloog iets langzaam, het verhaal verder prima. Mooi hoe twee verschillende lijnen door elkaar heen lopen.
Ex-rechercheur Alex Berger kampt al twee jaar met nachtmerries nadat zijn vrouw is omgekomen tijdens een aanslag in Parijs. Alex was er niet bij, kon zijn vrouw niet beschermen omdat hij een verdachte verhoorde.
Deze zelfde verdachte is net ontsnapt uit de gevangenis en pleegt vier moorden op bijna dezelfde wijze met een verwijzing naar kunstenaar Magritte: Ceci n'est pas un suicide. Velen zullen Magrittes kunstwerk kennen met de pijp: Ceci n'est pas une pipe.
Hoewel het verhaal op sommige momenten een beetje kabbelde naar mijn gevoel, bevat het een goed en zeker niet standaard plot. Puzzelstukjes vallen langzaam op zijn plek en hoewel ik in de richting zat, had ik het niet helemaal bij het juiste eind. Goed te lezen deze zomer!
Ik ga zeker weten meer van Coppers opzoeken!
April 10, 2021
Prima. Niet zo tof als ik aan het begin dacht maar wel de moeite waard. Vooral het achtergrondverhaal van Alex Berger is mooi verteld, de zaak daarentegen is weinig spannend. Ook Magritte speelt uiteindelijk maar een kleine rol. Dingen worden wel heel summier opgeschreven. Dat kan bij een thriller waardevol zijn als het daardoor spannend is maar dat was het niet. Kabbelend, sympathiek boek dat lekker weg leest.
February 13, 2019
Gekocht op de rommelmarkt in Deinze.
Zo dit is nummer vijf van de vijf gekochte. En ik moet eerlijk toegeven dat ik van "gaat wel" langzaam aan het opschuiven ben naar het is toch wel "zeer aangename" lectuur. Ligt het aan mij, de gewenning, of ligt het aan de schrijver, die steeds beter wordt?
Alleen jammer dat Camille zonder maag door het leven moet. Op p.180 "ontmaagde" hij haar en ik behoor tot die oude garde die zich daaraan ergert.
Het beste van de vijf.
Zo dit is nummer vijf van de vijf gekochte. En ik moet eerlijk toegeven dat ik van "gaat wel" langzaam aan het opschuiven ben naar het is toch wel "zeer aangename" lectuur. Ligt het aan mij, de gewenning, of ligt het aan de schrijver, die steeds beter wordt?
Alleen jammer dat Camille zonder maag door het leven moet. Op p.180 "ontmaagde" hij haar en ik behoor tot die oude garde die zich daaraan ergert.
Het beste van de vijf.
April 19, 2020
C'est à la demande des héritiers de Magritte que Toni Coppers a écrit ce roman policier autour de l'univers de Magritte. "De zaak Magritte" est sorti en version originale en 2017 et a été nominé au prix Hercule Poirot. Merci à Diagonale et à Charles de Trazegnies pour cette belle traduction française.
Quel rapport y a t-il entre un meurtre à Bruxelles, un autre à Paris, Alex Berger et John Novak et un petit écriteau façon Magritte mentionnant "Ceci n'est pas un suicide" ? Bienvenue dans l'univers surréaliste de Magritte et un thriller palpitant mené de main de maître par Toni Coppers.
Nous sommes dans le monde d'aujourd'hui, post attentat de Paris, en 2017.
Alex Berger, notre anti-héros n'est plus que l'ombre de lui-même depuis deux ans, depuis l'attentat du 15 novembre 2015 à Paris. Il est ravagé depuis que l'amour de sa vie Camille a perdu la vie sur la terrasse du "Carillon" de manière innomable. Il est rongé de remords car il aurait dû être avec elle ce soir-là mais retenu par une enquête qui a permis de mettre un certain Novak sous les verrous, il n'avait pu en être. Depuis il est dépressif, alcoolique, il sombre emporté par ses démons et d'horribles cauchemars.
Cependant son ami et collègue, Leroux, devenu commissaire fait appel à lui et souhaite le réintégrer pour une enquête. Une femme, Cécile Meunier, 81 ans a été retrouvée, malmenée, noyée dans son évier, un petit écriteau à la manière de Magritte indiquant "ceci n'est pas un suicide" , le principal suspect est John Novak. Alex Berger veut le retrouver à tout prix.
Parallèlement à Paris, un autre décès dans le 10ème arrondissement; une femme, Claire Collinet 66 ans, galiériste est retrouvée noyée dans sa baignoire, le même écriteau à ses côtés.
C'est avec brio que Toni Coppers nous parle du surréalisme, de Magritte, de ses tableaux, des interprétations à donner à ceux-ci. On connaît tous au moins un des tableaux de Magritte, comment les interpréter ? Comment les décoder ? Toni Coppers dans ce roman policier excessivement bien construit nous donne des clés.
Ce thriller est vraiment mené à la perfection, sa construction est parfaite. Petit à petit notre anti-héros torturé par ses démons va délier les fils, chercher des liens là où en apparence il n'y en a pas pour comprendre. Résoudra-t-il l'enquête, calmera-t-il sa haine ou ira-t-il au bout de son envie de vengeance ? Toni Coppers nous décrit merveilleusement bien les émotions humaines.
La vie et la liberté sont des choix, ceux qui guident nos vies, c'est un des enseignements de Magritte, un thème sur lequel méditer.
C'est fluide, bien structuré, efficace. L'écriture est captive, une très belle découverte à lire d'urgence.
Merci Diagonale d'avoir pris l'initiative de la traduction réalisée par Charles de Trazegnies.
Un excellent moment. Un coup de coeur.
♥♥♥♥♥
Les jolies phrases
Daniel était un quinquagénaire, un ancien prof de langues anciennes qui avait décidé un jour de mettre en pratique les leçons de ses illustres modèles, Nietzsche et Sartre. Ils affirmaient que s'il est vrai que la vie n'a aucun sens, l'homme, dans cette existence absurde et dénuée de sens, doit utiliser sa liberté pour construire sa propre éthique.
Il trouvait que la tâche d'un peintre était de faire douter de la réalité, de ne pas accepter qu'il n'y ait qu'une seule vérité, si tu veux. Son art suscite toujours plus de questions qu'il n'apporte de réponses. Je trouve ça si fort.
Je suis d'avis que le choix, le vrai choix est une illusion. Tu fais ce que tu dois faire, tu y ajoutes tout au plus quelques ornements et tu appelles ça un vrai choix.
Nous devons simplement vivre. Créer quelque chose, faire quelque chose, être quelque chose. C'est ce que je trouve beau chez Magritte ; c'est quelqu'un qui te laisse libre de penser ce que tu veux. Et pour le reste, nous devons essayer de faire quelque chose de beau avec du laid. Exactement comme l'a fait Magritte après la mort de sa mère.
L'idée même que quelqu'un puisse assassiner l'un de ses semblables avec préméditation lui avait toujours semblé repoussante. Elle l'avait fasciné toute sa carrière, dans la mesure où, dès qu'il avait saisi de quel type d'assassin il s'agissait, il s'était focalisé sur sa psychologie. Il savait depuis longtemps que la grande majorité des malfrats étaient de pauvres types ordinaires qui échouaient à leur grande surprise dans une salle d'interrogatoire, parce qu'ils s'étaient laissé dominer par leurs pulsions. Colère, envie, jalousie. L'ego même. Il faisait de son mieux pour les comprendre et obtenir leurs aveux, et puis c'était à la Justice de jouer. Mais ce petit groupe d'individus qui, de sang-froid, avaient ôté la vie à d'autres, qui avaient planifié leur acte, qui avaient tué un de leurs semblables de manière impitoyablement rationnelle, ceux-là captivaient toujours Berger. Comment pouvait-on agir de la sorte ? Quel monstre fallait-il être pour en arriver là?
C'est une peinture, songea-t-il, la peinture d'un oiseau. J'ignore si l'oiseau traverse les nuages ou si c'est l'inverse, mais cela n'a guère d'importance. Il est libre. Quoi qu'il puisse lui arriver, il est libre.
https://nathavh49.blogspot.com/2020/0...
Quel rapport y a t-il entre un meurtre à Bruxelles, un autre à Paris, Alex Berger et John Novak et un petit écriteau façon Magritte mentionnant "Ceci n'est pas un suicide" ? Bienvenue dans l'univers surréaliste de Magritte et un thriller palpitant mené de main de maître par Toni Coppers.
Nous sommes dans le monde d'aujourd'hui, post attentat de Paris, en 2017.
Alex Berger, notre anti-héros n'est plus que l'ombre de lui-même depuis deux ans, depuis l'attentat du 15 novembre 2015 à Paris. Il est ravagé depuis que l'amour de sa vie Camille a perdu la vie sur la terrasse du "Carillon" de manière innomable. Il est rongé de remords car il aurait dû être avec elle ce soir-là mais retenu par une enquête qui a permis de mettre un certain Novak sous les verrous, il n'avait pu en être. Depuis il est dépressif, alcoolique, il sombre emporté par ses démons et d'horribles cauchemars.
Cependant son ami et collègue, Leroux, devenu commissaire fait appel à lui et souhaite le réintégrer pour une enquête. Une femme, Cécile Meunier, 81 ans a été retrouvée, malmenée, noyée dans son évier, un petit écriteau à la manière de Magritte indiquant "ceci n'est pas un suicide" , le principal suspect est John Novak. Alex Berger veut le retrouver à tout prix.
Parallèlement à Paris, un autre décès dans le 10ème arrondissement; une femme, Claire Collinet 66 ans, galiériste est retrouvée noyée dans sa baignoire, le même écriteau à ses côtés.
C'est avec brio que Toni Coppers nous parle du surréalisme, de Magritte, de ses tableaux, des interprétations à donner à ceux-ci. On connaît tous au moins un des tableaux de Magritte, comment les interpréter ? Comment les décoder ? Toni Coppers dans ce roman policier excessivement bien construit nous donne des clés.
Ce thriller est vraiment mené à la perfection, sa construction est parfaite. Petit à petit notre anti-héros torturé par ses démons va délier les fils, chercher des liens là où en apparence il n'y en a pas pour comprendre. Résoudra-t-il l'enquête, calmera-t-il sa haine ou ira-t-il au bout de son envie de vengeance ? Toni Coppers nous décrit merveilleusement bien les émotions humaines.
La vie et la liberté sont des choix, ceux qui guident nos vies, c'est un des enseignements de Magritte, un thème sur lequel méditer.
C'est fluide, bien structuré, efficace. L'écriture est captive, une très belle découverte à lire d'urgence.
Merci Diagonale d'avoir pris l'initiative de la traduction réalisée par Charles de Trazegnies.
Un excellent moment. Un coup de coeur.
♥♥♥♥♥
Les jolies phrases
Daniel était un quinquagénaire, un ancien prof de langues anciennes qui avait décidé un jour de mettre en pratique les leçons de ses illustres modèles, Nietzsche et Sartre. Ils affirmaient que s'il est vrai que la vie n'a aucun sens, l'homme, dans cette existence absurde et dénuée de sens, doit utiliser sa liberté pour construire sa propre éthique.
Il trouvait que la tâche d'un peintre était de faire douter de la réalité, de ne pas accepter qu'il n'y ait qu'une seule vérité, si tu veux. Son art suscite toujours plus de questions qu'il n'apporte de réponses. Je trouve ça si fort.
Je suis d'avis que le choix, le vrai choix est une illusion. Tu fais ce que tu dois faire, tu y ajoutes tout au plus quelques ornements et tu appelles ça un vrai choix.
Nous devons simplement vivre. Créer quelque chose, faire quelque chose, être quelque chose. C'est ce que je trouve beau chez Magritte ; c'est quelqu'un qui te laisse libre de penser ce que tu veux. Et pour le reste, nous devons essayer de faire quelque chose de beau avec du laid. Exactement comme l'a fait Magritte après la mort de sa mère.
L'idée même que quelqu'un puisse assassiner l'un de ses semblables avec préméditation lui avait toujours semblé repoussante. Elle l'avait fasciné toute sa carrière, dans la mesure où, dès qu'il avait saisi de quel type d'assassin il s'agissait, il s'était focalisé sur sa psychologie. Il savait depuis longtemps que la grande majorité des malfrats étaient de pauvres types ordinaires qui échouaient à leur grande surprise dans une salle d'interrogatoire, parce qu'ils s'étaient laissé dominer par leurs pulsions. Colère, envie, jalousie. L'ego même. Il faisait de son mieux pour les comprendre et obtenir leurs aveux, et puis c'était à la Justice de jouer. Mais ce petit groupe d'individus qui, de sang-froid, avaient ôté la vie à d'autres, qui avaient planifié leur acte, qui avaient tué un de leurs semblables de manière impitoyablement rationnelle, ceux-là captivaient toujours Berger. Comment pouvait-on agir de la sorte ? Quel monstre fallait-il être pour en arriver là?
C'est une peinture, songea-t-il, la peinture d'un oiseau. J'ignore si l'oiseau traverse les nuages ou si c'est l'inverse, mais cela n'a guère d'importance. Il est libre. Quoi qu'il puisse lui arriver, il est libre.
https://nathavh49.blogspot.com/2020/0...
March 7, 2018
leuk het thema Magritte-doch zeer ontgoochelend boek voor mij.Mn eerste Coppers...te veel verwacht ervan.
February 8, 2023
Ik lees/beluister niet vaak misdaadromans, en het was vooral Magritte die hier mijn aandacht trok. Goed gesmaakt. En heel aangenaam voorgelezen.
November 2, 2024
Op zich heeft het boek wel een verrassend einde, je verwacht niet dat de moorden zo aan elkaar gelinkt zijn. Voor mij is er te veel diepgang in de psychologische problemen van Alex Berger waardoor dat eerder het verhaal wordt i.p.v. de moorden.
January 19, 2022
Leest even vlot als de andere Toni Coppers 'boeken..
July 3, 2025
Eerder 2,5 -> ging te veel over zijn verdriet maar wel leuk ook meer geschiedenis te krijgen over de schilder
December 30, 2017
In De zaak Magritte maken we kennis met het nieuwe seriepersonage Alex Berger. Hij is een voormalig rechercheur en vooral een gebroken man. Bij terroristische aanslagen in Parijs verloor hij zijn geliefde Camille en sindsdien kan hij het normale leven niet meer hervatten. Enkele moorden betrekken hem echter opnieuw bij een moordzaak van de Brusselse politie. Maar kan Berger zijn oude job terug opnemen?
De moorden lijken iets te maken te hebben met kunstenaar Magritte. Bij de lijken wordt telkens een briefje gevonden waarop staat "Ceci n'est pas un suicide". De politie lijkt al snel te weten wie de dader is; een man die Alex Berger opnieuw zal confronteren met het verlies van zijn Camille.
Het grootste deel van het boek maken we kennis met Alex Berger. Na de dood van Camille heeft hij vreselijke nachtmerries waarbij hij zich steeds opnieuw schuldig voelt omdat hij haar niet kon redden. Berger lijkt niet meer in staat te zijn om terug te keren naar het team van de politie waar hij vroeger werkte. Wat overigens een kleurrijk team is met uiteenlopende personages, die hopelijk in de volgende boeken toch wat uitgebreider beschreven worden.
De zaak Magritte draait dus niet zozeer om het opsporen van de moordenaar, maar is eerder een persoonlijk verhaal. Het leest daarom ook echt als een misdaadroman en niet als een thriller. Maar de vlotte schrijfstijl van Toni Coppers maakt dat je dan ook vlot doorheen dit boek leest en op het einde een mooi beeld hebt van wie Alex Berger nu juist is, en ook nog eens de moordenaar kent van de Magritte-moorden.
Een mooi eerste boek in een nieuwe serie, met juist een minpuntje voor het ontbreken van echte spanning in het verhaal.
De moorden lijken iets te maken te hebben met kunstenaar Magritte. Bij de lijken wordt telkens een briefje gevonden waarop staat "Ceci n'est pas un suicide". De politie lijkt al snel te weten wie de dader is; een man die Alex Berger opnieuw zal confronteren met het verlies van zijn Camille.
Het grootste deel van het boek maken we kennis met Alex Berger. Na de dood van Camille heeft hij vreselijke nachtmerries waarbij hij zich steeds opnieuw schuldig voelt omdat hij haar niet kon redden. Berger lijkt niet meer in staat te zijn om terug te keren naar het team van de politie waar hij vroeger werkte. Wat overigens een kleurrijk team is met uiteenlopende personages, die hopelijk in de volgende boeken toch wat uitgebreider beschreven worden.
De zaak Magritte draait dus niet zozeer om het opsporen van de moordenaar, maar is eerder een persoonlijk verhaal. Het leest daarom ook echt als een misdaadroman en niet als een thriller. Maar de vlotte schrijfstijl van Toni Coppers maakt dat je dan ook vlot doorheen dit boek leest en op het einde een mooi beeld hebt van wie Alex Berger nu juist is, en ook nog eens de moordenaar kent van de Magritte-moorden.
Een mooi eerste boek in een nieuwe serie, met juist een minpuntje voor het ontbreken van echte spanning in het verhaal.
January 4, 2025
Vanaf de eerste zinnen was ik onder de indruk van de schrijfstijl van Coppers. Treffende beschrijvingen met veel diepgang en ruimte voor emoties. Het verhaal zelf had naar mijn gevoel wat weg van die enige andere thrillerreeks die ik ooit las, de Millenium-trilogie van Stieg Larrson.
Dit was een uitstekend boek voor tijdens mijn zomerverlof. Spanning, liefde en een vlotte schrijfstijl.
Meer reviews op boeken_lief (Instagram)
Dit was een uitstekend boek voor tijdens mijn zomerverlof. Spanning, liefde en een vlotte schrijfstijl.
Meer reviews op boeken_lief (Instagram)
July 29, 2017
Een goed boek, zit goed in elkaar. Alleen jammer van het hopeloze herinneringen aan zijn overleden vrouw. Steekt echt tegen na een tijdje. Op een bepaald moment had ik echt zin om te scheeuwen "dude stop er even mee, i don't care :)". We weten al van in het begin dat hij het heel moeilijk heeft, elk detail van vroeger moet echt niet beschreven worden...
October 16, 2017
Dit is echt een boek dat begint bij de cover. Een cover die misschien niet
helemaal hedendaags oogt, maar die een zeer mooi werk van Magritte toont.
De cover is een belangrijke link naar het verhaal, tijdens het lezen wordt
het duidelijk dat de plot en de cover een perfecte match zijn.
Wanneer ik dan het boek open sla, valt als eerste de strakke en moderne
typografie en vormgeving me op, dat alleen al geeft me een zeer aangenaam
gevoel tijdens het lezen.
‘Alles wat we zien, verbergt iets anders. We willen altijd ontdekken wat er
echter het zichtbare verborgen ligt.’ - Renée Magritte
En dan raak ik vanaf de proloog onmiddellijk gevangen door het boek,
wegleggen is vanaf nu zeer moeilijk. In het boek lopen 2 verhaallijnen door
elkaar. Enerzijds zijn er de bizarre moorden, anderzijds probeert Alex
Berger het verlies van zijn vrouw te verwerken. Beide verhaallijnen lopen
mooi door elkaar, en er is een duidelijke link tussen de twee. Het grote
gemis, het verlies loopt als een rode draad doorheen heel het boek. Een
rode draad die ook zeer belangrijk is voor het verhaal. Knap gedaan!
Coppers munt uit door zijn beschrijvende stijl. Zowel de omgeving, de
locaties als de personages worden zeer beeldend voorgesteld. Je loopt bijna
letterlijk mee rond in Brussel en Parijs. Je kijkt als het ware mee door de
ogen van de personages. En ook van de dialogen lijk je bijna deel uit te
maken.
Verder is het verhaal zelf zeer knap opgebouwd. Stap voor stap komen er
nieuwe elementen vrij. Zowel in het onderzoek naar de moorden, als in het
leven van Berger. De spanning naar de moorden stijgt en tegelijk lijkt
Berger beetje bij beetje vooruitgang te boeken in zijn rouwproces.
Ik was zeer nieuwsgierig naar de ontknoping. En wat voor een ontknoping, ik
ben er compleet door verrast. Dit had ik totaal niet zien aankomen, ik was
helemaal op het verkeerde been gezet. Maar wat mij het meest heeft geraakt
in het boek, is hoe Coppers het verlies, de pijn, de vragen, het gemis van
Berger weet te beschrijven. Het deed me dikwijls kippenvel krijgen. Het
maakte me pijnlijk duidelijk hoe nabestaanden zich moeten voelen, waar zijn
mee worstelen. Nabestaanden zijn ook slachtoffers. Jammer genoeg een zeer
actueel gegeven.
Coppers weet met dit boek de bijna surreële tijden van aanslagen, te
combineren met het surrealisme van Magritte.
Om het met de prachtige woorden van Coppers zelf te zeggen : “Mijn
eerbetoon aan Magritte is in de eerste plaats een lofzang op de
verbeelding. Maar in surreële tijden als deze wil ik bovenal het recht op
liefde en vrijheid bezingen. Dit is, wat mij betreft, grenzeloos”
Ik geef het boek graag 4 kunstige sterren.
helemaal hedendaags oogt, maar die een zeer mooi werk van Magritte toont.
De cover is een belangrijke link naar het verhaal, tijdens het lezen wordt
het duidelijk dat de plot en de cover een perfecte match zijn.
Wanneer ik dan het boek open sla, valt als eerste de strakke en moderne
typografie en vormgeving me op, dat alleen al geeft me een zeer aangenaam
gevoel tijdens het lezen.
‘Alles wat we zien, verbergt iets anders. We willen altijd ontdekken wat er
echter het zichtbare verborgen ligt.’ - Renée Magritte
En dan raak ik vanaf de proloog onmiddellijk gevangen door het boek,
wegleggen is vanaf nu zeer moeilijk. In het boek lopen 2 verhaallijnen door
elkaar. Enerzijds zijn er de bizarre moorden, anderzijds probeert Alex
Berger het verlies van zijn vrouw te verwerken. Beide verhaallijnen lopen
mooi door elkaar, en er is een duidelijke link tussen de twee. Het grote
gemis, het verlies loopt als een rode draad doorheen heel het boek. Een
rode draad die ook zeer belangrijk is voor het verhaal. Knap gedaan!
Coppers munt uit door zijn beschrijvende stijl. Zowel de omgeving, de
locaties als de personages worden zeer beeldend voorgesteld. Je loopt bijna
letterlijk mee rond in Brussel en Parijs. Je kijkt als het ware mee door de
ogen van de personages. En ook van de dialogen lijk je bijna deel uit te
maken.
Verder is het verhaal zelf zeer knap opgebouwd. Stap voor stap komen er
nieuwe elementen vrij. Zowel in het onderzoek naar de moorden, als in het
leven van Berger. De spanning naar de moorden stijgt en tegelijk lijkt
Berger beetje bij beetje vooruitgang te boeken in zijn rouwproces.
Ik was zeer nieuwsgierig naar de ontknoping. En wat voor een ontknoping, ik
ben er compleet door verrast. Dit had ik totaal niet zien aankomen, ik was
helemaal op het verkeerde been gezet. Maar wat mij het meest heeft geraakt
in het boek, is hoe Coppers het verlies, de pijn, de vragen, het gemis van
Berger weet te beschrijven. Het deed me dikwijls kippenvel krijgen. Het
maakte me pijnlijk duidelijk hoe nabestaanden zich moeten voelen, waar zijn
mee worstelen. Nabestaanden zijn ook slachtoffers. Jammer genoeg een zeer
actueel gegeven.
Coppers weet met dit boek de bijna surreële tijden van aanslagen, te
combineren met het surrealisme van Magritte.
Om het met de prachtige woorden van Coppers zelf te zeggen : “Mijn
eerbetoon aan Magritte is in de eerste plaats een lofzang op de
verbeelding. Maar in surreële tijden als deze wil ik bovenal het recht op
liefde en vrijheid bezingen. Dit is, wat mij betreft, grenzeloos”
Ik geef het boek graag 4 kunstige sterren.
October 23, 2017
Recensie: De zaak Magritte -Toni Coppers
Uitgever: Manteau
Aantal pagina’s: 287
ISBN:9789022333358
Nur:330
Op de achterflap: Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende thriller waarin een bizar spoor van moorden wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: ‘Ceci n’est pas un suicide’
Toni Coppers zegt: ‘mijn eerbetoon aan Magritte is in de eerste plaats een lofzang op de verbeelding. Maar in surreële tijden als deze wilde ik bovenal het recht op liefde en vrijheid bezingen. Dit is, wat mij betreft grenzeloos. Mijn metgezel in deze zoektocht is de Brusselse rechercheur Alex Berger, in diepe rouw om zijn vrouw, die hij verloor bij de aanslagen in Parijs.’
Het cover: twee mensen die elkaar zoenen met een sjaal over hun hoofden: naar een schilderij van Magritte.
Zelf kende ik Toni Coppers nog niet als schrijver. Het was fijn om een kans te hebben om het boek te kunnen lezen en mee te mogen werken aan een recensie.
‘de zaak Magritte’ was dan ook een regelrechte ontdekking voor mij. Toni Coppers heeft me absoluut heel prettig verrast. Verschillende misdaden gebeuren doorheen het verhaal waarbij telkens hetzelfde mysterieuze briefje gevonden wordt die de zaken aan elkaar linken. De vraagtekens hierrond trekken Berger langzaam uit zijn verlammende verdriet over de dood van zijn vrouw twee jaar geleden bij de aanslagen in Parijs. Samen met hem volg je als lezer alle sporen die naar de mogelijke dader leiden. Het is een spannende zoektocht en een interessante puzzel om ineen te leggen.
De combinatie van het psychologisch gevecht van Berger met zichzelf en zijn problemen, de symboliek en betekenis van verschillende schilderijen van Magritte en de spanning en ontknopingen in het onderzoek maken het voor mij een indrukwekkend boek dat zeker naar meer smaakt. De verschillende verhaallijnen: het eigen verhaal van Berger en het verhaal van de moorden, kruisen elkaar op verschillende punten en vullen elkaar prachtig aan. Het is een geweldig plot in een echte goede thriller.
De schrijfstijl van Toni Coppers is vlot en heel toegankelijk voor de lezers, de dialogen en beschrijvingen van situaties en personen zijn beeldend en indringend. Het personage van Berger wordt schitterend neergezet.
Er zijn voldoende verrassingen in het boek om vol ‘goesting’ te blijven doorlezen. Het is voor mij een echte pageturner tot de laatste pagina.
Kortom een boek dat van mij vier sterren krijgt.
Ik kijk al uit naar Toni Coppers volgende boek en ik ga op zoek naar zijn vorige boeken!
Viviane Gerits
Uitgever: Manteau
Aantal pagina’s: 287
ISBN:9789022333358
Nur:330
Op de achterflap: Op verzoek van de erven Magritte schreef Toni Coppers deze indringende thriller waarin een bizar spoor van moorden wordt getrokken tussen Brussel en Parijs. Telkens vinden de speurders bij het slachtoffer hetzelfde briefje: ‘Ceci n’est pas un suicide’
Toni Coppers zegt: ‘mijn eerbetoon aan Magritte is in de eerste plaats een lofzang op de verbeelding. Maar in surreële tijden als deze wilde ik bovenal het recht op liefde en vrijheid bezingen. Dit is, wat mij betreft grenzeloos. Mijn metgezel in deze zoektocht is de Brusselse rechercheur Alex Berger, in diepe rouw om zijn vrouw, die hij verloor bij de aanslagen in Parijs.’
Het cover: twee mensen die elkaar zoenen met een sjaal over hun hoofden: naar een schilderij van Magritte.
Zelf kende ik Toni Coppers nog niet als schrijver. Het was fijn om een kans te hebben om het boek te kunnen lezen en mee te mogen werken aan een recensie.
‘de zaak Magritte’ was dan ook een regelrechte ontdekking voor mij. Toni Coppers heeft me absoluut heel prettig verrast. Verschillende misdaden gebeuren doorheen het verhaal waarbij telkens hetzelfde mysterieuze briefje gevonden wordt die de zaken aan elkaar linken. De vraagtekens hierrond trekken Berger langzaam uit zijn verlammende verdriet over de dood van zijn vrouw twee jaar geleden bij de aanslagen in Parijs. Samen met hem volg je als lezer alle sporen die naar de mogelijke dader leiden. Het is een spannende zoektocht en een interessante puzzel om ineen te leggen.
De combinatie van het psychologisch gevecht van Berger met zichzelf en zijn problemen, de symboliek en betekenis van verschillende schilderijen van Magritte en de spanning en ontknopingen in het onderzoek maken het voor mij een indrukwekkend boek dat zeker naar meer smaakt. De verschillende verhaallijnen: het eigen verhaal van Berger en het verhaal van de moorden, kruisen elkaar op verschillende punten en vullen elkaar prachtig aan. Het is een geweldig plot in een echte goede thriller.
De schrijfstijl van Toni Coppers is vlot en heel toegankelijk voor de lezers, de dialogen en beschrijvingen van situaties en personen zijn beeldend en indringend. Het personage van Berger wordt schitterend neergezet.
Er zijn voldoende verrassingen in het boek om vol ‘goesting’ te blijven doorlezen. Het is voor mij een echte pageturner tot de laatste pagina.
Kortom een boek dat van mij vier sterren krijgt.
Ik kijk al uit naar Toni Coppers volgende boek en ik ga op zoek naar zijn vorige boeken!
Viviane Gerits
March 4, 2018
Creatieve opdracht: schrijf een ander slot aan het boek:
Ik stond aan het Graf van Camille.
Ik was er in jaren niet geweest. Ik durfde niet. Ik had het gevoel dat het door mij was dat ze hier lag.
Ik had die avond bij haar moeten zijn, ik had ook dood moeten zijn.
Er spookte van alles door mijn hoofd: het laatste telefoontje van haar vooraleer ze werd gedood tijdens de aanslagen in Parijs.
Waarom had ik die verdomde telefoon gewoon niet opgenomen en even het verhoor stilgezet.
Ik probeerde mijn geweten te sussen door te zeggen dat ik niet wist dat dit ging gebeuren.
Ik stond aan haar graf maar ik durfde niet te kijken.
Ik wist al te goed dat ik hier voor een andere reden was.
Novak stond achter mij en hij wist al te goed dat dit mijn kans was om hem te pakken.
Ik keek naar hem en zag de angst in zijn ogen. Wat hij zag was een totaal ander gezicht van mij van dan dat hij gewoon was van tijdens de verhoren.
Ik legde hem uit dat ik hem naar hier had gelokt voor een reden.
Ik begon mijn verhaal…
We zijn vrijdag 13 november 2015. Ik probeerde al een ganse dag een bekentenis van jou af te laten leggen maar je werkte maar niet mee.
Ik had beloofd aan mijn vrouw dat ik haar die avond zou vergezellen naar Parijs.
Net vooraleer mijn dienst erop zat begon je te praten.
Voor we begonnen met het verhoor had ik haar nog snel een berichtje gestuurd dat ik morgenvroeg de eerste trein zou nemen en naar haar toe zou komen.
Je begon me belangrijke namen te geven en de uren vlogen voorbij.
Opeens gaat mijn gsm af, het was mijn vrouw.
Ik duwde haar weg omdat ik met jou aan het praten was, niet wetende dat ze enkele minuten later neergeschoten zou worden met een Kalsjnikov vanuit een rijdende auto.
Ik schreeuwde het uit dat het door hem was dat mijn vrouw er niet meer was.
Voor de eerste keer in al die jaren dat ik Novak kende zag ik iets menselijks in hem, hij was oprecht van slag en de tranen stroomden langs zijn wangen.
Opeens waren we omsingeld door politieagenten die ik had opgebeld vooraleer ik Novak naar het kerkhof had gelokt.
Novak wist nu al te goed dat zijn tijd erop zat.
Hij gaf zich gevangen en ik wist dat dit mijn laatste opdracht was.
Mijn tijd zat er ook op. Ik nam mijn dienstewapen en schoot mezelf ermee door het hoofd.
Ik had eindelijk mijn rust gevonden en zou in de hemel mijn Camille terugzien.
Ik stond aan het Graf van Camille.
Ik was er in jaren niet geweest. Ik durfde niet. Ik had het gevoel dat het door mij was dat ze hier lag.
Ik had die avond bij haar moeten zijn, ik had ook dood moeten zijn.
Er spookte van alles door mijn hoofd: het laatste telefoontje van haar vooraleer ze werd gedood tijdens de aanslagen in Parijs.
Waarom had ik die verdomde telefoon gewoon niet opgenomen en even het verhoor stilgezet.
Ik probeerde mijn geweten te sussen door te zeggen dat ik niet wist dat dit ging gebeuren.
Ik stond aan haar graf maar ik durfde niet te kijken.
Ik wist al te goed dat ik hier voor een andere reden was.
Novak stond achter mij en hij wist al te goed dat dit mijn kans was om hem te pakken.
Ik keek naar hem en zag de angst in zijn ogen. Wat hij zag was een totaal ander gezicht van mij van dan dat hij gewoon was van tijdens de verhoren.
Ik legde hem uit dat ik hem naar hier had gelokt voor een reden.
Ik begon mijn verhaal…
We zijn vrijdag 13 november 2015. Ik probeerde al een ganse dag een bekentenis van jou af te laten leggen maar je werkte maar niet mee.
Ik had beloofd aan mijn vrouw dat ik haar die avond zou vergezellen naar Parijs.
Net vooraleer mijn dienst erop zat begon je te praten.
Voor we begonnen met het verhoor had ik haar nog snel een berichtje gestuurd dat ik morgenvroeg de eerste trein zou nemen en naar haar toe zou komen.
Je begon me belangrijke namen te geven en de uren vlogen voorbij.
Opeens gaat mijn gsm af, het was mijn vrouw.
Ik duwde haar weg omdat ik met jou aan het praten was, niet wetende dat ze enkele minuten later neergeschoten zou worden met een Kalsjnikov vanuit een rijdende auto.
Ik schreeuwde het uit dat het door hem was dat mijn vrouw er niet meer was.
Voor de eerste keer in al die jaren dat ik Novak kende zag ik iets menselijks in hem, hij was oprecht van slag en de tranen stroomden langs zijn wangen.
Opeens waren we omsingeld door politieagenten die ik had opgebeld vooraleer ik Novak naar het kerkhof had gelokt.
Novak wist nu al te goed dat zijn tijd erop zat.
Hij gaf zich gevangen en ik wist dat dit mijn laatste opdracht was.
Mijn tijd zat er ook op. Ik nam mijn dienstewapen en schoot mezelf ermee door het hoofd.
Ik had eindelijk mijn rust gevonden en zou in de hemel mijn Camille terugzien.
October 28, 2020
Coppers, Toni. De Zaak Magritte. Antwerpen: Manteau, 2017.
In het boek De Zaak Magritte van Toni Coppers lezen we het verhaal van de weduwnaar Alex Berger. Berger weet na het verlies van zijn vrouw bij de aanslagen in Parijs geen blijf met zijn schuldgevoelens. Hij geeft zijn job als rechercheur bij de dienst moordzaken van de politie op en stort zich in de drank. Op een dag wordt hij gebeld door de chef van de dienst moordzaken. Ze zijn op zoek naar een ontsnapte gevangene, John Novak, die verdacht wordt van moord. Novak is voor Berger geen onbekende en dat is precies de reden waarom ze zijn hulp inroepen. Aanvankelijk gaat Berger niet in op dit verzoek, maar na een tweede moord kan hij niet meer vanaf de zijlijn toekijken. We volgen de zoektocht naar John Novak, een koelbloedige moordenaar die zijn daden ondertekent met een briefje waarop staat ‘ceci n’est pas un suicide’. Een duidelijke verwijzing naar de Belgische schilder Magritte …
Hoewel het een boeiend verhaal is, ben ik een hele tijd op mijn honger blijven zitten. Het begin leest moeizaam met (te) veel herhaling. De eerste 100 pagina’s zijn een ellenlange beschrijving van een depressieve Berger. Naar mijn gevoel ontbreekt er actie. Dan komt het verhaal eindelijk op gang en wordt het spannend. Het gaat voor mij dan zelfs iets te snel, om te eindigen op een verrassende manier wat het boek toch weer leuk maakt. Het is daarnaast een leerrijk boek waarin je veel over Magritte en het surrealisme te weten komt. De weetjes zijn gelukkig goed gedoseerd zodat het boek nooit op een informatief boek te begint lijken.
Het is al bij al een mooi verhaal wat in het begin misschien iets te langzaam op gang komt. Je moet even doorbijten, maar dat wordt beloond.
Korneel Röpke
In het boek De Zaak Magritte van Toni Coppers lezen we het verhaal van de weduwnaar Alex Berger. Berger weet na het verlies van zijn vrouw bij de aanslagen in Parijs geen blijf met zijn schuldgevoelens. Hij geeft zijn job als rechercheur bij de dienst moordzaken van de politie op en stort zich in de drank. Op een dag wordt hij gebeld door de chef van de dienst moordzaken. Ze zijn op zoek naar een ontsnapte gevangene, John Novak, die verdacht wordt van moord. Novak is voor Berger geen onbekende en dat is precies de reden waarom ze zijn hulp inroepen. Aanvankelijk gaat Berger niet in op dit verzoek, maar na een tweede moord kan hij niet meer vanaf de zijlijn toekijken. We volgen de zoektocht naar John Novak, een koelbloedige moordenaar die zijn daden ondertekent met een briefje waarop staat ‘ceci n’est pas un suicide’. Een duidelijke verwijzing naar de Belgische schilder Magritte …
Hoewel het een boeiend verhaal is, ben ik een hele tijd op mijn honger blijven zitten. Het begin leest moeizaam met (te) veel herhaling. De eerste 100 pagina’s zijn een ellenlange beschrijving van een depressieve Berger. Naar mijn gevoel ontbreekt er actie. Dan komt het verhaal eindelijk op gang en wordt het spannend. Het gaat voor mij dan zelfs iets te snel, om te eindigen op een verrassende manier wat het boek toch weer leuk maakt. Het is daarnaast een leerrijk boek waarin je veel over Magritte en het surrealisme te weten komt. De weetjes zijn gelukkig goed gedoseerd zodat het boek nooit op een informatief boek te begint lijken.
Het is al bij al een mooi verhaal wat in het begin misschien iets te langzaam op gang komt. Je moet even doorbijten, maar dat wordt beloond.
Korneel Röpke
March 22, 2023
it is zo een van die boeken die ik zelf nooit zou kiezen, dat geef ik eerlijk toe. Maar Kobe moest nog een boek lezen voor Nederlands en kwam daar twee dagen op voorhand mee af: hij kreeg het boek dus in handen op maandag en moest er woensdag een presentatie over geven. Gelukkig leest hij even snel als ik: op twee dagen was het boek erdoor.
Het leest dan ook als een trein: Coppers schrijft bijzonder leesbaar, vlot en toch goed geschreven Nederlands dat bijzonder goed past bij zijn genre. Ik heb me geen enkele keer geërgerd aan zijn schrijfstijl, en dat wil in mijn geval wel wat zeggen, geloof me.
Het verwonderde dat hij voor de omslag een schilderij van Magritte mocht gebruiken, maar achteraan staat dat het boek speciaal op verzoek van erven Magritte is geschreven om de herdenking van zijn dood te vieren. Coppers heeft zich bijzonder vaardig van zijn taak gekweten: hoofdpersonage Alex Berger is een ex-rechercheur die na de dood van zijn vrouw bij de aanslagen in Parijs in een diepe depressie is verzonken. Hij had er die avond in Parijs bij moeten zijn, ware het niet dat de verdachte van de zaak waar hij toen mee bezig was, John Novak, net die avond besloten had te gaan praten. En wanneer Novak twee jaar later ontsnapt en gelinkt wordt aan een reeks moorden met het briefje "Ceci n'est pas un suicide", probeert hij zichzelf samen te rapen tot een iet of wat functionerende onderzoeker.
Het verhaal zit knap in elkaar, wie Brussel en/of Parijs wat kent, kan zo meevolgen waar de personages zich bevinden, en zowel personage als plot zijn realistisch.
Ik vermoed, als ik nog eens een licht tussendoortje wil, dat ik nog wel eens iets van Toni Coppers ga lezen. Ik heb bij deze mezelf verrast.
Het leest dan ook als een trein: Coppers schrijft bijzonder leesbaar, vlot en toch goed geschreven Nederlands dat bijzonder goed past bij zijn genre. Ik heb me geen enkele keer geërgerd aan zijn schrijfstijl, en dat wil in mijn geval wel wat zeggen, geloof me.
Het verwonderde dat hij voor de omslag een schilderij van Magritte mocht gebruiken, maar achteraan staat dat het boek speciaal op verzoek van erven Magritte is geschreven om de herdenking van zijn dood te vieren. Coppers heeft zich bijzonder vaardig van zijn taak gekweten: hoofdpersonage Alex Berger is een ex-rechercheur die na de dood van zijn vrouw bij de aanslagen in Parijs in een diepe depressie is verzonken. Hij had er die avond in Parijs bij moeten zijn, ware het niet dat de verdachte van de zaak waar hij toen mee bezig was, John Novak, net die avond besloten had te gaan praten. En wanneer Novak twee jaar later ontsnapt en gelinkt wordt aan een reeks moorden met het briefje "Ceci n'est pas un suicide", probeert hij zichzelf samen te rapen tot een iet of wat functionerende onderzoeker.
Het verhaal zit knap in elkaar, wie Brussel en/of Parijs wat kent, kan zo meevolgen waar de personages zich bevinden, en zowel personage als plot zijn realistisch.
Ik vermoed, als ik nog eens een licht tussendoortje wil, dat ik nog wel eens iets van Toni Coppers ga lezen. Ik heb bij deze mezelf verrast.
June 21, 2024
Mijn eerste Alex Berger verhaal en natuurlijk vergelijk ik met de Liese Meerhout serie waarvan ik reeds meerdere boeken heb gelezen en keigoed vind! Liese voelt vaak kwader aan en laat die woede ook heel vocaal eruit. Alex lijkt zijn woede meer in zich te houden en voelt kalmer aan, ook al is hij mentaal een wrak door wat met zijn vrouw gebeurd is. De introductie tot Alex Berger in Brussel en Parijs gaf een nostalgisch gevoel, zoals ik ook heb bij de Maigret verhalen.
De hoofdlijn in het eerste verhaal is dat Alex gevraagd wordt door zijn vroegere team om hen te helpen bij een moordzaak. Hij weigerde het volledig en wil met rust gelaten worden. Maar beetje bij beetje houdt hij zich tot met de zaak bezig en wordt het een ongezonde obsessie voor hem. Een man is ook de link naar die noodlottige avond in Parijs, een stad die hij nog steeds onder ogen moet komen.
Het verhaal is goed opgebouwd, de intriges naar het verleden dat terug is gekomen zorgen voor pure spanning en de personages voelen zo echt aan. Ik heb het boek net uit en wat een pageturner was het!!!! Ik wilde letterlijk niet meer stoppen met te lezen...en heb ik dan ook niet gedaan. Ik ben nu zo benieuwd geworden naar hoe deze serie verder gaat.
De hoofdlijn in het eerste verhaal is dat Alex gevraagd wordt door zijn vroegere team om hen te helpen bij een moordzaak. Hij weigerde het volledig en wil met rust gelaten worden. Maar beetje bij beetje houdt hij zich tot met de zaak bezig en wordt het een ongezonde obsessie voor hem. Een man is ook de link naar die noodlottige avond in Parijs, een stad die hij nog steeds onder ogen moet komen.
Het verhaal is goed opgebouwd, de intriges naar het verleden dat terug is gekomen zorgen voor pure spanning en de personages voelen zo echt aan. Ik heb het boek net uit en wat een pageturner was het!!!! Ik wilde letterlijk niet meer stoppen met te lezen...en heb ik dan ook niet gedaan. Ik ben nu zo benieuwd geworden naar hoe deze serie verder gaat.
November 11, 2025
Dit is het eerste boek uit de Alex Berger-reeks van Toni Coppers.
Berger is een rechercheur die al twee jaar op non-actief staat, nadat hij zijn vrouw verloor bij de terroristische aanslagen in Parijs. Verteerd door verdriet, geteisterd door nachtmerries en schuldgevoelens probeert hij zijn pijn te verdrinken. Wanneer er in Brussel en Parijs een reeks moorden wordt gepleegd waarbij telkens verwezen wordt naar Magritte, wordt Berger gevraagd opnieuw deel uit te maken van het onderzoek.
Ik had nog nooit eerder een boek van Toni Coppers gelezen, maar mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door zijn deelname aan het tv-programma De Verraders — en ik vermoed dat ik niet de enige ben :-)
Het boek las vlot en was bijzonder goed geschreven. Het onderscheidt zich van de doorsnee detective door de opvallende diepgang. Coppers besteedt veel aandacht aan de innerlijke leefwereld van Berger (én van de antagonist). Zijn emoties zijn rauw en invoelbaar. Bovendien blijft het lang gissen naar het wat en hoe van de moorden; pas in het laatste deel begint duidelijk te worden hoe de vork in de steel zit.
Het was een boeiende ontdekkingstocht met een mooi, bevredigend einde. Het smaakt absoluut naar meer.
Berger is een rechercheur die al twee jaar op non-actief staat, nadat hij zijn vrouw verloor bij de terroristische aanslagen in Parijs. Verteerd door verdriet, geteisterd door nachtmerries en schuldgevoelens probeert hij zijn pijn te verdrinken. Wanneer er in Brussel en Parijs een reeks moorden wordt gepleegd waarbij telkens verwezen wordt naar Magritte, wordt Berger gevraagd opnieuw deel uit te maken van het onderzoek.
Ik had nog nooit eerder een boek van Toni Coppers gelezen, maar mijn nieuwsgierigheid werd gewekt door zijn deelname aan het tv-programma De Verraders — en ik vermoed dat ik niet de enige ben :-)
Het boek las vlot en was bijzonder goed geschreven. Het onderscheidt zich van de doorsnee detective door de opvallende diepgang. Coppers besteedt veel aandacht aan de innerlijke leefwereld van Berger (én van de antagonist). Zijn emoties zijn rauw en invoelbaar. Bovendien blijft het lang gissen naar het wat en hoe van de moorden; pas in het laatste deel begint duidelijk te worden hoe de vork in de steel zit.
Het was een boeiende ontdekkingstocht met een mooi, bevredigend einde. Het smaakt absoluut naar meer.
October 21, 2020
In "de zaak magritte" ontmoeten we Alex Berger. Na de aanslagen van november 2015 in Parijs is zijn leven niet meer zoals het was. Zijn vrouw is een van de slachtoffers en hij kan maar niet verkroppen dat hij niet bij haar was die bewuste vrijdagavond. Dat hij niet bij haar was heeft te maken met een crimineel die persé deze avond een bekentenis wilde afleggen. Nu twee jaar later is Alex Berger weg bij de recherce en komt hij de dagen nauwelijks nog door. Tot dat zijn hulp nodig is in een nieuw onderzoek.
De zaak Magritte is geschreven naar aanleiding van de 50ste sterfdag van René Magritte. Het was een leuke kennismaking met een nieuw personage. De rauwe emotie van Berger spelen door het hele verhaal een grote rol. Dit is zeer sterk en geeft als lezer een bijzonder kijkje in het leven van Alex.
De zaak Magritte is geschreven naar aanleiding van de 50ste sterfdag van René Magritte. Het was een leuke kennismaking met een nieuw personage. De rauwe emotie van Berger spelen door het hele verhaal een grote rol. Dit is zeer sterk en geeft als lezer een bijzonder kijkje in het leven van Alex.
March 2, 2025
It’s a good read, though not really excellent. The characters are more than superficial, and the story of the loss of the MC is interesting, but also prevents the equilibrity of the book. The focus is very dispersed and that is not interesting in a story you read for entertainmant.
The way Margritte was connected to the story, felt rather artificial in the end. The facts about M. and the way Margritte was woven into the story was interesting, but also another dispersion. Or maybe it is just me? Blending genres and stories is very interesting if done by a top author with abundant writer’s skills. When it is done by a craftsman who is capable of writing a good detective story, it is a dangerous road to take.
However, in the end the book is a good read if you want some reading escapism.
The way Margritte was connected to the story, felt rather artificial in the end. The facts about M. and the way Margritte was woven into the story was interesting, but also another dispersion. Or maybe it is just me? Blending genres and stories is very interesting if done by a top author with abundant writer’s skills. When it is done by a craftsman who is capable of writing a good detective story, it is a dangerous road to take.
However, in the end the book is a good read if you want some reading escapism.
Displaying 1 - 30 of 70 reviews