Achttien jaar nadat zijn vrouw Carmen is overleden en zeven jaar nadat zijn huwelijk met Roos op de klippen is gelopen, blijkt ook de zoveelste nieuwe liefde van Stijn van Diepen niet de ware te zijn. Terwijl hij nog altijd van feest naar feest strompelt, wordt zijn moeder met alzheimer in een verzorgingstehuis opgenomen, dreigt zijn beste vriend Frenk hem te laten vallen en moet hij de verjaardag van zijn dochter Luna, die eenentwintig wordt, organiseren. Een crisis lijkt onvermijdelijk. Waarom is zijn (liefdes)leven zo'n puinhoop? Het is tijd om eens grondig in de spiegel te kijken. In een hilarische en ontroerende zoektocht naar zichzelf keert Stijn terug naar zijn jeugd in Noord-Brabant, stuit hij op een aangrijpende familiegeschiedenis en belandt uiteindelijk op het Ierse platteland in een ultieme poging antwoorden te vinden op zijn vragen. Zal hij op zijn vijfenvijftigste zichzelf weten te vinden? En belangrijker nog: de liefde?
See also the author profile for Ray Kluun . All his books were first published (in Dutch) under the author name Kluun. Many translations are published under the name of "Ray Kluun".
After Kluun's wife died of cancer, he started to write down his experiences in his first book "Komt een vrouw bij de dokter" ("A woman visited her doctor" - translated into English as "Love life") which wasn't well received by the critics, but sold 500.000 copies in the Netherlands. He also wrote a sequel called "The widow".
"The widow" was followed up by a book called "Help I inpregnated my wife" which deals with the experiences of a man during the pregnancy of his wife.
He wrote two other book after that, one of which was given away for free with the purchase of a sixpack of beer.
Kluun is also the founder of an internet community for ugly people, which he founded as a parody of an internet dating site which only accepted "good looking" people.
Het boek kent bijna geen opbouw, je zit meteen in het verhaal. De stijl van Kluun is bot, gevoelig, humoristisch en soms pijnlijk voelbaar. Hij omschrijft het proces van de ziekte van alzheimer bij zijn moeder, zijn contact met zijn zus Chantal en blikt terug op het verleden. Ik vond ‘Familieopstelling’ een bijzonder boek om te lezen.
Stijn van Diepen besluit na de zoveelste mislukte relatie op zoek te gaan naar een antwoord op de vraag waarom een echte, blijvende verbintenis maar niet lijkt te kunnen slagen. Daarnaast is zijn moeder, die de ziekte van Alzheimer heeft, opgenomen op een gesloten afdeling van een verpleeghuis en wil hij er ook voor haar zijn. In dit boek gaat het over zijn jeugd, mislukte relaties, zijn familiegeschiedenis, de band met zijn moeder en zus en het leven in het verpleeghuis en de therapie waarin hij antwoorden probeert te vinden.
In sommige delen van het boek komt de Stijn die al bekend is uit vorige boeken naar voren en gaat het vooral over drank, drugs en wisselende seksuele contacten. In andere delen, vooral wanneer het over zijn moeder en zus gaat, komt de liefdevolle, zorgzame kant van zijn karakter boven en deze stukken spraken mij meer aan en geven diepgang aan het verhaal. Het boek leest vlot, is wel doorspekt met Tilburgs dialect (wat een extra dimensie aan het verhaal geeft en goed te begrijpen is, maar waardoor je leestempo af en toe wel wat omlaag moet) en het is zowel grappig, hard als ontroerend. Als je Komt een vrouw bij de dokter en De weduwnaar hebt gelezen, wil je dit boek vast ook lezen om te weten te komen hoe het zoveel jaar later met Stijn gaat en hoewel lang niet op alle vragen antwoorden komen, is dit wel een mooie opvolger!
Weer een echte Kluun, een verhaal waarin je meteen wordt meegenomen en dat makkelijk wegleest. Een eerlijk boek dat met name gaat over vriendschap en familie. Daarnaast veel herkenning in de beschrijvingen van Tilburg en Breda en omgeving.
De beste Kluun tot hiertoe voor mij. Ik houd van het tempo van zijn verhalen, van de Hollandse directheid, van de humor en van de kwetsbaarheid die Kluun makkelijk allemaal naast elkaar kan zetten.
ik vond er aan het begin geen klap aan en wilde het boek eigenlijk niet aflezen omdat de hoofdpersoon zo'n onsympathieke eikel is. Echter wordt hij naar mate het boek vordert sympathieker en krijg je een kijkje in wie hij is en waar hij vandaan komt.
Een mooi boek over familiebanden, de betekenis van naasten en familieleden en zelfs een liefdesverhaal over zijn ouders. Ik heb een paar traantjes gelaten op het einde en het boek zet me echt aan het denken en beweegt wat in mij.
Ik ben nu op de helft van mijn leeschallenge. Ik wilde hiervoor een memorabel boek lezen. Dat is zeker gelukt.
Dit boek heeft me meer dan positief verrast. Ik begon te lezen met kevbdd en de weduwnaar in mijn achterhoofd, en ik dacht: oh jeej, een vervolg. Maar het vervolg zit alleen in de hoofdpersonen, die we al kennen: Stijn & Luna, maar het is meer. Het is een mooie zoektocht naar familie en vriendschap geworden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
To me, the beginning of the book was not great, I really didn't like the main character and found him pretty obnoxious and self-important. However, I did like the very relatable passages about his mother and family. Towards the end I liked the book better and realized that the beginning was probably written this way purposefully. All in all 4 stars.
Het boek kwam steeds op mijn e-reader voorbij, maar ik had er nooit zin in. Toch maar eens begonnen. In het pornografische begin werd mijn vooroordeel wel wat bevestigd. Maar daar bleef het gelukkig niet bij. Ik vind het uiteindelijk een mooi en ook wel lief boek. Doorspekt met Brabants dat ik inmiddels ook nog kan volgen. Ja zelfs Rikken het kaartspel dat opa en oma spelen kwam voorbij. Een beetje een ode aan de gewone mens eigenlijk. Ik krijg zin om een eigen familieverhaal te schrijven.
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2020/09/kluu...] Een vermakelijk boek dat door zijn oude lieve moeder meer diepgang krijgt. DJ blijft mijn favoriete book van Kluun, maar Familieopstelling krijgt een mooie tweede plaats.
In een interview met De Volkskrant (10/9/2020) vertelde auteur Raymond van de Klundert: “Familieopstelling begon als een waarheidsgetrouwe beschrijving van de geschiedenis van mijn vaderskant en mijn moederskant, en hoe gebeurtenissen hun persoonlijkheden en die van hun kinderen hebben beïnvloed. Het zou het eerlijkste boek worden dat ik ooit had geschreven, volledig non-fictie. […] Maar wat tijdens het schrijven van Komt een vrouw bij de dokter gebeurde, gebeurde ook nu: ik kwam erachter dat ik eigenlijk geen puur autobiografisch verhaal wilde vertellen. Het ontwikkelde zich tot een roman, met how to survive your family als thema. Het werd steeds meer fictie.” Familieopstelling verscheen daarom onder de naam Kluun en voert opnieuw hetzelfde hoofdpersonage als Komt een vrouw bij de dokter (2003) en De weduwenaar (2006) op. Stijn is in Familieopstelling een vijftiger met een dochter van 21, een dochter van 11 en een hele resem ex-vriendinnen.
Vanaf het begin van de roman is duidelijk dat Stijn nog niet veel veranderd is. Tegen beter weten in stort hij zich nog steeds vol overgave in het feestgedruis, waar hij onmogelijk kan weerstaan aan de verleidingen van drugs, drank en vrouwen. Zijn schuldgevoel speelt op wanneer hij door zijn levensstijl niet of amper in staat is om zijn dementerende moeder op te bellen of om haar te bezoeken. Samen met zijn zus Chantal moet hij gaandeweg belangrijke beslissingen nemen over de laatste levensfase van zijn moeder. Ik had verwacht dat het zwaartepunt van het boek bij deze thematiek zou liggen, maar daar was het wel even op wachten.
Het grootste deel van de roman geef een onbeschaamde inkijk in Stijns leven. Ik voelde me vaak een voyeur die op de eerste rij kon meemaken hoe zijn goede voornemens al verdwenen voor ze goed en wel geformuleerd werden. Omdat er ten opzichte van de vorige romans weinig nieuws werd aangeleverd, verveelde het boek me een beetje, ook al zorgde Kluuns schrijfstijl ervoor dat ik toch bleef lezen. Hier en daar werd dat beloond, want de passages over zijn moeder getuigen van een zeldzame kwetsbaarheid. Wanneer hij haar bezoekt in het verzorgingstehuis weet hij zich geen houding te geven en kan hij niet automatisch terugvallen op zijn status van BN’er. Deze stukken zijn geschreven in het dialect van Tilburg. Dat was even wennen, soms moet ik een zin een paar keer – luidop – lezen voor ik hem begreep. Het kostte me dus wat meer moeite om deze zinnen te lezen en dat was best fijn. Ze vormen een goed tegenwicht tegen het gemakkelijk te consumeren verhaal over zijn egoïstische leventje waar noch hij noch zijn omgeving gelukkig van wordt.
Familieopstelling moet het hebben van de nostalgische, grappige en kwetsbare momenten, maar die zijn er net te weinig om het geheel in evenwicht te houden. Hoewel ik uitkijk naar nieuwe romans van de auteur, ben ik nu wel klaar met het Stijn-personage.
Jup dit is het dan, mijn eerste Kluun. Heel aparte schrijfstijl maar ik kan het best smaken. Dit verhaal is heerlijk hedendaags, beeldend geschreven, soms ontroerend en leest als een trein.
Toegegeven de eerste paar hoofdstukken moest ik wat in het verhaal komen maar daarna spat de boel mooi open en las ik dit boek dus praktisch in één ruk uit. Wat een mooie zijsprongen in dit verhaal. Het stukje waarin Stijn de gebeurtenis die zijn jonge moeder als kind tijdens de oorlog meemaakte zorgt voor enige ontroering.
Verder is ‘Familieopstelling’ ook gewoon doorspekt met humor, ik heb vaak luidop gelachen. De personages die Kluun neerzet wanneer Stijn op retraite vertrekt zijn geniaal.
Het enige waar ik mij soms aan ergerde was het Tilburgs, lekker plat maar oke wel een meerwaarde in het verhaal. ‘Het Tilburgs is een taal die in moeilijkheidsgraad nauwelijks onderdoet voor het Sanskriet. De Tilburgse taal is niet alleen ondoorgrondelijk, maar ook van een ongeëvenaarde lelijkheid: luister naar een radiospelletje waar een Tilburger inbelt. Alsof er zoutzuur in je oren wordt gegooid’. Geweldig dit.
Op naar de overige romans van Kluun zou ik zeggen, misschien lees ik nu wel eens het eerste deel? Lekker tegendraads omgekeerd.
Dat impulsaankopen niet altijd tot geweldige resultaten leiden is voor mij helaas met deze ‘Familieopstelling’ bewaarheid geworden. “Kom,” dacht ik in de fysieke boekenwinkel “laat ik nog eens gezellig een no-nonsense easy-going pageturner van Kluun meenemen. Het moet niet altijd Dostojevski zijn.” Daarbij hield ik ook mijn eerdere leeservaring van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ in het achterhoofd’. Ook Kluuns’ DJ vond ik niet echt slecht - bovendien was dat boek erg mooi vormgegeven. Maar wat ik van deze ‘Familieopstelling’ moet zeggen… geen idee. Dit boek deed me niets. Dat het boek lekker weg leest, is het beste wat je ervan kan zeggen. Continu had ik de idee dat ik dit allemaal al eens gelezen had, een aaneenschakeling als het ware van herkauwde eerdere fragmenten en personages uit het leven van Stijn van Diepen, alter-ego van Kluun himself. Als Vlaming heb je bovendien echt niets aan het Tilburgs dialect dat her en der opduikt - een gimmick leuk voor de Hollanders, maar irritant voor ondergetekende. De hoofdstukken over ‘The Challenge’ in Ierland zijn de saaiste en meest voorspelbare van dit boek. Ik beken dat ik er bij momenten diagonaal aan het lezen ben geslagen - het leek wel of ik een boek voor pubers doorbladerde. Wanneer Kluun daarentegen zijn familiegeschiedenis beschrijft weet hij wel te bekoren en mijn aandacht te vatten. Een gemiste kans om daar iets meer mee te doen, Kluun!
Er zijn wel meerdere schrijvers die altijd hetzelfde boek schrijven (Fante, Yates…) maar bij hen zit er tenminste een gelaagdheid in die boeken en ontdek je op subtiele wijze steeds iets nieuws. In deze ‘Familieopstelling’ valt er bitter weinig te ontdekken noch te lachen, te leren of te ontroeren.
3*. Dit boek als luisterboek "gelezen", waardoor de Brabantse stukjes wel een heel stuk leuker overkomen. Het verhaal is niet onaardig. Soms hard en ontroerend. Dan weer grappig. Maar toch vond ik dit niet het beste boek van Kluun. Het was wel vermakelijk voor tussendoor met hier en daar dus leuke, grappige stukken.
Kluun schrijft boeken waarvan ik niet weet waarom ik ze zo goed vind. Ik kan het niet beschrijven. Je snapt het helemaal. Weinig gedoe, to the point. En ik moest weeral wenen op het einde 😉 Kan alleen maar goed zijn!
Helemaal mijn schrijfstijl (om te lezen dan..)! Heerlijk boek dat ik zo heb uitgelezen. Tegelijkertijd is het rauw, soms wat grof en tegelijkertijd open en pijnlijk. En absoluut grappig.
Geestige dialogen en fijne schrijfstijl maar ik vond het verhaal vaak haastig aanvoelen en verlangde naar betere uitwerking bij sommige onderwerpen. Zeker niet een favoriet maar zeker blij dat ik het gelezen heb.
Mooie, ontroerende verhaallijnen. Humoristische stukjes. De ‘functionele’ seksscènes hadden er niet zo in gehoeven van mij. Alles over Tilburg en het Tilburgs vond ik geweldig (als kind van twee Tilburgers).