Los tomos únicos son esas lecturas que suelo coger cuando me apetece algo agradable y ameno, con lo que poder despejarme un poco de todo y salir con una sonrisa, algo que ha conseguido con creces El profundo azul del cielo. La premisa de la obra me llamó la atención desde el principio, creo que es el primer libro ambientado en una prisión que he leído, y más desde esta perspectiva tan curiosa. Creo que es una muy buena forma de acercar al lectore a un mundo tan desconocido como es el de las prisiones y lo que se trata de lograr para reinsertar a les preses en la sociedad, sobre todo aquelles cuyos crímenes no sean tan condenables, por decirlo de alguna forma.
Las pequeñas historias que ocurren en este tomo son muy tiernas, especialmente la de la periodista me ha gustado por lo empoderante que es, sobre todo teniendo en cuenta que surge de la cultura japonesa, tan restrictiva con las mujeres. No creo que se pueda considerar a Haru la protagonista de la historia, pues ella actúa de simple hilo conductor del resto de mujeres, pero su trasfondo me ha gustado muchísimo y ha logrado emocionarme.
Este manga no es una obra maestra, pero consigue emocionarte conforme lo lees y mostrar la existencia de una realidad que yo por lo menos desconocía. Hacen falta más voces femeninas en el manga que nos traigan la realidad de las mujeres en el país, por lo que no puedo dejar de agradecer a la editorial por siempre apostar por este tipo de historias.
Sto finalmente recuperando dei titoli della collana "showcase" di Dynit grazie all'usato e allo sconto per l'inaugurazione del nuovo sito. Avendo comunque di per sè dei prezzi non troppo abbordabili mi è sempre stato difficile iniziare la lettura di questa collana, anche se mi ha sempre attirato tantissimo.
Che dire di questo in particolare, sicuramente la storia portata ha un tema completamento diverso da ciò che ho letto fino ad adesso. All'interno del volume si trova infatti una storia che può apparire leggera ma che dietro nasconde molto dolore e il volume lo trasmette molto bene.
I capitoli si susseguono molto velocemente e si da molto, forse troppo spazio all'attività in sè. La spiegazione di tutto, sviluppata in modo un pochino frettoloso, arriva solo verso la fine del volume, e passa quasi come in secondo piano.
Nonostante mi si piaciuta molto l'atmosferma di quotidianità creata, per la portata della storia, mi sarebbe piaciuto anche conoscere meglio la protagonista del racconto.
Il finale invece l'ho trovato molto toccante e anche ben sviluppato. Riesce a chiudere in un modo direi perfetto l'intera narrazione.
Haru Komatsubara es una reclusa que acaba de sacarse la certificación de estilista dentro del centro penitenciario de mujeres.
Acusada de intento de homicidio a su pareja, lleva años ahí dentro. Abandonada por sus seres queridos y con un pasado que se va desvelando conforme vemos desfilar a clientas que llegan al centro para buscar un corte de pelo o algún otro tratamiento.
Lo curioso de todo es que a pesar de ser Haru la que está encerrada, son las mujeres que acuden desde el exterior a su salón de belleza las que buscan la libertad que no hallan fuera.
Con esa fuerza que tiene y un corazón silencioso pero lleno de vida, Haru les ayudará a encontrarse un a sí mismas, a curar heridas que ni siquiera sabían que existían.
Me ha encandilado la obra. Quizá porque la cogí a ciegas y me tocó la patata. Y es que a veces en la sencillez se halla lo importante.
Nunca he visto algún manga que mencione el tema de la cárcel, y mas con un enfoque femenino. Es casi borroso encontrar este tipo de vivencias, sigo creyendo que a lo mejor, todo depende de mostrar otras realidades siempre y cuando sea bajo la responsabilidad, delicadeza y empatia.
Haru te cuenta sobre su estadía penal, en una cárcel de mujeres en Japón. En vez de mostrar una realidad bastante cruda (que es igual de valido) solo nos quiere mostrar su forma de afrontar su realidad y re-insertarse en la sociedad a través de la peluquería. Me gusta su relaciona con la periodista y ver que cada cliente tiene una pequeña relación con esta protagonista, aunque se siente un fuerte roce con la gendarme (es triste pero ella solo esta haciendo su trabajo lo mejor que puede).
En ningún momento sentí que me vendían una propaganda de "porno motivacional"; solo te muestra en unas imágenes todo el proceso mental de Haru, quien empieza a realizar nuevamente su vida durante y después de cumplir su sentencia.
Trobo que aquest còmic és una oportunitat perduda d'explicar una història complexa i que es queda en una superficialitat que no aporta res de res. Ens mostra una perruqueria en un centre penitenciari japonès i com l'única encarregada del local atén les clientes. Sabem que ha estat condemnada per intent d'homicidi, però ens falta moltíssima informació, que tan sols es menciona de passada... I els capítols amb les clientes com a protagonistes tampoc no aporten gaire a la trama principal, amb la qual cosa acaba sent una mena de slice of life moooolt descafeïnat :( una llàstima!
En esta peculiar peluquería, con paredes y techo pintados como si del cielo se tratase, y bajo la reglada vigilancia de la funcionaria, conoceremos algo más a Haru, la esteticista presa, y a sus clientas.
Con pulcro respeto el manga muestra, sin pretensiones moralistas ni truculencias carcelarias, el quehacer de una mujer, presa, que sigue ejerciendo el que era su trabajo y su vocación.
Una aproximación a los temas: Japón-Cárceles-Mujeres-Reinserción
Una historia muy bonita donde Haru, estando en la cárcel, se convierte en estilista. Un salón de belleza dentro del centro penitenciario donde mujeres del exterior van a cortarse el pelo.
Una historia dulce y cálida y en la que iremos conociendo a Haru y el motivo por el cual acabó en la cárcel.
Delicato, commovente, evocativo, poetico. Non sono in genere una grande appassionata di volumi di racconti, seppur con filo conduttore, ma in questo volume man mano si dipana un intreccio di storie di quelle che riscaldano.
Não sei se é pelo meu estado sentimental atual, mas essa me fez ficar um tanto emocionado. Saudades de ler histórias assim, principalmente em mangá? Talvez... Recomendo.
Um salão de beleza anexado a um presídio feminino, aberto ao público. A única cabeleireira é uma das detentas que tinha o sonho em trabalhar com beleza. A decoração do salão simula um céu aberto. A regra para o convívio e o trabalho é clara: sem conversas e intimidade, somente informações estritamente necessárias para a realização do serviço.
Neste cenário, o livro discute as condições de vida e de relações, escassas e provisórias, das detentas. Ele toca em preconceitos específicos deste contexto, escancarando que a humanidade é uma condição sempre negociável. O estado de privação de liberdade antecede todo julgamento e rege quão humano o indivíduo pode ser. Assim, o livro segue um fio condutor que questiona: por que ir em um salão de beleza mantido por um presídio feminino se é possível ir em qualquer outro?
As clientes parecem estar em suas prisões individuais. Elas vão ao salão porque pressupõem que será uma experiência de menor valor; que não serão acolhidas ou julgadas por se sentirem em uma posição social superior; que estarão em contato com alguém que não tem voz. O silenciamento da detenta protagonista também aparece na decoração. A projeção do céu é uma tentativa de tornar o ambiente agradável para quem visita, mas é um lembrete de um espaço inalcançável pela detenta. Além disso, mostra como uma situação supostamente positiva, uma atividade alternativa no cumprimento da pena, não deixa de ser uma prisão.
Eu gosto do título em português porque possibilita essas interpretações variadas e mescla expectativas, ora pessimistas, ora esperançosas, conversando com um provérbio citado na obra: “O sapo do poço não conhece o grande oceano. Todavia, ele sabe o quanto o céu é azul.” Esta citação também sugere a expectativa do fim da pena e da intolerância das mulheres que frequentam o salão.
Esse foi o primeiro mangá que eu li na vida, achei muito fofo. Empatia, preconceito e gentileza são as minhas palavras-chave sobre ele.