What do you think?
Rate this book
Övergivenheten
Övergivenheten är en roman om en familj, om tre kvinnor och tre städer, som bygger på Elisabeth Åsbrinks egen familjehistoria. Berättarjaget vill en gång för alla vill sätta namn på den ödsliga skugga som följt henne genom livet och som hon misstagit för normaltillstånd. Genom att skildra Rita, Sally och Katherine, spårar hon hur hemligheter, lögner och tabun går från en generation till nästa. Det är en fängslande berättelse om kärlek, emigration och mänskligt liv i hatets skugga. Övergivenheten gestaltar med stor inlevelse erfarenheter och skeenden, såväl vardagliga som mer dramatiska, under nittonhundratalet i Thessaloniki, London och Stockholm, och följer spåren tillbaka till judarnas fördrivning från Spanien under 1300-talet och 1400-talet. Det är en klassisk författarfråga: vem är jag och vad är det för värld jag befinner mig i? Jag har levt i så många år som om jag var på en öde ö, som om jag var helt ensam, som om jag inte hade några släktingar, ingen historia, ingenting. På ett sätt har jag skrivit den här boken för att se: is there anybody out there? Jag har följt mina trådar av familjehistoria och försökt att bygga en familj.
Elisabeth Åsbrink är författare och journalist, tidigare anställd på Sveriges Television. Hon debuterade 2009 med Smärtpunkten, om Lars Norén och polismorden i Malexander. 2011 kom Och i Wienerwald står träden kvar, om en pojke som levde i Sverige under kriget, åtskild från sina föräldrar i Wien. Boken riktade också ljuset mot Ikea-grundaren Ingvar Kamprads nazistiska förflutna. 1947 från 2016 är en krönika över ett år där vår samtid formades, och Orden som formade Sverige (2018) är en exposé över svenska ord, uttryck, talesätt, värderingar. Elisabeth Åsbrink har nominerats till Augustpriset tre gånger och vunnit det en gång, för Och i Wienerwald står träden kvar.
Elisabeth Åsbrink är författare och journalist, tidigare anställd på Sveriges Television. Hon debuterade 2009 med Smärtpunkten, om Lars Norén och polismorden i Malexander. 2011 kom Och i Wienerwald står träden kvar, om en pojke som levde i Sverige under kriget, åtskild från sina föräldrar i Wien. Boken riktade också ljuset mot Ikea-grundaren Ingvar Kamprads nazistiska förflutna. 1947 från 2016 är en krönika över ett år där vår samtid formades, och Orden som formade Sverige (2018) är en exposé över svenska ord, uttryck, talesätt, värderingar. Elisabeth Åsbrink har nominerats till Augustpriset tre gånger och vunnit det en gång, för Och i Wienerwald står träden kvar.
318 pages, Hardcover
First published August 25, 2020
24 people are currently reading
506 people want to read
About the author
Elisabeth Åsbrink
18 books108 followersElisabeth Katherine Åsbrink is a Swedish author and journalist.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 65 reviews
November 6, 2022
È il primo libro di Elisabeth Åsbrink che leggo (il suo famoso 1947 è lì che aspetta da tanti anni sul comodino; è arrivato il suo momento mi sa).
Scrive l'autrice nella prefazione che è nata pronta per fuggire.
Una delle protagoniste del romanzo Katherine, che a volte compare solo K., è il suo alter ego, che non si dà per vinta per strappare dall'oblio le origini della sua famiglia. Come Katherine, anche Elisabeth ha origini ebree: il padre è un ebreo ungherese sopravvissuto alla Shoah arrivato bambino in Svezia nel 1956, la nonna una figlia di tedeschi cristiani approdati in Inghilterra a fine '800, il nonno un ebreo di Salonicco legato da un patto indissolubile con l'ebraismo sefardita cacciato dalla Spagna nel 1492.
All'inizio, la scrittrice pensava di intitolare questo libro Solitudine, perché pensava che “L’aspetto determinante era la solitudine. Si ergeva in mezzo a noi come un pilastro d’aria. I nostri passi riecheggiavano come se abitassimo sale di marmo. I nostri cuori battevano come se fossero spezzati. Ma questo allora io non lo sapevo.
E anche quando la solitudine iniziò a crescere e a occupare sempre più spazio, come una mongolfiera che si gonfiava dentro la casa a schiera costringendoci tutti contro il muro, non riuscivo a capire da dove venisse, e come potesse essere una vita in famiglia senza di essa. Il nostro isolamento veniva da dentro.
All’inizio avevo pensato di intitolare questo libro semplicemente Solitudine. È un romanzo, e quindi tutto ciò che racconta è vero. Ma potremmo anche definirlo una saga famigliare, un romanzo-verità, o molto semplicemente un libro. Il mio scopo era dare una volta per tutte un nome all’ombra che mi ha seguito per una vita intera. Volevo definirla, volevo capire, e pian piano mi sono resa conto che la solitudine non era la malattia ma piuttosto un sintomo, un effetto e una conseguenza, e che quindi dovevo trovare un altro titolo.”
Ecco perché al posto di Solitudine, l'ha intitolato Abbandono. Perché questa è la condizione che appartiene agli emigranti, ai rifugiati e ai migranti, a tutti coloro che sono costretti ad adattarsi in qualsiasi luogo, a stringersi tra loro, a non sentirsi persone che hanno la stessa dignità degli autoctoni. Il loro peregrinare di luogo in luogo è costellato da storie di rifiuto, che lasciano segni indelebili nelle generazioni future.
Katherine, grazie alle testimonianze della mamma Sally e della nonna Rita, riesce a ricomporre il puzzle della storia della sua famiglia.
“Vidal Coenca [il nonno di K.] non sapeva cos’era successo alle tombe e alle lapidi dei suoi antenati, nessun giornale inglese riportò la notizia della distruzione del grande cimitero sefardita di Salonicco. In compenso sapeva che la sua gente era stata deportata dai nazisti. A Salonicco i sopravvissuti furono circa ottocento. Vidal sapeva che così si massacra una lingua, così si annienta una storia vecchia di centinaia di anni, così si spezza il cuore di un uomo.”
Perché niente è più intatto di un cuore spezzato.
“Il cuore spezzato è aperto a tutto, lascia entrare tutto, e quindi accoglie ogni cosa.
L’amore e l’amore perduto.
La luce misurata in tutto l’universo e
il numero esatto delle stelle morte.
Tutte le ortensie blu, sensibili all’alluminio,
e anche quelle rosa o bianche.
Il numero degli insetti annegati in un barile di acqua piovana.
Il peso netto di un segreto
che lascia il posto a quello successivo.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Ogni nera parola d’odio che imbratta i verdi parchi inglesi.
Ogni cricca di compagne che ti voltano le spalle.
L’esatta profondità dell’abisso in cui precipita un figlio
tradito dai genitori.
Le innumerevoli volte in cui la parola ebreo
viene tenuta nascosta.
Ogni corpo arso vivo su un rogo.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Il numero di giocattoli di plastica sotterrati
sotto un abete.
Tutti gli arpeggi del quinto concerto per pianoforte di Beethoven, anche
detto concerto Imperatore, e tutte le pause.
Ogni battesimo, ogni scongiuro e ogni
menzogna.
Milioni e milioni di granelli di conchiglie,
ambra e
meteoriti in una lingua di sabbia.
Una bambina seduta sotto un pianoforte, sotto una pioggia di Johann
Sebastian Bach.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Ogni passo compiuto da un bambino con una stella gialla cucita
sulla giacca nel ghetto di Budapest.
Ogni minuto vissuto da suo padre prima di essere ucciso.
Ognuno dei cinquecento uomini che in cinque settimane
hanno distrutto un cimitero vecchio di
cinquecento anni.
Ogni ombrello acquistato prima di salire sul treno per Auschwitz.
Ogni lapide girata a faccia in giù perché il nome dei morti
si leggesse solo dall’oltretomba.
Ogni abbandono.
Tutto l’abbandono.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
E l’imperdonabile? Chiede la Guerriera da dentro la sua armatura. Anche l’imperdonabile. Il cuore spezzato è grande. Può fare posto a un dirupo di perdono mai concesso, a un massiccio montuoso di no. Si espande attraverso il dolore. Come l’universo. Come il mio cuore. E il mio cuore batte.
Perché io sono K, sono Katherine, sono la Guerriera.
Io non perdono.”
Nota: dal sito della Treccani online, sefardita agg. e s. m. e f. [dall’ebr. sĕfāraddī′, pl. sĕfāraddī′m, der. di Sĕfārad «Spagna»] (pl. m. -i). – Nome usato per designare gli ebrei residenti nella penisola iberica fino alle espulsioni del XV secolo, e i loro discendenti fino a oggi; come agg.: le comunità sefardite.
Scrive l'autrice nella prefazione che è nata pronta per fuggire.
Una delle protagoniste del romanzo Katherine, che a volte compare solo K., è il suo alter ego, che non si dà per vinta per strappare dall'oblio le origini della sua famiglia. Come Katherine, anche Elisabeth ha origini ebree: il padre è un ebreo ungherese sopravvissuto alla Shoah arrivato bambino in Svezia nel 1956, la nonna una figlia di tedeschi cristiani approdati in Inghilterra a fine '800, il nonno un ebreo di Salonicco legato da un patto indissolubile con l'ebraismo sefardita cacciato dalla Spagna nel 1492.
All'inizio, la scrittrice pensava di intitolare questo libro Solitudine, perché pensava che “L’aspetto determinante era la solitudine. Si ergeva in mezzo a noi come un pilastro d’aria. I nostri passi riecheggiavano come se abitassimo sale di marmo. I nostri cuori battevano come se fossero spezzati. Ma questo allora io non lo sapevo.
E anche quando la solitudine iniziò a crescere e a occupare sempre più spazio, come una mongolfiera che si gonfiava dentro la casa a schiera costringendoci tutti contro il muro, non riuscivo a capire da dove venisse, e come potesse essere una vita in famiglia senza di essa. Il nostro isolamento veniva da dentro.
All’inizio avevo pensato di intitolare questo libro semplicemente Solitudine. È un romanzo, e quindi tutto ciò che racconta è vero. Ma potremmo anche definirlo una saga famigliare, un romanzo-verità, o molto semplicemente un libro. Il mio scopo era dare una volta per tutte un nome all’ombra che mi ha seguito per una vita intera. Volevo definirla, volevo capire, e pian piano mi sono resa conto che la solitudine non era la malattia ma piuttosto un sintomo, un effetto e una conseguenza, e che quindi dovevo trovare un altro titolo.”
Ecco perché al posto di Solitudine, l'ha intitolato Abbandono. Perché questa è la condizione che appartiene agli emigranti, ai rifugiati e ai migranti, a tutti coloro che sono costretti ad adattarsi in qualsiasi luogo, a stringersi tra loro, a non sentirsi persone che hanno la stessa dignità degli autoctoni. Il loro peregrinare di luogo in luogo è costellato da storie di rifiuto, che lasciano segni indelebili nelle generazioni future.
Katherine, grazie alle testimonianze della mamma Sally e della nonna Rita, riesce a ricomporre il puzzle della storia della sua famiglia.
“Vidal Coenca [il nonno di K.] non sapeva cos’era successo alle tombe e alle lapidi dei suoi antenati, nessun giornale inglese riportò la notizia della distruzione del grande cimitero sefardita di Salonicco. In compenso sapeva che la sua gente era stata deportata dai nazisti. A Salonicco i sopravvissuti furono circa ottocento. Vidal sapeva che così si massacra una lingua, così si annienta una storia vecchia di centinaia di anni, così si spezza il cuore di un uomo.”
Perché niente è più intatto di un cuore spezzato.
“Il cuore spezzato è aperto a tutto, lascia entrare tutto, e quindi accoglie ogni cosa.
L’amore e l’amore perduto.
La luce misurata in tutto l’universo e
il numero esatto delle stelle morte.
Tutte le ortensie blu, sensibili all’alluminio,
e anche quelle rosa o bianche.
Il numero degli insetti annegati in un barile di acqua piovana.
Il peso netto di un segreto
che lascia il posto a quello successivo.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Ogni nera parola d’odio che imbratta i verdi parchi inglesi.
Ogni cricca di compagne che ti voltano le spalle.
L’esatta profondità dell’abisso in cui precipita un figlio
tradito dai genitori.
Le innumerevoli volte in cui la parola ebreo
viene tenuta nascosta.
Ogni corpo arso vivo su un rogo.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Il numero di giocattoli di plastica sotterrati
sotto un abete.
Tutti gli arpeggi del quinto concerto per pianoforte di Beethoven, anche
detto concerto Imperatore, e tutte le pause.
Ogni battesimo, ogni scongiuro e ogni
menzogna.
Milioni e milioni di granelli di conchiglie,
ambra e
meteoriti in una lingua di sabbia.
Una bambina seduta sotto un pianoforte, sotto una pioggia di Johann
Sebastian Bach.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
Ogni passo compiuto da un bambino con una stella gialla cucita
sulla giacca nel ghetto di Budapest.
Ogni minuto vissuto da suo padre prima di essere ucciso.
Ognuno dei cinquecento uomini che in cinque settimane
hanno distrutto un cimitero vecchio di
cinquecento anni.
Ogni ombrello acquistato prima di salire sul treno per Auschwitz.
Ogni lapide girata a faccia in giù perché il nome dei morti
si leggesse solo dall’oltretomba.
Ogni abbandono.
Tutto l’abbandono.
Tutto trova posto in un cuore spezzato.
E l’imperdonabile? Chiede la Guerriera da dentro la sua armatura. Anche l’imperdonabile. Il cuore spezzato è grande. Può fare posto a un dirupo di perdono mai concesso, a un massiccio montuoso di no. Si espande attraverso il dolore. Come l’universo. Come il mio cuore. E il mio cuore batte.
Perché io sono K, sono Katherine, sono la Guerriera.
Io non perdono.”
Nota: dal sito della Treccani online, sefardita agg. e s. m. e f. [dall’ebr. sĕfāraddī′, pl. sĕfāraddī′m, der. di Sĕfārad «Spagna»] (pl. m. -i). – Nome usato per designare gli ebrei residenti nella penisola iberica fino alle espulsioni del XV secolo, e i loro discendenti fino a oggi; come agg.: le comunità sefardite.
June 19, 2022
Warrior for Lost Memory
Emigration makes serious demands on a person. Ability to plan, determination, courage.
Elisabeth Osbrink is a famous Swedish writer, journalist, playwright, winner of the award for the best non-fiction. The theme of rejection, isolation from family, roots, loss of connections and the very memory of the former community, which has become the norm of the modern world, is end-to-end for her.
The debut was the documentary novel "And the trees are still standing in the Wienerwald", which was based on five hundred letters from relatives from Vienna to a boy taken to Sweden as a refugee from the Nazis. And the most famous book was "1947", dedicated to the year when the modern world emerged in its present form: the collapse of the colonial system, the intensification of the struggle for the rights of women and minorities, the Cold War.
"Rejection" is an autobiographical novel about four generations of a family of white Europeans, throughout history experiencing the experience of economic and political emigration. Great-grandmother Emilia followed her wayward great-grandfather George to America, and was stuck in the London slums for the rest of her life. Without a breadwinner-husband, but with a bunch of children.
Grandma Rita met a Sephardic Jew Vidal, they fell in love with each other, and they will be together all their lives. But the marriage was registered only in her 50s, in Sweden. Sally's bright mom, their marriage with her father, which broke up because of her unbalance, and a girl who is afraid of uncomfortable words: "dad", "doctor", "family" - because from one of them, mom becomes unhappy and angry, starts shouting at her or crying, or completely closes in on herself for a long time.
Finally, the girl Katrin (millet K., almost like Kafka's), who wants to find the roots of this disunity, coldness, dislike. He begins to restore the family history, and in the process does not really understand why this is so - or rather, does not understand what could have been otherwise.
Emigrants, refugees, migrants, everywhere forced to adapt, squeeze, not to feel like people of the same class with the local indigenous people. Outwardly prosperous Europe is stitched with stories of rejection, like tracer bullets.
Today's disunity, non-rootedness in reality is to a large extent due to history, says Osbrink.
Воительница за утраченную память
Эмиграция предъявляет к человеку серьезные требования. Умение планировать, решительность, смелость.
Элисабет Осбринк известная шведская писательница, журналистка, драматург лауреат премии за лучший нон-фикшн. Тема отторжения, оторванности от семьи, корней, утраты связей и самой памяти о былой общности, ставшая нормой современного мира, для нее сквозная.
Дебютом стал документальный роман "А в Венервальде деревья еще стоят", в основу которого легли пятьсот писем от родных из Вены мальчику, увезенному в Швецию как беженец от нацистов. А наибольшую известность принесла книга "1947", посвященная году, когда современный мир возник в сегодняшнем виде: распад колониальной системы, усиление борьбы за права женщин и меньшинств, холодная война.
"Отторжение" автобиографический роман о четырех поколениях семьи белых европейцев, на всем протяжении истории переживающих опыт экономической и политической эмиграции. Прабабушка Эмилия вслед за непутевым прадедом Георгом отправилась в Америку, да так и застряла до конца жизни в лондонских трущобах. Без кормильца-мужа, но с кучей детей.
Бабушка Рита встретила сефардского еврея Видаля, они полюбили друг друга, и всю жизнь будут вместе. Но зарегистрировали брак только в ее 50, в Швеции. Яркая мама Салли, их распавшийся из-за ее неуравновешенности брак с отцом и девочка, которая боится неудобных слов: "папа", "доктор", "семья" - потому что от какого-то из них мама становится несчастной и злой, начинает кричать на нее или плакать, или вовсе замыкается в себе надолго.
Наконец , девочка Катрин (просо К., почти как у Кафки), которая хочет отыскать корни этой разобщенности, холодности, нелюбви. Начинает восстанавливать историю семьи, и в процессе не то, чтобы понимает, почему так - вернее сказать, не понимает, что могло бы быть иначе.
Эмигранты, беженцы, переселенцы, всюду вынужденные приспосабливаться, ужиматься, не чувствовать себя людьми одного сорта со здешними коренными жителями. Внешне благополучная Европа прошита историями отторжения, как трассирующими пулями.
Сегодняшняя разобщенность, неукорененность в действительности в немалой степени обусловлена исторически - говорит Осбринк.
Emigration makes serious demands on a person. Ability to plan, determination, courage.
Elisabeth Osbrink is a famous Swedish writer, journalist, playwright, winner of the award for the best non-fiction. The theme of rejection, isolation from family, roots, loss of connections and the very memory of the former community, which has become the norm of the modern world, is end-to-end for her.
The debut was the documentary novel "And the trees are still standing in the Wienerwald", which was based on five hundred letters from relatives from Vienna to a boy taken to Sweden as a refugee from the Nazis. And the most famous book was "1947", dedicated to the year when the modern world emerged in its present form: the collapse of the colonial system, the intensification of the struggle for the rights of women and minorities, the Cold War.
"Rejection" is an autobiographical novel about four generations of a family of white Europeans, throughout history experiencing the experience of economic and political emigration. Great-grandmother Emilia followed her wayward great-grandfather George to America, and was stuck in the London slums for the rest of her life. Without a breadwinner-husband, but with a bunch of children.
Grandma Rita met a Sephardic Jew Vidal, they fell in love with each other, and they will be together all their lives. But the marriage was registered only in her 50s, in Sweden. Sally's bright mom, their marriage with her father, which broke up because of her unbalance, and a girl who is afraid of uncomfortable words: "dad", "doctor", "family" - because from one of them, mom becomes unhappy and angry, starts shouting at her or crying, or completely closes in on herself for a long time.
Finally, the girl Katrin (millet K., almost like Kafka's), who wants to find the roots of this disunity, coldness, dislike. He begins to restore the family history, and in the process does not really understand why this is so - or rather, does not understand what could have been otherwise.
Emigrants, refugees, migrants, everywhere forced to adapt, squeeze, not to feel like people of the same class with the local indigenous people. Outwardly prosperous Europe is stitched with stories of rejection, like tracer bullets.
Today's disunity, non-rootedness in reality is to a large extent due to history, says Osbrink.
Воительница за утраченную память
Эмиграция предъявляет к человеку серьезные требования. Умение планировать, решительность, смелость.
Элисабет Осбринк известная шведская писательница, журналистка, драматург лауреат премии за лучший нон-фикшн. Тема отторжения, оторванности от семьи, корней, утраты связей и самой памяти о былой общности, ставшая нормой современного мира, для нее сквозная.
Дебютом стал документальный роман "А в Венервальде деревья еще стоят", в основу которого легли пятьсот писем от родных из Вены мальчику, увезенному в Швецию как беженец от нацистов. А наибольшую известность принесла книга "1947", посвященная году, когда современный мир возник в сегодняшнем виде: распад колониальной системы, усиление борьбы за права женщин и меньшинств, холодная война.
"Отторжение" автобиографический роман о четырех поколениях семьи белых европейцев, на всем протяжении истории переживающих опыт экономической и политической эмиграции. Прабабушка Эмилия вслед за непутевым прадедом Георгом отправилась в Америку, да так и застряла до конца жизни в лондонских трущобах. Без кормильца-мужа, но с кучей детей.
Бабушка Рита встретила сефардского еврея Видаля, они полюбили друг друга, и всю жизнь будут вместе. Но зарегистрировали брак только в ее 50, в Швеции. Яркая мама Салли, их распавшийся из-за ее неуравновешенности брак с отцом и девочка, которая боится неудобных слов: "папа", "доктор", "семья" - потому что от какого-то из них мама становится несчастной и злой, начинает кричать на нее или плакать, или вовсе замыкается в себе надолго.
Наконец , девочка Катрин (просо К., почти как у Кафки), которая хочет отыскать корни этой разобщенности, холодности, нелюбви. Начинает восстанавливать историю семьи, и в процессе не то, чтобы понимает, почему так - вернее сказать, не понимает, что могло бы быть иначе.
Эмигранты, беженцы, переселенцы, всюду вынужденные приспосабливаться, ужиматься, не чувствовать себя людьми одного сорта со здешними коренными жителями. Внешне благополучная Европа прошита историями отторжения, как трассирующими пулями.
Сегодняшняя разобщенность, неукорененность в действительности в немалой степени обусловлена исторически - говорит Осбринк.
May 9, 2021
Trochę bardziej 3,5, ale postanowiłem podciągnąć w górę, bo jednak bardzo lubię styl prowadzenia narracji przez autorkę. Powieść autobiograficzna, która była wyraźnie jakąś formą poradzenia sobie z trudną przeszłością, pełną pustki, oczekiwania i gotowości. Pomimo tego, że w założeniu jest to fabuła, wyraźnie czuć reporterski sznyt i właśnie fragmenty dotyczące historii podobały mi się najbardziej. Poprzednie dzieła Åsbrink podobały mi się bardziej, ale „Porzucenie” nie odstaje aż tak mocno.
August 3, 2021
Autobiograficzne powieści pisane przez kobiety zawsze przykuwają mój wzrok i rozbudzają moje zainteresowanie. Åsbrink skupia się nie tyle na relacjach wewnątrz rodziny, co na jej szerszym wymiarze, bardziej tożsamościowym, wychodząc od swojej rodziny, ale obejmując historie rodzinnych miast, wpływu przesiedleń i emigracji, poznając i przedstawiając historię Żydów sefadryjskich na przykładzie swoich przodków.
O ile części poświęcone kobietom z rodziny Åsbrink (babce Ricie, matce Sally i córce Katherine, będącej alter ego autorki) mnie zajmowały tak wraz z poszerzaniem kontekstu moja fascynacja się rozmywała. Spodziewałam się, że bliżej mi będzie do współodczuwania z bohaterką ostatniego pokolenia, jednak to babka Rita została ze mną dłużej, a jej historia nie przeleciała mi tak szybko przez palce jak wędrówki Katherine.
Jestem przekonana jednak, że bez tego rozszerzenia perspektywy historia ta byłaby niekompletna, a już na pewno niesatysfakcjonująca dla autorki. Bo jak już zauważyło wielu czytelników i czytelniczek przede mną: to książka, która zdaje się mieć kolosalne znaczenie dla autorki, wywodzące się z potrzeby dokopania się do prawdy, ukonturowania swojego pochodzenia i zrozumienia przeszłość swojej i swoich przodkiń. Nazwania przyczyn wykluczenia i samotności, określenia wpływu emigracji i towarzyszej społeczności, wyszukania motywów nienawiści, potwierdzenia statusu porzuconej i spróbowania zdefiniowania jego podłoża.
Bardzo lubię wspomnieniowe historie rodzinne, wtórne zakopywanie i odkopywanie się z warstw przeszłości. To, co w tej historii mi przeszkadzało to pewien reporterski dystans, faktualny upór, dokumentalny kształt, który (szczególnie w drugiej połowie) całkowicie mnie od tej opowieści odgrodził emocjonalnie. I wydaje mi się, że gdyby podejść do tej książki z innej pozycji startowej, oczekując literatury faktu ozdobionej autobiograficzną tonacją i prozatorskim kolorytem, wtedy satysfakcja mogłaby być znacznie wyższa. I takie oczekiwania wyjściowe Wam proponuję, starając się nie zniechęcić Was do sprawdzenia, na ile to wielowarstwowe meandrowanie w przeszłość odnajdzie się w Waszych czytelniczych zainteresowaniach.
O ile części poświęcone kobietom z rodziny Åsbrink (babce Ricie, matce Sally i córce Katherine, będącej alter ego autorki) mnie zajmowały tak wraz z poszerzaniem kontekstu moja fascynacja się rozmywała. Spodziewałam się, że bliżej mi będzie do współodczuwania z bohaterką ostatniego pokolenia, jednak to babka Rita została ze mną dłużej, a jej historia nie przeleciała mi tak szybko przez palce jak wędrówki Katherine.
Jestem przekonana jednak, że bez tego rozszerzenia perspektywy historia ta byłaby niekompletna, a już na pewno niesatysfakcjonująca dla autorki. Bo jak już zauważyło wielu czytelników i czytelniczek przede mną: to książka, która zdaje się mieć kolosalne znaczenie dla autorki, wywodzące się z potrzeby dokopania się do prawdy, ukonturowania swojego pochodzenia i zrozumienia przeszłość swojej i swoich przodkiń. Nazwania przyczyn wykluczenia i samotności, określenia wpływu emigracji i towarzyszej społeczności, wyszukania motywów nienawiści, potwierdzenia statusu porzuconej i spróbowania zdefiniowania jego podłoża.
Bardzo lubię wspomnieniowe historie rodzinne, wtórne zakopywanie i odkopywanie się z warstw przeszłości. To, co w tej historii mi przeszkadzało to pewien reporterski dystans, faktualny upór, dokumentalny kształt, który (szczególnie w drugiej połowie) całkowicie mnie od tej opowieści odgrodził emocjonalnie. I wydaje mi się, że gdyby podejść do tej książki z innej pozycji startowej, oczekując literatury faktu ozdobionej autobiograficzną tonacją i prozatorskim kolorytem, wtedy satysfakcja mogłaby być znacznie wyższa. I takie oczekiwania wyjściowe Wam proponuję, starając się nie zniechęcić Was do sprawdzenia, na ile to wielowarstwowe meandrowanie w przeszłość odnajdzie się w Waszych czytelniczych zainteresowaniach.
June 8, 2021
Fantastisk bok!
May 18, 2021
2,5/5 ⭐️
Oczekiwałam czegoś zupełnie innego.
Oczekiwałam czegoś zupełnie innego.
July 27, 2022
Осбринк пишет так, что хочется перечитывать, и писать самой.
затягивающая история семьи и её многочисленных поколений: история, религия, культура; преследование, передвижение, поиск; любовь, предательство, горе. много-много неразделенной боли, и одиночество, которое лишь множится и продолжает отравлять и своего носителя, и тех, кто проживает жизнь рядом.
читала на русском, но впервые не смогла добавить здесь нужное мне издание.
затягивающая история семьи и её многочисленных поколений: история, религия, культура; преследование, передвижение, поиск; любовь, предательство, горе. много-много неразделенной боли, и одиночество, которое лишь множится и продолжает отравлять и своего носителя, и тех, кто проживает жизнь рядом.
читала на русском, но впервые не смогла добавить здесь нужное мне издание.
March 23, 2023
Jag har förstått att medelålderskrisen inte sällan avlöses av ett intresse för släktforskning. Jag – som väl är i den krisen – är inte i släktforskarmode än ens när det gäller mitt eget ursprung. Åsbrinks släkt intresserar mig föga.
”Detta är skönlitteratur och därför är allt som berättas sant.” Övergivenheten är en autofiktiv berättelse om författarens och hennes förfäders kvinnliga och judiska historia, präglad av rasism, lögner och ensamhet. Frånvarande fäder och mödrar som mår skit. K eller Katherine, som hon kallar sitt bokjag, var först omedveten om sin judiska härkomst. Hon växte upp i en tystnadskultur med sin mor (modersmolnet) och fick varken säga ”jude” eller ”pappa”.
”Vad är ett moln? Det kan ingen svara på, inte heller molnet självt. Det rör sig genom atmosfären, ljuvligt att se, hotfullt att se, […] blixtrar utan att veta varför, gråter utan att kunna hejda sig och blir till sitt eget landskaps dimma. Ers majestät. Ni är ett moln. Jag är er ständige meteorolog.”
Jag har redan läst tusen nobelprisade sidor om judar i december, kanske är det därför Övergivenheten inte engagerar mig. Eller så är det för att den är litterärt krystad med krossade hjärtan och bultande ilska. Det kan också rätt och slätt bero på att hon kallar ”sig själv” ”Krigaren”.
Jag upplever att här får K utlopp och det är förstås härligt, framförallt för henne själv. Bättre sent än aldrig ger hon nu sin mor de svar på tal hon inte kunde leverera som barn, när hon axlade rollen som skammens väktare. Jag upplever att den här boken redan fullgjort sitt syfte när författaren skrivit den. Jag som läsare behövs just inte. Den slutar med en stängd dörr.
Jag tar med mig det om mansbristen 1921. Då fattades två miljoner män vilket resulterade i livlig debatt vilken är intressant för oss idag med tanke på incelproblematiken. Då diskuterade man deportation av kvinnorna. Vissa kvinnor flyttade samman med varandra istället för med män. Tips!
”Detta är skönlitteratur och därför är allt som berättas sant.” Övergivenheten är en autofiktiv berättelse om författarens och hennes förfäders kvinnliga och judiska historia, präglad av rasism, lögner och ensamhet. Frånvarande fäder och mödrar som mår skit. K eller Katherine, som hon kallar sitt bokjag, var först omedveten om sin judiska härkomst. Hon växte upp i en tystnadskultur med sin mor (modersmolnet) och fick varken säga ”jude” eller ”pappa”.
”Vad är ett moln? Det kan ingen svara på, inte heller molnet självt. Det rör sig genom atmosfären, ljuvligt att se, hotfullt att se, […] blixtrar utan att veta varför, gråter utan att kunna hejda sig och blir till sitt eget landskaps dimma. Ers majestät. Ni är ett moln. Jag är er ständige meteorolog.”
Jag har redan läst tusen nobelprisade sidor om judar i december, kanske är det därför Övergivenheten inte engagerar mig. Eller så är det för att den är litterärt krystad med krossade hjärtan och bultande ilska. Det kan också rätt och slätt bero på att hon kallar ”sig själv” ”Krigaren”.
Jag upplever att här får K utlopp och det är förstås härligt, framförallt för henne själv. Bättre sent än aldrig ger hon nu sin mor de svar på tal hon inte kunde leverera som barn, när hon axlade rollen som skammens väktare. Jag upplever att den här boken redan fullgjort sitt syfte när författaren skrivit den. Jag som läsare behövs just inte. Den slutar med en stängd dörr.
Jag tar med mig det om mansbristen 1921. Då fattades två miljoner män vilket resulterade i livlig debatt vilken är intressant för oss idag med tanke på incelproblematiken. Då diskuterade man deportation av kvinnorna. Vissa kvinnor flyttade samman med varandra istället för med män. Tips!
July 31, 2024
Saga rodzinna o trzech pokoleniach kobiet.
Dziadek Vidan to żyd sefardyjski, który z wzajemnością zakochał się w niemieckiej emigrantce Ricie. Jednak długo nie chciał się z nią ożenić, mimo dwójki wspólnych dzieci. Na początku ubiegłego stulecia wiązało się to z ogromnym wstydem dla kobiety. Ich córka, Sally, uciekła z Londynu do Szwecji i poślubiła węgierskiego żyda. To również wstydliwa sprawa. Sally była narcystyczną matką, winiącą za swoje błędy wszystkich dookoła, głównie męża, który w końcu od niej odszedł. Z takim piętnem przyszła na świat Katherine, która w końcu postanowiła zerwać z tajemnicami i doszukać się własnych korzeni. Odważnie wyruszyła więc w podróż do przeszłości.
Autorka pisze, że nie chce być nosicielką pieśni gniewu. Ale jest. W ok. 1/3, końcowej części książki wypływa z niej gniew i oskarżenia pod adresem chrześcijan i muzułmanów. Wylicza różne akty przemocy dokonane na żydach od bodajże XI wieku. Bo oni, to... A tamci z kolei, to... Żydzi byli mordowani, grabieni, przesiedlani, paleni i prześladowani w każdy możliwy sposób. I do opisów poszczególnych pogromów autorka się ograniczyła. Żadnego tła społecznego. A szkoda, bo skoro już wdepnęła na ten grząski grunt, to mogła się trochę bardziej wysilić. A skoro nie potrafiła, to mogła poprzestać na historii własnej rodziny bez rozszerzania tematu. Brutalne opisy mają chyba wywołać wstyd i poczucie winy, zarówno u chrześcijan, jak i muzułmanów. Wygląda na to, że jedynymi bezgrzesznymi są właśnie żydzi. Ciekawie się to czyta w świetle ostatnich wydarzeń z Izraelem w roli głównej i ogólnie dominacji najbogatszych rodzin żydowskich nad światem.
Nie twierdzę, że pogromy, holokaust, wysiedlenia i jakakolwiek przemoc są ok. Wręcz przeciwnie. To nigdy nie powinno się wydarzyć. Przydałoby się jednak trochę bezstronności. Końcowa część książki w znaczny sposób wpłynęła na moją ocenę.
Dziadek Vidan to żyd sefardyjski, który z wzajemnością zakochał się w niemieckiej emigrantce Ricie. Jednak długo nie chciał się z nią ożenić, mimo dwójki wspólnych dzieci. Na początku ubiegłego stulecia wiązało się to z ogromnym wstydem dla kobiety. Ich córka, Sally, uciekła z Londynu do Szwecji i poślubiła węgierskiego żyda. To również wstydliwa sprawa. Sally była narcystyczną matką, winiącą za swoje błędy wszystkich dookoła, głównie męża, który w końcu od niej odszedł. Z takim piętnem przyszła na świat Katherine, która w końcu postanowiła zerwać z tajemnicami i doszukać się własnych korzeni. Odważnie wyruszyła więc w podróż do przeszłości.
Autorka pisze, że nie chce być nosicielką pieśni gniewu. Ale jest. W ok. 1/3, końcowej części książki wypływa z niej gniew i oskarżenia pod adresem chrześcijan i muzułmanów. Wylicza różne akty przemocy dokonane na żydach od bodajże XI wieku. Bo oni, to... A tamci z kolei, to... Żydzi byli mordowani, grabieni, przesiedlani, paleni i prześladowani w każdy możliwy sposób. I do opisów poszczególnych pogromów autorka się ograniczyła. Żadnego tła społecznego. A szkoda, bo skoro już wdepnęła na ten grząski grunt, to mogła się trochę bardziej wysilić. A skoro nie potrafiła, to mogła poprzestać na historii własnej rodziny bez rozszerzania tematu. Brutalne opisy mają chyba wywołać wstyd i poczucie winy, zarówno u chrześcijan, jak i muzułmanów. Wygląda na to, że jedynymi bezgrzesznymi są właśnie żydzi. Ciekawie się to czyta w świetle ostatnich wydarzeń z Izraelem w roli głównej i ogólnie dominacji najbogatszych rodzin żydowskich nad światem.
Nie twierdzę, że pogromy, holokaust, wysiedlenia i jakakolwiek przemoc są ok. Wręcz przeciwnie. To nigdy nie powinno się wydarzyć. Przydałoby się jednak trochę bezstronności. Końcowa część książki w znaczny sposób wpłynęła na moją ocenę.
February 27, 2024
elisabeth asbrink per me è una certezza. Abbandono è un viaggio nel tempo e nei luoghi della famiglia di Katherine, che racconta tanta storia personale a sua volta incastonata nella Storia
December 5, 2020
Otroligt stark bok. Välskriven. Sen blir den extra stark för mig för det finns en sådan igenkänningsfaktor. Det judiska arvet och en känsla av ensamhet som bärs med. Hur lång tid tar det att läka sådana sår? Samtidigt lärde jag mig en hel del om de sefardiska judarna, om inkvisitionen.
September 11, 2022
Un piccolo gioiello scoperto per caso, scelto per la copertina bellissima. L'autrice ripercorre la storia delle sue origini per capire e comprendere sé stessa. L'autrice attraverso un intreccio di eventi storici e famigliari ricostruisce la storia del popolo sefardita dal Medioevo al secolo scorso.
August 2, 2025
En sommarläsning som kändes extra aktuell i samband med besöket på Andra Världskriget museet i Gdansk. Och som allt som oftast nu för tiden, känslan av att det är så lite jag vet om så mycket. Tacksam för lite mer kunskap om de spanska judarna.
May 12, 2021
Pomimo bardzo ciekawej narracji i ważnego tematu radzenia sobie z wygnaniem i tytułowym porzuceniem, wymęczyła mnie.
September 14, 2025
Un libro informativo ed emozionante al tempo stesso, con la storia dell’autrice si mescola con la Storia; a parte alcune parti in cui l’ho percepito un po’ frammentario, mi è piaciuto tanto e mi ha fatto molto riflettere.
February 11, 2025
Una scrittura dolce e poetica, una storia di legami famigliari, passato e presente che si intrecciano. Ho preferito i primi due capitoli all’ultimo e questa frase mi ha rubato il cuore:
“Niente è più intatto di un cuore spezzato”
“Niente è più intatto di un cuore spezzato”
May 12, 2023
La prima parte mi ha particolarmente coinvolto, la seconda un po’ meno ma la terza l’ho proprio considerata un altro libro. Peccato…perché avevo alte aspettative. La storia di tre donne (Rita, Sally, Katerina) ma Il non aver saputo qualcosa di più della madre, Sally, un po’ mi ha infastidito, soprattutto perché mi mancavano molti collegamenti… nella terza parte viene sviscerata tutta la parte storica , interessante, ma non in un romanzo come questo.
Per me solo ⭐️⭐️
Per me solo ⭐️⭐️
December 14, 2022
Assai interessante, ben scritto ed argomentato.
Gli aspetti storici sono resi nei minimi dettagli, ottimo lavoro di ricerca fatto dalla scrittrice.
Gli aspetti storici sono resi nei minimi dettagli, ottimo lavoro di ricerca fatto dalla scrittrice.
May 29, 2021
Dobrze się zaczęła ta opowieść, ale z czasem zaczęła blaknąć i trudno mi było utrzymać zainteresowanie losami rodziny Cuenca. Podobał mi się język, niemal poetycki ton tego o czym tak trudno mówić, o pamięci, rodzinie i jej sekretach, o poszukiwaniach, jednak te poszukiwania nikły coraz bardziej.
November 2, 2021
Bland det mest b erörande jag läst på länge. Åsbrink imponerar! Hennes bok 1977 rek0mmenderas också varmt för dem som intresserar sig för samhällsutvecklingen och historia!
February 15, 2024
Storia,memoria,saga familiare,introspezione,paesaggi e similitudini atte a trasportarti attraverso il tempo e lo spazio. Senza inizio o fine. Davvero affascinante.
November 26, 2022
Niente è più intatto di un cuore spezzato.
May 13, 2023
Con Saghe familiari controcorrente abbiamo terminato Abbandono di Elisabeth Åsbrink (Iperborea). Se la prima parte ci ha conquistato (non eravamo proprio tutte d’accordo), a lasciarci perplessa è stata l’ultima. Ma procediamo con ordine. Ci sono tre generazioni di una famiglia che vengono presentate, il filo conduttore è l’autrice che indaga sulle proprie origini.
Partiamo da Rita, donna che incontriamo nel 1949. Di lei non sappiamo quasi nulla: fa quadrare i conti in casa, si dedica alle faccende e… si è appena sposata. A ritroso procediamo nella vita di Rita e del marito. Perché si è sposata così tardi? Perché è rimasta incinta e ha cresciuto le figlie senza un legame matrimoniale. Per quale motivo? Per scoprirlo è necessario andare avanti, scavare a ritroso, indignarsi e meravigliarsi.
La storia d’amore con Vidal all’inizio è travolgente e appassionante. Ma non dovremo aspettare molto per renderci conto che la favola rischia di trasformarsi presto in un incubo. Sì, perché Vidal è un uomo che ha degli obblighi molto forti nei confronti della famiglia e si trova così diviso tra la possibilità di uno scandalo e l’infelicità di Rita… ovviamente a subire è Rita che diventa sposa solo nel fine settimana.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
Partiamo da Rita, donna che incontriamo nel 1949. Di lei non sappiamo quasi nulla: fa quadrare i conti in casa, si dedica alle faccende e… si è appena sposata. A ritroso procediamo nella vita di Rita e del marito. Perché si è sposata così tardi? Perché è rimasta incinta e ha cresciuto le figlie senza un legame matrimoniale. Per quale motivo? Per scoprirlo è necessario andare avanti, scavare a ritroso, indignarsi e meravigliarsi.
La storia d’amore con Vidal all’inizio è travolgente e appassionante. Ma non dovremo aspettare molto per renderci conto che la favola rischia di trasformarsi presto in un incubo. Sì, perché Vidal è un uomo che ha degli obblighi molto forti nei confronti della famiglia e si trova così diviso tra la possibilità di uno scandalo e l’infelicità di Rita… ovviamente a subire è Rita che diventa sposa solo nel fine settimana.
RECENSIONE COMPLETA: www.lalettricecontrocorrente.it
March 27, 2023
Åsbrink è una giornalista di formazione e ha scritto un bellissimo libro, 1947, che è la cronaca di un anno. Qui, in Abbandono, si cimenta in un romanzo (?) dove narra la vicenda degli avi della sua alter ego Katherine (che è il secondo nome dell'autrice). Il romanzo risulta però essere una cronaca piuttosto piatta della vita dei due nonni materni.
December 25, 2025
Elisabet Åsbrinks tycks veta precis hur man fängslar en läsare!!!
August 23, 2023
"Abbandono"
Elisabeth Asbrink
"Per capire la mia solitudine avevo bisogno di capire quella di mia madre. E per capire lei dovevo prima capire mia nonna, Rita.»
È bastato l'incipit di questa sinossi a convincermi a leggere "Abbandono", per ragioni di attivazione emotiva personalissime.
Non sapevo che aspettarmi eppure mi ha accompagnata significativamente nelle mie vacanze, piccoli pezzi alla volta.
No, non è un libro da ombrellone. Ho certamente sbagliato il periodo ma credo di aver comunque colto l'essenza di questo testo e di averne goduto pienamente solo alla fine, quando il quadro era completo.
K. è figlia di Sally. Sally è figlia di Rita. Sally è depressissima e K. eredita e assorbe ogni piccolo movimento e fiato del dolore inconsolabile della madre.
L'impresa di K. sarà quella di ricostruire con ardore struggente la storia della sua famiglia, di sua madre Sally per comprenderla fino in fondo, di sua nonna Rita e dell'odore di assenza che insieme alla piccola Sally hanno respirato senza apparente ragione razionale per anni.
Tutto ricondurra' alla storia famigliare di un uomo, suo nonno Vidal, castigliano figlio di ebrei emigrato nell'impero ottomano, contenitore del trauma ereditato di generazione in generazione, di milioni di donne e uomini che hanno conosciuto sempre e solo il dramma dei migranti, degli apolidi, di coloro che non possono mai sentirsi a casa da nessuna parte.
Una storia transgenerazionale che crea un ponte tra Spagna, Grecia, Inghilterra e Svezia, un viaggio nella memoria e nell'oblio di K. (che poi è la Ansbrik) che per risalire, tassello dopo tassello, all'origine di un trauma personale e intimo scopre il dramma di un'intera comunità internazionale costretta per millenni e per ragioni sempre diverse a fuggire.
Le pagine del racconto della sua permanenza a Salonicco mi hanno incantata e sconvolta, in un mix di malinconica e sorprendente ambiguità. Mentre le leggevo ho condotto ricerche storiche e fotografiche sulla città greca che mi sono ripromessa di visitare un giorno.
Intimo, familiare, epigenetico, storico e attualissimo insieme. Una celebrazione intimistica e universale sulla necessità della memoria delle famiglie e dell'umanità.
"La vera follia è lasciare che l’oblio prenda il sopravvento. Chi non vuole ricordare perde se stesso, e allora restano solo le menzogne."
Piccola nota a margine: Iperborea si conferma una casa editrice capace di offrire uno sguardo su autori del nord Europa capacissimi di nutrire un pubblico di lettori interessato a più temi, d'attualità ma anche storici ed esistenziali (come nel caso di Dagerman) con uno stile asciutto e godibile ma a volte anche cinico e ironico (come nel caso di Paasilinna).
Anche la Ansbrick è stata una scoperta stimolante, capace di sintetizzare in quest'opera contenuti tematici a me carissimi.
Consigliato.
Elisabeth Asbrink
"Per capire la mia solitudine avevo bisogno di capire quella di mia madre. E per capire lei dovevo prima capire mia nonna, Rita.»
È bastato l'incipit di questa sinossi a convincermi a leggere "Abbandono", per ragioni di attivazione emotiva personalissime.
Non sapevo che aspettarmi eppure mi ha accompagnata significativamente nelle mie vacanze, piccoli pezzi alla volta.
No, non è un libro da ombrellone. Ho certamente sbagliato il periodo ma credo di aver comunque colto l'essenza di questo testo e di averne goduto pienamente solo alla fine, quando il quadro era completo.
K. è figlia di Sally. Sally è figlia di Rita. Sally è depressissima e K. eredita e assorbe ogni piccolo movimento e fiato del dolore inconsolabile della madre.
L'impresa di K. sarà quella di ricostruire con ardore struggente la storia della sua famiglia, di sua madre Sally per comprenderla fino in fondo, di sua nonna Rita e dell'odore di assenza che insieme alla piccola Sally hanno respirato senza apparente ragione razionale per anni.
Tutto ricondurra' alla storia famigliare di un uomo, suo nonno Vidal, castigliano figlio di ebrei emigrato nell'impero ottomano, contenitore del trauma ereditato di generazione in generazione, di milioni di donne e uomini che hanno conosciuto sempre e solo il dramma dei migranti, degli apolidi, di coloro che non possono mai sentirsi a casa da nessuna parte.
Una storia transgenerazionale che crea un ponte tra Spagna, Grecia, Inghilterra e Svezia, un viaggio nella memoria e nell'oblio di K. (che poi è la Ansbrik) che per risalire, tassello dopo tassello, all'origine di un trauma personale e intimo scopre il dramma di un'intera comunità internazionale costretta per millenni e per ragioni sempre diverse a fuggire.
Le pagine del racconto della sua permanenza a Salonicco mi hanno incantata e sconvolta, in un mix di malinconica e sorprendente ambiguità. Mentre le leggevo ho condotto ricerche storiche e fotografiche sulla città greca che mi sono ripromessa di visitare un giorno.
Intimo, familiare, epigenetico, storico e attualissimo insieme. Una celebrazione intimistica e universale sulla necessità della memoria delle famiglie e dell'umanità.
"La vera follia è lasciare che l’oblio prenda il sopravvento. Chi non vuole ricordare perde se stesso, e allora restano solo le menzogne."
Piccola nota a margine: Iperborea si conferma una casa editrice capace di offrire uno sguardo su autori del nord Europa capacissimi di nutrire un pubblico di lettori interessato a più temi, d'attualità ma anche storici ed esistenziali (come nel caso di Dagerman) con uno stile asciutto e godibile ma a volte anche cinico e ironico (come nel caso di Paasilinna).
Anche la Ansbrick è stata una scoperta stimolante, capace di sintetizzare in quest'opera contenuti tematici a me carissimi.
Consigliato.
November 4, 2023
„Nėra taip, kad Rita nemėgtų vyrų, ji tik nenori, kad jie būtų arti.“
4/5
Skausminga, vienišumu ir bendruomenės paieškomis bei jos ilgesiu pripildyta knyga, kurioje visi kenčia skirtingai ir visgi – taip panašiai. Moterys kenčia dėl mamų ir dukrų, religijos ir nežinios, vyrų ir jų mamų, šalies, kurioje yra ir net žodžių, kurie iš pirmo žvilgsnio gali atrodyti visai nekalti. Vyrai kenčia dėl mamų ir dukrų, religijos ir nežinios. Visi nuo vienas kito atsitvėrę sienomis, kartais ir valstybinėmis, visų tapatybė susijusi su sudėtingais išgyvenimais – nuo Holokausto iki patyčių mokykloje. Ir žydų bei jų patirto siaubo tema čia aprašoma be butaforijų, dabar tokių įprastų iš Holokausto pasipelnyti nevengiančiai pop literatūrai, labai literatūriškai, melancholiškai. Nesaugant nei savęs, nei skaitytojo, nebandant nuslėpti to, kas nepatogu ir to, kas nepatogumą sukelia – kad ir kaip asmeniška tai būtų. O jei asmeniška, tai ir skaitytojui ryšį surasti nesunku.
Autorė keliauja per šalis ir per žmones, per archyvus ir per istoriją, aprėpdama metų metus, dešimtmečių dešimtmečius kaltės ir apleistumo. Kitaip ir būti negali – ieško savo šaknų ir bando suprasti, kodėl į klausimus atsakymų reikia ieškoti nuo namų. O ir kas yra namai? Kur jie? O jos mamai? O močiutei? O promočiutei? Man buvo kiek per daug pasikartojimų ir prasmingų, literatūriškų sakinių, o per mažai turinio. Bet tiems, kurie kaip skaitytojai yra kantresni – neabejoju, kad patiks tik dar labiau.
4/5
Skausminga, vienišumu ir bendruomenės paieškomis bei jos ilgesiu pripildyta knyga, kurioje visi kenčia skirtingai ir visgi – taip panašiai. Moterys kenčia dėl mamų ir dukrų, religijos ir nežinios, vyrų ir jų mamų, šalies, kurioje yra ir net žodžių, kurie iš pirmo žvilgsnio gali atrodyti visai nekalti. Vyrai kenčia dėl mamų ir dukrų, religijos ir nežinios. Visi nuo vienas kito atsitvėrę sienomis, kartais ir valstybinėmis, visų tapatybė susijusi su sudėtingais išgyvenimais – nuo Holokausto iki patyčių mokykloje. Ir žydų bei jų patirto siaubo tema čia aprašoma be butaforijų, dabar tokių įprastų iš Holokausto pasipelnyti nevengiančiai pop literatūrai, labai literatūriškai, melancholiškai. Nesaugant nei savęs, nei skaitytojo, nebandant nuslėpti to, kas nepatogu ir to, kas nepatogumą sukelia – kad ir kaip asmeniška tai būtų. O jei asmeniška, tai ir skaitytojui ryšį surasti nesunku.
Autorė keliauja per šalis ir per žmones, per archyvus ir per istoriją, aprėpdama metų metus, dešimtmečių dešimtmečius kaltės ir apleistumo. Kitaip ir būti negali – ieško savo šaknų ir bando suprasti, kodėl į klausimus atsakymų reikia ieškoti nuo namų. O ir kas yra namai? Kur jie? O jos mamai? O močiutei? O promočiutei? Man buvo kiek per daug pasikartojimų ir prasmingų, literatūriškų sakinių, o per mažai turinio. Bet tiems, kurie kaip skaitytojai yra kantresni – neabejoju, kad patiks tik dar labiau.
November 30, 2022
Un romanzo che parla di vita, di profonda solitudine e di morte il tutto legato dall’esclusione razziale.
È Katherine la ragazza che ci scrive e che decide di scavare in un passato mai esplorato per paura di ferire le persone che amava, ma ora all’età di quarantaquattro anni si lancerà a capofitto in un nuovo mare in cui poter rivelarsi per davvero, senza più privazioni.
K. cerca se stessa e per farlo dovrà scoprire qualcosa in più sulla sua famiglia, ovvero, su suo nonno Vidal e sua nonna Rita, sulla sua discendenza ebraica e su quella storia nera come la pece.
La nostra protagonista con il cuore pesante parte per Solonicco, oggi diventata Tessalonica.
Ripercorre le strade, che suo nonno Vidal un tempo attraversava e che poco più avanti sarà costretto ad abbandonare per l’assenza di tolleranza nei confronti della religione ebraica.
Katharine calpesterà la terra dove un tempo si trovava un cimitero Sefardita, ma dove oggi si può scorgere una distesa di terra vuota e sola.
Quel cimitero nel 1943 è stato sventrato in cinque settimane dai nazisti.
Infondo, Katherine cerca la pace chetando il suo cuore con la storia, la sua storia.
È Katherine la ragazza che ci scrive e che decide di scavare in un passato mai esplorato per paura di ferire le persone che amava, ma ora all’età di quarantaquattro anni si lancerà a capofitto in un nuovo mare in cui poter rivelarsi per davvero, senza più privazioni.
K. cerca se stessa e per farlo dovrà scoprire qualcosa in più sulla sua famiglia, ovvero, su suo nonno Vidal e sua nonna Rita, sulla sua discendenza ebraica e su quella storia nera come la pece.
La nostra protagonista con il cuore pesante parte per Solonicco, oggi diventata Tessalonica.
Ripercorre le strade, che suo nonno Vidal un tempo attraversava e che poco più avanti sarà costretto ad abbandonare per l’assenza di tolleranza nei confronti della religione ebraica.
Katharine calpesterà la terra dove un tempo si trovava un cimitero Sefardita, ma dove oggi si può scorgere una distesa di terra vuota e sola.
Quel cimitero nel 1943 è stato sventrato in cinque settimane dai nazisti.
Infondo, Katherine cerca la pace chetando il suo cuore con la storia, la sua storia.
June 11, 2021
„Porzucenie” to powieść biograficzna opowiadająca o losach trzech kobiet - babci i matce autorki oraz o samej autorce. W swojej książce Äsbrink zmierza się z trudnymi doświadczeniami, które dotknęły kobiety z jej rodziny, oraz z paraliżującym słowem „Żyd”. Dzięki książce możemy w przystępny sposób choć trochę poznać historię Sefardyjczyków, skupiając się na losach rodziny autorki.
Powieść jest świetnie napisana, autorka rzuca trafnymi porównaniami oraz przejmującymi metaforami. Genialnie opisuje emocje, które wręcz ogarniają czytelnika. „Porzucenie” posiada ciekawą formę i myślę, że przypadnie do gustu osobom lubiącym nowe doświadczenia literackie. Powieść jest pewnego rodzaju terapią dla autorki, czytając ją, czuć, że podczas pisania Äsbrink przepracowywała swoje doświadczenia, jak i doświadczenia swojej rodziny.
Mimo że „Porzucenie” to specyficzna książka, która na pewno nie każdemu przypadnie do gustu, to zachęcam Was do zapoznania się z nią. Mnie zaintrygowała i dalej intryguje.
Powieść jest świetnie napisana, autorka rzuca trafnymi porównaniami oraz przejmującymi metaforami. Genialnie opisuje emocje, które wręcz ogarniają czytelnika. „Porzucenie” posiada ciekawą formę i myślę, że przypadnie do gustu osobom lubiącym nowe doświadczenia literackie. Powieść jest pewnego rodzaju terapią dla autorki, czytając ją, czuć, że podczas pisania Äsbrink przepracowywała swoje doświadczenia, jak i doświadczenia swojej rodziny.
Mimo że „Porzucenie” to specyficzna książka, która na pewno nie każdemu przypadnie do gustu, to zachęcam Was do zapoznania się z nią. Mnie zaintrygowała i dalej intryguje.
Displaying 1 - 30 of 65 reviews