แตกเป็นแตก

by อุรุดา โควินท์

8 เรื่องราวความสัมพันธ์อันแตกหักและผันแปรใน 'แตกเป็นแตก'
.
เราจะแตกหัก แหลกลาญ พลัดพราก ฉีกขาด–ได้สักกี่ครั้ง
คำตอบคือนับไม่ถ้วน
หัวใจที่มีร่องรอย ฉันลูบไล้มันอย่างรักใคร่ หนึ่งรอยมีด เกิดหนึ่งรอยแผล สร้างหนึ่งรอยจำ
เนื้อหัวใจของฉันจึงถูกประดับประดาด้วยแผลเป็น ใช่–บ่อยครั้ง ฉันลงมีดเอง
ก่อนการแตกหัก เราเคยเป็นหนึ่งเดียว เป็นก้อน เป็นบางสิ่ง เป็นบางความสัมพันธ์ เป็นบางนิยาม
ในความหมายหนึ่ง แตกคือการทำลาย
และในอีกความหมาย แตกออกจากกันคือการได้สิ่งใหม่...

120 pages, Paperback

Published August 26, 2020

Reviews

[Mook Woramon]

แปดเรื้องสั้นสะเทือนความสัมพันธ์ ความรัก มิตรภาพ สถาบันครอบครัว สมชื่อหนังสือ ‘แตกเป็นแตก’ ยิ่งอ่านในช่วงที่ข่าวมือที่สามของดารากำลังฮอตๆนี่ได้อารมณ์เป็นพิเศษ

“คุณไม่มีวันเข้าใจความรักที่สามีมอบให้ผู้หญิงคนอื่นหรอก สิ่งที่คุณต้องการคือ ความซื่อสัตย์และการครอบครอง คุณไม่อาจแบ่งสามีกับใคร ในเมื่อไม่ได้ทั้งหมด คุณไม่เอาเสียดีกว่า”

อ่านเรื่องสั้นเรื่องไหนก็รู้สึกว่ามีตัวตนของผู้เขียนปะปนอยู่ในแต่ละเรื่องอย่างละนิดละหน่อย ทั้งตัวตนจริง ตัวตนที่เธออยากจะเป็น ตัวตนที่ไม่ได้เป็น สำหรับเราความรู้สึกแบบนี้ทำให้สนุกไปอีกแบบ ตรงไหนนะที่เป็นคุณ ตรงนี้ใช่เธอด้วยมั้ย ทำนองนั้น

ไม่ใช่เรื่องสั้นทุกเรื่องที่สื่อถึงอารมณ์แตกหักได้หมด มีบางเรื่องที่พาเราไปไม่ถึงและชอบน้อยกว่าคือเรื่องที่เปิดหัวและปิดท้ายของเล่ม รึอาจเพราะเราไม่ได้ชอบสุนัข พออ่านเรื่องสุนัขเลยไม่อิน

ส่วนเรื่องอื่นๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน คนรัก ครอบครัว ทุกความสัมพันธ์ล้วนเปราะบางเพราะฐานของมันมาจากความรู้สึก ความนึกคิด จะไปยึดมั่นถือมั่นอะไรกับความรู้สึกล่ะ โดยเฉพาะของคนอื่น ตัวเราเองยังเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย ไม่ว่าสิ่งใดล้วนแตกหักได้ โลกเราก็เป็นเช่นนี้

[Por]

กลางๆ แบบ ไม่ได้ชอบมากๆ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าแย่อะไร เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องการแตกหักของความสัมพันธ์ในสถานการณ์ต่างๆ ผู้เขียนพาเราไปสำรวจถึงสาเหตุและระดับของการแตกหักที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ ตลอดจนผลลัพธ์ที่ตามมา การแตกหักบางครั้งก็ตามชื่อ แตกเป็นแตกไปเลย แตกยับไม่มีวันต่อได้อีก แต่บางเรื่องทำให้เราตระหนักได้ว่าบางครั้งการแตกร้าวนั้นแม้สร้างความเจ็บปวดในใจแต่ในขณะเดียวกันมันกลับเป็นการปลดปล่อยจากสภาวะที่ไม่พึงประสงค์นั้นๆ อันจะนำมาซึ่งการเริ่มต้นใหม่ในที่สุด เล่าเรื่องด้วยภาษาง่ายๆ ดูจริงใจ ใช้มุมมองการเล่าเรื่องแบบบุคคลที่ 1 เป็นส่วนใหญ่ รู้สึกเหมือนกำลังเฝ้ามองชีวิตของใครสักคนอยู่ บางเรื่องยังไม่เข้าใจ อาจจะกลับไปอ่านใหม่ถ้าอ่านเล่มอื่นๆจบแล้ว

[Nuttawat Kalapat]

เห้ยเขียนดีเลยนะ ชีวิตครอบครัว หรือชู้ในแต่ละเรื่องนี่สมจริงจนตกใจ

[Satang Cottoncandy]

เรื่องสั้นที่เล่าถึงความสัมพันธ์แบบต่างๆ มีจุดเด่นเหมือนเรื่องอื่นๆ ของนักเขียนคือพูดถึงการทำอาหารและเซ็กซ์เป็นธรรมดา นอกจากภาษาของผู้เขียนที่เราประทับใจอยู่แล้ว เรารู้สึกว่าเรื่องสั้นในเล่มมันไม่หวือหวา มันสามารถเกิดขึ้นจริงได้ รีเลทกับคนทั่วไป

[YuzuChu]

รวมเรื่องสั้นในธีมแตกแหละ ก็ดีนะ มีบางเรื่องที่งง ๆ นิดนึงว่าเข้าธีมด้วยเร้อ

เรื่องชู้เช้อนอกใจนี่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ไม่ชอบในเชิงที่ว่ายังทำงานกับฉันได้ไม่ดีมากพอ คือนี่เป็นคนอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้มาก คือแค่ได้อ่านฉันต้องปวดใจแล้วอะ แต่อ่านเรื่องนี้แล้วไม่ปวดแฮะ แสดงว่ายังทำงานกับเราไม่ค่อยได้ รู้สึกว่ามันควรอ้อยอิ่งในใจได้มากกว่านี้ แต่ชอบเรื่องที่เสียเพื่อนไปนะ ชอบธีมงานศพที่จะว่าเศร้าก็เศร้า จะว่ายินดีก็ยินดีเช่นกัน แตกสลายหรือหายไปเพื่อให้ได้สิ่งใหม่ที่ส่องประกายในชีวิตคนอื่น หลุดพ้นกันเสียทีนะเรา อโหสิกรรมในแง่ที่ว่าไม่อยากเจอหน้ามันอีกละ ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน555 ชอบเรื่องนี้ที่สุดแล้วแหละ

เพราะฉันชอบอ่านพาร์ทงานศพในหนังสือมากกกก เราจะรู้ได้เลยว่าตัวละครนั้นคิดเห็นอะไร บางคนเศร้า บางคนรำลึก บางคนเครียดเรื่องเงินทอง ความทรงจำทั้งดีงามและเลวระยำของผู้วายชนม์จะลอยกรุ่นทุกความรู้สึกเหล่านั้นให้ผสมปนเปกันเหมือนควันในปล่องเมรุอะ นั่นแหละเสน่ห์ของฉากงานศพเลย พิศวาสตอนนี้เป็นพิเศษ

กับชอบใจในความเรียลที่ถูกแทรกมาในเรื่องนี้ ชอบความรักแฟนนะ แต่ก็เกลียดแม่แฟนเหลือเกิน บ้านนี้จะกลายเป็นของเราตอนไหน มีบ้านแม่แล้วก็จริง จะซื้อใหม่เช่าใหม่ทำไม อยู่ด้วยกันก็ได้นี่ แต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างการแค่อยากมีครัวและมีพื้นที่ให้หมาได้วิ่งเล่นก็เป็นความฝันที่อยากให้เป็นจริงในชาตินี้เหลือเกิน เป็นสิ่งที่ไม่ค่อยเห็นในหนังสือนิยาย แต่พบเจอได้บ่อยตามสเตตัสในเฟสบุ๊คและจากลมปากของเพื่อน ๆ กับญาติพี่น้อง และฉันก็ชอบใจในจุดนี้เหลือเกิน555

[MonoNoAware]

เป็นความจริง เป็นความแตกสลายที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน พบเจอได้ทั่วไปในชีวิตมนุษย์ธรรมดาๆ

เนื้อเรื่องในแต่ละเรื่องไม่หวือหวา ทว่าทุกเรื่องกลับแตกร้าว ในความรู้สึกตอนอ่านเหมือนมันแตกได้ไม่สุด แตก...แต่ไม่ละเอียดย่อยยับ รึว่านี่ก็คือชีวิตธรรมดาๆ เพียงแต่ฉันอาจต้องการความเจ็บปวดที่มากกว่านี้

เหมือนกำลังจะเสร็จ...แต่ก็ไปไม่ถึงจุดสุดยอด

[loonchies]

8 เรื่องสั้นของความสัมพันธ์ที่แตกหักและผันแปร

“ในความหมายหนึ่ง แตกคือการทำลาย และในอีกความหมาย แตกออกจากกันคือการได้สิ่งใหม่”

——

ฮาเร็มของซาโลเม่
หญิงสาวผู้มีเป้าหมายจะเปิดฮาเร็มให้ลูกสาว(หมา)ซาโลเม่ ความฝันอีกอย่างคือเปิดร้านนวดกระปู๋ให้หมา และชีวิตที่ต้องเติมคาร์โบไฮเดรตเพิ่อทำกิจกรรมพื้นฐาน

แตก-จาก
“จ้ะ…เราต้องมีความหวังในโลกอันมืดมิด เราต้องเห็นแสงสว่างในประเทศที่หดหู่ เราต้องสร้างรอยยิ้มในขณะที่เงินในบัญชีเหลือหลักพัน เราต้องคิด ดีจังยังเหลืออีกตั้งพันแน่ะ” เรื่องเล่าถึงความรู้สึกของไก่ที่ได้รับรู้ว่าเบิร์ด เพื่อนที่เคยต้องแตกหักกันเพราะความเห็นเกี่ยวกับก.ม.ฉบับหนึ่ง ได้จากโลกนี้ไปแล้ว ที่ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกสูญเสียไหมนะ

มากกว่าหมื่นครั้ง
เรื่องราวของพิณฝนหญิงที่ถูกตราหน้าว่าแพศยาเพราะเคยไปยุ่งกับผัวเพื่อน กับวาริชศิลปินเจ้าชู้มิวายมีข้ออ้างให้กับการกระทำตัวเองเสมอ ผู้กล้าที่จะถามภรรยาว่าขอมีทุกคนเอาไว้ได้หรือไม่

ที่นี่ไม่มีอะไร
สาวชาวดอยผู้ชอบฝนถ้ามันไม่มากไป กับชีวิตที่อยู่กับธรรมชาติที่ถูกโรแมนติไซส์โดยชาวต่างถิ่นแต่คนอยู่จริงอยากเปลี่ยนให้เจริญ ดิ้นรนกับชีวิตไปวัน ๆ พร้อมความฝันอยากให้แม่ผัวตาย ผู้มีความหวังเดียวคือเครื่องชงกาแฟที่อาจจะทำให้ลืมตาอ้าปากได้ กับลูกค้าที่มาสั่งกาแฟที่ไม่รู้ว่าจะทำให้อะไร ๆ ในชีวิตเปลี่ยนไปได้ไหมนะ

ชายผู้ยืนแกว่งแขน
ความรู้สึกของลูกที่ได้เฝ้ามองคราวครัวที่พ่อและแม่อยู่ด้วยกันแบบปกติแต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงความรัก จนในที่สุดก็ต้องแยกจากกัน ที่ฝ่ายนึงยังวนเวียนกับความแค้น และอีกฝ่ายที่ได้ทำอะไรที่ตัวเองหลงใหลตาประกายอย่างมีความสุข

อย่างราบรื่น
หญิงย่างวัยสามสิบสะพรั่งผู้ได้เจอกับชายผู้เป็นอดีตวันวานที่เคยถลำตัว กับความสัมพันธ์ที่เป็นไปอย่างราบรื่น

เป็นอื่น
ลูกสาวผู้เข้ากับแม่ไม่เคยได้ ทำอะไรก็ผิดในสายตา
สุดท้ายความเป็นอื่นอาจจะเหมาะสมกว่า รอจนเวลาที่ต่างต้องการกันและกันอีกที

บ้าน
หญิงสาวผู้ตามหาพื้นที่ของตัวเอง เพราะต้องการทำกับข้าวและเลี้ยงหมา

—-

เขียนถ่ายทอดเรื่องที่เรานึกไม่ถึงได้ดี รู้สึกว่าตัวละครสมจริงดี ดูเป็นมนุษย์ธรรมดาที่เรน่าจะพบเจอได้ทั่วไป เห็นความเทาของผู้คน

ชอบเรื่อง ไม่มีอะไรสุด บรรยายดีจังหวะดี

[Tantannn]

ชอบในความซื้อตรงต่อความรู้สึกของตัวละครในเรื่อง
ถ้าภาษาในเล่มนี้เป็นมวย ชกก็คือชก ไม่อ้อมค้อม

เปิดเปลือยความเป็นมนุษย์ที่ผ่านขมหวานของคืนวันในความสัมพันธ์กับสิ่งต่างๆ และกับผู้คน
บางช่วงหวิวหวาม
และบางช่วงเผ็ดร้อนได้ถึงใจ
แต่คงความซื่อตรงต่อความรู้สึกเอาไว้อย่างหนักแน่นตลอดเล่ม

ส่วนตัวชอบบทที่ชื่อ 'ชายผู้ยืนแกว่งแขน' กับ 'เป็นอื่น' เอามากๆ และก็บทแรกและบทสุดท้ายให้ความรู้สึกอุ่นๆ ทิ้งไว้หลังอ่านจบ เหมาะเป็นบทเปิดและบทปิดเล่มที่ดี

อ่านเล่มนี้แล้วเหมือนได้กินคอร์สอาหารที่ catered มาโดยอุรุดาว่าอยากให้เราคนอ่านชิมรสชาติเรื่องราวแบบไหน ตัดรสหรือเชื่อมรสกันยังไง รักษามู้ดเราตลอดการกินมาก ระหว่างทางมีรสเผ็ดร้อน ขม เศร้า และอมยิ้มไปกับความแพรวพราวของภาษาและคาแรกเตอร์ที่อุรุดาออกแบบ

แต่พออ่านจบแล้วรู้สึก emotionally stable มาก แถมอิ่มกำลังดีด้วย:)

[mynkdontbelazy]

ประทับใจ

เป็นงานสั้นๆ อ่านง่าย ตรงไปตรงมา แต่ลึกล้ำและดิบไปด้วยความรู้สึกบนสถานการณ์อันหลากหลาย

เราชอบที่มันถูกเล่าผ่านตัวละครผู้หญิงทั้งหมด มันล้วงลึกไปถึงการมองโลกต่างๆ ที่อาจจะถูกปิดทับอยู่ เรารักที่มันซื่อตรงกับความรู้สึกมากๆ และตรงไปตรงมาเหลือเกิน

ชอบเรื่องชายผู้ยืนแกว่งแขวนเป็นพิเศษ
ขอบคุณค่ะ

[mei]

หยิบมาอ่านแล้ววางไม่ลง อ่านรวดเดียวจบ ใช้ภาษาเวิ่นเว้อได้พอดีมาก อ่านแล้วไม่รู้สึกว่าเยอะเกินไป จังหวะการเว้นวรรค การบรรยาย การใช้คำ ถูกจริตทั้งหมด ส่วนตัวชอบภาษาเขียนของคุณอุรุดาอยู่แล้ว เลือกอ่านเรื่องนี้เพราะเคยอ่านหยดน้ำหวานในหยาดน้ำตามาก่อน แล้วก็ไม่ผิดหวังเลยค่ะ :-)

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์]

อีกหนึ่งเล่มที่อุรุดาพาเราไปสำรวจความสัมพันธ์ของคนรักที่แหว่งวิ่น อ่านเพลินๆ แทบจะรวดเดียวจบ ร้าวลึกแต่จริงแสนจริง เพราะชีวิตคู่มันไม่ง่ายจริงๆ

[phat]

หนังสือที่เล่าเรื่องธรรมดาๆ เล่าความเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ
มนุษย์ก็เป็นอย่างงี้ ชีวิตก็เป็นอย่างงี้ ไม่มีอะไรหวือหวา

แต่ความเป็นจริง ความรู้สึกนึกคิดข้างใน ยิ่งไปข้องเกี่ยวกับผู้อื่น จนเรียกว่าความสัมพันธ์ ทุกอย่างมันโครตจะเละเทะ ไม่มีอะไรแน่นอน พร้อมจะแตกหัก ประกอบสร้าง หรือเริ่มใหม่ได้เสมอ

ซึ่งหนังสือก็เล่าได้อย่างครบถ้วน เรียบง่าย และยุ่งเหยิง

[aida]

อ่านได้เพลินๆ มีทั้งส่วนที่ชอบและไม่ชอย แต่รวมๆ ก็ดี

[Garfield Boonmee]

เราชอบบทสุดท้าย "บ้าน"

Home is feeling, not place

เป็นเล่มแรกที่ได้อ่านผลงานของคุณอุรุดา ก็ประทับใจนะ

[Mook]

3.3

[Pattranis Nan]

เพลินเกินเลย