What do you think?
Rate this book
แก้มเล่า
...จดหมายฉบับหนึ่งที่บังเอิญส่งมาจากเด็กหญิงตัวน้อยที่ไม่เคยพบหน้า เปลี่ยนชีวิตของกันตาไปตลอดกาล...
ถึง น้องกอกชกร
สวัสดีจ้ะ น้องกอกชกร พี่ขอเรียกน้องว่าแก้มใสนะจ๊ะ พี่ชื่อกันตาจ้ะ พอดีว่าจดหมายของน้องแก้มใสถูกส่งผิดมาที่บ้านของพี่ตา พี่ตาเลยส่งคืนให้จ้ะ
แค่นี้ก็น่าจะหมดเรื่องแล้วกระมัง...
หญิงสาวคิดขณะปิดผนึกซองน้ำตาล หลังจากเขียนชื่อที่อยู่เสร็จเรียบร้อย เธอก็ย้ายตัวเองไปล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์มือถือบนเตียง
...เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยฝากวินมอเตอร์ไซค์ไปส่งให้ที่ไปรษณีย์เหมือนเดิม...
เหตุการณ์ส่งจดหมายผิดบ้านครั้งนั้นเป็นเรื่องราวเล็กๆ เรื่องหนึ่ง ที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรในชีวิตนัก ดังนั้นกันตาที่กำลังยุ่งอยู่กับการแปลนิยายส่งสำนักพิมพ์และช่วยมารดาทำเพจร้านขนมจึงลืมเลือนเรื่องนี้ไปสนิท
กระทั่งในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ภายในตู้ไปรษณีย์สีแดงที่แขวนอยู่หน้ารั้วบ้านกลับพลันปรากฏซองจดหมายลายการ์ตูนสุดน่ารักอีกครา และในครั้งนี้ก็ไม่ได้ส่งมาผิดบ้านอีกแล้ว เพราะว่าที่หน้าซองสามารถจ่าหน้าผู้รับด้วยชื่อของเธอได้อย่างถูกต้องชัดเจน
หากทว่าครั้งนี้ชื่อของผู้ที่ส่งมา กลับไม่ใช่ชื่อของเด็กหญิงคนนั้นอีกแล้ว
‘การุณย์ ภานุพงศ์พีรวิชญ์’
= = = = = = = = = = = = = = = = =
ความคิดเรื่อยเปื่อยของหญิงสาวหยุดลง เมื่อข้อความใหม่จากชายหนุ่มปรากฏขึ้นในอีกราวหนึ่งนาทีต่อมา
DaddyKhun : เปล่าครับ ไม่ได้จะเอาไปแกง แค่อยากส่งให้ดูเฉยๆ
DaddyKhun : ชื่อมันเพราะดีนะครับ ตาว่าไหม ดอกรัด
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : พิมพ์ถูกแล้วนี่นา
ดวงตาคู่งามที่กำลังมองจอเครื่องมือสื่อสารนิ่งค้าง สมองหยุดทำงานชั่วครู่หากทว่าชีพจรกลับแล่นอย่างรุนแรง คำว่ารักที่ส่งมาติดๆ กัน คล้ายหยอกเอินและจงใจสื่อนัยบางอย่างนั้นพาให้ในทรวงหวิวไหวใจเต้นระรัว ฝูงกระต่ายน้อยในอกตื่นเร่าวิ่งวุ่นชุลมุนอย่างวุ่นวาย ความหวานล้ำเล็กๆ อันไม่เคยพบพานถูกจุดขึ้นกลางใจก่อนจะพร่างพรายอาบล้นไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
ฟันเรียงขาวกัดกลีบปากเต็มตึงแรงๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอเพียรจะกดความรู้สึกเข้าข้างตัวเองลึกๆ ลงไป
ไม่...ไม่มีอะไรหรอกน่า คุณกุนต์อาจจะพิมพ์ผิดจริงๆ ก็ได้
หากว่าเขาจงใจจะเกี้ยวเธอด้วยวิธีนี้ มันก็ออกจะดูโบราณและโจ่งแจ้งเกินไปกระมัง
หญิงสาวพยายามสะกดจิตอย่างแข็งขันทั้งที่ใจเจ้ากรรมไม่ค่อยจะเชื่อฟังเท่าไรนัก ปลายนิ้วเรียวที่ไหวเทิ้มเล็กๆ อย่างควบคุมไม่ได้ตอบกลับไป
กันตาแปลว่าน่ารัก : ส่งมาเสียหลายดอกแบบนี้ เรียกว่า มากรัก หรือเปล่าคะ
ก่อนที่ข้อความต่อมาที่ได้รับ จะทำให้ฝูงกระต่ายในอกแตกตื่นวิ่งพล่านจนเกินจะยับยั้ง เธอคว่ำโทรศัพท์มือถือไว้กับอกแล้วสูดลมหายใจลึกๆ หลายคราติดๆ กัน กระแสร้อนผ่าวซ่านกระจายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เสียงหัวใจโหมกระหน่ำจนก้องสะท้านไปทั้งทรวง ในห้วงความคิดมีเพียงข้อความที่เห็นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา
DaddyKhun : รักมาก
DaddyKhun : ต่างหากเล่าครับ
ถึง น้องกอกชกร
สวัสดีจ้ะ น้องกอกชกร พี่ขอเรียกน้องว่าแก้มใสนะจ๊ะ พี่ชื่อกันตาจ้ะ พอดีว่าจดหมายของน้องแก้มใสถูกส่งผิดมาที่บ้านของพี่ตา พี่ตาเลยส่งคืนให้จ้ะ
แค่นี้ก็น่าจะหมดเรื่องแล้วกระมัง...
หญิงสาวคิดขณะปิดผนึกซองน้ำตาล หลังจากเขียนชื่อที่อยู่เสร็จเรียบร้อย เธอก็ย้ายตัวเองไปล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์มือถือบนเตียง
...เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยฝากวินมอเตอร์ไซค์ไปส่งให้ที่ไปรษณีย์เหมือนเดิม...
เหตุการณ์ส่งจดหมายผิดบ้านครั้งนั้นเป็นเรื่องราวเล็กๆ เรื่องหนึ่ง ที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรในชีวิตนัก ดังนั้นกันตาที่กำลังยุ่งอยู่กับการแปลนิยายส่งสำนักพิมพ์และช่วยมารดาทำเพจร้านขนมจึงลืมเลือนเรื่องนี้ไปสนิท
กระทั่งในอีกสองสัปดาห์ต่อมา ภายในตู้ไปรษณีย์สีแดงที่แขวนอยู่หน้ารั้วบ้านกลับพลันปรากฏซองจดหมายลายการ์ตูนสุดน่ารักอีกครา และในครั้งนี้ก็ไม่ได้ส่งมาผิดบ้านอีกแล้ว เพราะว่าที่หน้าซองสามารถจ่าหน้าผู้รับด้วยชื่อของเธอได้อย่างถูกต้องชัดเจน
หากทว่าครั้งนี้ชื่อของผู้ที่ส่งมา กลับไม่ใช่ชื่อของเด็กหญิงคนนั้นอีกแล้ว
‘การุณย์ ภานุพงศ์พีรวิชญ์’
= = = = = = = = = = = = = = = = =
ความคิดเรื่อยเปื่อยของหญิงสาวหยุดลง เมื่อข้อความใหม่จากชายหนุ่มปรากฏขึ้นในอีกราวหนึ่งนาทีต่อมา
DaddyKhun : เปล่าครับ ไม่ได้จะเอาไปแกง แค่อยากส่งให้ดูเฉยๆ
DaddyKhun : ชื่อมันเพราะดีนะครับ ตาว่าไหม ดอกรัด
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : *รัก
DaddyKhun : พิมพ์ถูกแล้วนี่นา
ดวงตาคู่งามที่กำลังมองจอเครื่องมือสื่อสารนิ่งค้าง สมองหยุดทำงานชั่วครู่หากทว่าชีพจรกลับแล่นอย่างรุนแรง คำว่ารักที่ส่งมาติดๆ กัน คล้ายหยอกเอินและจงใจสื่อนัยบางอย่างนั้นพาให้ในทรวงหวิวไหวใจเต้นระรัว ฝูงกระต่ายน้อยในอกตื่นเร่าวิ่งวุ่นชุลมุนอย่างวุ่นวาย ความหวานล้ำเล็กๆ อันไม่เคยพบพานถูกจุดขึ้นกลางใจก่อนจะพร่างพรายอาบล้นไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
ฟันเรียงขาวกัดกลีบปากเต็มตึงแรงๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอเพียรจะกดความรู้สึกเข้าข้างตัวเองลึกๆ ลงไป
ไม่...ไม่มีอะไรหรอกน่า คุณกุนต์อาจจะพิมพ์ผิดจริงๆ ก็ได้
หากว่าเขาจงใจจะเกี้ยวเธอด้วยวิธีนี้ มันก็ออกจะดูโบราณและโจ่งแจ้งเกินไปกระมัง
หญิงสาวพยายามสะกดจิตอย่างแข็งขันทั้งที่ใจเจ้ากรรมไม่ค่อยจะเชื่อฟังเท่าไรนัก ปลายนิ้วเรียวที่ไหวเทิ้มเล็กๆ อย่างควบคุมไม่ได้ตอบกลับไป
กันตาแปลว่าน่ารัก : ส่งมาเสียหลายดอกแบบนี้ เรียกว่า มากรัก หรือเปล่าคะ
ก่อนที่ข้อความต่อมาที่ได้รับ จะทำให้ฝูงกระต่ายในอกแตกตื่นวิ่งพล่านจนเกินจะยับยั้ง เธอคว่ำโทรศัพท์มือถือไว้กับอกแล้วสูดลมหายใจลึกๆ หลายคราติดๆ กัน กระแสร้อนผ่าวซ่านกระจายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เสียงหัวใจโหมกระหน่ำจนก้องสะท้านไปทั้งทรวง ในห้วงความคิดมีเพียงข้อความที่เห็นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา
DaddyKhun : รักมาก
DaddyKhun : ต่างหากเล่าครับ
482 pages, ebook
First published August 31, 2020
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 18, 2020
อ่านได้เอื่อยๆไปหน่อย บางที่ก็ดูเป็นอุดมคติจับต้องไม่ได้ สงสัยเราคงถึงวัยต้องการความเรียลดาร์กมากกว่านี้แล้ว😂
➖แต่ละบทละซีน มันเยิ่นเย้อเวิ่นเว้อไปอะค่ะ จับๆวางๆอยู่หลายหน โดยเฉพาะบทอัศจรรย์ที่ปาไปเกือบบท 😄
➖พระเอกเสียซิงให้นางเอกตอน 35 แต่ครั้งแรกอย่างกับมือโปร สงสัยเทคคอร์สออนไลน์บ่อย เหลือเชื่อค่ะ นี่ก็ชอบพระเอกซิงๆ🤣
➖สำนวนเด็กน้อย 6-7 ขวบยังทำให้ไม่ค่อยเชื่อนัก รู้สึกประหลาดๆ นิยายมีเด็กปกติต้องทำให้รู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยด้วยสำนวนถ้อยคำและการกระทำ แต่เรื่องนี้เราสัมผัสไปไม่ถึง
➖นางเอกของนักเขียนสวยอะไรขนาดนี้ บรรยายประมาณนี้บ่อยมากกกกอย่าง หัวใจดวงน้อย มือขาวผ่อง กลีบปากอิ่มแดง คิ้วเรียวสวย เอวบาง ขาเรียวผ่อง มือน้อย ตากลมใส ดวงหน้าหวาน แก้มอิ่มแดง หัวไหล่เนียน🙄🙄🙄🙄 ลำไยคนสวยค่ะ🤣🤣🤣🤣🤣 เป็นลายเซ็นของนักเขียนก็ว่าได้ มาแบบนี้ทุกเล่มเลย
➖จากหัวใจดวงน้อย ลามมาที่พระเอก ดวงใจดวงใหญ่ อืม😂
➖จากที่บ่นในเล่มก่อนๆของคุณสมปองเรื่องสำนวนจีนโบราณ พีเรียดไทย เล่มนี้ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังพบๆอยู่บ้าง ”เอาเถิดค่ะ” “ทำไมไม่ไปเล่าคะ” พออ่านออกเสียงแล้วรู้สึกสะดุดไปทุกที
➖แต่ละบทละซีน มันเยิ่นเย้อเวิ่นเว้อไปอะค่ะ จับๆวางๆอยู่หลายหน โดยเฉพาะบทอัศจรรย์ที่ปาไปเกือบบท 😄
➖พระเอกเสียซิงให้นางเอกตอน 35 แต่ครั้งแรกอย่างกับมือโปร สงสัยเทคคอร์สออนไลน์บ่อย เหลือเชื่อค่ะ นี่ก็ชอบพระเอกซิงๆ🤣
➖สำนวนเด็กน้อย 6-7 ขวบยังทำให้ไม่ค่อยเชื่อนัก รู้สึกประหลาดๆ นิยายมีเด็กปกติต้องทำให้รู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยด้วยสำนวนถ้อยคำและการกระทำ แต่เรื่องนี้เราสัมผัสไปไม่ถึง
➖นางเอกของนักเขียนสวยอะไรขนาดนี้ บรรยายประมาณนี้บ่อยมากกกกอย่าง หัวใจดวงน้อย มือขาวผ่อง กลีบปากอิ่มแดง คิ้วเรียวสวย เอวบาง ขาเรียวผ่อง มือน้อย ตากลมใส ดวงหน้าหวาน แก้มอิ่มแดง หัวไหล่เนียน🙄🙄🙄🙄 ลำไยคนสวยค่ะ🤣🤣🤣🤣🤣 เป็นลายเซ็นของนักเขียนก็ว่าได้ มาแบบนี้ทุกเล่มเลย
➖จากหัวใจดวงน้อย ลามมาที่พระเอก ดวงใจดวงใหญ่ อืม😂
➖จากที่บ่นในเล่มก่อนๆของคุณสมปองเรื่องสำนวนจีนโบราณ พีเรียดไทย เล่มนี้ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังพบๆอยู่บ้าง ”เอาเถิดค่ะ” “ทำไมไม่ไปเล่าคะ” พออ่านออกเสียงแล้วรู้สึกสะดุดไปทุกที
May 7, 2022
เรื่องนี้ใช้เวลาอ่านนานมาก อ่านๆหยุดๆ
ถามว่าสนุกมั้ย มันก็สนุก แต่คือรู้สึกว่าสไตล์การเขียนของนักเขียนจะออกเป็นแนวๆบรรยายซะเยอะทำให้ส่วนตัวแล้วไม่สามารถอ่านยาวๆได้เพราะมันจะเบื่อซะก่อน พอมีฟีลละถึงกลับมาอ่านต่อได้จนจบ
อีกอย่างที่รู้สึกตงิดๆคือ เด็ก7ขวบ คือน่าจะอยู่สักป.1มั้ย สามารถเขียนโต้ตอบได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้เลย นึกถึงสมัยตัวเองตอนป.1 เหมือนยังเขียนคล่องแค่พวกชื่อ นามสกุลตัวเองอยู่เลยมั้ง 😵💫
ถามว่าสนุกมั้ย มันก็สนุก แต่คือรู้สึกว่าสไตล์การเขียนของนักเขียนจะออกเป็นแนวๆบรรยายซะเยอะทำให้ส่วนตัวแล้วไม่สามารถอ่านยาวๆได้เพราะมันจะเบื่อซะก่อน พอมีฟีลละถึงกลับมาอ่านต่อได้จนจบ
อีกอย่างที่รู้สึกตงิดๆคือ เด็ก7ขวบ คือน่าจะอยู่สักป.1มั้ย สามารถเขียนโต้ตอบได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้เลย นึกถึงสมัยตัวเองตอนป.1 เหมือนยังเขียนคล่องแค่พวกชื่อ นามสกุลตัวเองอยู่เลยมั้ง 😵💫
Displaying 1 - 2 of 2 reviews