Blue Hour สมุดบันทึกกับแท่งถ่าน

by Moonscape

ผม​สนทนากับหล่อน​ เกลียดโลกนี้หรือ​ โลกนี้เลวทราม​ ไร้ความเที่ยงธรรม​ใช่หรือไม่​ หล่อนมองตอบ​ ไม่เอ่ยคำใด​ ​ ผมบอกหล่อนว่า​ คุณจะอยู่แบบนั้นก็ได้​ มีเหตุผลมากมาย​ ที่จะป้องกันตนเองด้วยเกราะหนา​ม​ ทว่าโลกนี้ยังมีประกายแสงที่ควรค่าจะไขว่คว้าอยู่​ จะไม่ลองดูเสียหน่อยหรือ

“มีคนบอกผมว่าคุณเป็น นักเขียนผี”
“ผมเป็น” ผมตอบตรงๆ “คุณจะจ้างเหรอ”
“งั้นผมก็มาหาถูกคน” เขาบอก “ผมฟังนางแบบของผมอ่านงานที่คุณเขียนแล้ว…ฝีมือคุณจัดว่าพอรับได้”
“เนื้องานแบบไหน”
“หนังสืองานศพ”
“ของใคร”

“ผม”

Genres: Fiction

178 pages, Paperback

About the author

An author and a chef. Co-founder of Ladys and Moonscape Books. Born and raised into a family of Chinese descent in Thailand. Twelve books published with a wide variety of genres. Known as a writer with a distinct style and her morbid passion for Gothic Romance. Lives in Phetchaburi with a black cat and a dog named Cocoa.

Reviews

[Mirai · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวเริ่มต้นจากการที่ 'คราม' นักเขียนผีที่ถูกจ้างวานให้เขียนหนังสืองานศพโดย 'เพลิง' นักวาดรูปนู้ด ผู้ที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่

เล่มนี้น่าจะเป็นเรื่องราวที่สานต่อจากเล่ม 'อยู่แชร์เฮ้าส์กับเหล่านักเขียน' แต่เราดันไม่เคยอ่านมาก่อนน่ะสิ แต่เอาเถอะ ถึงไม่ได้อ่านก่อน เราก็สามารถอ่านเล่มนี้จนจบได้อย่างไม่งุนงง 55555

เป็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง คราม นักเขียนหนุ่มที่ต้องมานั่งศึกษาวิถีชีวิตการเป็นนักวาดรูปนู้ดของเพลิง บางครั้งก็ต้องสัมภาษณ์เหล่าบรรดานางแบบนู้ดทั้งหลาย เพื่อบรรจงเขียนหนังสืองานศพของเพลิงให้เสร็จ แต่พอครามได้รู้จักโลกของเพลิง และได้ใช้เวลาร่วมกับเขา ความสัมพันธ์ในรูปแบบนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป จนในที่สุดมันก็กลายเป็นความรัก

ฟังดูโรมานซ์จ๋า แต่ไม่ใช่หรอก เล่มนี้แทบจะไม่มีฉากชวนฟินเท่าไหร่(เท่าที่เราสัมผัสได้นะ) ออกจะเป็นหนังสือที่เล่าเรื่องไปเรื่อยๆ ให้เห็นถึงพัฒนาการทางความสัมพันธ์ของตัวละครหลักทั้งสองที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นมากกว่า บทสนทนาระหว่างสองหนุ่มดูยียวนเฮฮาดี มีหลายเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายในหนังสือเล่มบางๆ เล่มนี้ เป็นเรื่องที่สนุกใช้ได้ และตอนจบเรื่องก็ไม่เกินสิ่งที่คาดหมายไว้เท่าไหร่

[MT · Rating 4 out of 5]

- น่าประทับใจดี ชอบการเขียนกึ้งliteracy fictionกึ่งวรรณกรรมplatformของเรื่องมากๆ งานมันเลยดูกระโดดเด้งไปมาได้ลื่นไหลดี ถือเป็นqueer literatureน้ำเสียงใหม่ๆของไทยเลย อ่านแล้วก็อยากเขียนงานเป็นของตัวเองเปล่าเหมือนกัน เจ๋งดี คงตามหางานอื่นๆมาอ่านอีก

[nana🐱 · Rating 4 out of 5]

ㅠ_____ㅠ คิดถึงคุณเพลิงเห้อ ชอบคาแรกเตอร์คุณเพลิงมาก บทบรรยายเล่มนี้ก็ดี อ่านเพลินมากๆ ไม่ติดอะไรเลยยกเว้นเรื่องที่มันบุกบ้านมาไม่มีหมายศาลได้เราะ!!!! แล้วพกปืนมาได้ไงอิเลวแงงง ไม่คิดว่าคุณเพลิงจะได้ตีพิมพ์หนังสือเพราะแบบนี้เลย เสียใจมากๆฮือ

[Por · Rating 3 out of 5]

แอบมีความคาดหวังหน่อยๆ ด้วยความที่เป็นเรื่องของนักเขียนที่ทำหนังสืองานศพให้กับนักวาดภาพเปลือย เลยคิดเอาเองว่าหนังสือจะพูดถึงเรื่องชีวิตและความตายแบบหนักๆ แต่ปรากฎว่าเป็นหนังสือที่ชิลมาก อ่านเรื่อยๆเพลินๆ เอ็นดูความขี้บ่นของคราม คาร์แรคเตอร์ของเพลิงก็มีเสน่ห์มากๆ จริงๆหนังสือก็พูดถึงความตายอยู่นะ แล้วก็พูดได้ตรงไปตรงมาด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่องทำให้เรารู้สึกว่า ชีวิตมนุษย์ก็แบบนี้เอง ความตายเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นก็เกิด ไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเตรียมใจใดๆ นอกจากนี้เราก็ชอบประเด็นเรื่อง blue hour มาก

Blue hour เป็นชื่อเรียกช่วงเวลาเช้าตรู่ที่แสงส่องลงมาเป็นสีฟ้า ซึ่งช่วงเวลานี้จะเกิดขึ้นเพียงครู่เดียวเท่านั้น ในเรื่องจะพูดถึงสิ่งนี้หลายครั้ง ผ่านคำพูดของอาม่าของครามที่พาครามไปดู blue hour ที่เวนิสถึงความสวยงามของมันที่คนไม่ค่อยจะซึบซับกับมันมากนัก

ชอบฉากสุดท้าย ครามเห็น blue hour แล้วหวนระลึกถึงเพลิง กิจวัตรประจำวันที่ทำซ้ำๆทุกเมื่อเชื่อวัน ก่อนที่ทุกอย่างจะพลันสลายไปกับ blue hour แล้วเขาก็ตระหนักได้ว่าผู้เป็นที่รักของตนไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว ในคำตาม ผู้เขียนกล่าวว่าจริงๆแล้วพี่ชายของตนเป็นคนพูดประโยคเดียวกับอาม่า (ที่ว่าผู้คนไม่ค่อย appreciate กับช่วงเวลานี้เท่าไร) แล้วผู้เขียนเองในตอนนั้นก็ไม่ได้เข้าใจว่าช่วงเวลานี้ (blue hour) มีความหมายอย่างไร จึงนำมาใส่ในหนังสือและหวังจะเรียนรู้ไปพร้อมกับตัวละคร พออ่านถึงฉากสุดท้ายนี้ รู้สึกว่าผู้เขียนตีความ blue hour ได้ดีมากๆ

—Blue hour เปรียบเหมือนช่วงชีวิตมนุษย์ ช่างแสนสั้น ทว่าสวยงาม เหมือนช่วงเวลาที่ครามได้ใช้ร่วมกันกับเพลิง แม้เป็นเพียงเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่เดือนแต่เปี่ยมด้วยความทรงจำมากมาย

[ด.ญ. ฉ่านี · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือที่อ่านได้เรื่อย ๆ

แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ จนจบแล้วก็ลืมไม่ลงเลย

ทีแรก เริ่มอ่านเรื่องนี้แบบไม่ได้คาดหวังอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับอะไร เซอร์ไพรซ์นิดหน่อยด้วยที่กลายเป็นว่ามีเรื่องรักใคร่สอดแทรกระหว่างตัวละครหลักชายสองคน

อ่านไปทีแรกก็รู้สึกเรื่อย ๆ ไม่ได้หวือหวาน่าตื่นเต้นแต่ก็ไม่ได้น่าเบื่อ ต้องขอบคุณความขี้บ่นของคุณครามและการดำเนินเรื่องที่ทำให้รู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นผีลอยอยู่ข้าง ๆ ฟังคุณครามบ่นอยู่จริง ๆ

แต่พออ่านบทท้าย ๆ แล้วก็ได้แต่นิ่งเงียบ ตอนอ่านสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณเพลิง ในทีแรกไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรเลยด้วยซ้ำ แค่เสียดายหน่อย ๆ ที่เห็นลาง ๆ ว่าจะจบแบบไม่แฮปปี้เอนดิ้ง

ก็คิดว่าจะรู้สึกแค่นั้นนะ แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ ไปจนจบบรรทัดสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้แล้วมันก็อดน้ำตาซึมไม่ได้เลย คิดย้อนกลับไปทบทวนความรู้สึกตอนอ่านช่วงเวลาที่คุณครามอยู่ทะเล ความคิด ความโศกเศร้าของคุณครามที่ส่วนตัวรู้สึกว่ามันมากมายซะจนเค้าคงทำใจยอมรับมันไม่ได้ว่าคุณเพลิงเค้าไปแล้วจริง ๆ

มันก็บีบหัวใจอยู่เหมือนกันนะ.. ยอมรับก็ได้ ;-;

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ เล่มนี้นะคะ คุณนักเขียน :-)

[Nattharat J. · Rating 5 out of 5]

รู้สึกประทับใจกับภาษาและสำนวนการเขียนของผู้แต่งมากๆ เลยค่ะ รู้สึกถึงความละเอียดละออ ใส่ใจ และความตั้งใจในทุกตัวหนังสือ ยกให้เป็นหนึ่งในผู้แต่งที่ชอบที่สุดเลยค่ะ!

ยอมรับว่าเป็นเรื่องที่อ่านนานมาก (เมษา-กรกฎา) อ่านๆ หยุดๆ อ่านวันละตอนสองตอน คอยถ่วงเวลาเพราะไม่อยากให้จบเร็ว เพราะเราชอบเรื่องนี้มากเหลือเกิน ชอบความรู้สึกที่เรื่องนี้พาเราเข้าไปพบในทุกช่วงเวลาของเรื่อง เหมือนเป็นการเดินทางแบบหนึ่ง เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากค่ะ อุ่นจนไม่อยากปล่อยไปเลย ชอบมากจนอยากจะบันทึกไว้ในความทรงจำไปอีกนานเลยค่ะ

แต่เราก็คิดว่า งานเขียนจะสมบูรณ์ได้ก็จำเป็นจะต้องมีบทสรุป ก็เลยตัดสินใจอ่านให้จบค่ะ 5555 ซึ่งท้ายที่สุดแล้วมันดีกว่าจริงๆ ด้วยค่ะ เหมือนเรื่องนี้ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แล้ว ขอบคุณสำหรับการเดินทางครั้งนี้นะคะ :)

[julysmine’ · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องของครามนักเขียนผีที่มีความคิดที่ขัดกับคําที่พูดอยู่ตลอดเวลา เราจึงสนุกมากๆกับการที่เห็นความขัดแย้งในตัวเองของครามและระบบทุนนิยมที่ส่งผลกระทบกับนักเขียนที่ต้องหาเช้ากินคํ่าแบบนี้ เงินเป็นสิ่งที่จําเป็นสําหรับทุกคนจริงๆ จนกระทั่งได้เจอกับเพลิง หนังสือนี้สามารถเล่าถึงมุมมองของคนๆหนึ่งที่ยังคงเป็นเขาแต่เปลี่ยนไปบ้างตามรูปแบบของคนรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นนางแบบนายแบบที่ทําให้เกิดเรื่องราวต่างๆ และผู้คนในเหล่าแชร์เฮ้าส์ เพราะเป็นการเขียนโดยใช้มุมมองและภาษาที่เป็นตัวครามเราจึงรู้สึกอินไปกับมันมากจริงๆ

ตอนท้ายของเรื่องถึงแม้จะเป็นสิ่งที่เราสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว ก็เศร้ามากๆจนเกินบรรยาย คนเขียนเขียนเรื่องราวการตายแบบฉับพลันมากๆ ราวกับมันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่ก็สามารถทําให้ได้ตระหนักได้ว่าความตายนั้นมันก็เกิดขึ้นและดับไปเพียงชั่วพริบตาโดยไม่ทันตั้งตัวจริงๆ

[Icy]

เราบอกก่อนว่าเราชอบบรรยากาศของเรื่องมาก ตอนเราอ่านเราก็รู้สึกว่าทุกเหตุการณ์มันน่ารักดี แต่ในหลายๆเหตุการณ์แล้ว ถ้าสมมติว่าเราเป็นตัวละครในเรื่อง เราก็คงไม่เก็บรายละเอียดของเหตุการณ์เหล่านั้นเอามาใส่ใจอะ มันเหมือนเป็นแค่ส่วนหนึ่งของความสุขที่คงมีให้ตักตวงและแลกรับเอาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก มันเป็นอะไรที่แบบ อา how fleeting everything was

และหลังจาก 'เหตุการณ์นั้น' มันเหมือนกับ wake-up call อะไรสักอย่างที่ทำให้ผู้อ่านได้หวนกลับไปมองเหตุการณ์ก่อนหน้า และ mourn ให้กับการที่ตัวละครเพียงแต่ใช้ชีวิตในชั่วยามนั้นแต่ไม่เคยนึกรู้สึกเปี่ยมล้นหรือเปี่ยมรักอะไรมากมายกับเหตุการณ์เหล่านั้นเท่าที่ควร และใช่ค่ะ เมื่อถึงจังหวะที่ตัวเขาได้ wake-up call และ process ทุกอย่างได้แล้ว จังหวะนั้นเองผู้อ่านก็แบบ อือ รู้สึกใจสลายไปพร้อมๆกับคุณเขาอย่างไม่ต่างกัน

[Afew* · Rating 3 out of 5]

3.5
คุณเคียยังคงเล่าสนุก น่าติดตามและอ่านเพลินเหมือนเดิม ชอบเวลาที่ตัวละครมารวมกับแก๊งแชร์เฮาส์เคมีเข้ากันมาก ตัวละครใหม่ๆก็มีเสน่ห์และน่าสนใจไม่แพ้กัน อีกส่วนที่ชอบคือการแทรกเรื่องศิลปะและภาพวาดต่างๆ แต่เราติดที่คราม คือเรานึกภาพคนแบบครามไม่ออกอะ เรานึกภาพตามคู่ของครามกับเพลิงไม่ออกแบบเดียวกับคู่ให้แสงกับแสงเหนือภาคแรกไม่ออก(โลกเราอาจจะแคบไปหน่อย) แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ชอบให้มีตัวละครหลากหลายนะ เราชอบความหลายหลายทั้งเพศและรูปร่าง แต่แค่อาจจะยังไม่ชินหรือยังไม่เคยเห็นเลยนึกภาพตามไม่ออก ถ้าเราพบเจอคนมากขึ้นเราอาจจะนึกภาพคนแบบครามหรือแบบให้แสงกับแสงเหนือออกก็ได้ แต่ถึงจะนึกภาพตามไม่ออกยังไงก็ยังอมยิ้มและน้ำตาซึมไปกับเรื่องอยู่ดี

[Meaw T. · Rating 4 out of 5]

เรื่องเริ่มจากศิลปินคนหนึ่งขอให้นักเขียน(ที่ทำงานเบื้องหลัง)ช่วยเขียนหนังสืองานศพให้หน่อย โครงเรื่องและสำนวนหลักๆเป็นนิยายรักวัยรุ่นอินเลิฟแท้ๆ เพียงแต่ผสมปนเปกับการใส่นิสัยอินดี้ในตัวโมเดลและตัวละครหลักไปคนละเล็กคนละน้อย เส้นเรื่องหลักยังคงเป็นความรักแบบแรกๆเรียกอิตาบ้า หลังๆเรียกไอต้าวอยู่ดี
ตอนแรกคืองงมาก นี่เราเผลอซื้อนิยายรักดาษๆมาอ่านหรอวะ แอ๊ะะะ อย่างไรก็ตาม ช่วงท้ายของเรื่องนั้นกินใจจนต้องหลั่งน้ำตา สะอึกสะอื้น การสื่อถึงชั่วเวลาที่ตัวละครหลักสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรียกว่า Blue Hour มันลึกซึ้ง กลบความเป็นนิยายรักวัยรุ่นไปเสียสิ้นเชิง

[Josephine McCormick · Rating 4 out of 5]

"The blue hour was so short. Once you realized you wanted to enjoy it, everything had already fallen into darkness." (223)

Tender little book about a grumpy ghostwriter falling in love with a strange and charming nude artist. Dazzling bits of poetry scattered throughout this starry night of a novel. First translated-from-Thai story I've read, picked up at a lovely queer cafe in Old City. After several months, I'm finishing this quite impressed, already nostalgic for Bangkok, and a bit bittersweet, like three spoonfuls of coffee with one of honey.

[Dive · Rating 5 out of 5]

I have a lot of memories associated with this book. The author does have a talent with writing the characters' voices: dynamic, vibrant, and true. The gradual progression of the main character's growth is powerful and poignant, and the second to last chapter hit me harder than expected. Kudos to the author for writing such a compelling story and creating these realistic characters. It definitely stayed with me a long time afterwards.

[Pandan · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวที่เริ่มต้นและจบลงด้วยความตาย ทว่ารสชาติที่หลงเหลือบนลิ้นในตอนจบกลับเป็นความรู้สึกอบอุ่นแผ่วเบา
ส่วนตัวเรามองเรื่องราวนี้เหมือนการรับฟังประสบการณ์ความรักของใครคนหนึ่ง ที่อาจจะไม่ได้ยาวนัก ทั้งยังจบลงแบบฉับพลันอย่างน่าเสียดาย แต่ในอีกทางหนึ่ง มันก็คงเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุดของคนคนนั้น ให้อารมณ์แบบนั้นแหละ เพราะงั้นถึงปลายทางจะไม่ได้สดใส ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องราวนี้เต็มไปด้วยความหดหู่และโศกเศร้าในความรู้สึกเรา

[i_apricot . · Rating 5 out of 5]

มันดีจริงๆ;-; ตอนที่จะซื้อหนังสือเล่มนี้เราไม่ได้คาดหวังขนาดนั้น มันอยากซื้อเอง มันเป็นหนังสือเล่มแรกที่เราอ่านนานมาก(เพราะปกติเราอ่านวันเดียวจบ) มันเป็นหนังสือที่เราไม่อยากรออ่านตอนจบค่ะ อยากหยุดไว้แค่นี้เลย แต่ยังไงเราก็ต้องอ่านให้จบอยู่ดี หลังจากอ่านจบ blue hour มันเงียบจริงๆค่ะมันเงียบจนไม่คิดว่าเหตุการณ์นั้นมันเป็นเรื่องจริง เราจะซัพพอร์ตคนเขียนเสมอเลย♥︎

[Boost to Futon · Rating 5 out of 5]

ยอมใจกับด้อมนี้เลย ;w;

[w · Rating 4 out of 5]

ในตอนสุดท้าย ฉันร้องไห้ไปพร้อมกับคราม

[ปลาเน่า]

อีห่ามันเร็วเกิน ทุกอย่างมันเร็วเกิน รถไฟเหาะสัสๆ

[Sundayybaby · Rating 5 out of 5]

I almost cried despite already knew beforehand what would happen

[Pearwa Jenkarn · Rating 5 out of 5]

ทำถึงมาก ๆ อ่านแล้วรู้สึกว่าการมีอยู่ของใครสักครในชีวิตบางทีมันทำให้ชีวิตเรามีอะไรขึ้นมามากจริง ๆ เป็นนิยายฟิลกู้ด(?)ดี ๆ ที่ทุกคนควรได้อ่าน มันทำให้ให้เราตกตระกอนอะไรได้มาก ๆ จริง

[Amita Mpch · Rating 5 out of 5]

เป็น BL เล่มแรกที่อ่านเลย เริ่มต้นถูกเล่มมาก ภาษาสวยมากค่ะ ไม่เคยอ่านการดำเนินความสัมพันธ์แบบนี้มาก่อน เหมือน skip ไปหลายฉาก แต่กลับทำให้เราอินในความสัมพันธ์ได้ ซึมตาม ฮืออ คิดถึงคุณเพลิง

[thuleedara · Rating 4 out of 5]

ยังไม่หว่ออ้ายหนี่ เธอก็หนีอ้ายไป

[Bannarot · Rating 5 out of 5]

4.75

“ความรักเป็นเรื่องประหลาดอย่างนั้นเอง เมื่อความรักร้องเรียกเธอ จงตามมันไป แม้ทางของมันจะขรุขระและชันเพียงใด และเมื่อปีกของมันโอบรอบกายเธอ จงยอมทน แม้หนามแหลมอันซ่อนอยู่ในปีกนั้นจะเสียดแทง และเมื่อมันพูดกับเธอ จงเชื่อตาม แม้เสียงของมันจะทำลายความฝันของเธอ” (น.82)

จริงๆ โควตข้างบนมันมาจากหนังสือปรัชญาชีวิตของยิบราน ที่ moonscape นำมาใส่ปากตัวละครอย่าง ‘เพลิง’ ศิลปินที่ใช้แท่งถ่านวาดภาพนู้ด เขาพูดกับ ‘คราม’ นักเขียนผีที่เขาจ้างมาทำหนังสืองานศพของตัวเอง เขาพูดมันในสถานการณ์ที่หญิงสาวผู้เป็นเหมือนเลขาของเขา จะเลิกเป็นแบบวาดภาพนู้ด เพราะแฟนของหญิงสาวจะขอเธอแต่งงาน

มันไม่ใช่ประโยคที่จะมาอธิบายเรื่องราวของหนังสือเล่มนี้ได้ครอบคลุมนัก แต่มันเท่ซะไม่มีกับการพูดถึงความรักแบบนั้น

Blue Hour สมุดบันทึกกับแท่งถ่านเป็นนิยายขนาดสั้น เล่าความสัมพันธ์ของสองตัวละครข้างบนที่พบเจอและตกลงร่วมงานกันงงๆ เพลิงสื่อสารทุกอย่างผ่านภาพนู้ด ส่วนครามคนที่พูดกับมนุษย์ไม่เก่ง เลือกจะเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเล่าให้เราฟัง ใช่ นิยายเล่มนี้มันคือบันทึกของครามที่มีต่อเรื่องราวของเพลิง

เราชอบการคอลลาจงานศิลปะและหนังสือจำนวนมากที่นักเขียนใช้ การพูดถึงภาพโครนอสฉีกทึ้งลูกตัวเองของโกยา ภาพเมดูซ่าหิ้วหัวเพอซิอุสของเซลลินี หนังสือร้านชำสำหรับคนอยากตาย หรือภาพที่โอฟีเลียตายในลำธารของมิเล ฯลฯ นักเขียนหยิบจับภาพพวกนี้มาช่วยบรรยายอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร ลากเข้ามาเป็นคำพรรณานาภาพได้ไม่ประดักประเดิดเลย

เป็นเล่มที่ดีชะมัด ทั้งฉากบรรยากาศที่ให้ความกอธิคในที คาแรกเตอร์แสนลึกลับแต่ก็ชวนหลงใหลของเพลิง ความน่าเอ็นดูกับความซื่อตรงของคราม เป็นเกย์ฟิคชั่นที่นัวๆ หวานๆ ขมๆ

กระตุกใจเราอยู่ในตอนท้าย เป็นเรื่องที่บอกเราว่ารักมันไม่ได้อยู่ตลอดไปไม่ว่าจะในความหมายไหน เหมือน Blue Hour ที่จะมีอยู่เพียงไม่กี่นาทีของวัน พอมันเกิดขึ้นแล้วก็ซึมซับมันให้เต็มรัก จะได้ไม่เสียใจหรือเสียดาย แม้ในวันถัดๆ ไปจะยังมีชั่วโมงแบบนี้อยู่ก็ตามที แต่มันจะไม่เหมือนกัน จะไม่ใช้ฟ้าเฉดที่เราเห็นแน่นอน