What do you think?
Rate this book
Ruimte
Dimphy ontvlucht met haar zoon Wes het drama dat ze zelf heeft geschapen door verliefd te worden op een gewelddadige man. Die vlucht resoneert vijfentwintig jaar later in Wes' eigen drama tijdens een lange nacht in Amsterdam.
Zijn immens succesvolle zelfhulpboek heeft namelijk een noodlottig en onbedoeld effect: zijn fans nemen een ongelukkige grap te serieus met catastrofale gevolgen.
In een veelbekeken tv-show maakt Wes zichzelf met nóg een onhandige uitspraak volksvijand nummer 1. Hij ziet geen andere keus dan opnieuw te vluchten.
Ruimte gaat over levensbepalende beslissingen en hun verstrekkende gevolgen, maar meer nog over de onderliggende oorzaken: waar ligt het daadwerkelijke begin van een drama?
Zijn immens succesvolle zelfhulpboek heeft namelijk een noodlottig en onbedoeld effect: zijn fans nemen een ongelukkige grap te serieus met catastrofale gevolgen.
In een veelbekeken tv-show maakt Wes zichzelf met nóg een onhandige uitspraak volksvijand nummer 1. Hij ziet geen andere keus dan opnieuw te vluchten.
Ruimte gaat over levensbepalende beslissingen en hun verstrekkende gevolgen, maar meer nog over de onderliggende oorzaken: waar ligt het daadwerkelijke begin van een drama?
267 pages, Paperback
Published September 1, 2020
2 people are currently reading
112 people want to read
About the author
Walter van den Berg
12 books56 followersWalter van den Berg woont in Tilburg met zijn vrouw, zoon en hond.
Zijn vierde roman, Schuld, was 'boek van de maand' bij De Wereld Draait Door en stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs.
Zijn vierde roman, Schuld, was 'boek van de maand' bij De Wereld Draait Door en stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
March 30, 2021
Ik vind het niet plezierig om dit boek maar 3 sterren te geven, maar ik moet mijn eerlijk oordeel geven en bekennen dat ik het boek niet erg interessant vond. Het is duidelijk dat het thema me niet na aan het hart ligt en dat dit, spijtig genoeg, in sterk contrast staat met hoe Walter van den Berg zelf over het onderwerp denkt en vooral voelt. Het is bekend dat hijzelf een moeilijke jeugd heeft gehad.
Rest mij iedereen wel te verzekeren dat ik zijn boek ‘Schuld’ helemaal geweldig vond. Ik verwachtte een soortgelijke mate van humor, maar ik vermoed dat dit boek zo persoonlijk was dat er geen plaats was voor kwinkslagen hier en daar.
Rest mij iedereen wel te verzekeren dat ik zijn boek ‘Schuld’ helemaal geweldig vond. Ik verwachtte een soortgelijke mate van humor, maar ik vermoed dat dit boek zo persoonlijk was dat er geen plaats was voor kwinkslagen hier en daar.
October 29, 2020
Moeders en zonen
Ik probeer spoilers te vermijden, maar misschien lukt dat niet altijd…
Moeder Dimphy - haar naam valt pas in het laatste hoofdstuk - waarom? - en zoon Wesley hebben een soort van symbiotische relatie. Dat kan ook bijna niet anders wanneer een moeder en een zoon zo op elkaar zijn aangewezen.
Deze roman van Walter van den Berg bestaat uit zes delen en uit twee verhaallijnen, die je ‘Vroeger’ en ‘Nu’ zou kunnen noemen. Het mooie van deze structuur is dat Vroeger en Nu op het laatst samenvallen. Dan is de cirkel rond en dan is ons gevoel van esthetiek bevredigd.
Waarom het nu zes onderscheiden delen zijn, is een beetje duister. Bij deel drie aangekomen dacht ik: ja, dit snap ik. In deel 1 heet de zoon Wesley, zo noemt zijn moeder hem; in deel 2 heet hij Wes of Wes D, zo noemt de zoon zichzelf; in deel 3 heet hij niet meer, heeft hij geen naam meer, is hij eenvoudigweg ‘de jongen’. In het Nu lijkt de zoon een punt te hebben bereikt dat hij niet meer weet wie hij is, hij raakt zijn naam kwijt, hij raakt zijn zekerheden kwijt - zekerheden die bestaan uit onzekerheden, mooi zo’n paradox! -; hij desintegreert, hij gaat oplossen, hij verdwijnt… er staat vast iets heel naars te gebeuren. Ik zag hem al schietend een drukke club in gaan; ik was er vast van overtuigd dat dat zou gaan gebeuren. Alles stond op scherp, Wes D stond op scherp…. De situatie was totaal uit de hand gelopen….. maar, je hebt het al geraden, dat gebeurt niet. Ik weet niet of ik daarom nu blij was of niet. Ik hou er niet zo van als ik iets mijlenver van te voren zie aankomen, maar het moet ook geen ‘deus ex machina’ worden, ik bedoel dat er iets gebeurt dat je totaal niet ziet aankomen en dat voor je gevoel pardoes uit de hemel komt komt vallen. Een verhaal moet een consistentie hebben maar mag ook niet te zeer voor de hand liggen.
Het einde dat ik verwacht had, kwam niet. Het was een einde, het soort einde, dat je tegenwoordig eigenlijk wel veel vaker ziet. Ik ga niet verklappen wat en hoe, dat is niet sportief. Zo’n einde waar veel mensen van gecharmeerd zijn omdat het denk ik past in deze tijd, in die zin dat mensen in staat zijn hun leven zelf vorm te geven enz. Laat ik het daar bij houden. Een ander einde dan de emotioneel-psychische opluchting van een Aristotelisch catharsis, want daar hou ik nu juist wel weer van.
Het verhaal dan. Het Nu gaat over auteur, soort therapeut - beetje goeroe-achtig - computerspelontwikkelaar en social media-personality Wes D. Hij komt over vanuit zijn woonplaats Londen naar Amsterdam omdat hij uitgenodigd is voor de Daily Show (DWDD, dat begrijpt iedereen) om te praten over zijn boek, dat een giga succes is. Maar het gaat niet over zijn boek, dat Ruimte heet, en ja, grappig genoeg heet onderhavige roman van Walter van den Berg ook Ruimte, dus de dubbele bodem is te verwachten. Toch is deze roman niet de wording van het boek Ruimte van Wes D. Hoe dubbel is die bodem dan wel?
Het gaat maar zijdelings over het succes zijn boek bij de Daily Show, het gaat erom dat een jongen, Stefan, naar aanleiding van dit boek en van Wes’ optreden als ‘goeroe’ (mijn terminologie, rdv), zelfmoord heeft gepleegd. De moeder van Stefan zit ook bij die show en Wes wordt daardoor helemaal overvallen. Op zijn geliefd internet en op Instagram wordt Wes achtervolgd door negatieve en vijandige berichten. Wes loopt weg uit de uitzending en de moeder van Stefan is meer dan pissed off.
Wes maakt een slapeloze nacht mee, waarvan je zo een film zou kunnen schieten (als is dat al eens gebeurt; ik kan even niet op de naam komen van een man die de nacht doorbrengt in een taxi.…). Hij rijdt met een taxichauffeur zo’n beetje alle plekken af waar hij jeugdherinneringen heeft: Slotervaart, Amsterdam ‘kut’-Noord, Wijk aan Zee. Mooie vondst is dat de taxichauffeur fungeert als biechtvader, al is Wes niet katholiek, als psychiater, als vertrouwensman, zelfs als een soort vader; de vader die hij zo ontzettend gemist heeft, maar daarvan is Wes zich niet bewust, helemaal niet; hij is totaal gefixeerd op zijn moeder, van wie hij denk ik niet echt houdt. Mooi is dat en heel treurig, het schuurt ontzettend.
De taxichauffeur heeft een tattoo van een slang in zijn nek - dus, je zou zeggen: een licht criminele figuur - en dat doet Wes denken aan de vriend van zijn moeder met de losse handen, die slangen zag als hij dronken was en zijn moeder tot moes sloeg (let op de assonance van ‘oe’, grapje rdv). Een van de mooiste passages uit het boek is dit.
Wes vertrouwt hulpverleners niet. De enige van wie hij gehouden heeft was Erik, de vriend van zijn moeder met de losse handen. Maar hij mocht natuurlijk niet van hem houden omdat Erik zijn moeder sloeg. En bovendien betaalt Wes de taxichauffeur vorstelijk voor zijn lange nachtelijk rit, wel wil hij een ‘bonnetje’ - zodat hij het bij de Daily Show in rekening kan .brengen? Of van de belasting kan aftrekken als onkosten? - Wie betaalt, mag het zeggen. Wie veel betaalt, mag veel zeggen.
Verder gaat Wes, nog steeds diezelfde nacht, nog naar een club waar gefeest wordt en waar hij met de moeder van Stefan praat, die hem slaat. Wes probeert zijn gram te halen bij een stelletje zuiplappen, maar die slaan hem ook in elkaar. Wes lijkt nog masochistischer dan zijn moeder. Op weg naar het ziekenhuis met diezelfde taxichauffeur - het kan ook niet anders, natuurlijk - om de wond te laten verzorgen die de moeder van Stefan hem bezorgd heeft - zij heeft hem namelijk nog een keer verwond -. Daarna gaat hij bij zijn stervende moeder langs in het verzorgingstehuis. Zijn moeder slaapt blijkbaar ook niet. In diezelfde nacht heeft Wes ook weer contact met zijn ex-vriendin, die niet op een Victoria-Secret-model lijkt maar op Velma uit Scooby Doo, want zij heeft op social media begrepen dat het niet goed met hem gaat. Een volle nacht. Een overvolle nacht.
Een overvolle nacht en ik denk een overvol boek. De eerste drie delen van deze roman vind ik goed. Het grote schuren van het in- en inzielige leven van moeder en zoon: de moeder valt alsmaar op verkeerde mannen, heeft totaal geen zelfvertrouwen. Ze verdient de kost door mannen thuis de haren te knippen. Daarin is ze meestal heel eerzaam, maar vanaf het eerste moment dat ze gaat thuisknippen vermengen zich grote zieligheid met een vaag gevoel van prostitutie. Dat staat er niet maar je voelt dat gewoon. Dat is knap gedaan.
Geen school heeft ze afgemaakt, Wes trouwens ook niet, maar een computernerd hoeft geen school afgemaakt te hebben. Moeder heeft geen enkel talent, ook in het opvoeden van haar kind schiet zij tekort, al bedoelt ze het goed. Zo is Wes ook: hij bedoelt het goed, denkt hij en hij begrijpt niet dat zijn enorme focus op zichzelf hem juist van de anderen vervreemdt.
Fijn, ook zo’n vervreemding, zo’n dingetje uit de literatuur van lang geleden. Het deed me in de verte denken aan de romans van Heere Heeresma, maar de laatste heeft veel meer humor. Dat grote schuren, die totale onhandigheid voor het leven, dat beviel me erg.
Te spreken ben ik ook over de parlandostijl waarin de roman geschreven is. Een soort van spreektaal, de hunge van anakoloeten, onafgemaakte zinnen - vrees niet, alle zinnen zijn netjes grammaticaal -, het zeer matige leestekengebruik en herhalingen, korte zinnetje of juist langere zinnen die uit korte stukjes bestaan. Die stijl past heel goed bij de eenvoudige ontwikkeling van de moeder en het-de-weg-kwijt-zijn van Wes, een eenvoudige soort van een stream of consciousness.
Maar de tweede helft van de roman bevalt me minder. Er zijn te veel herhalingen; allerlei motieven, zoals
- moeder, die taart wil eten omdat ze x jaar bij Erik weg zijn;
- het getal 26 - oa van de ‘zelfmoorden’ (lees zelf maar waar dat over gaat); het zakmes heeft 26 onderdelen, het zakmes dat van Erik is gekregen of toch van Frank, zijn biologisch vader? - Is Wes eigenlijk een onbetrouwbaar personage; ja, dat is hij in zekere zin; geloof hem niet op zijn woord;
de slangen (zie hierboven bij Erik en de taxichauffeur);
computerspelletjes;
smartphones;
ruimte natuurlijk, wat is dat nu: ruimte? En ruimte innemen in psychologisch-emotionele zin;
Het televisietoestel, want die vult de ruimte, de leemte, die er is tussen de mensen die tv kijken, met andere woorden: dan hoef je niks tegen elkaar te zeggen.
Te veel zaken, herinneringen en motieven worden herhaald: jammer, dat is niet nodig. Soms is less more. Ik dacht met weemoed terug aan een boek dat ik vorige week herlas: H.M. van den Brink, Dijk: lees dat boek vooral: hierin is less more, wordt niet alles zo ontzettend duidelijk uitgelegd en is er werkelijk sprake van een dubbele bodem en van verdubbeling in de thema’s en motieven.
En dan zat ik toch een beetje gehaast te lezen naar het einde toe, het tweede deel, want er hing spanning in de lucht en ik wilde toch niet te zeer geïrriteerd raken door de herhalingen en het te uitleggerige op het eind.
Op de achterkant raadt Gerbrand Bakker ten zeerste aan deze roman te lezen; ik vind de romans van Bakker veel beter. Maar toch omdat het eerste deel zo goed is, en het tweede veel mensen zal aanspreken - maar niet mij, dat moge duidelijk zijn -, zeg ik: lees dit boek.
Over de auteur:
Walter van den Berg (Amstelveen, 1970) is een Nederlandse schrijver. Na verschillende baantjes als onder meer fietskoerier, graveur, vakkenvuller, schoonmaker, automatiseerder en conciërge, publiceerde hij in 2004 zijn debuutroman, getiteld De hondenkoning. Zijn tweede roman, West, gaat over een broederstrijd in Osdorp. In 2013 kwam zijn derde roman uit, getiteld Van dode mannen win je niet. In 2016 verscheen Schuld bij uitgeverij Das Mag.
Bibliografie:
Titel: Ruimte
Auteur: Walter van den Berg
Uitgever: Hollands Diep (imprint van Overamstel uitgevers)
Jaar van uitgave: 2020
Aantal pp: 270
ISBN: 978 90 488 5333 5
Ik probeer spoilers te vermijden, maar misschien lukt dat niet altijd…
Moeder Dimphy - haar naam valt pas in het laatste hoofdstuk - waarom? - en zoon Wesley hebben een soort van symbiotische relatie. Dat kan ook bijna niet anders wanneer een moeder en een zoon zo op elkaar zijn aangewezen.
Deze roman van Walter van den Berg bestaat uit zes delen en uit twee verhaallijnen, die je ‘Vroeger’ en ‘Nu’ zou kunnen noemen. Het mooie van deze structuur is dat Vroeger en Nu op het laatst samenvallen. Dan is de cirkel rond en dan is ons gevoel van esthetiek bevredigd.
Waarom het nu zes onderscheiden delen zijn, is een beetje duister. Bij deel drie aangekomen dacht ik: ja, dit snap ik. In deel 1 heet de zoon Wesley, zo noemt zijn moeder hem; in deel 2 heet hij Wes of Wes D, zo noemt de zoon zichzelf; in deel 3 heet hij niet meer, heeft hij geen naam meer, is hij eenvoudigweg ‘de jongen’. In het Nu lijkt de zoon een punt te hebben bereikt dat hij niet meer weet wie hij is, hij raakt zijn naam kwijt, hij raakt zijn zekerheden kwijt - zekerheden die bestaan uit onzekerheden, mooi zo’n paradox! -; hij desintegreert, hij gaat oplossen, hij verdwijnt… er staat vast iets heel naars te gebeuren. Ik zag hem al schietend een drukke club in gaan; ik was er vast van overtuigd dat dat zou gaan gebeuren. Alles stond op scherp, Wes D stond op scherp…. De situatie was totaal uit de hand gelopen….. maar, je hebt het al geraden, dat gebeurt niet. Ik weet niet of ik daarom nu blij was of niet. Ik hou er niet zo van als ik iets mijlenver van te voren zie aankomen, maar het moet ook geen ‘deus ex machina’ worden, ik bedoel dat er iets gebeurt dat je totaal niet ziet aankomen en dat voor je gevoel pardoes uit de hemel komt komt vallen. Een verhaal moet een consistentie hebben maar mag ook niet te zeer voor de hand liggen.
Het einde dat ik verwacht had, kwam niet. Het was een einde, het soort einde, dat je tegenwoordig eigenlijk wel veel vaker ziet. Ik ga niet verklappen wat en hoe, dat is niet sportief. Zo’n einde waar veel mensen van gecharmeerd zijn omdat het denk ik past in deze tijd, in die zin dat mensen in staat zijn hun leven zelf vorm te geven enz. Laat ik het daar bij houden. Een ander einde dan de emotioneel-psychische opluchting van een Aristotelisch catharsis, want daar hou ik nu juist wel weer van.
Het verhaal dan. Het Nu gaat over auteur, soort therapeut - beetje goeroe-achtig - computerspelontwikkelaar en social media-personality Wes D. Hij komt over vanuit zijn woonplaats Londen naar Amsterdam omdat hij uitgenodigd is voor de Daily Show (DWDD, dat begrijpt iedereen) om te praten over zijn boek, dat een giga succes is. Maar het gaat niet over zijn boek, dat Ruimte heet, en ja, grappig genoeg heet onderhavige roman van Walter van den Berg ook Ruimte, dus de dubbele bodem is te verwachten. Toch is deze roman niet de wording van het boek Ruimte van Wes D. Hoe dubbel is die bodem dan wel?
Het gaat maar zijdelings over het succes zijn boek bij de Daily Show, het gaat erom dat een jongen, Stefan, naar aanleiding van dit boek en van Wes’ optreden als ‘goeroe’ (mijn terminologie, rdv), zelfmoord heeft gepleegd. De moeder van Stefan zit ook bij die show en Wes wordt daardoor helemaal overvallen. Op zijn geliefd internet en op Instagram wordt Wes achtervolgd door negatieve en vijandige berichten. Wes loopt weg uit de uitzending en de moeder van Stefan is meer dan pissed off.
Wes maakt een slapeloze nacht mee, waarvan je zo een film zou kunnen schieten (als is dat al eens gebeurt; ik kan even niet op de naam komen van een man die de nacht doorbrengt in een taxi.…). Hij rijdt met een taxichauffeur zo’n beetje alle plekken af waar hij jeugdherinneringen heeft: Slotervaart, Amsterdam ‘kut’-Noord, Wijk aan Zee. Mooie vondst is dat de taxichauffeur fungeert als biechtvader, al is Wes niet katholiek, als psychiater, als vertrouwensman, zelfs als een soort vader; de vader die hij zo ontzettend gemist heeft, maar daarvan is Wes zich niet bewust, helemaal niet; hij is totaal gefixeerd op zijn moeder, van wie hij denk ik niet echt houdt. Mooi is dat en heel treurig, het schuurt ontzettend.
De taxichauffeur heeft een tattoo van een slang in zijn nek - dus, je zou zeggen: een licht criminele figuur - en dat doet Wes denken aan de vriend van zijn moeder met de losse handen, die slangen zag als hij dronken was en zijn moeder tot moes sloeg (let op de assonance van ‘oe’, grapje rdv). Een van de mooiste passages uit het boek is dit.
Wes vertrouwt hulpverleners niet. De enige van wie hij gehouden heeft was Erik, de vriend van zijn moeder met de losse handen. Maar hij mocht natuurlijk niet van hem houden omdat Erik zijn moeder sloeg. En bovendien betaalt Wes de taxichauffeur vorstelijk voor zijn lange nachtelijk rit, wel wil hij een ‘bonnetje’ - zodat hij het bij de Daily Show in rekening kan .brengen? Of van de belasting kan aftrekken als onkosten? - Wie betaalt, mag het zeggen. Wie veel betaalt, mag veel zeggen.
Verder gaat Wes, nog steeds diezelfde nacht, nog naar een club waar gefeest wordt en waar hij met de moeder van Stefan praat, die hem slaat. Wes probeert zijn gram te halen bij een stelletje zuiplappen, maar die slaan hem ook in elkaar. Wes lijkt nog masochistischer dan zijn moeder. Op weg naar het ziekenhuis met diezelfde taxichauffeur - het kan ook niet anders, natuurlijk - om de wond te laten verzorgen die de moeder van Stefan hem bezorgd heeft - zij heeft hem namelijk nog een keer verwond -. Daarna gaat hij bij zijn stervende moeder langs in het verzorgingstehuis. Zijn moeder slaapt blijkbaar ook niet. In diezelfde nacht heeft Wes ook weer contact met zijn ex-vriendin, die niet op een Victoria-Secret-model lijkt maar op Velma uit Scooby Doo, want zij heeft op social media begrepen dat het niet goed met hem gaat. Een volle nacht. Een overvolle nacht.
Een overvolle nacht en ik denk een overvol boek. De eerste drie delen van deze roman vind ik goed. Het grote schuren van het in- en inzielige leven van moeder en zoon: de moeder valt alsmaar op verkeerde mannen, heeft totaal geen zelfvertrouwen. Ze verdient de kost door mannen thuis de haren te knippen. Daarin is ze meestal heel eerzaam, maar vanaf het eerste moment dat ze gaat thuisknippen vermengen zich grote zieligheid met een vaag gevoel van prostitutie. Dat staat er niet maar je voelt dat gewoon. Dat is knap gedaan.
Geen school heeft ze afgemaakt, Wes trouwens ook niet, maar een computernerd hoeft geen school afgemaakt te hebben. Moeder heeft geen enkel talent, ook in het opvoeden van haar kind schiet zij tekort, al bedoelt ze het goed. Zo is Wes ook: hij bedoelt het goed, denkt hij en hij begrijpt niet dat zijn enorme focus op zichzelf hem juist van de anderen vervreemdt.
Fijn, ook zo’n vervreemding, zo’n dingetje uit de literatuur van lang geleden. Het deed me in de verte denken aan de romans van Heere Heeresma, maar de laatste heeft veel meer humor. Dat grote schuren, die totale onhandigheid voor het leven, dat beviel me erg.
Te spreken ben ik ook over de parlandostijl waarin de roman geschreven is. Een soort van spreektaal, de hunge van anakoloeten, onafgemaakte zinnen - vrees niet, alle zinnen zijn netjes grammaticaal -, het zeer matige leestekengebruik en herhalingen, korte zinnetje of juist langere zinnen die uit korte stukjes bestaan. Die stijl past heel goed bij de eenvoudige ontwikkeling van de moeder en het-de-weg-kwijt-zijn van Wes, een eenvoudige soort van een stream of consciousness.
Maar de tweede helft van de roman bevalt me minder. Er zijn te veel herhalingen; allerlei motieven, zoals
- moeder, die taart wil eten omdat ze x jaar bij Erik weg zijn;
- het getal 26 - oa van de ‘zelfmoorden’ (lees zelf maar waar dat over gaat); het zakmes heeft 26 onderdelen, het zakmes dat van Erik is gekregen of toch van Frank, zijn biologisch vader? - Is Wes eigenlijk een onbetrouwbaar personage; ja, dat is hij in zekere zin; geloof hem niet op zijn woord;
de slangen (zie hierboven bij Erik en de taxichauffeur);
computerspelletjes;
smartphones;
ruimte natuurlijk, wat is dat nu: ruimte? En ruimte innemen in psychologisch-emotionele zin;
Het televisietoestel, want die vult de ruimte, de leemte, die er is tussen de mensen die tv kijken, met andere woorden: dan hoef je niks tegen elkaar te zeggen.
Te veel zaken, herinneringen en motieven worden herhaald: jammer, dat is niet nodig. Soms is less more. Ik dacht met weemoed terug aan een boek dat ik vorige week herlas: H.M. van den Brink, Dijk: lees dat boek vooral: hierin is less more, wordt niet alles zo ontzettend duidelijk uitgelegd en is er werkelijk sprake van een dubbele bodem en van verdubbeling in de thema’s en motieven.
En dan zat ik toch een beetje gehaast te lezen naar het einde toe, het tweede deel, want er hing spanning in de lucht en ik wilde toch niet te zeer geïrriteerd raken door de herhalingen en het te uitleggerige op het eind.
Op de achterkant raadt Gerbrand Bakker ten zeerste aan deze roman te lezen; ik vind de romans van Bakker veel beter. Maar toch omdat het eerste deel zo goed is, en het tweede veel mensen zal aanspreken - maar niet mij, dat moge duidelijk zijn -, zeg ik: lees dit boek.
Over de auteur:
Walter van den Berg (Amstelveen, 1970) is een Nederlandse schrijver. Na verschillende baantjes als onder meer fietskoerier, graveur, vakkenvuller, schoonmaker, automatiseerder en conciërge, publiceerde hij in 2004 zijn debuutroman, getiteld De hondenkoning. Zijn tweede roman, West, gaat over een broederstrijd in Osdorp. In 2013 kwam zijn derde roman uit, getiteld Van dode mannen win je niet. In 2016 verscheen Schuld bij uitgeverij Das Mag.
Bibliografie:
Titel: Ruimte
Auteur: Walter van den Berg
Uitgever: Hollands Diep (imprint van Overamstel uitgevers)
Jaar van uitgave: 2020
Aantal pp: 270
ISBN: 978 90 488 5333 5
October 26, 2020
God, wat wilde ik dit boek graag vijf sterren geven. En tot halverwege het boek leek het daar ook op. Een hoofdpersoon met een herkenbare problematiek (geen ruimte innemen). Een aimabel probleemgezin uit Amsterdam. Computernerds. Mislukte relaties. Exen die je in retrospectief triviale zaken moeten uitleggen over hoe relaties en mensen werken. Vlotte dialogen. Alles.
Maar toch ging er iets fout in Ruimte. Het is nogal triviaal, maar het verhaal neemt te weinig ruimte in. Alles speelt zich af in zo'n 24 uur. Tuurlijk, alle historische gebeurtenissen zitten er ook bij, dus er worden ook tientallen jaren bestreken. Maar de rode draad is een dag, en dat voelt zeer claustrofobisch. Waarom wil Walter van den Berg zoveel verhaal in zo weinig tijd stoppen? Waarom moet er zoveel gebeuren? Waarom een club in een hotel waar Wes naartoe blijft gaan? Waarom zijn er constant zoveel mensen om hem heen? Waarom zijn alle personages van belang op één plek? Waarom voelt alles zo beklemmend? Stop ermee, wil je tegen Wes roepen, verdwijn een paar weken, gun jezelf rust, gun mij rust!
(misschien is het een metafoor, misschien is alles een metafoor, maar als ik het niet zeker weet, dan is het niet een beste metafoor)
Wat ook verkeerd ging bij mij: de zieligheid van Wes. Het rondrijden met een taxichauffeur, het jezelf in elkaar laten slaan om een punt te maken, het maar blijven aanpraten tegen een vrouw die jou toch echt wel dood wil hebben, het maar blijven terugkeren naar een club waar het veel te hectisch is (en waarom weten veel van de mensen daar niet over zijn grote mislukking die avond, terwijl andere totaal willekeurige mensen dat wel weten? dat voelt niet heel consistent), het maar blijven mijmeren over een verloren liefde.
Van den Berg hoeft Wes heus niet charismatisch neer te zetten, maar ik wil me zo graag met hem vereenzelvigen omdat ik denk iets te herkennen van een moeizame jeugd en de gevolgen daarvan voor je psyche, maar aan het einde wil ik vooral niets te maken hebben met Wes, of we nou op elkaar lijken of niet (ik durf mezelf wel te vergelijken met Wes, omdat ik in een interview in Trouw met Van den Berg dingen las die doen vermoeden dat Walter en Wes, hoe zal ik het zeggen, raakvlakken hebben die ik heel herkenbaar vond, we zouden een leuk venndiagram vormen, romantischer dan dit kan ik het niet uitdrukken).
Natuurlijk, natuurlijk!, zit er ook veel moois in het boek. De herkenbaarheid van hoe één persoon, hoe hard die ook alles verpest heeft, zo'n centrale rol in je leven kan blijven spelen, en hoe hard je al zijn acties kan blijven goedpraten en begrijpen en liefhebben en alles. De oneindige tragiek van Dimphy en haar blijven terugvallen in foute relaties. De - totaal logische maar daardoor nog steeds niet bijster gezonde - pijnlijk invoelbare neiging van kinderen om hun ouders te redden als het verkeerd gaat, ook al kost het hun eigen psyche. En die computernerds (heerlijk, ik werkte lang naast mijn studie op de technische dienst van een computerwinkel, leer mij die jongens kennen), och, die computernerds, <3 hoor.
Maar uiteindelijk kom ik toch niet verder dan 3 sterren. Zeer irritant, ik wilde dit boek mijn levensboek maken, maar helaas. So close.
Maar toch ging er iets fout in Ruimte. Het is nogal triviaal, maar het verhaal neemt te weinig ruimte in. Alles speelt zich af in zo'n 24 uur. Tuurlijk, alle historische gebeurtenissen zitten er ook bij, dus er worden ook tientallen jaren bestreken. Maar de rode draad is een dag, en dat voelt zeer claustrofobisch. Waarom wil Walter van den Berg zoveel verhaal in zo weinig tijd stoppen? Waarom moet er zoveel gebeuren? Waarom een club in een hotel waar Wes naartoe blijft gaan? Waarom zijn er constant zoveel mensen om hem heen? Waarom zijn alle personages van belang op één plek? Waarom voelt alles zo beklemmend? Stop ermee, wil je tegen Wes roepen, verdwijn een paar weken, gun jezelf rust, gun mij rust!
(misschien is het een metafoor, misschien is alles een metafoor, maar als ik het niet zeker weet, dan is het niet een beste metafoor)
Wat ook verkeerd ging bij mij: de zieligheid van Wes. Het rondrijden met een taxichauffeur, het jezelf in elkaar laten slaan om een punt te maken, het maar blijven aanpraten tegen een vrouw die jou toch echt wel dood wil hebben, het maar blijven terugkeren naar een club waar het veel te hectisch is (en waarom weten veel van de mensen daar niet over zijn grote mislukking die avond, terwijl andere totaal willekeurige mensen dat wel weten? dat voelt niet heel consistent), het maar blijven mijmeren over een verloren liefde.
Van den Berg hoeft Wes heus niet charismatisch neer te zetten, maar ik wil me zo graag met hem vereenzelvigen omdat ik denk iets te herkennen van een moeizame jeugd en de gevolgen daarvan voor je psyche, maar aan het einde wil ik vooral niets te maken hebben met Wes, of we nou op elkaar lijken of niet (ik durf mezelf wel te vergelijken met Wes, omdat ik in een interview in Trouw met Van den Berg dingen las die doen vermoeden dat Walter en Wes, hoe zal ik het zeggen, raakvlakken hebben die ik heel herkenbaar vond, we zouden een leuk venndiagram vormen, romantischer dan dit kan ik het niet uitdrukken).
Natuurlijk, natuurlijk!, zit er ook veel moois in het boek. De herkenbaarheid van hoe één persoon, hoe hard die ook alles verpest heeft, zo'n centrale rol in je leven kan blijven spelen, en hoe hard je al zijn acties kan blijven goedpraten en begrijpen en liefhebben en alles. De oneindige tragiek van Dimphy en haar blijven terugvallen in foute relaties. De - totaal logische maar daardoor nog steeds niet bijster gezonde - pijnlijk invoelbare neiging van kinderen om hun ouders te redden als het verkeerd gaat, ook al kost het hun eigen psyche. En die computernerds (heerlijk, ik werkte lang naast mijn studie op de technische dienst van een computerwinkel, leer mij die jongens kennen), och, die computernerds, <3 hoor.
Maar uiteindelijk kom ik toch niet verder dan 3 sterren. Zeer irritant, ik wilde dit boek mijn levensboek maken, maar helaas. So close.
October 3, 2020
Ik heb dit boek in een paar dagen verslonden. Het verhaal is mooi, grappig en origineel, het boek-in-boek concept heel vermakelijk en hoe het gedrag van de personages wordt omschreven, is briljant. Heerlijk geschreven. Spannend zonder dat het te sensationeel is. De manier van schrijven is haarscherp, waardoor je je echt in de wereld van de personages waant. Dat is overigens een nare wereld waarin je helemaal niet wil zijn, maar toch kan je niet stoppen met lezen...
October 14, 2020
In één adem uit. Een schrijnend, rauw verhaal vol ongemak. Elke zin ademt voor mijn gevoel de 'gekte', de wanhoop. Een verhaal dat me ook na het lezen niet zal loslaten, verwacht ik.
January 7, 2025
Walter van den Berg kan schrijven. En goed ook. De dialogen zijn sterk, ontluisterend, rauw. De vaart is hoog. De klappen raak.
Dat wisten we al na Schuld. En in Ruimte wordt dat bevestigd. Toch is dit een veel minder boek. Van den Berg wil heel veel en dat propt hij in een verhaal wat maar één dag duurt. Dat kan, als het gedragen wordt door een heel stevig plot wat in die ene dag tot een eind komt. Of als de flashbacks inzicht geven in de karakters en hun drijfveren.
Beide lukken helaas niet zo. Het plot is erg geforceerd, met onduidelijke taxiritten, nachtclubs en vechtpartijen waarvan niet helemaal duidelijk is wat ze in het boek doen. De karakters hebben iets ongeloofwaardigs, soms over the top, maar soms ook net iets te vlak. Waarom heeft de moeder in het boek in het geheel geen sociale contacten? En hecht ze zoveel waarde aan een periode met een man die haar sloeg, en niet aan (veel langere) periodes met andere mannen? We komen het niet te weten, het blijven losse stukjes gepsychologiseer.
Het milieu van de kleine krabbelaar, zoals in Schuld, kan Van den Berg weergaloos op papier krijgen. Dat zou ik graag weer van hem lezen.
Dat wisten we al na Schuld. En in Ruimte wordt dat bevestigd. Toch is dit een veel minder boek. Van den Berg wil heel veel en dat propt hij in een verhaal wat maar één dag duurt. Dat kan, als het gedragen wordt door een heel stevig plot wat in die ene dag tot een eind komt. Of als de flashbacks inzicht geven in de karakters en hun drijfveren.
Beide lukken helaas niet zo. Het plot is erg geforceerd, met onduidelijke taxiritten, nachtclubs en vechtpartijen waarvan niet helemaal duidelijk is wat ze in het boek doen. De karakters hebben iets ongeloofwaardigs, soms over the top, maar soms ook net iets te vlak. Waarom heeft de moeder in het boek in het geheel geen sociale contacten? En hecht ze zoveel waarde aan een periode met een man die haar sloeg, en niet aan (veel langere) periodes met andere mannen? We komen het niet te weten, het blijven losse stukjes gepsychologiseer.
Het milieu van de kleine krabbelaar, zoals in Schuld, kan Van den Berg weergaloos op papier krijgen. Dat zou ik graag weer van hem lezen.
October 5, 2020
Wat een naar en ellendig pracht boek. Vanaf de eerste seconde gegrepen door het beeld dat de schrijver schetst: de toon en taal op de bijeenkomsten van de hoofdpersoon doorspekt met dat vervelende forum Engels, de taxichauffeur en de mannen die komen knippen in het grauwe flatje in Noord. Je ziet de versleten tweezitsbank met een fluwelen jaren 80 print voor je. Ik ruik de filter koffie en zie het pak koffiemelk standaard op de salontafel staan, terwijl de moeder haar leven wegstaart naar waardeloze televisie. Rauw, pijnlijk en puur. Wederom prachtig, ik ben fan. Ik wachtte al met smart op de verfilming van "Schuld" en nu komt daar "Ruimte" bij. Dat moet toch bijzonder goed te doen zijn.
January 2, 2026
Vervelende man
November 24, 2020
Herkenbare treurigheid in de personages van deze Walter van den Berg, maar wel met meer laagjes dan in zijn vorige boeken. De personages zijn nog steeds niet echt makkelijk likeable, maar krijgen wel steeds meer diepgang. Even tussendoor weggelegd om te voorkomen dat ik hem in twee dagen zou uitlezen en dat zou ik zonde vinden. Aanrader, zeker als je de eerdere boeken ook gelezen hebt. En minder dan drie de taxichauffeur.
October 8, 2020
Mooi aangrijpend en indringend verhaal over worsteling met trauma. Niet een eenmalig iets, maar een trauma dat je jeugd kleurt. Met alle gevolgen van dien.
Soms irriteer ik me aan sukkelige hoofdpersonen in een boek, ook nu in het begin. Maar toen ik me openstelde voor diens verhaal - en dat krijgt de schrijver voor elkaar - veranderde dat.
Ook mooi tijdsbeeld.
Doet me denken aan die Canadese schrijver met zijn 12 punten en een leger aan mannelijke aanhangers.
Soms irriteer ik me aan sukkelige hoofdpersonen in een boek, ook nu in het begin. Maar toen ik me openstelde voor diens verhaal - en dat krijgt de schrijver voor elkaar - veranderde dat.
Ook mooi tijdsbeeld.
Doet me denken aan die Canadese schrijver met zijn 12 punten en een leger aan mannelijke aanhangers.
August 28, 2025
Na Van Dode Mannen Win Je Niet is dit misschien wel het beste boek van Walter van den Berg. Zijn eerdere boeken waren vrij kaal en hard waardoor ze me nog meer raakten dan boeken waarin alles tot in detail uitgekauwd wordt. Maar in dit boek maak je als lezer ook meer kennis met de gedachten en gevoelens van met name de hoofdpersoon. Dat vond ik erg interessant want wat doet zo'n trauma met iemand? En hoe ga je daar later mee om? Behoorlijk angstaanjagend om te bedenken dat zo iemand als de stiefvader van de hoofdpersoon echt heeft bestaan. Een boek dat me niet snel zal loslaten.
October 3, 2022
Een schrijnend verhaal over de zoekende Wesley, schrijver van een zelfhulpboek. Hij probeert zijn traumatische jeugd en de symbiotische relatie met zijn moeder van zich af te schrijven. Zijn boek wordt een succes, maar tegelijkertijd loopt het boek voor lezers ook uit op een drama. Walter vd Berg heeft een intense, bijna hypnotiserende, manier van schrijven.
January 9, 2021
Switcht handig tussen heden en verleden en schetst zo de kleine momenten die een heel leven ontregelen. Sociale (-economische) problematiek, huiselijk geweld, zelfmisleiding en stagnerende zelfontplooiing. Steengoed verhaal. Bovendien erg mooi geschreven.
April 18, 2021
Nerd Wesley met een moeilijke, arme jeugd, schrijft een selfhelpbestseller "Ruimte". Zijn volgelingen (astronauten) nemen hem (te?) serieus en verkeerde opmerkingen van Wes in een talkshow leiden tot een nacht met pijnlijke omzwervingen.
Hoofdstukken over de nachtelijke taxirit worden afgewisseld met hoofdstukken over Wes' moeder en hoe hij opgroeide.
Schurende inhoud, soepel geschreven.
Citaten:
Hier ben je echt een lul.
Maar hij wilde geen lul zijn, het was alleen onhándig. Het waren grapjes.
Mijn boek gaat over jezelf een plek geven tussen andere mensen.
. George zette zijn Ford Escort op een vrije plek en hij liep over de stoep naar hun huisje en hij had ook dat loopje. Hij zou zijn moeder niet gaan slaan, maar hij had ook dat loopje.
hij wíst vooral veel, zij was slim.
Toen ze voelde dat ze dood zou gaan, zei ze dat ook.
Mam, dat moet je niet zeggen, zei hij.
Ik zeg het niet om zielig te zijn, ik zeg het zodat je het weet. Niet schrikken als het gebeurt.
Hoofdstukken over de nachtelijke taxirit worden afgewisseld met hoofdstukken over Wes' moeder en hoe hij opgroeide.
Schurende inhoud, soepel geschreven.
Citaten:
Hier ben je echt een lul.
Maar hij wilde geen lul zijn, het was alleen onhándig. Het waren grapjes.
Mijn boek gaat over jezelf een plek geven tussen andere mensen.
. George zette zijn Ford Escort op een vrije plek en hij liep over de stoep naar hun huisje en hij had ook dat loopje. Hij zou zijn moeder niet gaan slaan, maar hij had ook dat loopje.
hij wíst vooral veel, zij was slim.
Toen ze voelde dat ze dood zou gaan, zei ze dat ook.
Mam, dat moet je niet zeggen, zei hij.
Ik zeg het niet om zielig te zijn, ik zeg het zodat je het weet. Niet schrikken als het gebeurt.
November 11, 2020
Ruimte is een andere uitwerking van het verhaal uit Van dode mannen win je niet. Dat boek is vanuit het perspectief van de stiefvader. Ruimte geeft afwisselend en kijkje in de gedachten en gevoelens van Dimphy en Wesley. Het is weer minutieus geschreven. Je krijgt een mooie inkijk in hoe iemand zich ontwikkelt heeft, opgroeiend in die situatie. Heel pijnlijk, schrijnend en machteloos.
January 22, 2021
Het kostte mij aanvankelijk wat moeite om sympathie te voelen voor het hoofdpersonage, maar naarmate het verhaal vordert lukt dit steeds beter.
January 30, 2021
Snel uit, vlotte stijl, wel prettig modern, maar geen 5 sterren dus zou hem niet anderen aanraden
March 23, 2021
Goed verhaal, raakt, ook al vind ik de personen in het boek onsympathiek
January 2, 2025
Heavy reading...
June 11, 2025
Het verhaal zit knap in elkaar.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews