What do you think?
Rate this book
Het Wezen
Hoofdpersoon van Het Wezen is Koen Grondijs, een uitgebluste kunstgeschiedenisdocent die zich gedesillusioneerd afkeert van de westerse cultuur en zijn leven omgooit door als een hedendaagse Rousseau zijn heil te zoeken in de Natuur. Om dit ideaal te verwezenlijken reist hij af naar een ver eilandenrijk, de Archipel, waar hij op zoek gaat naar het Wezen, een endemisch en mythisch dier dat door de wetenschap als uitgestorven wordt beschouwd, maar volgens enkele Archipelliaanse stammen nog leeft.
Met de verhoopte ontdekking van het Wezen wil Grondijs ook zichzelf weer op de kaart zetten. Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse preparateur, raakt zijn queeste ernstig ontregeld en vindt hij steeds meer struikelblokken op zijn weg, waaronder een geheimzinnige Epidemie. Zal natuurapostel Grondijs het object van zijn obsessies en verlangens nog weten te vinden?
Met de verhoopte ontdekking van het Wezen wil Grondijs ook zichzelf weer op de kaart zetten. Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse preparateur, raakt zijn queeste ernstig ontregeld en vindt hij steeds meer struikelblokken op zijn weg, waaronder een geheimzinnige Epidemie. Zal natuurapostel Grondijs het object van zijn obsessies en verlangens nog weten te vinden?
369 pages, Paperback
Published September 1, 2020
18 people want to read
About the author
Peter Drehmanns
23 books5 followersGeboren in Roermond (Nederland) op 22 september 1960.
Drehmanns studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Utrecht en woonde daarna een tijdlang in Italië. Tussen 1992 en 2000 schreef hij recensies over Italiaanse literatuur in Vrij Nederland. Van 2000 tot 2007 besprak hij buitenlandse (met name Italiaanse) literatuur voor NRC Handelsblad. In 1999 debuteerde hij als schrijver met de roman De blindganger. Vanaf dat jaar publiceerde hij in gestaag tempo literair werk bij verschillende uitgeverijen. Voor zijn gehele oeuvre won hij de Halewijnprijs 2015. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans.
Als dichter begon Drehmanns zich vanaf 2008 te profileren, hetgeen tot nu toe leidde tot vier dichtbundels en publicaties in literaire tijdschriften als Passionate, De Revisor, DW B, Het Liegend Konijn, Tirade en Poëziekrant. Sinds 2012 maakt Drehmanns ook deel uit van het Utrechts stadsdichtersgilde.
Van een aantal van zijn prozaminiaturen en gedichten heeft Drehmanns korte films gemaakt, waarvan enkele op het Crossing Border Festival werden vertoond.
Drehmanns' werk wordt gekenmerkt door een ironische kijk op het leven en een uitbundige stijl. Zijn romans zijn studies naar de wankelmoedigheid van de mens en beschrijven veelal tragikomische zoektochten van antihelden.
Peter Drehmanns is getrouwd met de schrijfster Maan Leo.
Drehmanns studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Utrecht en woonde daarna een tijdlang in Italië. Tussen 1992 en 2000 schreef hij recensies over Italiaanse literatuur in Vrij Nederland. Van 2000 tot 2007 besprak hij buitenlandse (met name Italiaanse) literatuur voor NRC Handelsblad. In 1999 debuteerde hij als schrijver met de roman De blindganger. Vanaf dat jaar publiceerde hij in gestaag tempo literair werk bij verschillende uitgeverijen. Voor zijn gehele oeuvre won hij de Halewijnprijs 2015. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans.
Als dichter begon Drehmanns zich vanaf 2008 te profileren, hetgeen tot nu toe leidde tot vier dichtbundels en publicaties in literaire tijdschriften als Passionate, De Revisor, DW B, Het Liegend Konijn, Tirade en Poëziekrant. Sinds 2012 maakt Drehmanns ook deel uit van het Utrechts stadsdichtersgilde.
Van een aantal van zijn prozaminiaturen en gedichten heeft Drehmanns korte films gemaakt, waarvan enkele op het Crossing Border Festival werden vertoond.
Drehmanns' werk wordt gekenmerkt door een ironische kijk op het leven en een uitbundige stijl. Zijn romans zijn studies naar de wankelmoedigheid van de mens en beschrijven veelal tragikomische zoektochten van antihelden.
Peter Drehmanns is getrouwd met de schrijfster Maan Leo.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
October 8, 2020
Laat ik maar meteen met de conclusie beginnen: ‘Het Wezen’, de dertiende en meest ambitieuze roman van Peter Drehmanns, is magistraal. Een verbluffend sterk verhaal, on-Nederlands in stijl en thematiek, veellagig en rijk in meerdere betekenissen.
~ Tragikomische zoektocht van een antiheld
Protagonist Koen Grondijs, vijftiger en docent kunstgeschiedenis, heeft het helemaal gehad met de wereld. De globalisering, de digitalisering, de emoji-cultuur, de verloedering van de natuur, de democratie die gekrompen is tot “een schoolplein vol gillende verongelijkte verwende kinderen”, zijn menopauzale cursisten…, hij is het allemaal spuugzat. En die fundamentele ontevredenheid leidt tot een onbestemde onrust. Hij wil wég, de boel de boel laten. Maar waar naartoe? Grondijs laat zijn oog vallen op de Archipel, een ongerepte eilandengroep waar de natuur nog niet of nauwelijks gecorrumpeerd is door de mens.
En Grondijs gaat over tot actie: hij neemt een sabbatical, verhuurt zijn huis (aan een Russisch echtpaar), dumpt zijn vriendin Mariëlle en zijn smartphone, en stapt in het vliegtuig. Waar hij naar op zoek gaat is authenticiteit: “naakt en waar” wil hij in de wereld staan. Maar heel specifiek gaat hij ook op zoek naar een naamloos wezen, een menselijke (half)aap die voor het laatst gespot werd op 22 september 1999. Uitgestorven verklaard door wetenschappers, door inheemse stammen nog altijd vereerd als een soort godheid.
De confrontatie van cultuurmens Grondijs met de woeste Archipel verloopt minder idyllisch dan verhoopt: tot zijn afgrijzen banjeren er ook dààr eco-toeristen rond, blijven zijn argwaan en eeuwige scepsis hem in de weg zitten bij zijn contacten met de plaatselijke bevolking, en van de natuur, zo realiseert hij zich al snel, weet hij niets. Alles blijft hij zien door zijn esthetica-bril. “Wat had je eraan dat het onstuimig geschilderde Snow Storm: Steam-Boat off a Harbour’s Mouth van William Turner in je inwendig archief opgeslagen was? Wat baatte het te kunnen beweren dat het loof op de oever Matisse-tinten bezat en alludeerde op de ruige penseelvoering van Baselitz?”
Maar Grondijs, vastbesloten de Westerling / Wekeling in hem definitief achter zich te laten, zet door.
Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse taxidermist, komt het verhaal in een stroomversnelling. Het contrast tussen de academicus Grondijs en Drogo, een echte bushcrafter, kan niet groter zijn. Toch ontwikkelt er zich een soort vriendschap tussen die twee: Drogo, van nature een enthousiasteling, is geïntrigeerd door Grondijs’ zoektocht naar dat fameuze Wezen; Grondijs van zijn kant is stiekem jaloers op Drogo’s encyclopedische kennis van fauna en flora en - vooral - op het vanzelfsprekende gemak waarmee hij zich uit de slag trekt in de wildernis.
Nietsvermoedend raken Grondijs en Drogo betrokken in een gewapend stammenconflict. Ze worden ontvoerd en, diep in de jungle, maandenlang gevangen gehouden in een boomhut. Tijd zat voor diepzinnige (en soms hilarische) gesprekken en filosofische bespiegelingen. Waaróm ze ontvoerd werden komen ze nooit te weten: hun verblijf wordt een kafkaëske nachtmerrie, de paradijselijke jungle wordt een Groene Hel. En antiheld Grondijs vraagt zich vertwijfeld af: “Hoe had hij ooit kunnen menen om als een hedendaagse Rousseau in dit oerlandschap, in deze kolkende oersoep zijn heil te kunnen vinden?”.
(Verklappen hoe het Grondijs en Drogo verder vergaat, zou het leesplezier bederven. Ik geef alleen nog mee dat de boreling van het Russisch echtpaar, huurders van Grondijs huis, trekken lijkt te hebben van Ira Levins baby.)
~ Het universum van Drehmanns
Sinds hij debuteerde met ‘De blindganger’ in 1999 hakt Drehmanns (1960) zich compromisloos en eigenzinnig een weg in de literaire rimboe. Vóór het verschijnen van ‘Het Wezen’ had hij al twaalf romans, een verhalenbundel en vier poëziebundels op zijn naam staan. Vaste ingrediënten in zijn romans zijn: een protagonist die uit zijn comfortzone wordt gehaald en compleet ontwricht raakt, relaties die steevast als beklemmend worden ervaren, escapisme, scepticisme, existentiële twijfels,… Kortom: een donker wereldbeeld dat aanleunt bij “het sadistische universum” van W.F. Hermans en, meer nog, bij dat van Thomas Bernhard. Qua stijl is hij dan weer meer verwant met Jeroen Brouwers: exuberante, barokke volzinnen en een formidabel rijk vocabularium.
~Alle registers open
In ‘Het Wezen’ trekt Drehmanns alle registers open en overtreft hij zichzelf. Alle reeds aangehaalde elementen vinden we ook in deze roman terug. Maar er is meer: hoewel Drehmanns zichzelf geen geëngageerd auteur wil noemen, is maatschappij- en cultuurkritiek in ‘Het Wezen’ uitdrukkelijk aanwezig. Hij moraliseert niet maar observeert scherp: de spiegel die hij ons voorhoudt over de gedigitaliseerde wereld en de verstoorde relatie tussen mens en natuur is bepaald confronterend.
‘Het wezen’ is een rijk gedocumenteerde roman. Duidelijk is aan het schrijven ervan veel research voorafgegaan: er zijn de vertrouwde verwijzingen naar literatuur en film, maar eveneens (en dat is nieuw) naar de schilderkunst. Klimt, Schiele, Turner, Caravaggio, onze eigenste Luc Tuymans,… allemaal passeren ze, quasi terloops, de revue. Veelzeggend is overigens dat protagonist Grondijs een tekening van Thierry De Cordier, ‘Zelfportret als regenworm’, zijn “meest dierbare bezit” noemt.
Minstens even indrukwekkend is het naturel waarmee Drehmanns de exotische planten- en dierenwereld beschrijft: wie, behalve biologen en zoölogen, heeft ooit gehoord van bv. lemuren en sifaka’s? Of van trogloxenen?
Soms wordt feit en fictie vernuftig gemixt. Eén voorbeeld: Bustrófedon, door Drehmanns opgevoerd als één van de wetenschappers die het Wezen ooit beschreven heeft, is gefingeerd. Maar niet de naam: bustrófedon, zo leert Wikipedia, is een oud-Griekse inscriptiemethode waarbij de regels van een tekst alternerend van rechts naar links en van links naar rechts moeten worden gelezen. Een erudiet weetje.
En tot slot: wie vertrouwd is met het werk van Drehmanns vindt in ‘Het Wezen’ subtiele verwijzingen naar zijn vorige romans terug: Italië als Arcadië, een getroebleerde vader-zoonrelatie, affiniteit met België,... Opmerkelijk is zijn fascinatie voor het funeraire. Letterlijk in vroeger werk, figuurlijk in ‘Het Wezen’. Zo is bv. de matras van Grondijs niet gewoon hàrd, maar heeft ze “de onverzoenlijkheid van een grafzerk”.
~Ideeënroman van internationaal niveau
Bij de presentatie van ‘Het Wezen’ (Utrecht, 5 september) noemde Ezra de Haan Peter Drehmanns “een schrijver die on-Nederlands schrijft”. En ze heeft gelijk: geen navelstaarderij bij Drehmanns, geen autobiografisch gepulk, maar een tomeloze verbeeldingskracht. Geen “anorectische zinnetjes” maar gespierd, flamboyant proza. Hyperbolen en metaforen als stijlmiddel. En precies door die hyperbolen wordt een verhaal dat in se tragisch is tegelijk hilarisch.
‘Het Wezen’ is een ideeënroman van internationaal niveau. Ik schreef het vroeger al (naar aanleiding van ‘Vaderval’, 2016): Peter Drehmanns hoort thuis in het rijtje van schrijvers als Louis-Ferdinand Céline, Sandro Veronesi, Francesco Pecoraro en László Krasznahorkai.
De vraag is dan ook: waarop wachten de recensenten van de kwaliteitskranten om deze uitmuntende roman in de kijker te zetten? Boekhandels – ik denk aan Passa Porta, Boekenhuis Theoria, Het Paard van Troje, Limerick, De Groene Waterman, Boekarest, Barbóék, De Raaklijn, De Reyghere, De Zondvloed, e.a. – kunnen alvast hun gidsende rol spelen door een prominente plaats te reserveren voor ‘Het Wezen’. En wil uitgeverij In de Knipscheer en het Nederlands Letterenfonds er alstublieft voor zorgen dat er snel een vertaling volgt? Dank.
~ Tragikomische zoektocht van een antiheld
Protagonist Koen Grondijs, vijftiger en docent kunstgeschiedenis, heeft het helemaal gehad met de wereld. De globalisering, de digitalisering, de emoji-cultuur, de verloedering van de natuur, de democratie die gekrompen is tot “een schoolplein vol gillende verongelijkte verwende kinderen”, zijn menopauzale cursisten…, hij is het allemaal spuugzat. En die fundamentele ontevredenheid leidt tot een onbestemde onrust. Hij wil wég, de boel de boel laten. Maar waar naartoe? Grondijs laat zijn oog vallen op de Archipel, een ongerepte eilandengroep waar de natuur nog niet of nauwelijks gecorrumpeerd is door de mens.
En Grondijs gaat over tot actie: hij neemt een sabbatical, verhuurt zijn huis (aan een Russisch echtpaar), dumpt zijn vriendin Mariëlle en zijn smartphone, en stapt in het vliegtuig. Waar hij naar op zoek gaat is authenticiteit: “naakt en waar” wil hij in de wereld staan. Maar heel specifiek gaat hij ook op zoek naar een naamloos wezen, een menselijke (half)aap die voor het laatst gespot werd op 22 september 1999. Uitgestorven verklaard door wetenschappers, door inheemse stammen nog altijd vereerd als een soort godheid.
De confrontatie van cultuurmens Grondijs met de woeste Archipel verloopt minder idyllisch dan verhoopt: tot zijn afgrijzen banjeren er ook dààr eco-toeristen rond, blijven zijn argwaan en eeuwige scepsis hem in de weg zitten bij zijn contacten met de plaatselijke bevolking, en van de natuur, zo realiseert hij zich al snel, weet hij niets. Alles blijft hij zien door zijn esthetica-bril. “Wat had je eraan dat het onstuimig geschilderde Snow Storm: Steam-Boat off a Harbour’s Mouth van William Turner in je inwendig archief opgeslagen was? Wat baatte het te kunnen beweren dat het loof op de oever Matisse-tinten bezat en alludeerde op de ruige penseelvoering van Baselitz?”
Maar Grondijs, vastbesloten de Westerling / Wekeling in hem definitief achter zich te laten, zet door.
Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse taxidermist, komt het verhaal in een stroomversnelling. Het contrast tussen de academicus Grondijs en Drogo, een echte bushcrafter, kan niet groter zijn. Toch ontwikkelt er zich een soort vriendschap tussen die twee: Drogo, van nature een enthousiasteling, is geïntrigeerd door Grondijs’ zoektocht naar dat fameuze Wezen; Grondijs van zijn kant is stiekem jaloers op Drogo’s encyclopedische kennis van fauna en flora en - vooral - op het vanzelfsprekende gemak waarmee hij zich uit de slag trekt in de wildernis.
Nietsvermoedend raken Grondijs en Drogo betrokken in een gewapend stammenconflict. Ze worden ontvoerd en, diep in de jungle, maandenlang gevangen gehouden in een boomhut. Tijd zat voor diepzinnige (en soms hilarische) gesprekken en filosofische bespiegelingen. Waaróm ze ontvoerd werden komen ze nooit te weten: hun verblijf wordt een kafkaëske nachtmerrie, de paradijselijke jungle wordt een Groene Hel. En antiheld Grondijs vraagt zich vertwijfeld af: “Hoe had hij ooit kunnen menen om als een hedendaagse Rousseau in dit oerlandschap, in deze kolkende oersoep zijn heil te kunnen vinden?”.
(Verklappen hoe het Grondijs en Drogo verder vergaat, zou het leesplezier bederven. Ik geef alleen nog mee dat de boreling van het Russisch echtpaar, huurders van Grondijs huis, trekken lijkt te hebben van Ira Levins baby.)
~ Het universum van Drehmanns
Sinds hij debuteerde met ‘De blindganger’ in 1999 hakt Drehmanns (1960) zich compromisloos en eigenzinnig een weg in de literaire rimboe. Vóór het verschijnen van ‘Het Wezen’ had hij al twaalf romans, een verhalenbundel en vier poëziebundels op zijn naam staan. Vaste ingrediënten in zijn romans zijn: een protagonist die uit zijn comfortzone wordt gehaald en compleet ontwricht raakt, relaties die steevast als beklemmend worden ervaren, escapisme, scepticisme, existentiële twijfels,… Kortom: een donker wereldbeeld dat aanleunt bij “het sadistische universum” van W.F. Hermans en, meer nog, bij dat van Thomas Bernhard. Qua stijl is hij dan weer meer verwant met Jeroen Brouwers: exuberante, barokke volzinnen en een formidabel rijk vocabularium.
~Alle registers open
In ‘Het Wezen’ trekt Drehmanns alle registers open en overtreft hij zichzelf. Alle reeds aangehaalde elementen vinden we ook in deze roman terug. Maar er is meer: hoewel Drehmanns zichzelf geen geëngageerd auteur wil noemen, is maatschappij- en cultuurkritiek in ‘Het Wezen’ uitdrukkelijk aanwezig. Hij moraliseert niet maar observeert scherp: de spiegel die hij ons voorhoudt over de gedigitaliseerde wereld en de verstoorde relatie tussen mens en natuur is bepaald confronterend.
‘Het wezen’ is een rijk gedocumenteerde roman. Duidelijk is aan het schrijven ervan veel research voorafgegaan: er zijn de vertrouwde verwijzingen naar literatuur en film, maar eveneens (en dat is nieuw) naar de schilderkunst. Klimt, Schiele, Turner, Caravaggio, onze eigenste Luc Tuymans,… allemaal passeren ze, quasi terloops, de revue. Veelzeggend is overigens dat protagonist Grondijs een tekening van Thierry De Cordier, ‘Zelfportret als regenworm’, zijn “meest dierbare bezit” noemt.
Minstens even indrukwekkend is het naturel waarmee Drehmanns de exotische planten- en dierenwereld beschrijft: wie, behalve biologen en zoölogen, heeft ooit gehoord van bv. lemuren en sifaka’s? Of van trogloxenen?
Soms wordt feit en fictie vernuftig gemixt. Eén voorbeeld: Bustrófedon, door Drehmanns opgevoerd als één van de wetenschappers die het Wezen ooit beschreven heeft, is gefingeerd. Maar niet de naam: bustrófedon, zo leert Wikipedia, is een oud-Griekse inscriptiemethode waarbij de regels van een tekst alternerend van rechts naar links en van links naar rechts moeten worden gelezen. Een erudiet weetje.
En tot slot: wie vertrouwd is met het werk van Drehmanns vindt in ‘Het Wezen’ subtiele verwijzingen naar zijn vorige romans terug: Italië als Arcadië, een getroebleerde vader-zoonrelatie, affiniteit met België,... Opmerkelijk is zijn fascinatie voor het funeraire. Letterlijk in vroeger werk, figuurlijk in ‘Het Wezen’. Zo is bv. de matras van Grondijs niet gewoon hàrd, maar heeft ze “de onverzoenlijkheid van een grafzerk”.
~Ideeënroman van internationaal niveau
Bij de presentatie van ‘Het Wezen’ (Utrecht, 5 september) noemde Ezra de Haan Peter Drehmanns “een schrijver die on-Nederlands schrijft”. En ze heeft gelijk: geen navelstaarderij bij Drehmanns, geen autobiografisch gepulk, maar een tomeloze verbeeldingskracht. Geen “anorectische zinnetjes” maar gespierd, flamboyant proza. Hyperbolen en metaforen als stijlmiddel. En precies door die hyperbolen wordt een verhaal dat in se tragisch is tegelijk hilarisch.
‘Het Wezen’ is een ideeënroman van internationaal niveau. Ik schreef het vroeger al (naar aanleiding van ‘Vaderval’, 2016): Peter Drehmanns hoort thuis in het rijtje van schrijvers als Louis-Ferdinand Céline, Sandro Veronesi, Francesco Pecoraro en László Krasznahorkai.
De vraag is dan ook: waarop wachten de recensenten van de kwaliteitskranten om deze uitmuntende roman in de kijker te zetten? Boekhandels – ik denk aan Passa Porta, Boekenhuis Theoria, Het Paard van Troje, Limerick, De Groene Waterman, Boekarest, Barbóék, De Raaklijn, De Reyghere, De Zondvloed, e.a. – kunnen alvast hun gidsende rol spelen door een prominente plaats te reserveren voor ‘Het Wezen’. En wil uitgeverij In de Knipscheer en het Nederlands Letterenfonds er alstublieft voor zorgen dat er snel een vertaling volgt? Dank.
October 26, 2020
Meesterwerk van Drehmanns. Een feest der verbeelding. Prachtige symboliek en vol metaforen.
January 27, 2023
Citaat : Te oud om nog ergens in te geloven, te jong om geloofd te worden. En voortdurend, met gretige zelfhaat, de balans opmakend: dat het dartelen lang geleden was opgehouden, dat hij al een eeuwigheid richting zijn graf strompelde en struikelde in plaats van geestdriftig door het bestaan te banjeren.
Review : Peter Drehmanns debuteerde in 1999 met de roman De blindganger. Voor zijn gehele oeuvre won hij in 2015 de Halewijnprijs. Hij studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap en was recensent voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans. Als dichter heeft Drehmanns tot nu vier bundels op zijn naam staan. Het Wezen is zijn nieuwste roman.
Hoofdpersoon van Het Wezen is Koen Grondijs, een uitgebluste kunstgeschiedenisdocent die zich gedesillusioneerd afkeert van de westerse cultuur en zijn leven omgooit door als een hedendaagse Rousseau zijn heil te zoeken in de Natuur. Om dit ideaal te verwezenlijken reist hij af naar een ver eilandenrijk, de Archipel, waar hij op zoek gaat naar het Wezen, een endemisch en mythisch dier dat door de wetenschap als uitgestorven wordt beschouwd, maar volgens enkele Archipelliaanse stammen nog leeft. Met de verhoopte ontdekking van het Wezen wil Grondijs ook zichzelf weer op de kaart zetten. Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse preparateur, raakt zijn queeste ernstig ontregeld en vindt hij steeds meer struikelblokken op zijn weg, waaronder een geheimzinnige Epidemie. Deze roman is een onderzoek waarin bepaalde hypotheses naar voren komen zonder dat er sluitende verklaringen of eenduidige morele standpunten aanwezig zijn. Conflicten worden zichtbaar gemaakt en de lezer mag vervolgens zijn eigen conclusies trekken. De auteur tracht hier een schets te maken waarin de werkelijkheid duidelijk aanwezig is en waarin de hoofdpersonen een speelbal van die werkelijkheid zijn. De wereld waarin de hedendaagse westerse mens zich staande probeert te houden is een hedonistische, exhibitionistische en uiterst complexe wereld die gekenmerkt wordt door enerzijds wanhopig risicomanagement en anderzijds heftige uitspattingen en woede-uitbarstingen. Veel mensen voelen zich opgejaagd en nemen hun toevlucht tot de gekste strategieën, zoals bijvoorbeeld één willen worden met natuur, om de controle niet te verliezen.
Grondijs zet daarom ook alles op alles om het object van zijn obsessies en verlangens te vinden!
De lezer krijgt een satirisch, spannend, filosofisch en prikkelend verhaal voorgeschoteld waarin cultuurkritiek niet geschuwd wordt en diej een queeste beschrijft, maar waarin zowel maatschappijkritische als allegorische aspecten een rol spelen. Het is een zowel actuele als tijdloze roman waarin behalve een forse portie cultuurkritiek (op de gedigitaliseerde, geglobaliseerde westerse wereld) er tegelijkertijd serieuze en relevante thema’s als identiteit, (zelf)bedrog, authenticiteit en waanzin aan bod komen..
Het Wezen stelt heel radicaal de belezenheid en de cultuurkennis van de lezer op de proef terwijl het bikkelhard, genadeloos maar ook hilarisch de ondergang uittekent van een op drift geraakte westerse man die een overdaad aan cultuur wil ruilen tegen wilde natuur die hem zo hoopt hij houvast en morele legitimering zal bieden.
Review : Peter Drehmanns debuteerde in 1999 met de roman De blindganger. Voor zijn gehele oeuvre won hij in 2015 de Halewijnprijs. Hij studeerde Italiaans en Literatuurwetenschap en was recensent voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad. Zijn roman Altijd maar begraven werd in het Duits vertaald, de roman De begeleider in het Italiaans. Als dichter heeft Drehmanns tot nu vier bundels op zijn naam staan. Het Wezen is zijn nieuwste roman.
Hoofdpersoon van Het Wezen is Koen Grondijs, een uitgebluste kunstgeschiedenisdocent die zich gedesillusioneerd afkeert van de westerse cultuur en zijn leven omgooit door als een hedendaagse Rousseau zijn heil te zoeken in de Natuur. Om dit ideaal te verwezenlijken reist hij af naar een ver eilandenrijk, de Archipel, waar hij op zoek gaat naar het Wezen, een endemisch en mythisch dier dat door de wetenschap als uitgestorven wordt beschouwd, maar volgens enkele Archipelliaanse stammen nog leeft. Met de verhoopte ontdekking van het Wezen wil Grondijs ook zichzelf weer op de kaart zetten. Als hij Dino Drogo ontmoet, een Italiaanse preparateur, raakt zijn queeste ernstig ontregeld en vindt hij steeds meer struikelblokken op zijn weg, waaronder een geheimzinnige Epidemie. Deze roman is een onderzoek waarin bepaalde hypotheses naar voren komen zonder dat er sluitende verklaringen of eenduidige morele standpunten aanwezig zijn. Conflicten worden zichtbaar gemaakt en de lezer mag vervolgens zijn eigen conclusies trekken. De auteur tracht hier een schets te maken waarin de werkelijkheid duidelijk aanwezig is en waarin de hoofdpersonen een speelbal van die werkelijkheid zijn. De wereld waarin de hedendaagse westerse mens zich staande probeert te houden is een hedonistische, exhibitionistische en uiterst complexe wereld die gekenmerkt wordt door enerzijds wanhopig risicomanagement en anderzijds heftige uitspattingen en woede-uitbarstingen. Veel mensen voelen zich opgejaagd en nemen hun toevlucht tot de gekste strategieën, zoals bijvoorbeeld één willen worden met natuur, om de controle niet te verliezen.
Grondijs zet daarom ook alles op alles om het object van zijn obsessies en verlangens te vinden!
De lezer krijgt een satirisch, spannend, filosofisch en prikkelend verhaal voorgeschoteld waarin cultuurkritiek niet geschuwd wordt en diej een queeste beschrijft, maar waarin zowel maatschappijkritische als allegorische aspecten een rol spelen. Het is een zowel actuele als tijdloze roman waarin behalve een forse portie cultuurkritiek (op de gedigitaliseerde, geglobaliseerde westerse wereld) er tegelijkertijd serieuze en relevante thema’s als identiteit, (zelf)bedrog, authenticiteit en waanzin aan bod komen..
Het Wezen stelt heel radicaal de belezenheid en de cultuurkennis van de lezer op de proef terwijl het bikkelhard, genadeloos maar ook hilarisch de ondergang uittekent van een op drift geraakte westerse man die een overdaad aan cultuur wil ruilen tegen wilde natuur die hem zo hoopt hij houvast en morele legitimering zal bieden.
April 5, 2023
Kloeke roman over de vijftigjarige seksverslaafde kunsthistoricus Koen Grondijs die de decadente westerse wereld achter zich laat om zijn geluk te vinden bij een mysterieus Wezen dat zich ophoudt in de oerwouden hier ver vandaan. Deze zeiksnor, zoals hij zichzelf noemt, komt tijdens zijn reis in contact met de flamboyante Italiaanse taxidermist Drogo en wordt samen met hem gevangengenomen door een tribale stam. Het verhaal begint boeiend, al zijn de opgesomde voorbeelden van de Westerse levensstijl te overdadig en Grondijs is eigenlijk ook een slappe zak die zijn elektrische tandenborstel mist, maar gaandeweg valt het stil en het eind komt uit de lucht vallen. Te kloek, denk ik.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews