Δεν θα έλεγα πως η ψυχολογία μου είναι στα καλύτερα της αυτό το διάστημα, μάλλον στο ναδίρ θα την τοποθετούσα. Να μου πεις, τώρα το θυμήθηκα; Εδώ και δεκατρία χρόνια βαλτώνω στο ίδιο αρχιτεκτονικό γραφείο, το ταλέντο που είχα κάποτε χαραμίστηκε, τα όνειρα που έκανα ξεθώριασαν. Για να μη μιλήσω για τα υπόλοιπα. Η αδυναμία που έχουν οι γονείς μου στον αδερφό μου, βγάζει μάτι από χιλιόμετρα. Η εμμονή του Φίλιππου με τις προετοιμασίες του γάμου μας μου διαλύει το κεντρικό νευρικό σύστημα. Όλα γύρω μου με πιέζουν, όλα μου φταίνε. Ακόμα και το όνομά μου που είναι τόσο κοινότοπο, Μαρία. 'Αστα να πάνε δηλαδή. Και τώρα το αφεντικό μου με στέλνει χειμωνιάτικα για ένα έργο στην Πάρο. Είμαι σίγουρη ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Δεν περιμένω τίποτα συγκλονιστικό, τι θα μπορούσε να συμβεί δηλαδή; Αυτά που λένε, ότι η ζωή σου αλλάζει εκεί που δεν το περιμένεις, συμβαίνουν μόνο στις ταινίες και τα βιβλία. Ή μήπως όχι;
Ένα πραγματικά ευχάριστο βιβλίο. Μ' έκανε να γελάσω και να σκεφτώ κάποια πράγματα που θα μπορούσα να παρουσιάσω και στους πελάτες μου (ψυχολόγος εδώ...) πάνω στο θέμα των ευθυνών της ζωής μας και για το αν είναι αργά να την αλλάξουμε. Πέραν τούτου μέσα έχει ατόφια Ελληνικά σκηνικά και προβλήματα που συναντάμε όλοι στην Ελληνική καθημερινότητα. Θα περάσετε σίγουρα καλά με τη Μαρία και την παρέα της.
Η ελληνίδα Σοφία Κινσελα ξαναχτύπησε! Από το χωριό της Πελοποννήσου του golden girl, μας μεταφέρει στη δημοφιλή Πάρο, που την ξέρει σπιθαμή προς σπιθαμή. Αστείες καταστάσεις εξελίσσονται για σοβαρά θέματα. Τίθενται ζητήματα όπως τα όνειρα, οι επαγγελματικές, οικογενειακές κ ερωτικές σχέσεις. Σου βάζει διλήμματα :Ο πρώην που ακόμη εκπέμπει ερωτικά vibes ή ο νυν, που σου προσφέρει μια βολική ζωή; Το διάβαζα αργά στην αρχή, γιατί δεν ήθελα να τελειώσει, όμως τελικά δεν συγκρατηθηκα. Επειδή ένιωσα τη ζέστη της άμμου στα πόδια μου κ ας ήταν χειμώνας (μάλλον σ' αυτό βοήθησε και το ατμοσφαιρικό εξώφυλλο ). Αισθάνθηκα σα να'Μουν κ γω στο μπιτσομπαρο (όντως, άθλια λέξη! ). Επικές φράσεις :"Η Κηφισίας 9 η ώρα το πρωί είναι ένα κατακόκκινο φλεγόμενο ποτάμι που οδηγεί στην κόλαση ". Όποιος το έχει ζήσει, το καταλαβαίνει. "Η ζωή συνεχίζεται. Σε κάθε διασταύρωση και σε κάθε στροφή περιμένει υπομονετικά να την επιλέξουμε ". "Η ευκαιρία της ζωής μου με κοιτούσε από το τζάμι ενός τρένου που έτρεχε. Κι αν δεν πηδούσα πάνω του εγκαίρως, θα έμενα εγκλωβισμένη στον ίδιο σταθμό που απεχθάνομαι εδώ κ τόσα χρόνια ". Αυτό κ αν το έχω νιώσει στο μεδούλι μου! Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω το απόλυτο καλοκαιρινό ανάγνωσμα, Γιατί είναι η ηλιαχτίδα σε κάθε μέρα είτε συννεφιασμένη είτε ηλιόλουστη.