วิปลาส รวมเรื่องสั้นขวัญผวาจากญี่ปุ่น

by ซาคากุจิ อังโกะ, มุรายามะ ไคตะ, เอโดะงาวะ รัมโปะ

ความ ‘วิปลาส’ คืออะไร อาจเป็นบางสิ่ง ณ ก้นบึ้งจิตใจคนเรา
ที่แค่ถูกสะกดจองจำไว้ในกรงขังของความปกติสามัญ
และสามารถเผ่นโผนโจนทะยานออกมาได้ทุกขณะ ขอเพียงแวบเห็นรอยปริแยกแห่งสติมนุษย์...

JLIT ภูมิใจนำเสนอเรื่องสั้นชวนขวัญผวา 5 เรื่อง
บอกเล่านิยามความวิปลาสในแบบฉบับของนักเขียนนวนิยายสมัยใหม่แห่งญี่ปุ่น 5 ท่าน
ซึ่งยังติดตรึงในความทรงจำของนักอ่านญี่ปุ่นมาจนปัจจุบัน



ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง โดย ซาคากุจิ อังโกะ
ลิ้นปีศาจ โดย มุรายามะ ไคตะ
เก้าอี้คนเป็น โดย เอโดะงาวะ รัมโป
รักหลังความตาย โดย ยูเมโนะ คิวซากุ
ผ่าตัดสมอง โดย อุนโนะ จูโซ



...จริงหรือลวง ดีหรือบ้า ขาวหรือดำ อัจฉริยะหรือวิปลาส

ทุกอย่างในโลกใบนี้ล้วนมีเพียงเส้นบาง ๆ ขวางกั้น

ถ้าเพียงแต่เราจะก้าวล่วงเส้นขีดแบ่งนั้นไปเพียงนิดเดียวโลกอาจจะเหวี่ยงเราไปในทิศทางตรงกันข้าม...

Genres: Horror, Short Stories

220 pages, Paperback

Published August 1, 2020

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 5 out of 5]

ตอนได้ข่าวเล่มนี้จะออก คือรอมากๆ เพราะชอบอ่านเเนวนี้ เป็นเเนวที่ตลาดเล็กมากๆ นานๆทีจึงจะมีออกมาสู่ตลาดให้เสียตังกันบ้าง

เป็นรวมเรื่องสั้นเเนวสยองขวัญ 5 เรื่องของนักเขียนชื่อดังยุค 1900 ในเเดนปลาดิบ เเต่อาจจะลับเเลในบ้านเรา นอกจากรัมโปที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักกันดี ถ้าอ่านเเนวสืบสวนสอบสวนญี่ปุ่น อย่างน้อยน่าจะเคยได้ยินชื่อรัมโปมาบ้าง

ใน 5 เรื่องนี้ส่วนตัวคิดว่ามันไม่ใช่สยองขวัญไปเสียทั้งหมด มันมีเเนวที่คิดว่าเป็น Weird Fiction อยู่ด้วย ซึ่งยังไม่มีคำไทยที่เป็นทางการ ในที่นี้เลยขอเรียกว่า “ปะหลาดคดี “ ตามที่มีพี่ที่รู้จักได้เคยเขียนบทความเกี่ยวกับ Weird ไว้ในวารสารอ่านไปก่อนนะครับ

โดย 5 เรื่องนี้ผมขอจัดกลุ่มได้มาเป็น 3 เเนวคือ
1.เเนวสยองขวัญคลาสสิค
คือเรื่อง เก้าอี้คนเป็น ของรัมโป กับ รักหลังความตายของ ยูเมโนะ คิวซากุ
ทั้ง 2 เรื่องนี้อ่านเเล้วให้ความรู้สึกถึงความสยองเเบบลึกๆเเละความตื่นเต้นเเบบรหัสคดีผสมกันไป ถ้าใครเคยอ่านเก้าอี้คนเป็นของรัมโปที่เคยตีพิมพ์มาเเล้วในรวมเรื่องสั้นสยองขวัญของรัมโป ที่ผีเสื้อเคยจัดพิมพ์ จะเห็นภาพเลยครับ มันเป็นความสยองขวัญอันเกิดจากความบิดเบี้ยวในจิตใจของมนุษย์ ที่เป็นลักษณะเด่นในงานเขียนช่วงเวลานั้น เป็นการกระทำที่เลยเส้นเเบ่งของความหมกหมุ่นไปสู่ความวิปริต

2.Scifi - Horror
คือเรื่อง ผ่าตัดสมอง ของ อุนโนะ จูโซ
เรื่องนี้นำองค์ประกอบของไซไฟมาใส่ในความสยองขวัญ อะไรจะเกิดขึ้น ถ้าเราสามารถขายหรือซื้ออวัยวะมาเปลี่ยนในตัวของเราได้เสมอทำให้มันใหม่เเละโดดเด่นออกมาจากเรื่องสั้นอื่น ๆ เเต่ยังคงคอนเซปของความวิปริตที่เกิดจากความบิดเบี้ยวของจิตใจมนุษย์ได้อย่างดี

3.Weird Fiction
คือเรื่อง ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง ของ ซาคาอุจิ อังโกะ
ทำไมเรื่องนี้ถึงน่าจะเป็น Weird เพราะการอ่านเรื่องนี้คือความคลุมเครือที่ปกคลมด้วยความไม่น่าไว้วางใจ มีเเต่ความไม่สมเหตุสมผล เเต่น้ำเสียงที่เล่านั้น กลับสมจริงจนเราเชื่อว่ามีนคือความปกติ ถ้านึกไม่ออก มันคืองานเเนว Lovecraft ที่ไม่มี God โผล่มานั่นเเหละครับ
มันไม่ใช่สยองขวัญ ไม่ใช่รหัสคดี มันก็ต้อง Weird นี่เเหละครับ เเนวนี้อาจเป็นเเนวที่ถ้าชอบก็ชอบเลย ไม่ชอบก็เเบบ อิหยังวะ เเล้วก็ลืมๆมันไป

ในที่นี้จะไม่พูดถึงตัวเนื้อเรื่องนะครับ เเนวนี้การพูดอะไรมากไป อาจทำให้ไม่สนุกเลย ไปลองค้นหาความวิปลาสกันเองในเล่มนี้ เเล้วจะรู้ว่ามนุษย์เรานั้นถูกกรอบเล็กๆของสังคมจำกัดตัวตนของเราไว้ เมื่อผู้ใดละทิ้งกรอบนี้ ผู้นั้นคงเหลือเพียงเเต่ความวิปลาสที่คอยกัดกินตัวตนของเขาจนไม่เหลือสิ่งใดไว้อีกเลย เเม้เเต่จิตวิญญาณ...

ขอให้สนุกกับด้านมืดของมนุษย์ครับ

[Mook Woramon · Rating 3 out of 5]

รวมเรื่องสั้นห้าเรื่องจากนักเขียนญี่ปุ่นยุค ค.ศ. 19 ไม่ใช่เรื่องผีนะ แต่เป็นแนว psycho-horror

แต่ละเรื่องความโหดมากน้อยต่างกัน ธีมหลักคือเน้นเรื่องความจิตหลอน ความวิปลาส ไม่รู้ไหนจริง ไหนลวง แล้วแต่สมองจะบัญชาการให้เป็นไป

เรื่องวิปลาสขนาดไหน ยกตัวอย่างเช่น ตัดหัวคนมาสะสม แล้วเอาหัวมาเล่นสมมติกันเป็นคู่รัก เป็นคนร้าย จนกว่าเนื้อหนังจะเปื่อยหมด เป็นลมมมมมม

ส่วนตัวไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ รู้สึกขยะแขยงเกิน อ่านแล้วปวดหัว หรือมองอีกแง่นักเขียนเขียนดีจนทำให้เราแทบจะวิปลาสตามได้ ทั้งความบิดเบี้ยวของจิตใจ เส้นแบ่งความเป็นมนุษย์กับปีศาจ การกระทำที่โหดร้ายชวนสยอง บ่นไปแต่ก็อ่านจนจบนั่นแหละ

เรียงลำดับความชอบ
เก้าอี้คนเป็น > ลิ้นปีศาจ > ใต้ป่าซากุระลานสะพรั่ง > รักหลังความตาย > ผ่าตัดสมอง

[achnn · Rating 4 out of 5]

เพิ่งอ่านบิเบลีย #4 จบ ในนั้นพูดถึงเรื่องเก้าอี้คนเป็นของรัมโปะ เล่มนี้มีเรื่องนี้พอดี เลยหยิบมาอ่าน สรุปก็คือชอบเรื่องเก้าอี้คนเป็นสุด อ่านก่อนนอนเกือบนอนไม่หลับ 🥲 รองลงมาชอบผ่าตัดสมอง
(ส่วนเรื่องอื่นๆในเล่มค่อนข้างเฉยๆ แต่ แต่ละเรื่องวิปลาสสมชื่อหนังสือ)

[Mirai · Rating 4 out of 5]

"...หากตัวผมในขณะนี้คือผู้ป่วยจิตวิปลาสอย่างที่ใครๆ ว่าไว้ ความวิกลจริตคงเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้นเป็นแน่แท้" (หน้า 148)

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นขวัญผวาจากญี่ปุ่น มีทั้งหมด 5 เรื่อง เขียนโดยนักเขียน 5 คนด้วยกัน โทนเรื่องทั้งห้าจะเหมือนกันหมดเลย คือ เน้นความวิปลาสในรูปแบบต่างๆ ตามสไตล์ของนักเขียนแต่ละท่าน

เรื่องที่หนึ่ง : ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง โดย ซาคากุจิ อังโกะ - เรื่องราวของโจรป่าผู้โหดเหี้ยมแต่กลับหวาดกลัวป่าซากุระ วันนึงเขาได้หญิงงามคนหนึ่งเป็นภรรยาหลังจากฆ่าสามีของเธอ แต่หญิงงามคนนี้มีความชื่นชอบที่วิปริต เธอชอบให้โจรป่าฆ๋าตัดหัวคนเพื่อนำหัวมาเล่นเป็นตุ๊กตา

สำหรับเรื่องนี้ เรารู้สึกเฉยๆ อ่านได้เรื่อยๆ ไม่ถึงกับน่าเบื่อ อยากรู้ว่าเรื่องราวจะไปหยุดที่ตรงไหน และโจรป่าจะรู้สึกยังไงบ้างกับชีวิตตนเองภายหลังจากที่นำหญิงงามวิปริตคนนี้มาเป็นภรรยา แต่มีเรื่องนึงที่เราติดใจอยู่ก็คือ ปกติแล้ว ภาพป่าที่เต็มไปด้วยต้นซากุระสำหรับเรา มันคือภาพของความโรแมนติก แต่เรื่องสั้นเรื่องนี้กลับพยายามทำให้ภาพความโรแมนติกนั่นหายไป โดยพยายามแทรกความน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ แต่ไม่สำเร็จหรอกนะ เพราะอ่านจบแล้วไม่รู้สึกว่าป่าซากุระน่ากลัวเลย 55555

เรื่องที่สอง : ลิ้นปีศาจ โดย มุรายามะ ไคตะ - เรื่องของชายคนนึงที่ได้ล่วงรู้ความลับเกี่ยวกับลิ้นประหลาดของเพื่อนที่เพิ่งฆ่าตัวตายไปก่อนหน้านี้ไม่นาน

เราชอบเรื่องนี้ มีความหักมุมเล็กๆ ในตอนจบ รู้สึกเล่าเรื่องน่าติดตามและสนุกดี เนื้อเรื่องตรงไปตรงมา ไม่ต้องตีความอะไรมากมาย เวลาอ่านก็เลยรู้สึกสบายใจอย่างพิลึก 55555 เรื่องนี้ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ แต่ออกไปทางน่าขยะแขยงมากกว่า ผู้เขียนค่อย ๆ ไต่ระดับความน่าขยะแขยงมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงความพีคขีดสุดในตอนท้าย แล้วจบด้วยความเศร้าหน่อยๆ

เรื่องที่สาม : เก้าอี้คนเป็น โดย เอโดะงาวะ รัมโป - เรื่องของนักเขียนหญิงท่านหนึ่ง ที่ได้รับจดหมายจากแฟนคลับที่เป็นช่างทำเก้าอี้ และดูเหมือนว่าเก้าอี้ที่ช่างคนนี้ทำจะเป็นตัวเดียวกับที่เธอกำลังนั่งอ่านจดหมายของแฟนคลับอยู่

เราคุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี เพราะเคยอ่าน "เก้าอี้พิศวาส" ซึ่งเป็นผลงานของอาจารย์จุนจิ อิโต้ มาก่อน แน่นอนว่า การที่อ่านงานของอาจารย์จุนจิมาก่อนย่อมชักจูงภาพจินตนาการในหัวของเราเวลาอ่านเรื่องเก้าอี้คนเป็นอย่า���ปฏิเสธไม่ได้ แต่ถึงจะเคยอ่านเก้าอี้พิศวาสมาแล้ว การได้อ่านเก้าอี้คนเป็นซึ่งเป็นความเรียง ก็ได้รับอรรถรสในอีกรูปแบบนึง แถมตอนจบของเรื่องก็ทำให้อึ้งไม่น้อย 5555

เรื่องที่สี่ : รักหลังความตาย โดย ยูเมโนะ คิวซากุ - มันเป็นเรื่องเล่าของชายขี้เมาคนนึง เรื่องเล่าความรักหลังความตายของเขา

เรื่องนี้เราใช้เวลาอ่านนานหน่อย อ่านแล้ววาง แล้วกลับมาอ่านใหม่ ถ้าถามว่าทำไมอ่านเล่มนี้ไม่จบซักที ก็เพราะอ่านเรื่องนี้ค้างแล้วลืม ต้องกลับมาอ่านทวนใหม่อีกครั้ง ทำให้เสียเวลานี่แหละ สำหรับเรา เรื่องนี้เฉยๆ ช่วงต้นเหมือนมีะไรถ่วงขาไม่ให้ก้าวไปข้างหน้า อ่านย้ำวนอยู่ที่เดิมอย่างน่าประหลาด เนื้อเรื่องโดยรวมก็ค่อนข้างเดาทางง่าย

เรื่องสุดท้าย : ผ่าตัดสมอง โดย อุนโนะ จูโซ - ชายคนนึงที่ยอมลงทุนแลกเปลี่ยนน่องอันเรียวงามกับตลาดมืดเพื่อให้ได้มาซึ่งเงินมหาศาล และนำเงินนั้นไปเปย์แฟนสาว แต่แล้วเขาก็พบว่า แฟนสาวที่รักของเขาคบชู้ แถมยังรับซื้ออวัยวะที่เขาเอาไปแลกเปลี่ยนทั้งหมดให้กับชู้รักอีก!

เรื่องนี้ 555555555 ขอขำหน่อย เป็นความดื้อดึงของตัวละครแท้ๆ เลยค่ะ แล้วจุดจบมันทั้งเศร้าทั้งตลกร้าย ที่อุตส่าห์ทำอุตส่าห์ลงทุนไปทั้งหมด สิ่งที่ได้กลับมาคือความเสียเปล่าโดยแท้ เรื่องนี้อ่านสนุกนะคะ อ่านจบอย่างรวดเร็ว แต่อ่านด้วยความสะใจมากกว่า 5555

โดยภาพรวม เราชอบเล่มนี้นะ ถือว่าเป็นหนังสือแนวที่ใช่ และสมกับการรอคอยของเรา (ไม่น่าดองไว้นานเลย 5555) พออ่านจบแล้วก็แฮปปี้ดี มีทั้งเรื่องที่เฉยๆ และเรื่องที่ชอบ แต่ไม่มีเรื่องไหนที่เราไม่ชอบเลย 5555 เหมือนได้รู้จักกับความดำมืดของจิตใจมนุษย์หลากหลายรูปแบบ ความวิปลาสและวิปริตของแต่ละตัวละครก็มีความแตกต่างชวนขนหัวลุก ชวนน่าขยะแขยงดี

[Kamons · Rating 3 out of 5]

มีความชอบและเฉยๆ กับเล่มนี้ ชอบที่เป็นแนวสยองขวัญสั้นๆ (จริงๆ มีคนบอกว่าเป็น weird fiction ซึ่งค่อนข้างเป็นคำอธิบายที่ตรงกับเนื้อเรื่อง) ที่ไม่ค่อยหาอ่านเจอเท่าไหร่ เลยเหมือนเป็นงานใหม่ๆ ให้ลิ้มลอง แต่ที่เฉยๆ งงๆ บ้างก็อาจจะเป็นเพราะลักษณะเฉพาะของนิยายประเภทนี้ที่จะไม่เคลียร์ทุกอย่างหรืออธิบายแล้วแต่ก็ดูเว่อร์ๆ ประหลาดๆ นั่นแหละ มีเรื่องเก้าอี้ที่อ่านตอนแรกน่ากลัวมาก สยองขวัญมาก พอมาอ่านรอบสองเรากลับเฉยเสียแล้ว แต่พูดถึงโดยรวมนะ ก็ยังอยู่ในโทนชอบอยู่ดี

[Sahachad Bank · Rating 2 out of 5]

อ่านจบแล้วรู้สึกเฉย ๆ ไม่ค่อยอิน ชอบเรื่องเดียวคือเก้าอี้มนุษย์

[Mook · Rating 3 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 5 เรื่อง 5 รส จาก 5 นักเขียนญี่ปุ่นค่ะ
บรรยากาศแต่ละเรื่องให้อารมณ์แตกต่างกัน ประทับใจที่สุดก็ไม่พ้น 'เก้าอี้คนเป็น' ของคุณเอโดงาวะ รัมโป บางเรื่องก็จบแบบน่าแปลกใจ ประหลาดจนต้องนั่งถามตัวเองว่าเมื่อกี้เราอ่านอะไรไปเนี่ย 😂 โดยรวมถือเป็นแนวญี่ปุ่นที่น่าลองเพราะไม่ค่อยพบ สนพ. นำมาแปลในไทย ถือว่าน่าสนใจค่ะ

[Klin กลินท์ · Rating 3 out of 5]

❝
เขาคิดจะหยิบกลีบดอกไม้ออกจากใบหน้าหญิงสาว
…เพียงครู่เดียวก็มลายหาย
เหลือไว้แต่กลีบดอกไม้และความว่างเปล่าอันเขม็งเกลียวเย็นเยือก
❞
,น.53 -ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง

อ่าน “วิปลาส” ทั้ง 5 เรื่องจากงานรวมเรื่องสั้นขวัญผวาของนักเขียนญี่ปุ่นแปลโดย “พรพิรุณ กิจสมเจตน์” | ทั้งหลายทั้งปวงสำหรับข้าพเจ้าแล้ว คือการนำไปสู่การตั้งคำถามเกี่ยวกับมนุษย์เรา ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนในสังคมโดยเฉพาะภายในจิตใจของมนุษย์

อะไรคือความจริง ความลวง เลว ดี ขาวหรือดำ ดีหรือบ้า ซึ่งชวนให้เราจะยิ้มได้อย่างเบิกบาน จะแสยะยิ้ม จนถึงยิ้มด้วยความเศร้าหมอง หดหู่ แก่โลกใบนี้ ก็สุดแล้วแต่มุมมอง ความคิด จิตใจของมนุษย์ผู้นั้น
เรามองเห็น เราเข้าใจอย่างไรในจิตใจของตนเอง เราซื่อตรงต่อตัวตน จิตใจของเรา เพียงใด(?)
ทุกคนต่างมีคำตอบจากกระจกของตนเอง
หรือแท้จริงแล้ว โลกมันก็เป็นธรรมดา ปกติ ๆ ที่เรากำลังดำเนินชีวิตกันอยู่แบบนี้ล่ะ (หรือปล่าว ?)
ข้าพเจ้าอ่าน “วิปลาส” จบลงด้วยความอึ้งเล็ก ๆ กับเรื่องราวที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว วิปลาสที่เกินจะจินตนาการไปถึง แต่งดงาม
และตบท้ายด้วยการหักมุมทั้งหลายที่เต็มไปความแปลกประหลาด สมกับเป็นอย่างวิปลาสฉันนั้น ซับซ้อน ทับถมความเป็นวิปลาสขึ้นไปอีก

แน่นอนว่า ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ในระบบความคิดความเชื่ออย่างแบบญี่ปุ่น จึงทำให้การอ่านตลอดเรื่องนั้นตื่นเต้น สนุกสนาน และที่ชื่นชอบเป็นพิเศษ เห็นจะเป็นเทคนิคของการเล่าเรื่อง ซึ่งชวนติดตามไปเรื่อย ๆ แต่ยากแก่การคาดเดาได้ว่าแต่ละเรื่องของ “วิปลาส” ทั้ง 5 เรื่องนั้นจะจบลงตรงไหนอย่างไร ? ข้าพเจ้าชื่นชอบเรื่อง “เก้าอี้คนเป็น” ผลงาน “เอโดะงาวะ รัมโป” เป็นพิเศษ

ข้าพเจ้ามีโอกาสได้อ่านหลายเล่มจากการแปลของคุณ “พรพิรุณ กิจสมเจตน์” โดยเฉพาะงานชิ้นสำคัญอย่างเรื่อง “สูญสิ้นความเป็นคน” (人間失格 No Longer Human) “อาทิตย์สิ้นแสง” (斜陽) หรืออย่าง “เมียชายชั่ว” (ヴィヨンの妻 (Viyon No Tsuma) ของ “ดะไซ โอซามุ” จนมางานชิ้นนี้ “วิปลาส” ที่ไม่ควรพลาดอีกเช่นกัน

เรื่องสั้นทั้ง 5 เรื่องประกอบ ;
“ใต้ป่าซากุระบานสะพรั่ง” โดย ซาคากุจิ อังโกะ
“ลิ้นปีศาจ” โดย มุรายามะ ไคตะ
“เก้าอี้คนเป็น” โดย เอโดะงาวะ รัมโป
“รักหลังความตาย” โดย ยูเมโนะ คิวซากุ
“ผ่าตัดสมอง” โดย อุนโนะ จูโซ

อ่านไปเรื่อยๆ ลองหาอ่านดูครับ #วิปลาส #พรพิรุณกิจสมเจตน์ #อ่านญี่ปุ่น #ReadJapan สำนักพิมพ์ #JLIT #อ่านไปเรื่อยๆ #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary #อ่านไปฟังไป #IntoTheBook #อ่านแล้วอ่านเล่า #อ่านอีก #ReadAgain #อ่านอีกครั้ง #BooksBAR #AtTheReader #อ่านในใจ #อ่านเพลิน #ThaiReader

[Jessada Karnjana · Rating 4 out of 5]

เรื่องที่หนึ่ง ใต้ต้นซากุระบานสะพรั่ง (桜の森の満開の下) ของซาคาคุจิ อังโกะ เป็นเรื่องของโจรป่าฆ่าชิงทรัพย์และลักพาหญิงสาวมาทำเมีย พูดถึงความงามกับความน่ากลัวใต้ต้นซากุระ อ่านง่ายแต่มีที่ทางให้ตีความมาก เรามองว่าเป็นเรื่องของความงามกับความอัปลักษณ์ และความอัปลักษณ์ที่ถูกมองว่างามจนอาจถูกมองอีกทอดหนึ่งว่าวิปริต ทั้งหมดนี้ทำหน้าที่อย่างเดียวกัน คือทำให้พึงพอใจ ถ้ายอมรับว่า beauty is in the eye of the beholder ได้ ความวิปริตก็ไม่ต่างกัน, เรื่องที่สอง ลิ้นปีศาจ (悪魔の舌) ของมุรายามะ ไคตะ เป็นเรื่องของกวีหนุ่มผู้ต้องปรนเปรอลิ้นของตนด้วย���ิ่งที่มันปรารถนา แกนเรื่องเข้าใจได้ไม่ยาก ความสัมพันธ์ระหว่างตัณหากับปริเยสนา (แน่นอน ชื่อเรื่องมีอะคุมะอยู่ มันก็ต้องเป็นอนริยปริเยสนา) ภายใต้บริบทที่ต้องปรนเปรออายตนะเพื่อดับตัณหานี้จะใช้วิธีหยุดม้าริมผาแบบพระเอกนิยายจีนกำลังภายในนั้น เพ้อเจ้อ ในเมื่อพลาดกินเข้าไปแล้วก็ค่อยมาสำนึกเสียใจเอาทีหลังเป็นธรรมดา เพราะแม่น้ำชื่อว่าตัณหานั้นไม่มีวันล้น คำพระท่านว่านตฺถิ ตณฺหาสมา นที, เรื่องที่สามเก้าอี้คนเป็น (人間椅子) ของเอโดะงาวะ รัมโป เรื่องนี้คุณปาริฉัตรเคยเอามาแปล ผีเสื้อพิมพ์ ในชื่อเก้าอี้พิศวาส เป็นอีกเรื่องหนึ่งของรัมโปที่หักมุมแบบกวน ๆ ถ้าไม่นับจุดนี้ แกนของมันก็เหมือนกับลิ้นปีศาจ เพียงเปลี่ยนตัวเร้าจากรสารมณ์เป็นโผฏฐัพพารมณ์, เรื่องที่สี่ รักหลังความตาย (死後の恋) ของยูเมโนะ คิวซากุ เรื่องนี้น่าจะมีควา���วิปลาสน้อยที่สุดล่ะ จะว่าไป เรื่องนี้มีหลายจุดให้คิด ในที่นี้ขอตั้งคำถามเล่น ๆ ถึงจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งตอนท้ายเรื่อง อดีตนายทหารที่เล่าเรื่องรักหลังความตายอยากให้มีใครสักคนหนึ่งเชื่อว่าเรื่องที่เขาเล่าเป็นจริง ไม่ใช่เขาบ้าไปเอง เขาแสวงหาการยอมรับจากผู้ฟังสักคน ใครก็ได้ที่จะเชื่อเรื่องเล่าของเขา แน่ล่ะ ถ้าเราไม่มองว่าเป็น survivability หรือการดิ้นรนอยากอยู่รอดของมีม ๆ หนึ่ง คุณว่าเพราะอะไรฮะ, เรื่องที่ห้า ผ่าตัดสมอง (大脳手術) ของอุนโนะ จูสะ แนวไซไฟ เราพอมองเห็นคำถามเชิงปรัชญาเหมือนกับปัญหาเรือของเธเซียส ... สนุกทุกเรื่อง

[Dive · Rating 2 out of 5]

It's alright. The plot wants you to feel 'wow' and I do feel that once or twice, but overall it is pretty meh to me. I'm not sure if it's because each story is too short to build anything (although it doesn't really feel short) or because the plot is really not that weird/horrifying in this day and age, considering we've been overly exposed to a multitude of horror stories right now. One thing I really like is the translation of this book. It's masterfully done and I do feel inspired reading the words flowing naturally and beautifully across the pages.

[pne · Rating 3 out of 5]

สนุกดี ชวนติดตามพอสมควร แต่ไม่ค่อยน่ากลัว ออกแนววิปริตผสมแฟนตาซีมากกว่า อย่างตอนลิ้นปิศาจ ใครจะไปมีลิ้นแบบนั้น หรือมันคือโรค? ค่อนข้างคิดว่าถ้าเป็นเมื่อร้อยปีก่อนสมัยที่เรื่องสั้นเหล่านี้เพิ่งตีพิมพ์น่าจะขนหัวลุกมาก ๆ แต่พอผ่านระยะเวลามานาน สภาพบ้านเมืองก็เปลี่ยนไปเยอะ มันเลยไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ แล้วก็อาจจะเป็นที่ตัวเราไม่เข้าใจบริบทของวัฒนธรรมญี่ปุ่นเองด้วยรึเปล่า เรื่องที่ชอบที่สุดน่าจะเป็นผ่าตัดสมองกับเก้าอี้คนเป็น (ที่น่าจะเคยอ่านแล้วในรวมเล่มเรื่องผีญี่ปุ่นหรืออะไรทำนองนั้นของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ แต่อ่านซ้ำเก็บรายละเอียดก็ดีเหมือนกัน คิดว่าถ้าได้อาจารย์จุนจิ อิโต้วาดเป็นการ์ตูนน่าจะสยองใช้ได้) ลิ้นปิศาจหักมุมดี แบบที่ไม่คิดว่าจะหัก แล้วก็ชอบตอนบรรยายกลิ่นหอมของเนื้อศพย่าง ไม่ชอบที่สุดคือเรื่องใต้ป่าซากุระ งง สนุกตอนเล่นหัวคน แต่นอกนั้นไม่เก็ทเลย

[Ozakiaun · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องที่ดองไว้นานมากเพราะจริง ๆ อยากอ่านแค่งานของอังโกะคนเดียว (ซึ่งอ่านแล้วชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกก) แต่ว่าสุดท้ายก็อ่านจบทุกเรื่องในเล่มจนได้ เอาจริง ๆ ตอนแรกคิดว่าจะน่ากลัวมากกกกกก แบบขนหัวลุก ก็เลยทำใจอยู่นานกว่าจะอ่านได้ เพราะเป็นคนไม่ชอบอ่านแนวสยองขวัญ แต่เอาเข้าจริง ๆ ก็รู้สึกว่ายังสยองในระดับที่พอรับได้ ที่ชอบรองจากงานอังโกะคงเป็นงานของรัมโป ซึ่งจริง ๆ มันน่ากลัวในเชิงที่ผสมความน่าขยะแขยงด้วย ส่วนงานอื่น ๆ ก็มีความหักมุมอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เหวอขนาดนั้น แต่ระหว่างอ่านก็ชวนให้ติดตามอยู่เหมือนกัน

[Phisit Danthainum · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายเรื่องสั้นแบบยาวที่แปลกประหลาดที่สุดที่เคยอ่าน เหมือนจะน่ากลัวแต่ก็ไม่ เหมือนจะซับซ้อนแต่ก็ไม่...อ่านจบแล้วรู้สึกหน่วงๆ แม้แต่ตัวเองยังตอบได้ลำบากว่าสนุกไหม เรื่องที่ชอบที่สุดในเล่ม คือ "เก้าอี้คนเป็น"

[Tanna · Rating 5 out of 5]

ความหลอนชวนหัวแบบฟุ้งเพ้อเหมือนความฝัน เป็นความกลัวแบบไซโคที่หนาวเย็นขนลุก ตลกร้าย หรืออย่างตอนหนึ่งในเล่มอย่างเก้าอี้มนุษย์ที่ทำเอาขมวดคิ้วแล้วร้องว่า “เอ้า” ถ้าถามว่ามันเป็นหนังสือแบบไหนก็คงเป็นหนังสือแบบที่ว่า ต้องลองได้อ่านจริง ๆ

[Jutatip Charoenyingwattana · Rating 4 out of 5]

สำหรับเราเป็นเหมือน introduction ให้เรารู้จักนักเขียนช่วง 19xx ต้นๆของญี่ปุ่น ที่เขียนแนวดาร์กๆแบบนี้

ในทุกเรื่องจะออก surreal ในแบบที่ผสมความเป็นญี่ปุ่นลงไปนิดๆ ชวนอ่านต่อเนื่อง เข้าไปดูแนวคิดและโลกที่นักเขียนอยากเล่า น่าสนใจดีเหมือนกัน

[Lind. W · Rating 3 out of 5]

เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น 5 เรื่องจากนักเขียน 5 คน ซึ่งแต่ละเรื่องเป็นเกี่ยวกับความวิปลาสของมนุษย์ มีพีคบ้างหักมุมบ้างแต่ก็ยังไม่สุด การนำเนินเรื่องมีน่าเบื่อบ้างซึ่งเราใช้เวลาอ่านนานพอสมควร ความสนุกน้อยกว่าที่คาดหวังไว้

[Tanyanee Iamsriurai · Rating 5 out of 5]

เป็น 5เรื่องสั้น ที่วิปลาส สมชื่อเรื่อง แต่ละตอนมีความสยองขวัญ และสวยงามไปคราวเดียวกัน ....

[Book Beforebed_ · Rating 3 out of 5]

เนื้อหาจะค่อนข้างเหนือจินตนาการ หลุดโลก อย่าถามหาความเป็นไปได้ในเล่มนี้ 5555 การเล่าเรื่องจะใช้คำพูดราวกับเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นปกติ แต่แฝงความน่าสะพรึงอยู่ไม่น้อย

[Weerawat Yodmun · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นวิปลาสของนักเขียนญี่ปุ่น
อ่านเพลินๆ แปลกๆ หลอนๆ ดีครับ

[JillV · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้นสยองขวัญ น่ากลัวบ้าง เฉยๆบ้าง ส่วนตัวคิดว่าเรื่องเก้าอี้คนเป็นหลอนสุด อ่านจบแล้วระแวงเก้าอี้ในบ้านตัวเองเลย แปลดีมากๆ อ่านเอาสำนวนแปลก็คุ้มแล้ว

[Art Mlang · Rating 5 out of 5]

ชอบๆ สนุกดีครับ

[lastpagereader · Rating 4 out of 5]

Nothing life-changing, nothing brain-chemistry-altering. However, it did scratch that itch in me and managed to satisfy a particular craving for these kind of stories.
+ kudos to the translator

[Anness · Rating 3 out of 5]

รวม 5 เรื่องสั้นขวัญผวาที่บอกเล่าถึงความวิปลาสในแบบฉบับของ 5 นักเขียน ธีมหลักคือความจิตหลอน แยกไม่ได้ว่าตรงไหนจริง-ปลอม เรื่องส่วนใหญ่สะท้อนความบิดเบี้ยวของจิตใจมนุษย์ อ่านแล้วขยุกขยิกที่สมอง ส่วนตัวชอบเก้าอี้คนเป็นของรัมโปที่สุด ตามด้วยลิ้นปีศาจ รักหลังความตาย ใต้ป่าฯ ผ่าตัดสมอง

[PORSCHE · Rating 3 out of 5]

เกือบถอดใจตอนอ่านบทแรกได้ครึ่งบท แต่ก็ทนจนผ่านไปได้ บทอื่นอ่านได้เพลินๆ หลอนๆ ดี
ส่วนตัวแล้วชอบบท "เก้าอี้มนุษย์" ที่สุด เป็นบทที่อ่านแล้วรู้สึกเสียวสันหลังดี

[Iggyizzy2000 · Rating 4 out of 5]

วิปลาส จัดเป็นผลงานที่ทั้งน่าอ่านและเก็บสะสม
ผลงานรวมเรื่องสั้นของ 5 นักเขียนดังยุคต้นๆศตวรรษที่ 20 ของญี่ปุ่นที่หากยกเว้น ‘เอโดงาวะ รัมโป’ ที่เหลืออีก 4 ท่านก็ถือว่าเป็นงานแรร์ไอเท็มที่สำนักพิมพ์บ้านเรายากจะตีพิมพ์ผลงานมาให้อ่านกัน
นี่จึงเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างแรกของหนังสือเล่มนี้

ต่อมาก็คงเป็นแนวทางของหนังสือ
เป็นที่รู้กันว่าเดี๋ยวนี้นิยายสยองๆดาร์กๆจากต่างประเทศไม่ค่อยได้รับความสนใจจาก สนพ ของไทยจะตีพิมพ์เท่าไหร่นัก
นี่จึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เห็นอะไรที่มากกว่าแนวสืบสวน นิยายจีน นิยายวาย และ ดราม่า บ้าง

สามสืบเนื่องจากมันเป็นแนวสยองๆและแปลกๆ
เราจึงเห็นเทคนิคการเล่าเรื่องที่แปลกตา เช่น การเล่าแบบใช้จดหมายดำเนินเรื่องเกือบทั้งเรื่อง
เช่นใน เก้าอี้คนเเป็น และ ลิ้นปีศาจ
หรือ การเล่าของตัวละครที่จิตใจไม่มั่นคงนัก ใน รกหลังความความตาย และ ผ่าตัดสมอง
ส่วนเรื่องแรกเป็นการเล่าเรื่องในแบบไร้ขอบเขตในกรอบของความสยองและจิตใจที่บิดเบี้ยวของคนได้อย่างเต็มที่