Een meedogenloos verhaal over moeders die het noorden kwijtgeraken en hun dochters die er slachtoffer van zijn. Chapeau voor de auteur die zich hierboven heeft kunnen zetten. Bijzonder vond ik de epiloog waarin ze vertelt waarom ze besloot haar zoon bij zijn vader te laten opgroeien. Een hartverscheurende beslissing.
Wat een boek, wat een verhaal. Meeslepend, beklijvend, heftig, je wordt als het ware meegezogen en het blijft kleven na het lezen ervan, niet in het minst omdat het autobiografische fictie betreft. Niets dan bewondering voor Nikkie van Lierop, dat ze haar verhaal heeft neergeschreven, op zo'n open empathische manier, wat een bijzondere sterke vrouw!
'What doesn't kill you, makes you stronger', luidt de boutade. Niet dus in het geval van Anna. De klappen die het leven haar bezorgt maken haar net kwader, onverdraagzamer, valser. En daarmee trekt ze de lijn door die haar moeder en grootmoeder - en wie weet hoeveel generaties ervoor nog - hebben uitgestippeld. Tragisch slachtoffer is Dominique, de ongewenste dochter die de emotionele bagger over zich heen krijgt en zich moet plooien naar ongeschreven wetten. Een schrijnend verhaal van gestuntel en onvermogen. Een levenslied, een smartlap waardig.
Nog straffer wordt het als je deze roman als een autobiografie leest. Wat een sterke en moedige vrouw is die Dominique dan wel niet? Hoe ze begripvol en aftastend een portret van haar gemankeerde moeder in taal boetseert. Hoe ze in dit boek met peace, love en understaning haar vedriet een plaats geeft. En hoe ze, zichzelf levenslang pijnigend, de vicieuze cirkel doorbreekt die haar met vorige generaties verbindt. Daar kan je alleen maar diep het hoofd voor buigen.
Dat alles in een sobere taal, een aangename stijl gegoten. Zonder veel franjes of tirlantijnen, zonder breedspraak. To-the-point en met sporadisch een treffende referentie aan de smartlap die het leven is. Chapeau voor Nikkie. Chapeau.
Knap en tragisch. Het harde verhaal van een meisje dat kort na WO2 vrouw wordt, een korte glorieperiode beleeft als zangeres en vanaf het moment dat ze zwanger is moet knokken om het hoofd boven water te houden, foute keuzes maakt, vervolgens weer dezelfde fout maakt, maar blijft doorgaan. Een ode aan en blijk van vergeving tegenover haar moeder. IJzingwekkend mooi.
Mijn #recensie over Te dom voor de duivel (Nikkie van Lierop) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2020... Inclusief #leesfragment, #videoclip en #podcast
Af en toe lees je een boek dat je pakt van begin tot eind. Je wordt meegezogen met de levensechte personages. Je schuift ongemakkelijk op je stoel als de werkelijkheid steeds rauwer en pijnlijker wordt. Dit is zo’n zeldzaamheid. Nikkie Van Lierop schreef met Te dom voor de duivel een bijzonder sterk geschreven boek. Het levensverhaal van Anna. Een verhaal waar je liefst geen deel van uitmaakt. Een verhaal waarin dochters niet op hun moeder willen lijken. Een verhaal, en dat overkomt me als lezer heel zelden, waar de tranen dan toch onvermijdelijk stromen. Een verhaal dat nog heel lang zal nazinderen.
“ Ik ben een smartlap. Luister naar mijn lied.” Dit boek pakte me en hield me drie dagen in haar greep. Vanaf de eerste zin werd ik meegetrokken in het verhaal van Anna. De zoektocht van een vrouw naar geluk die haar echter steeds meer tegenslagen oplevert. Elke klap deed mij naar adem happen en ik blijf achter met een mengeling van euforie en verdriet. Een brok in mijn keel, een traan in mijn oog en toch een glimlach op mijn gezicht. Zal een smartlap dan toch meer zijn dan zomaar een liedje?
Hard verhaal over moeders en dochters. Het is allemaal kommer en kwel, hoeveel miserie kan iemand meemaken en doorgeven…ondanks de hardheid leest het vlot.