'What doesn't kill you, makes you stronger', luidt de boutade. Niet dus in het geval van Anna.
De klappen die het leven haar bezorgt maken haar net kwader, onverdraagzamer, valser.
En daarmee trekt ze de lijn door die haar moeder en grootmoeder - en wie weet hoeveel generaties ervoor nog - hebben uitgestippeld.
Tragisch slachtoffer is Dominique, de ongewenste dochter die de emotionele bagger over zich heen krijgt en zich moet plooien naar ongeschreven wetten.
Een schrijnend verhaal van gestuntel en onvermogen. Een levenslied, een smartlap waardig.
Nog straffer wordt het als je deze roman als een autobiografie leest. Wat een sterke en moedige vrouw is die Dominique dan wel niet? Hoe ze begripvol en aftastend een portret van haar gemankeerde moeder in taal boetseert.
Hoe ze in dit boek met peace, love en understaning haar vedriet een plaats geeft. En hoe ze, zichzelf levenslang pijnigend, de vicieuze cirkel doorbreekt die haar met vorige generaties verbindt. Daar kan je alleen maar diep het hoofd voor buigen.
Dat alles in een sobere taal, een aangename stijl gegoten. Zonder veel franjes of tirlantijnen, zonder breedspraak. To-the-point en met sporadisch een treffende referentie aan de smartlap die het leven is. Chapeau voor Nikkie.
Chapeau.