Mój szef

Mój szef #1

by Melissa Darwood

Cięte riposty, skrywane pożądanie, namiętny seks.
Romans biurowy, który rozpali Twoje zmysły, rozmiękczy serce i rozbawi do łez.

Mówi się, że nie szata zdobi człowieka, a jednak spora grupa kobiet z mojego działu ma odmienne zdanie. Uważają, że mój szef wygląda niczym senne, mokre marzenie. Fakt, jest wkurzająco przystojny i irytująco inteligentny, do tego zawsze zjawia się w firmie w nienagannie skrojonym garniturze, pod krawatem i z zegarkiem za miliony monet. Perfekcyjny boss wyjęty z okładki magazynu "Businessman".

Niestety to tylko pozory. Już pierwszego dnia w pracy zorientowałam się, że jest zimnym draniem z kalkulatorem zamiast serca. Po tygodniu wyszło na jaw, że jest również bezwzględnym, wymagającym, pedantycznym i sztywnym jak kij od szczotki szefobotem!

Nie znoszę go! I mojej pracy też! Codziennie zaciskam zęby i robię to, za co mi płacą – analizy, wykresy, zestawienia. Oraz to, za co mi nie płacą – tyranie po godzinach i złorzeczenie na przełożonego.

Ale mam plan. Pokręcę się w tym korpowrotku jeszcze przez kilka miesięcy, odłożę zarobione pieniądze na własny biznes i odchodzę.

I nie chcę już nigdy więcej widzieć mojego szefa!

Jeden wieczór spędzony z nim sam na sam w biurze sprawia jednak, że nieoczekiwanie zmieniam o nim zdanie. Pytanie tylko, czy słusznie?

Genres: Romance, Audiobook, Polish Literature, Erotica, Favorites

360 pages, Paperback

First published September 13, 2020

About the author

Polska pisarka powieści dla kobiet i młodzieży, pisząca pod pseudonimem literackim. Pochodzi z niewielkiej, leśnej miejscowości w środkowej Polsce. Jest absolwentką IX Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi. Obroniła magisterium z Zarządzania i Marketingu Uniwersytetu Łódzkiego oraz Pedagogiki Uniwersytetu Jana Kochanowskiego. Jej debiutancka powieść Larista została wydana w 2013 r. W 2016 ukazała się kolejna książka Pryncypium. Współpracowała m.in. z wydawnictwami: Zielona Sowa, Wydawnictwo NieZwykłe, Wydawnictwo Filia, Wydawnictwo Kobiece. Od 2017 r. publikuje swoją twórczość na Wattpadzie. W 2020 roku założyła własne wydawnictwo pod nazwą Melissa Darwood.

Reviews

[zuziazbooktoka]

Wątek choroby głównego bohatera ciekawie wpleciony w fabułę, co mi się podobało, bo jednak w tego typu książkach rzadko można spotkać się z tym, że główny bohater, wyidealizowany na potrzeby historii samiec alfa mógłby mieć jakieś zaburzenia psychiczne. Bardzo kojarzył mi się z Sheldonem Cooperem z „The Big Bang Theory”. Uważam, że był dosyć konsekwentnie prowadzoną postacią i pod wpływem relacji z Marią nie przeszedł żadnej „cudownej przemiany”, a jego choroba nie została odrzucona na drugi tor i potraktowana jakby nigdy nie istniała. Moja ulubiona postać w tej historii. Nic więcej na jego temat nie powiem, bo nie poznajemy go jakoś bardzo dogłębnie.

Jednak Maria jako główna bohaterka strasznie mnie zawiodła. Od początku do końca była irytująca, a niektóre z jej zachowań były zwyczajnie irracjonalne, momentami nawet abstrakcyjne. Rzucane przez nią teksty, które rzekomo miały być zabawne czy ironiczne, a w moim odczuciu były nieśmieszne, wręcz żenujące. Do tego była cholernie bipolarna, na jednej stronie czytamy o jej nienawiści do Jana, po czym dwa akapity później on mówi do niej jedno miłe słowo, a ona już twierdzi, że jednak go lubi a nawet to w sumie zakochuje się w nim. Nie przyjmowała też do wiadomości, że ktoś może mieć inny plan na życie niż ona, co podkreślała za każdym razem, gdy spotykała swoją przyjaciółkę Tosię, która miała ustatkowane życie, męża i dziecko. Nawet przeszkadzało jej to, że Jan, który (ze względu na swoje zaburzenie) miał idealnie określony plan dnia co do minuty, to jej brak świadomości, moim zdaniem nie jest wytłumaczeniem, ponieważ nawet gdyby był całkowicie zdrowy, to ona nie ma prawa zmieniać jego rutyny dnia, bo to najzwyczajniej nie jej sprawa, a każdy żyje na swój własny sposób dla niego odpowiedni. Jej zachowanie w pracy, to kompletny brak kultury i profesjonalizmu, tym bardziej w stronę przełożonego. Relację z rodziną jeszcze jestem jakoś w stanie zrozumieć.

Ogólnie książkę czytało się szybko i w miarę lekko, co na plus. Od drugiej połowy książki czytelnik zostaje obrzucony scenami erotycznymi pojawiającymi się jak z karabinu na co drugiej stronie, co przy takim gatunku powinno być zrozumiałe, natomiast w pewnym momencie robiło się to już zwyczajnie męczące.
Po drugą część raczej już nie sięgnę.

[Ola]

Czemu to ma top 1 w romansach 🫥 idźcie do kościoła i znajdzie Boga w sobie

[Humanistyczny]

To było takie złe. Nie obrzydliwe, pod tym względem nie było tragicznie. Ale sposób pisania, sposób prowadzenia narracji, sposób tworzenia bohaterów to jedna wielka klapa. Cała książka to długa diagnoza Jana, nic więcej. I fascynuje mnie tłumaczenie autorki z końca książki, to, jak rozważała, czy stworzyć takiego bohatera jak Jan, bo nie wiedziała, czy warto dać mu jakąś „skazę”... girl, dawaj mu spektrum autyzmu, jeśli tylko chcesz, to nie w tym leży problem. Problem jest taki, że robisz to źle. Nikt nie ma pretensji o to, że chciałaś zrobić z literek na papierze coś głębszego. Nie wiem, skąd w ogóle taki pomysł, że czytelnik może mieć problem o to, że główny bohater ma jakąkolwiek osobowość. Jednak to, jak skrajnie zachowywał się Jan i potem szybkie wytłumaczenie na końcu książki, że to dlatego, że był w spektrum autyzmu???? To nie tłumaczy tego, jak źle napisana była ta postać. Nie tłumaczy tego, że gdy to odpowiadało autorce, Jan był uczuciowy, komunikował swoje potrzeby, tylko po to, by zaraz sobie przypomniała o jego neuroatypowości i zmieniała go w KOMPLETNIE inną osobę. Z tej książki wynika jakby ✨uprawianie miłości✨ wystarczyło, żeby „pozbyć się” autyzmu. To było takie głupie i krzywdzące. O i jeszcze spali ze sobą kilka dni, gdy wyznali sobie miłość, i okazało się, że on od początku coś do niej czuł (jej szef btw... jakbyście jeszcze się nie zorientowali po przeczytaniu tytułu) i zachowywał się jak kompletny stalker. To jest cała książka, oszczędziłam wam kilka godzin.
1,5/5 ⭐ bo ta książka nie była ZŁA, była po prostu stratą czasu z kilkoma wadami.

[Ewa]

Po nieudanym sięgnięciu po Goriana (nie skończyłam) ta książeczka jest bardzo miłym zaskoczeniem. Od samego początku bawi humorem słownym i sytuacyjnym, pokazuje, że monologi mogą być bardzo ciekawe i zabawne, i nie trzeba ich omijać. Jednego mi zabrakło - dokładnego umiejscowienia akcji. Podejrzewam, że jest to Warszawa, ale ani razu ta nazwa nie padła w książce. Ale fajnie jest przeczytać książkę, w której szef nie jest chodzącym ideałem.
Opowieść o Marii i jej szefie, Janie jest nietuzinkowa. Kiedy Maria zaczyna pracę u szefobota Jana, myśli, że go poznała od jego najgorszej, najbardziej irytującej strony. Jednak nie zdaje sobie sprawy jak bardzo jest w błędzie. Bo Jan ma zawsze z góry wszystko zaplanowane, jest pedantem do przesady, można by rzec, że cierpi na nerwicę natręctw, bo wiele rzeczy mu przeszkadza i ciężko z niego wykrzesać jakiekolwiek emocje. Początkowo Marii podoba się ta jego inność, ale w kiedy w pewnym momencie próbuje go troszeczkę zmieniać, a on ją, okazuje się, że to nie dla niej. Jakie będzie zakończenie tej historii? Trzeba przeczytać, żeby się przekonać. Ja nie mogę zdradzić więcej, bo byłby to za duży spojler.

[za_pomniane]

2.4 ⭐
Pomysł na kreacje postaci był naprawdę dobry, jednak warsztat oraz styl autorki mi się strasznie nie podobał.

[rina]

nwm co moge odpowiedziec na pytanie czemu to przeczytalam

[Marta wil***]

Dobra, może na początku było zabawnie, tylko później nie czułam niczego prócz zażenowania i czy tylko ja niemal od razu odkryłam na co cierpi Jan? Jakoś nie przemawia do mnie ta książka, ale może też przez to, że nie jestem miłośniczką romansu biurowego

[Julia]

Psycha siada

[Corvus]

XDDDD TO NIE BYLO AZ TAKIE ZLE EJ

[Kapibara romansiara]

To było bardzo złe.

[Green_Gravity]

Jaka jest dzienna norma popełnianych „wtop” przed szefem, zanim człowiek całkowicie spłonie ze wstydu?
Maria udowadnia, że taka granica po prostu nie istnieje.

Nasza bohaterka jest kobietą, której marzeniem jest własny biznes zajmujący się restaurowaniem starych mebli, jednakże aby pozyskać na to środki, jest zmuszona zatrudnić się w dużym korpo, w którym szefem jest największy gbur świata.
Nie tylko nie ma za grosz poczucia humoru, ale na dodatek zawala swoją pracownice mnóstwem roboty, przez co Maria nie ma czasu ani dla swojego chłopaka ani na rozwój biznesu.
Kiedy Maria jest już na skraju załamania i pogodziła się z myślą, że będzie musiała zrezygnować ze świetnie płatnej pracy, jedno niespodziewane zdarzenie zdaje się zmienić wszystko.
Czy Jan zdoła odmienić opinię, jaką Maria o nim ma?

„Mój szef” to naprawdę fajny romans/erot_k biurowy.
W książce znajdziemy sporą dawkę humoru, bohaterkę z ciętym językiem i talentem do uszczypliwych docinków oraz mnóstwo spicy scen, które zostały napisane bez cringu.
To historia, która bawi i wciąga od pierwszych stron. Autorka z lekkością łączy komediowe sytuacje z emocjonalnymi momentami, dzięki czemu nie sposób się nudzić. Relacja między bohaterami rozwija się w sposób naturalny i pełen napięcia.
Dodatkowo mamy tu świetnie ukazane życie „As’ów”.
Brawo, za tak adekwatne ukazanie świata ich oczami.
Mnie ta książka bardzo się podobała – czytałam ją z uśmiechem na twarzy.
To idealna lektura na poprawę humoru - lekka, zabawna i jednocześnie z pazurem. Jeśli lubisz romanse z humorem, temperamentnymi postaciami i odrobiną ognia, ta książka na pewno ci się spodoba.

[Literackie latte Jusia 🖤]

2/5
Dwie pozytywne rzeczy jakie mogę powiedzieć o tej książce: kilka razy mnie rozbawiła i dość szybko się ją czytało.
Ale jednak nad pozytywkami górę wzięły negatywy: począwszy od wulgaryzmów, których chyba nikt w tych postaciach co Maria nie używa, moim zdaniem postacie były dość płytkie, słabo wykreowane, a główny „problem” Jana był niepotrzebnie kamuflowany. Każda osoba, która choć troszkę się orientuje w życie, mogła na postawie dość kłujących w oczy postaw, zdiagnozować szefa. Czytając od samego początku irytowała mnie wielka płachta tajemnicy rzucona na AS, którego wątek z kolei górował w ostatnich rozdziałach.

[Wero.nika27]

Na pewno będę pamiętać o tej książce, bo jest ona pierwszą na której dosłownie popłakałam się ze śmiechu, humor w tej książce to jej największy plus, przez pierwsze 2 godziny audiobooka śmiałam się co drugie zdanie. Główna bohaterka jest wspaniała, jedyny minus tej historii to sceny erotyczne których jest milion, po pierwszych czterech resztę przewijałam, bo się już nudziłam, ale fabuła warta poznania.

[Ania (literackie_serce)]

Z jednej strony dobrze mi się czytało "Mojego szefa", a z drugiej nie do końca wszystko tam pasowało do siebie. Pierwsza połowa książki była dla mnie zdecydowanie dużo lepsza niż końcówka. Mogę powiedzieć, że do momentu kiedy w książce zaczyna się fragment, który został opublikowany na wattpadzie autorki rok temu, było naprawdę spoko. Jednak potem jakby wszystko nagle się skończyło i nastała zmiana frontu. Inaczej sobie wyobrażałam tę historię, dla mnie poszła zupełnie innym torem.
Nie do końca też podobał mi się język i zachowanie Marii - zdecydowanie zbyt dużo wulgaryzmów i pretensji do całego świata.
Książka moim zdaniem jest po prostu przeciętna.

Ostatecznie dla mnie 2,5/5, bo jednak Jan jest fajny ;)

[Ania :)]

momentami Maria zbyt bardzo przypominała mi Marinette z Miraculum co powodowało chwilę przerwy w czytaniu i zastanowienie się nad własną egzystencją
mimo tego dużym plusem jest sposób wykreowania Jana przez autorke oraz fakt że książkę czyta się szybko i płynnie

[sunflowerbooks_]

Troszkę się zawiodłam na tej książce. Miałam porównanie do amerykańskiego romansu, który skończyłam przed „Mój szef” i różnica była kolosalna.
Przede wszystkim ja nawet nie wiem jak wygląda główna bohaterka! Ciężko było ją sobie nawet wyobrazić. Dodatkowo czasami jej osobowość potrafiła irytować. Chociaż to jej humor dodawał tej książce takiego weselszego nastroju. Jeśli natomiast chodzi o głównego bohatera - Jana, to jest to specyficzna postać. Nie jest to mężczyzna idealny. Ukazane są jego wady, które mają swoje podłoże. Przez to nie pałamy do niego jakimś super uczuciem. Z jednej strony był to fajny zabieg, odbiegliśmy trochę od takiego schematu idealnego mężczyzny, ale nie wiem czy to bardziej na plus czy na minus, bo jego postać była ciężka do zrozumienia.
Jeśli chodzi o cały wątek romantyczny to mam wrażenie ze był on trochę sztuczny. Można to nazwać takim „instant love” - nie lubią się i nagle w ciągu dwóch dni są w sobie zakochani. Trochę sztuczne było to, że przez około połowę książki nic ich nie łączyło, a potem nagle wielkie bum.
Dodatkowo poznajemy tylko przeszłość Jana, a o Marii praktycznie nic nie wiemy. Dosłownie!
Podobało mi się, że został poruszony tutaj wątek choroby, z którą do tej pory nie spotkałam się w tego typu książkach, ale nie będę spojlerowac co to za choroba. Same sceny zbliżania były ciekawe, bo chyba na nich głównie autorka się skupiała.
To bardzo specyficzna książka. Oczekiwałam chyba trochę czegoś innego niż dostałam i przez to trochę się zawiodłam. Mam wrażenie, że wszystkiego było tutaj za mało oprócz tych scen zbliżenia - uczuć, akcji, historii.
Ocena końcowa: 3/10

[Vic]

Muszę przyznać ta publikacja bardzo mnie zaskoczyła. Sposób pisania był bardzo przyjemny i odpowiedni dla czytelników w każdym wieku (styl nie treść). Historia z początku zwyczajna okazała się bardzo wciągająca, aż ciężko oderwać się od książki. Chociaż główna bohaterka nie przypadła mi do gustu to wciąż byłam ciekawa co wydarzy się dalej lub co ona znowu zrobi, aby uprzykrzyć sobie życie. Końcowo było to bardzo ujmujące widzieć jak Maria bardzo nieudolnie próbuje wykaraskać się z własnych tarapatów. Jeśli chodzi o głównego bohatera męskiego to zdecydowanie zrobił na mnie lepsze wrażenie. Jego postać od początku do końca jest po prostu przyjemna. Jego “specyficzne” zachowania zupełnie mnie nie dziwiły ani nie odrzucały. Tak samo zupełnie nie zdziwiła mnie jego diagnoza. Pamiętam jak podczas czytania rzuciłam mojej przyjaciółce – niczego nieświadomej oczywiście – zdaniem “Ten gość na 100% ma coś z autyzmu.” Domyślam się, że moje osobiste doświadczenia i wiedza na ten temat dość mocno wpłynęła na ten brak zaskoczenia przy oficjalnym ujawnieniu ale według mnie to tylko lepiej pokazuje, że ta postać jest zwyczajnie dobrze napisana. Relacje rodzinne ukazane w książce również bardzo mnie wciągnęły i chętnie poczytałabym więcej o obu rodzinach. Końcowo książka na pewno pozostanie w mojej pamięci, a parę cytatów w moim codziennym słownictwie. Polecam wszystkim, którzy chcą się trochę zrelaksować, pośmiać i rozgrzać oczywiście.

[Aleksandra Fust]

ksiazka bardzo specyficzna. po 1: akcja dzieje sie w polsce i postacie maja polskie imiona co sprawilo ze prawie zrezygnowalam z czytania tej ksiazki. nke mam pojecia dlaczego ale nienawidze jak akcja ma w ogole cokolwiek zwiazanego z polska i to byla pierwsza raka książka ktora czytalam. druga rzecz jest taka ze niektore podejscie do spraw glownej bohaterki bylo dziwne i momentami osobiscie dla mnie niesmaczne. natomiast trzecia rzecza jest to ze glowny bohater ma zaburzenia aspergera i ja kompletnie sie tego nie spodziewalam. szczerze byl to dla mnie plot twist ktory mega rozjasnil niektore niezrozumiale cechy charakteru glownego bohatera. cala ksiazka nagle miala inny wydzwiek i z glupkowatych tematow pojawil sie jakis powazny temat dzieki ktoremu spojrzalam tez na osoby z takim zaburzeniem w inny sposob. Glowny bohater (bo nie napisze imienia bo jesr polskie(fuj)) jedyne czego pragnal to zrozumienia wsparcia i milosci. nigdy nikogo nie chcial zranic i jedyne co to probowal wtopic sie w swoje otoczenie zeby w koncu ktos go zaakceptowal takim jaki jest i byl to dla mnie niezwykle wzruszajacy moment ktory strasznie zlapal mnie za serce. koniec koncow mega urocza historia i nie zaluje ze przeczytalam do konca.

[Lidia]

MÓJ SZEF już za mną. Każdy romans/erotyk od Melissy Darwood sprawia, że serce bije szybciej, a nawet czasem łezka w oku się zakręci. Jak było tym razem z Panem Janem? Na pewno gorąco i namiętnie, ponieważ autorka potrafi budować chemię między bohaterami. Nie zabrakło zabawnych scen i pocisków słownych, szczególnie od Marii- głównej bohaterki. Jej ironiczny charakter dodawał uroku. Mocną stroną książki jest poruszany w niej temat. Dzięki temu nie dostajemy kolejnego, oklepanego biurowego romansu. Melissa Darwood lubi uświadomić i nauczyć czytelnika czegoś nowego. To jest właśnie oryginalność stylu autorki. ALE! Nie może być za słodko, jest ta przysłowiowa łyżka dziegciu. Chwilami miałam wrażenie, że powieść pisana była zbyt szybko. Zabrakło mi tego czegoś, co było w NIEZDOBYTEJ, tego momentu kulminacyjnego i oczekiwania na finałowe fajerwerki. Dostajemy zakończenie, ale jest ono trochę bez emocji. Relacja Jana i Marii rozwija się szybko i gwałtownie. Główna bohaterka Maria również nie została rozpisana w dokładny sposób. Jaki był finał, czy została w firmie, czy w końcu zamieszkała z Janem? Nie wiemy tak naprawdę nic o ich dalszych losach, a szkoda. Wydaje mi się, że to wszystko nastąpiło za szybko! Nie przepadam również za zbytnią ilością opisów mokrych stref intymnych.
Oceniam książkę na mocne 3/5⭐
I czekam na kolejne książki autorki❤️

[Aleksandra]

Jak mnie główna bohaterka zirytowała. Typ dostał ataku paniki, a ta fochy strzela.
Ale tak, to bardzo mi się podobała, bo nie ma pana idealnego. I dało się i pośmiać i wzruszyć.

[Natalka]

Spoko

[Agnieszka]

kocham tę serię, to mój 2 reread

[Cozzy_Klu]

mehhhhhh Słuchałam tego po angielsku Co uważam że jest istotne. Moim celem było osłuchać się ale ehhhh. Generalnie no nie moja książka mocno ale przejdźmy do tego co mnie denerwuje najbardziej. Książka podejmuje się problematyki która w tych czasach jest bardzo istotna i upowszechniana. A główną bohaterką jest tak toksyczna, tak nie empatyczna, tak ghhhh nie znoszę jej. Okropna jest po prostu i głupia no. Strasznie mnie zraziła jej postawa do całej sprawy, to zmuszanie i ciśnięcie wbrew jasnym granicom. No nie. Koniec kropka. Może faktycznie taki był zamiar żeby pokazać jak ludzie są niedoinformowani i jak dla nich jest to tak dziwne i nie do pojęcia. Jakby osoby mierzące się z tym były jakimiś kosmitami.
Także nie będę oceniać czy autorka dobrze czy źle to przekazała. Ale jawnie powiem że bardzo się zdenerwowałam.

[Nina]

Zapowiadało się standardowo, jak na korporacyjny romans w wersji hard przystało. Jan jest przystojnym sztywniakiem i wymagającym szefem. Maria, występująca w roli narratorki, nie ukrywa swojego wkurzenia na jego chamstwo i w ogóle na swój los, co wyraża językiem dosadnym, najłagodniej rzecz ujmując. Ma na dodatek talent do wplątywania się w żenujące sytuacje, o co przy jej temperamencie i jego pedanterii nie jest trudno, a co przy jej werbalnej kreatywności daje naprawdę humorystyczne efekty. Od czasu, gdy po jednym z takich incydentów dość niespodziewanie dochodzi do pierwszego seksualnego zbliżenia, na plan pierwszy wysuwają się coraz śmielsze gry erotyczne. Jednak mimo że to Jan wydaje się w nich pełnić rolę inicjatora i kontrolera, Maria przyznając, że lepszego seksu z nikim miała, nie jest gotowa przyjąć podobnie ustawionej zależności w innych sferach swej życiowej aktywności. I w ten oto sposób okazuje się, że mamy do czynienia z ambitnym, nietypowym romansem.

Nie było to w zasadzie trudne do przewidzenia, ale jest nieźle, z polotem opisane, choć psychologicznej wiarygodności całej historii nie jestem w stanie ocenić. Ale w moim przypadku książka spełniła swoją rolę: po poprzedniej stresującej lekturze reportażu Pawła Reszki, pilnie potrzebowałam czegoś na odreagowanie. I pewnie sięgnę po inne pozycje autorki.

[rinos]

Jeżeli oczekujecie typowego romansu biurowego, to "Mój szef" nie jest dla Was.
Bardzo energiczna, z ciętym językiem Maria Gabara oraz spokojny, wyważony w każdym calu Jan Engler. On jest dyrektorem, ona jego asystentką. Niby nic nowego i odkrywczego? Niekoniecznie.

Początkowo niewyparzona buzia Marii mnie drażniła, potem jednak na dobre wkręciłam się w tę historię. Melissa Darwood ma niebywały talent do tworzenia niesamowitych opowieści. Co mnie zaskoczyło w tym romansie? Przede wszystkim humor i cięte riposty. Nie pamiętam już kiedy miałam banana na twarzy podczas czytania książki. A w "Moim szefie" śmieszne dialogi, szczególnie w pierwszej połowie, były na porządku dziennym. Za to ogromny plus. Dodatkowe gwiazdki lecą za temat, który autorka poruszyła w tej historii. Nie ukrywam, że miałam swoje, jak się później okazało, trafne przemyślenia; a po sytuacji z zegarkami byłam już pewna swojego zdania. Nie odebrało mi to jednak przyjemności z czytania. Co to, to nie. Fakt, że w drugiej połowie książki zabawnych dialogów i monologów, było jak na lekarstwo, ale wtedy pierwsze skrzypce grały już uczucia między bohaterami.
Reasumując, jestem na tak i szczerze polecam. Pani Melisso, brawo! Znowu mnie Pani pozytywnie zaskoczyła.

[Beata Stanislawska]

Książka jest fantastyczna! Dlatego drogi czytelniku zarezerwuj sobie trochę wolnego czasu, bo jej nie odłożysz póki nie dotrzesz do słów od autorki -pochłonie Cię od pierwszych zdań.
Postacie Jana i Marii są naprawdę świetnie opisane. Przez pół książki buzia cały czas się uśmiecha. Muszę przyznać że naprawdę się zaskoczyłam, a pod koniec książki podczas monologu wzruszyłam.
Autorka świetnie pokazuje że wszyscy jesteśmy ludźmi i choć możemy mieć pewne zaburzenia to każdy z nas pragnie tego samego.
Jak dla mnie rewelacyjna - cały czas po głowie chodzą mi losy bohaterów i nie mogę się doczekać kolejnej części.
Polecam każdemu chociażby po to by zobaczyć że wśród nas są różni ludzie i nie zawsze pewne "dziwactwa, opryskliwość" innych wiąże się z tym że są chamami i dziwakami - choć osobiście uważam że wszyscy po trochu jesteśmy szurnięci i to jest piękne :)

[Nemusss]

1,25 ⭐️ [SPOILERY]

[moje odczucia: guilty pleasure (wykreślić pleasure)]
Cierpiałam gdy czytałam tą książkę. Jestem pewna, że podczas przyswajania tej lektury uciekły mi szare komórki. Ostatnie dwie godziny przesłychałam na przyspieszeniu x2. Żenująca, nieśmieszna, obrzydliwa. Druga połowa książki i sceny erotyczne… OKROPNE Żałuję, że zmarnowałam swoje godziny na BookBeat na coś takiego. Ćwiartka gwiazdki za poruszenie tematu zaburzeń psychicznych, ale tego i tak się spodziewałam po Janie.
Poczułam straszne obrzydzenie podczas sceny na zapleczu z poprzednim chłopakiem Marii.

[styl pisania]
Prosty i bez żadnej głębi. Jeżeli czytam książkę tego typu to mam ochotę by CHOCIAŻ styl autorki był OKEJ. A nie był…

[główna bohaterka]
Maria mnie denerowała, jak mogła nie zauważyć, że Jan jest chory. Błagam…
Nie czułam żadnego przywiązania do niej i innych bohaterów. Wszyscy byli nijacy.

[Zuzanna Tuzimska]

O boże. Dawno nie czytałam tak złej książki. W sensie tak zgadzam się, że ciekawy pomysł na męską postać, inną od wszystkich innych bohaterów książek. Nie jest to jednak wytłumaczenie na to co przeczytałam. Po pierwsze bohaterka jest chyba umysłowo upośledzona żeby nie zrozumieć że jej partner jest neuroatypowy. Po drugie język i zachowania bohaterów były mniej więcej na poziomie podstawówki, co było niesamowicie denerwujące. Naprawdę w ten sposób wysławiają się ludzie w wieku 11 lat a nie prawie 30 czy 40. Dokończyłam te książkę jedynie dlatego że naprawdę nie mam w zwyczaju przerywać w trakcie i jestem przerażona że właśnie zauważyłam że są jeszcze kolejne części, po ktore na pewno nie sięgnę.

[r_ecenzentka]

Boże, co za gówno. Ja rozumiem, że w erotykach fabuła nie musi się kleić, ale wypadałoby dać jakiś dobry background. Już pominę to, że relacja bohaterki z Karolem zaczęła się na 5 stronie totalnie od czapy. Ale Jan?! Przysięgam, starałam się być wyrozumiała, ale ile można? Na miejscu tej bohaterki dawno by mnie tu nie było. Totalnie drętwy, nieznośny, z dziwnymi zasadami, uparty, zawsze musi stawiać na swoim. Chyba była to najgorsza męska postać, jaką spotkałam w książce. A autorka oczywiście go na koniec tłumaczy i chce wzbudzić współczucie u wszystkich robiąc jedną wielką reklamę Aspergera. No xd

Jedynym jako takim plusem tej książki była komiczna główna bohaterka.

[vetiria]

Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona. Sięgnęłam po tę książkę z myślą, że będzie to głupi erotyk na odmóżdżenie z drętwymi opisami, a autorka ma naprawdę fajny sposób pisania. Sceny seksu opisane naprawdę dobrze, budowa postaci też niczego sobie. Bardzo na plus wątek głównego bohatera (tu nie chcę zdradzać więcej, żeby nie było spojlerów). Minusem jednak było zachowanie głównej bohaterki przez ostatnią część książki... strasznie mnie irytowała.