Osiecka. Nikomu nie żal pięknych kobiet

by Zofia Turowska

Dawała sobie radę z pisaniem, miała niezaprzeczalny talent. Trudniej szło jej z życiem osobistym. Goniła uczucie jak goni się króliczka: już... już się go łapie, co za podnieta! A on umyka.

Pierwszy z wydanych, najlepszy z dotychczasowych portret Osieckiej – poetki, autorki ponad dwustu tekstów piosenek, kilku powieści, spektakli telewizyjnych, a nawet znanego hasła „Coca-Cola to jest to!”, dziennikarki, matki, żony, kochanki, kobiety towarzyskiej.

W tej nietypowej biografii Zofia Turowska pokazuje bohaterkę pełną życia, wolną, niedającą się ograniczać konwenansom, a historie licznych perypetii miłosnych, związków małżeńskich i partnerskich opisuje z wyczuciem i dyskrecją. Jej Osiecka to wiele Agnieszek w jednej kobiecie.

Genres: Audiobook, Nonfiction, Biography, Polish Literature, History

350 pages, Hardcover

First published September 30, 2020

Reviews

[Alex.andthebooks · Rating 2 out of 5]

Przeczytałam tę książkę z ogromnym pragnieniem dowiedzenia się o Osieckiej czegoś więcej, a mam wrażenie, że po lekturze, że znam wiele jej wierszy i kilka anegdot, które malują obraz kobiety idealnej, mimo, że te kilka przemyconych faktów wyraźnie temu przeczy. Brakuje mi tu „mięsa” i różnych opinii.

[podczytany · Rating 2 out of 5]

Postać ciekawa, forma jej przedstawienia? Nie dla mnie, podobały mi się jedynie fragmenty o dziecku, oraz Maryli.

[Dominika · Rating 2 out of 5]

Jestem jedną z tych osób, które nie rozumieją stawiania Osieckiej jako niedoścignionego ideału, marzycielki, romantyczki, wspaniałej poetki. Jej twórczość dla mnie ('dziesiąt' lat później) jest infantylna i dość jednorodna. Sama Osiecka zaś wydaje mi się z każdym materiałem o niej osobą, której realnie nie chciała bym znać - na dzisiejsze standardy określiłabym ją jako wyjątkowo toksyczną postać. Zakochana w uwadze, jaką się jej poświęca, a jednocześnie męczącą, intensywną, sztuczną i na pokaz. Jej wyznania o oddaniu się drugiej osobie kompletnie, w całości, zapominając o sobie samym - dla mnie nie jest to romantyzm, tylko mocno spaczona wizja relacji między ludźmi.

Jednocześnie chciałam przeczytać tę książkę by dowiedzieć się czegoś więcej, poznać potencjalnie istniejące 'drugie dno', ale tytuł ten jest jedynie sklejką dość znanych faktów, sporej ilości materiałów autorstwa samej Osieckiej i (mniejszej niż bym się spodziewała) wspomnień o niej. Zabrakło mi większego wejścia w emocje samej bohaterki, ale i wspomnień bliskich jej osób, które, o ile się pojawiają, są raczej z kategorii idealizujących i usprawiedliwiających dziwactwa Osieckiej. Sporo pojawia się wzmianek jej córki, Agaty - ale jej wypowiedzi, znowu, wydają się być ślizganiem po powierzchni o wiele głębszego tematu.

[Rafal Jasinski · Rating 2 out of 5]

Interesująca książka. Nie jest to jednak komplement pod adresem autorki, której jedyną wartą docenienia pracą jest zebranie poezji i prozy oraz dzienników osobistych, listów otwartych i prywatnych "poetki piosenek" a także osób z bliższego lub dalszego otoczenia Agnieszki Osieckiej. Z kart tej książki przemawia więc przede wszystkim Osiecka zaś komentarz autorki biografii jest lakoniczny, niewiele wnoszący czy nawet zbędny. W związku z tym brakuje tu dystansu i bardziej krytycznego osądu - błędy a nawet pewne niegodziwości, które poetka popełniła w swoim życiu traktowane są z dziwną pobłażliwością. Samą książkę czyta się doskonale - znów dzięki tekstom Osieckiej - choć pozostaje ona źródłem niepełnym, ugrzecznionym i bardzo stronniczym, będącym raczej peanem ku czci niż biografią sensu stricte.

[moony · Rating 3 out of 5]

Osiecka była niesamowitą kobietą, jej życie było równie ciekawe, ale nie wydaje mi się, żeby ta książka odpowiednio oddała wszystkie jej aspekty. Bardzo podobały mi się natomiast jej listy do córki 🥹

No i "Od jakiegos czasu zauwazytam, ze sie dusze. Najpierw tylko we wtorki, potem co drugi dzien, a teraz ciagle, nawet w niedziele. Ja potrzebuje przeciagu, szerokiej skali, czynów ogromnych."

[Joanna Delbar · Rating 1 out of 5]

Dawno nie przeczytałam tak słabej biografii. Zycie Agnieszki Osieckiej to gotowy scenariusz na film... i tamta epoka i ludzie, którzy ją otaczali i świat artystyczny , wszystko fantastyczne. A tymczasem w książce Turowskiej jakoś spłycone, banalne, napisane bez dramaturgii. Niczego się o Osieckiej nie dowiedziałam , ani dlaczego tak bardzo uciekała przed stałością, ani dlaczego zostawiła Agatę.... Banalny zapis niebanalnego życia.

[Kate_K91 · Rating 4 out of 5]

Z twórczością Agnieszki Osieckiej niezupełnie jest mi po drodze. Rzadko kiedy sięgam po poezję, ale kto to był Osiecka oczywiście wiem. Dlatego gdy zupełnie przypadkowo natrafiłam na biografię o tej artystycznej duszy, postanowiłam, że spróbuję poznać Panią Agnieszkę trochę lepiej.

Z racji, że jest to pierwsza biografia, którą przeczytałam, mogę stwierdzić, że spędziłam przy niej całkiem przyjemny czas. Jest to jednak z pewnością biografia niestandardowa. A dlaczego?

Choć główną oś konstrukcyjną dzieła stanowi życie Agnieszki Osieckiej, więcej mamy do czynienia z fragmentami jej twórczości, zapiskami z pamiętników i listów do przyjaciół i rodziny. Również wspomnienia ludzi z otoczenia poetki grają tu dosyć ważną rolę. Spodziewałam się, że samych informacji z życia artystki będzie więcej, a jednak zainteresowała mnie ta oryginalna forma.

Co mogę napisać na temat samej Agnieszki Osieckiej? Była to bez wątpienia artystka kompletna. Dusza poetycka, zwariowana oraz żyjąca nieustającymi namiętnościami. Ale czy ten fakt może dziwić? Nie od dziś wiadomo, że tacy ludzie nie dają się zamknąć w pewien społeczny schemat i ciągle dążą do przeżywania życia pełną piersią, choć często za cenę wyobcowania i poczucia samotności pośród tłumu. Pani Agnieszka potrafiła w banalny na pierwszy rzut oka sposób opisywać znoje i trudy życia codziennego, ale też formować przepiękne myśli o życiu, czasie i miłości. Dzięki tej biografii na pewno pochylę się nad jej tekstami, bo nie dość, że są one ponadczasowe, to dodatkowo stanowią odzwierciedlenie duszy ich autorki i już na zawsze pozostaną niezapomniane.

[Nina · Rating 5 out of 5]

Była wyjątkowa a jednocześnie tak bardzo do swojej epoki pasowała, że bez niej nie można sobie wyobrazić tych czasów. Bo ona je czuła i ubogacała, na estradach i w radiu, w teatrach i studenckich teatrzykach, na zapisanych stronach książek i pamiętników, w rozmowach i słuchaniu ludzi, wszędzie, na warszawskich, krakowskich, gdańskich ulicach i w gronie przyjaciół, których też miała wszędzie, w Polsce i za granicą. Całe życie szukała miłości.

Osobom mojego pokolenia poezja Agnieszki Osieckiej towarzyszyła od zawsze. Tak, właśnie poezja, bo często bywało, że muzyka i wykonawcy byli mniej ważni, choć na ogół należeli do czołówki w swojej branży. Była mistrzynią słowa, potrafiła tym najprostszym, z codziennego życia, nadawać nowe znaczenia, paradoksalne, ironiczne i czułe, melancholijne i zabawne, refleksyjne, rzadziej gorzkie czy oskarżające. Udało się Zofii Turowskiej, przy pomocy lektorki audiobooka Aleksandry Justy, wydobyć z życia, osobowości i spuścizny Osieckiej to co istotne choć ulotne, niejednoznaczne. Są w książce jej teksty, wyimki z dzienników i innych zapisków, są króciutkie opowieści o niej i wrażenia jej przyjaciół, znajomych i córki. Wszystko ładnie skomponowane i przekazane.

Nie spodziewałam się, że „Osiecka. Nikomu nie żal pięknych kobiet” wywrze na mnie tak dobre wrażenie. Jednocześnie nabrałam ochoty na lekturę Osieckiej, na powrót do jej Dzienników (pierwszego tomu kiedyś nie udało mi się skończyć), na czytanie jej poezji i wywiadów z nią, a także na „Neponset” i „Białą bluzkę”.

[Kornelia · Rating 3 out of 5]

Agnieszka Osiecka była dla mnie królową poezji, a jej wiersze miały dla mnie dobry smak i należały do moich ulubionych mimo prostoty. Jednak moje spojrzenie na tą postać bardzo się zmieniło po przeczytaniu tej książki. Mimo że nie dowiedziałam się wiele więcej o jej życiu niż wiedziałam ze względu na formę książki. Zaczęłam się po czasie czuć lekko przytłoczona tą lekturą.

Jeżeli chodzi o książkę: nie potrafię powiedzieć czy fragmenty pamiętników są dla mnie zaletą czy wadą, ale bardziej skłaniam się ku temu drugiemu. W mojej opinii nie zostały odpowiednio wyważone, bo równie dobrze mogłabym przeczytać jej pamiewtnik gdybym chciała. Nie mogłam również wywnioskować kiedy rozgrywaly się najważniejsze wydarzenia. Autorka skacze po latach jej życia, co przeszkadzało mi zebrać informacje o tym co się w nim konkretnie działo, bo dużo wplecionych było wypowiedzi, które miały szczegółowe zmaczenie. Brakuje mi syntetyczności, spójności i konkretu. Myślę również, że ogromna liczba wypowiedzi znajomych o Osieckiej mogłaby zostać zastąpiona roznymi przykładami jej wkładu w sztukę i kulturę.

Bardzo podoba mi się jednak dobór wierszy do rozdziałów i ogólny wybór jej poezji do książki, wszystkie wzmianki o jej największych sukcesach i uwzglednienie realiów polskich na przestrzeni lat jej życia.

Teraz uważam Osiecką za postać trochę sprzeczną, zagubioną i nie dorosłą, ale o wielkiej wrażliwości, talencie i skali.

K

[Łukasz Berezowski · Rating 2 out of 5]

Nie polubiłem Agnieszki, nie polubiłem też sposobu opowiadania Zofii. Miałem wrażenie, że autorka ma kompleksy literackie i przy historii Agnieszki próbowała pokazać swoje walory poetyckie. Jednak forma i w mojej ocenie chaos w sposobie opowiadania, różne formy narracji nie pomagają w skupieniu uwagi. To tyle jeśli chodzi o formę. Niestety rymy, które często są przytaczane z twórczości Agnieszki sprawiały, iż miałem poczucie mocnego zażenowania. Momentami czułem się jakbym słuchał wierszyków dla dzieci, wtedy tutaj byłoby to na miejscu.

[Ruda od polskiego 🤍 · Rating 3 out of 5]

O ile doceniam wiele cytowanych fragmentów, o tyle siła „pozytywnej biografii” odbiera zupełnie sens czytania. To nie biografia, tylko laurka.
Wspomnienia o „Kulturze”, relacji z Hertzami zawierają się w 1/4 strony (Giedroyć w ogóle nie istnieje w tej historii). Wszelkie problemy alkoholowe są przemilczane.

Można napisać pięknie o kimś, kto się mylił, ale nie można tych pomyłek korektorować.

[Karolina · Rating 1 out of 5]

Osiecka zasługuje na rzetelną biografię w stylu książki Domosławskiego o Ryszardzie Kapuścińskim. Książka Turowskiej nawet w małym stopniu nie oddaje tego, jak barwną i niejednoznaczną postacią była Agnieszka.

[dev · Rating 4 out of 5]

Mnie bardzo przyjemnie czytało się biografię w takiej formie, czułam się jakbym była z Osiecką w przyciemnionej sali teatru i oglądała o niej sztukę, lub w jakimś zakamarku baru słuchając jej zwierzeń.

[Martyna · Rating 2 out of 5]

Pean na cześć Osieckiej. Większość „niewygodnych” faktów ukryta. Na ostatnich stronach wspomniane, że lubiła alkohol (ale w żadnym razie nie nadużywała, wszak normalne jest picie ginu na śniadanie 😂). Z facetami te�� tylko się „kolegowała” 😂

[Aleksandra · Rating 3 out of 5]

Mimo że czyta się nieźle, kłuje w oczy fakt że cięższe czy też po prostu stawiające Osiecką w gorszym świetle epizody z jej życia zostały niemal całkiem przemilczane. No ale to powszechne przy biografiach osób, których bliscy wciąż mają dużo do powiedzenia

[Nathalie Jankowska · Rating 3 out of 5]

Książkę przeczytałam po zobaczeniu serialu TVP o życiu Agnieszki Osieckiej.
Kiedy uważnie zobaczy się serial to niczym szczególnym książka Nas niezaskoczy. W sumie można potraktować książkę jako uzupełnienie do serialu :) Ależ Ona miała życie... Niespokojna dusza z niej byla.

[Kasiek · Rating 3 out of 5]

https://kasiek-mysli.blogspot.com/202...

[Luisa · Rating 4 out of 5]

3.5

[Dorota Makarzec · Rating 3 out of 5]

3 z minusem.

[papla · Rating 2 out of 5]

chaotyczna, ale podoba mi się pomysł cytowania dzienników, piosenek, listów

[Julia · Rating 2 out of 5]

2,5

[Maria · Rating 4 out of 5]

przeczytana dawno temu, ale pamietam, że była w porządku:)

[Paulina · Rating 2 out of 5]

2,5 ⭐

[esi | אסי]

zofia turowska chyba darzy agnieszkę osiecką wielką estymą, dlatego stworzyła swoistą laurkę. parokrotnie wzruszyłam się podczas czytania, nie będę ukrywać. ale, wciąż, to bardzo ugładzone spojrzenie na poetkę. odniosłam wrażenie oglądania wyidealizowanego portretu, bez żywego kiedyś człowieka. tak samo ciężko mi pojąć pominięcie postaci przybory oraz ledwo muśnięcie tematu giedroyca. a to istotne wątki! czy wszystko zawsze musi kręcić się wokół hłaski!?

[Agnieszka · Rating 3 out of 5]

Gdybym nie słuchała tego w audiobooku to odlozylabym pewnie po kilkudziesięciu stronach. To moja pierwsza biografia o Agnieszce Osieckiej wiec była interesująca, choć zawiera głównie opowieść o niej poprzez przytaczanie jej utworów oraz tego, co o Agnieszce mówili inni. Mało jest tam tak naprawdę wkładu autorki. Szybka do przesłuchania ale zapewne niemożliwa do przeczytania 😏

[Bookbooshka · Rating 2 out of 5]

Moje pierwsze spotkanie z historią Osieckiej. Czegoś mi zabrakło. Miałam wrażenie, że czytam o fikcyjnej bohaterce.

[Eliza Borowska · Rating 2 out of 5]

Szalenie rozczarowująca lektura. O czym to właściwie było? Jedynym plusem jest ładna okładka.