Wiktor mieszka w leśniczówce w pobliżu zniszczonego pałacu przypominającego smoka. Marzy, żeby go kupić i wyremontować, gdy dorośnie. Niestety ubiega go rodzina Czereśniaków. Wygrywają główną nagrodę na loterii i wprowadzają się wraz z dziećmi do kiczowato odremontowanego pałacu.
Podczas gdy państwo Czereśniakowie urządzają salę kinową, ich córka Magda dowiaduje się, że dawna właścicielka budynku, Róża Niewiadomska, była naukowcem i wynalazcą.
Dwunastolatka razem z Wiktorem postanawiają sprawdzić, czy to duch Róży błąka się po okolicy i jaki sekret skrywa bazyliszek na kominku. Aby odkryć prawdę, przyjaciele muszą odwiedzić pałacowe piwnice i udać się na wyprawę... wehikułem czasu!
Bardzo przyjemnie czytało mi się tę pozycję. Gdybym była młodsza, to na pewno spodobałaby mi się jeszcze bardziej. Mogłabym utożsamiać się sporo z Magdą.
Książka jest intrygująca, zabawna i dla dzieci pewnie lekko straszna. Mamy tutaj też tajemnicę, którą próbują zgłębić. Wszystko to łączy się w przyjemną opowieść. Prawda jest jednak taka, że autorka wybrała sobie trudny motyw i przez to końcówka nie do końca mi odpowiada, bo jest za bardzo naciągana. Wiem, że to historia dla dzieci, ale mimo wszystko.
Na początku opisana rodzina Czereśniaków mnie irytowała i nie bardzo miałem ochotę na dalsze czytanie, ale później historia zrobiła się ciekawsza. Na tyle, że postanowiłem sprawdzić ciąg dalszy. Jest to lekka opowieść raczej dla nastolatków - przynajmniej z mojego punktu widzenia.
Natrafiłam na nią w pewnym sensie z przypadku i to było bardzo fajne spotkanie 😄
Klimat tajemniczego pałacu, jego niewyjaśnionej historii i przyjaźń głównych bohaterów .. wspaniały klimat i bohaterowie. Niesamowicie polubiłam postacie, (w szczególności pewną pojawiającą się w dalszej części), motyw tajemnic skrywających się w starym pałacu .. i w jego zagruzowanej piwnicy.. Kocham i polecam serdecznie 😊❤
Czytałam tą książkę 2 lata temu i rok temu gdy robiłam reread, dzięki niej zaczęłam swoją przygodę z czytaniem a po tym roku dalej pamiętam jej fabułe. Książka była świetnaaaa nie mam do niej żadnych zastrzeżeń
Pierwszy raz czytałam w wielu chyba 11 lat. Teraz, po prawie dekadzie, oprócz sentymentu dalej dostrzegam, że jak na książkę dla dzieci fabuła naprawdę się klei i jest po prostu dobra.