What do you think?
Rate this book
บุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน #4
บุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน เล่ม 4
ด้วยฉวีชิ่นเหยาดวงชะตามีเคราะห์หนัก วิญญาณชั่วร้ายรุมเร้าพัวพันนางจึงต้องกราบท่านชิงซวีจื่อแห่งอารามลัทธิเต๋าเป็นอาจารย์ เพื่อปราบปรามภูตผีปีศาจและสะสมบารมีให้แก่ตนเอง! และเพราะการปราบปีศาจนี้เองจึงทำให้นางได้พบกับเขา
ลิ่นเซี่ยวผู้เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อ และเป็นหลานรักของฮ่องเต้การพบกันในครั้งนี้ทำให้เงาของนักพรตสาวสลักลึกลงไปในของหัวใจของเขา เขาทั้งหาทางใกล้ชิดนางและวางแผนการต่างๆ เพื่อให้นาง ‘เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว’ แต่อย่างไรยศศักดิ์ตระกูลขุนนางผู้หนึ่งกับวังหลันอ๋องนั้นก็มีความต่างกันราวฟ้ากับดิน
เขาจึงต้องใช้ทุกหนทางเพื่อให้ฮ่องเต้และบิดายอมรับในตัวนางทั้งยังต้องจัดการกับนักพรตน้อยผู้ไม่สนใจเรื่องความรักใคร่ ให้ได้รู้ว่า ‘ความสัมพันธ์ของบุรุษสตรี’ นั้นเป็นเช่นไร ทว่านางก็ยังมองหน้าภูตผีมากกว่ามองเขา คุยกับปีศาจมากกว่าที่คุยกับเขาอยู่ดีเช่นนี้แล้วเมื่อไรนางจะได้รับรู้ความรู้สึกที่เขามีต่อนางสักทีเล่า!
ลิ่นเซี่ยวผู้เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อ และเป็นหลานรักของฮ่องเต้การพบกันในครั้งนี้ทำให้เงาของนักพรตสาวสลักลึกลงไปในของหัวใจของเขา เขาทั้งหาทางใกล้ชิดนางและวางแผนการต่างๆ เพื่อให้นาง ‘เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว’ แต่อย่างไรยศศักดิ์ตระกูลขุนนางผู้หนึ่งกับวังหลันอ๋องนั้นก็มีความต่างกันราวฟ้ากับดิน
เขาจึงต้องใช้ทุกหนทางเพื่อให้ฮ่องเต้และบิดายอมรับในตัวนางทั้งยังต้องจัดการกับนักพรตน้อยผู้ไม่สนใจเรื่องความรักใคร่ ให้ได้รู้ว่า ‘ความสัมพันธ์ของบุรุษสตรี’ นั้นเป็นเช่นไร ทว่านางก็ยังมองหน้าภูตผีมากกว่ามองเขา คุยกับปีศาจมากกว่าที่คุยกับเขาอยู่ดีเช่นนี้แล้วเมื่อไรนางจะได้รับรู้ความรู้สึกที่เขามีต่อนางสักทีเล่า!
514 pages, Paperback
Published September 1, 2020
2 people are currently reading
57 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
March 27, 2022
รีวิวรวม 4 เล่ม
ขอเล่าความเป็นมาก่อน ตอนที่นิยายเรื่องนี้ออกขาย น้ำฝนบอกตัวเองแล้วว่าคงไม่อ่าน เหตุผลแรกเลยคือเป็นนิยายสี่เล่มหนาๆ ที่พล็อตไม่ได้ดึงดูดความสนใจเท่าไร แล้วพอจะเดาได้ว่าคงอ่านไม่รอด แต่ด้วยความรักเพื่อน เพื่อนอยากรู้ว่าเรื่องนี้เป็นยังไง ตรงกับความชอบของเพื่อนไหม น้ำฝนที่ตอนนั้นยังไม่รู้จะหยิบเรื่องไหนมาอ่านดีเลยรับปากเพื่อนไว้ว่า เดี๋ยวอ่านให้ก่อน แล้วจะไปเล่าให้ฟัง
ผลของความรักเพื่อนคือใช้เวลาอ่านนิยายเรื่องนี้นานที่สุดเท่าที่เคยอ่านนิยายมา เริ่มอ่านเล่มแรกวันที่ 28 ตุลาคม อ่านจบหน้าสุดท้ายของเล่มสี่คือวันนี้ 21 พฤศจิกายน เกือบ 1 เดือนเลยทีเดียว ปกติเล่มละห้าร้อยหน้าถ้าตรงความชอบของตัวเองก็สามารถจบได้ภายในสองวันทำงาน (อ่านเฉพาะเวลาเลิกงาน) ยอมรับว่าระหว่างที่อ่านเรื่องนี้มีแว๊บไปอ่านนิยายวายอยู่ 1 เรื่อง และพาตัวเองไปสิงอยู่ใน comico อีกพักหนึ่ง (อ่านจบไป 7 เรื่องได้) ถ้าไม่ขู่ตัวเองว่า ห้ามเปิดเรื่องใหม่จนกว่าจะจบเรื่องนี้ ก็คิดว่าจะลากยาวต่อไปอีก อ่านไม่จบแน่ๆ
(ถอนหายใจ)
เล่าเรื่องเลยดีกว่า
เปิดตัวด้วยพระเอกที่มีตำแหน่งเป็นซื่อจื่อของตำหนักอ๋อง กำลังไปทำภารกิจลับแต่ไม่สามารถลงจากภูเขาและหมู่บ้านที่ตัวเองอยู่ในตอนนี้ได้ ระหว่างหาทางกลับก็บังเอิญพบกับนางเอกที่กำลังสระผม(?) แล้วก็พบความจริงว่าที่ตนเองลงจากภูเขาลูกนี้ไม่ได้เพราะมีเบื้องหลังบางอย่าง ซึ่งนางเอกที่เป็นนักพรตน้อยได้ทำการช่วยเหลือพวกเขาไว้จากเบื้องหลังนั้น
หลังจากนั้นก็มีเรื่องราวที่ทำให้ทั้งคู่พบเจอกันอีก แล้วการพบเจอกันในแต่ละครั้งก็ได้เพิ่มความสัมพันธ์ของคู่พระ/นางขึ้น จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้จัก แล้วก็เริ่มที่จะกลายเป็นคนคุ้นเคย ส่วนหนึ่งก็เพราะพระเอกตามสืบประวัตินางเอก และหาโอกาสสร้างความบังเอิญให้ตัวเอง พบเจอกันในแต่ละครั้ง ฝ่ายพี่ก็หาเรื่องมาพูดมาคุยกับน้อง หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเข้าหาน้องนาง บางครั้งตัวเองไม่ว่างก็หาคนมาดูแล ส่งคนมาคุ้มครอง น้องเดือดร้อนก็พร้อมช่วยขอเพียงแค่เอ่ยปากบอก แต่พอจังหวะไม่ได้หรือน้องสนิทกับคนอื่นก็หงุดหงิดเองในใจ คนน้องก็ไม่รู้อะไรใดๆ ทั้งสิ้น โฟกัสแต่กับคดีประหลาดและการกำจัดภูติผีปีศาจ แต่คนรอบตัวรู้กันจะหมดแล้วว่าซื่อจื่อมีใจ ส่วนตัวซื่อจื่อเองก็เริ่มวางแผน ด้วยความที่ตัวเองเป็นเชื้อพระวงศ์ การที่จะแต่งงานได้ต้องได้สมรสพระราชทาน แต่ตัวเองต้องตาต้องใจนางเอก แต่เหมือนฮ่องเต้ที่เป็นเสด็จลุงของตัวเองรู้ใจ เปิดโรงเรียนเพื่อส่งเสริมขัดเกล้าว่าที่สะใภ้ราชวงศ์ พระเอกก็ซิกแซกให้ในรายชื่อผู้เข้าร่วมเรียนมีชื่อนางเอกด้วย จัดการวางแผนเพื่ออนาคตตัวเองสุดๆ
พอเข้าเล่มสอง ซื่อจื่อเริ่มทนไม่ไหว หาโอกาสให้ตัวเองได้สารภาพความในใจ แล้วก็เริ่มแสดงความรัก แสดงความเป็นเจ้าของ (ทั้งๆ ที่นางเอกยังเรียนไม่จบและยังไม่ปักปิ่น) จนสบโอกาสได้แต่งงานกันหลังผ่านพิธีปักปิ่นไปไม่นาน (ย้ำว่า ยังไม่ครบปีที่นางเอกเข้าเรียน) หลังจากนั้นก็แสดงความรักหวานชื่นรื่นรมย์ อุปสรรคใดๆ ก็หลบหลีกและแพ้ภัยตัวเองไปได้ เป็นแบบนี้จนจบเล่มสี่
ซีนความรักก็ประมาณนี้ รักเดียวใจเดียว ไร้อุปสรรคใดๆ จนรู้สึกเนื่อย แล้วคิดว่าพอเขาแต่งกันก็จบเรื่องได้แล้วแหละ ไม่ต้องมีต่ออีกสองเล่มก็ได้ เพราะแทบจะไม่มีอะไรเลย แต่ก็นะ ความผีที่มีในเรื่องทำให้จบแบบนั้นไม่ได้
ส่วนความแฟนตาซีในเรื่องที่เป็นเรื่องราวของภูติผีปีศาจต่างๆ เป็นส่วนที่ทำให้น้ำฝนอ่านเรื่องนี้ต่อได้ ในแต่ละเล่มจะแบ่งพาร์ทเป็นครึ่งหนึ่งซีนรักครึ่งหนึ่งซีนปราบผี แล้วในแต่ละเล่มความร้ายกาจและความอันตรายรวมถึงความเล่นใหญ่จะรุนแรงมากขึ้นตามจำนวนเล่ม
สองเล่มแรกเป็นในส่วนของการสืบคดีที่ตามรอยจากศพของชาวบ้าน แต่พอเริ่มเข้าเล่มสามไปจนถึงเล่มสี่จะขยายวงกว้างไปยังเรื่องราวที่เกี่ยวกับราชสำนัก และลามไปจนถึงการผลัดแผ่นดิน
ใช่แล้วค่ะ ผีปีศาจที่รวมเข้าไปกับเรื่องราวในรั้วในวัง
ถามน้ำฝนว่าสนุกไหม
จากที่บอกไปตอนต้นแล้ว สำหรับน้ำฝนเรื่องนี้ไม่ถือว่าสนุก แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเป็นกราฟที่เริ่มแรกสามารถดึงความสนใจของน้ำฝนได้ แต่พออ่านไปเรื่อยๆ กราฟเริ่มตก แล้วก็ลากยาวจนถึงท้ายเล่มสามที่กราฟเริ่มสูงขึ้นมานิดนึงเพราะมีการทิ้งปมทิ้งความสงสัยให้ติดตาม แต่พอเริ่มอ่านเล่มสี่ก็เริ่มแผ่ว กราฟดิ่งลงอีก จนไม่อยากอ่านต่อ
คิดว่าน่าจะมาจากการเล่าเรื่องที่อ่านแล้วไม่น่าสนใจ ไม่ทิ้งอะไรให้ได้คิดหรือคาดเดา เรียบ เหนิบ ไม่ซับซ้อน ไม่ต้องย่อยด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนอ่านบทบรรยายมากกว่าอ่านนิยายที่ให้ได้คิด ให้ได้จินตนาการ ตัวละครนึกอะไร คิดแบบไหน เดาใจใคร ใครวางแผนอะไร ก็บรรยายอธิบายบอกหมด ขนาดเดาใจอีกคนยังเดาถูก คิดเองเออเองกันเก่ง แต่พอปกปิดความคิดของบางตัวละครเพื่อปกปิดปมสำคัญของเรื่องก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกว๊าวหรือตื่นตาตื่นใจ แต่กลับรู้สึกว่าปมส่วนนี้มาได้ยังไงมากกว่า มีความอิหยังวะเบาๆ ทั้งๆ ที่เหตุการณ์ร้ายอื่นๆ กลับเขียนบรรยายชัดเจน ใครดี ใครร้าย ใครวางแผนอะไรบอกหมด ไม่ให้นักอ่านได้คิดหรือเดาอะไรมากมาย ฉันทิ้งปมตรงนี้ให้เดากันนะ แต่ต้องเดาเป็นคนนี้นะ ฉันใบ้ให้แล้ว อะไรแบบนี้ เหมือนกลัวนักอ่านคิดมาก แต่อีกส่วนกลับไม่กล่าวถึง ไม่มีแม้แต่สักนิด สามเล่มที่ผ่านมาไม่มีสัญญาณใดๆ แต่พอเข้าเล่มสี่ ก็เผยออกมาหมด มายังไง เอ๊ะ ไหนอะไรนะ เดี๋ยวๆ อยู่ๆ จะมาเล่นใหญ่แบบนี้ก็ได้เหรอ แล้วเนื้อเรื่องก็เฉลยตอนจบแบบเบ็ดเสร็จสวยงาม จบปิ๊ง
จะอธิบายยังไงดี เอาเป็นว่าน้ำฝนรู้สึกเหมือนกับว่านักเขียนผลักนักอ่านออกมาให้ดูอยู่นอกกระจกมากกว่าจะให้นักอ่านร่วมรู้สึกหรือร่วมเหตุการณ์ในสถานการณ์นั้นไปพร้อมๆ กับตัวละคร แล้วการอยู่นอกกระจกแบบที่ไม่มีส่วนร่วมทำให้น้ำฝนที่อ่านเรื่องนี้อยู่ไม่อิน และไม่มีตัวละครไหนที่ทำให้รู้สึกอยากเอาใจช่วย ไม่มีตัวละครไหนเลยที่น้ำฝนรู้สึกประทับใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าใครคือตัวร้าย ใครคือคนดี ใครคือคู่กับใคร และใครที่เกิดมาเพื่อสร้างเหตุการณ์แล้วพอจบเหตุการณ์นั้นก็หมดสิ้นบทบาทไป ในเมื่อรู้แล้วก็เลยทำให้ขาดอารมณ์ร่วม แล้วทำให้ซีนสงสารไม่ได้น้ำตา ซีนบันเทิงไม่ได้รอยยิ้ม ซีนฟินกลับไม่ชวนให้เอ็นดู
สรุปว่า เรื่องนี้เหมาะกับสายหวานประมาณหนึ่ง แต่แบ่งเรื่องออกเป็นครึ่งๆ ในทุกๆ เล่ม ครึ่งหนึ่งรัก ครึ่งหนึ่งแฟนตาซี มีความในรั้วในวัง ผีไม่น่ากลัว สืบคดีไม่ซับซ้อน พระเอกรักเดียวใจเดียว สายรุกที่แท้ทรู แฮปปี้เอนดิ้งไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
** ทั้งหมดนั้นคือความคิดส่วนบุคคลนะเธอ ถ้าใครอยากลองก็ลองอ่านดู รสนิยมแต่ละคนไม่เหมือนกัน ยังไงก็พิจกันเอาเองนะ
P.S.
→ ทำไมช่วงนี้มือเสียกับหัวมากกว่ารัก T^T
หลังอ่านเ���ิ่มเติม: https://wp.me/p6yYEv-H3
ขอเล่าความเป็นมาก่อน ตอนที่นิยายเรื่องนี้ออกขาย น้ำฝนบอกตัวเองแล้วว่าคงไม่อ่าน เหตุผลแรกเลยคือเป็นนิยายสี่เล่มหนาๆ ที่พล็อตไม่ได้ดึงดูดความสนใจเท่าไร แล้วพอจะเดาได้ว่าคงอ่านไม่รอด แต่ด้วยความรักเพื่อน เพื่อนอยากรู้ว่าเรื่องนี้เป็นยังไง ตรงกับความชอบของเพื่อนไหม น้ำฝนที่ตอนนั้นยังไม่รู้จะหยิบเรื่องไหนมาอ่านดีเลยรับปากเพื่อนไว้ว่า เดี๋ยวอ่านให้ก่อน แล้วจะไปเล่าให้ฟัง
ผลของความรักเพื่อนคือใช้เวลาอ่านนิยายเรื่องนี้นานที่สุดเท่าที่เคยอ่านนิยายมา เริ่มอ่านเล่มแรกวันที่ 28 ตุลาคม อ่านจบหน้าสุดท้ายของเล่มสี่คือวันนี้ 21 พฤศจิกายน เกือบ 1 เดือนเลยทีเดียว ปกติเล่มละห้าร้อยหน้าถ้าตรงความชอบของตัวเองก็สามารถจบได้ภายในสองวันทำงาน (อ่านเฉพาะเวลาเลิกงาน) ยอมรับว่าระหว่างที่อ่านเรื่องนี้มีแว๊บไปอ่านนิยายวายอยู่ 1 เรื่อง และพาตัวเองไปสิงอยู่ใน comico อีกพักหนึ่ง (อ่านจบไป 7 เรื่องได้) ถ้าไม่ขู่ตัวเองว่า ห้ามเปิดเรื่องใหม่จนกว่าจะจบเรื่องนี้ ก็คิดว่าจะลากยาวต่อไปอีก อ่านไม่จบแน่ๆ
(ถอนหายใจ)
เล่าเรื่องเลยดีกว่า
เปิดตัวด้วยพระเอกที่มีตำแหน่งเป็นซื่อจื่อของตำหนักอ๋อง กำลังไปทำภารกิจลับแต่ไม่สามารถลงจากภูเขาและหมู่บ้านที่ตัวเองอยู่ในตอนนี้ได้ ระหว่างหาทางกลับก็บังเอิญพบกับนางเอกที่กำลังสระผม(?) แล้วก็พบความจริงว่าที่ตนเองลงจากภูเขาลูกนี้ไม่ได้เพราะมีเบื้องหลังบางอย่าง ซึ่งนางเอกที่เป็นนักพรตน้อยได้ทำการช่วยเหลือพวกเขาไว้จากเบื้องหลังนั้น
หลังจากนั้นก็มีเรื่องราวที่ทำให้ทั้งคู่พบเจอกันอีก แล้วการพบเจอกันในแต่ละครั้งก็ได้เพิ่มความสัมพันธ์ของคู่พระ/นางขึ้น จากคนแปลกหน้ากลายเป็นคนรู้จัก แล้วก็เริ่มที่จะกลายเป็นคนคุ้นเคย ส่วนหนึ่งก็เพราะพระเอกตามสืบประวัตินางเอก และหาโอกาสสร้างความบังเอิญให้ตัวเอง พบเจอกันในแต่ละครั้ง ฝ่ายพี่ก็หาเรื่องมาพูดมาคุยกับน้อง หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเข้าหาน้องนาง บางครั้งตัวเองไม่ว่างก็หาคนมาดูแล ส่งคนมาคุ้มครอง น้องเดือดร้อนก็พร้อมช่วยขอเพียงแค่เอ่ยปากบอก แต่พอจังหวะไม่ได้หรือน้องสนิทกับคนอื่นก็หงุดหงิดเองในใจ คนน้องก็ไม่รู้อะไรใดๆ ทั้งสิ้น โฟกัสแต่กับคดีประหลาดและการกำจัดภูติผีปีศาจ แต่คนรอบตัวรู้กันจะหมดแล้วว่าซื่อจื่อมีใจ ส่วนตัวซื่อจื่อเองก็เริ่มวางแผน ด้วยความที่ตัวเองเป็นเชื้อพระวงศ์ การที่จะแต่งงานได้ต้องได้สมรสพระราชทาน แต่ตัวเองต้องตาต้องใจนางเอก แต่เหมือนฮ่องเต้ที่เป็นเสด็จลุงของตัวเองรู้ใจ เปิดโรงเรียนเพื่อส่งเสริมขัดเกล้าว่าที่สะใภ้ราชวงศ์ พระเอกก็ซิกแซกให้ในรายชื่อผู้เข้าร่วมเรียนมีชื่อนางเอกด้วย จัดการวางแผนเพื่ออนาคตตัวเองสุดๆ
พอเข้าเล่มสอง ซื่อจื่อเริ่มทนไม่ไหว หาโอกาสให้ตัวเองได้สารภาพความในใจ แล้วก็เริ่มแสดงความรัก แสดงความเป็นเจ้าของ (ทั้งๆ ที่นางเอกยังเรียนไม่จบและยังไม่ปักปิ่น) จนสบโอกาสได้แต่งงานกันหลังผ่านพิธีปักปิ่นไปไม่นาน (ย้ำว่า ยังไม่ครบปีที่นางเอกเข้าเรียน) หลังจากนั้นก็แสดงความรักหวานชื่นรื่นรมย์ อุปสรรคใดๆ ก็หลบหลีกและแพ้ภัยตัวเองไปได้ เป็นแบบนี้จนจบเล่มสี่
ซีนความรักก็ประมาณนี้ รักเดียวใจเดียว ไร้อุปสรรคใดๆ จนรู้สึกเนื่อย แล้วคิดว่าพอเขาแต่งกันก็จบเรื่องได้แล้วแหละ ไม่ต้องมีต่ออีกสองเล่มก็ได้ เพราะแทบจะไม่มีอะไรเลย แต่ก็นะ ความผีที่มีในเรื่องทำให้จบแบบนั้นไม่ได้
ส่วนความแฟนตาซีในเรื่องที่เป็นเรื่องราวของภูติผีปีศาจต่างๆ เป็นส่วนที่ทำให้น้ำฝนอ่านเรื่องนี้ต่อได้ ในแต่ละเล่มจะแบ่งพาร์ทเป็นครึ่งหนึ่งซีนรักครึ่งหนึ่งซีนปราบผี แล้วในแต่ละเล่มความร้ายกาจและความอันตรายรวมถึงความเล่นใหญ่จะรุนแรงมากขึ้นตามจำนวนเล่ม
สองเล่มแรกเป็นในส่วนของการสืบคดีที่ตามรอยจากศพของชาวบ้าน แต่พอเริ่มเข้าเล่มสามไปจนถึงเล่มสี่จะขยายวงกว้างไปยังเรื่องราวที่เกี่ยวกับราชสำนัก และลามไปจนถึงการผลัดแผ่นดิน
ใช่แล้วค่ะ ผีปีศาจที่รวมเข้าไปกับเรื่องราวในรั้วในวัง
ถามน้ำฝนว่าสนุกไหม
จากที่บอกไปตอนต้นแล้ว สำหรับน้ำฝนเรื่องนี้ไม่ถือว่าสนุก แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเป็นกราฟที่เริ่มแรกสามารถดึงความสนใจของน้ำฝนได้ แต่พออ่านไปเรื่อยๆ กราฟเริ่มตก แล้วก็ลากยาวจนถึงท้ายเล่มสามที่กราฟเริ่มสูงขึ้นมานิดนึงเพราะมีการทิ้งปมทิ้งความสงสัยให้ติดตาม แต่พอเริ่มอ่านเล่มสี่ก็เริ่มแผ่ว กราฟดิ่งลงอีก จนไม่อยากอ่านต่อ
คิดว่าน่าจะมาจากการเล่าเรื่องที่อ่านแล้วไม่น่าสนใจ ไม่ทิ้งอะไรให้ได้คิดหรือคาดเดา เรียบ เหนิบ ไม่ซับซ้อน ไม่ต้องย่อยด้วยซ้ำ รู้สึกเหมือนอ่านบทบรรยายมากกว่าอ่านนิยายที่ให้ได้คิด ให้ได้จินตนาการ ตัวละครนึกอะไร คิดแบบไหน เดาใจใคร ใครวางแผนอะไร ก็บรรยายอธิบายบอกหมด ขนาดเดาใจอีกคนยังเดาถูก คิดเองเออเองกันเก่ง แต่พอปกปิดความคิดของบางตัวละครเพื่อปกปิดปมสำคัญของเรื่องก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกว๊าวหรือตื่นตาตื่นใจ แต่กลับรู้สึกว่าปมส่วนนี้มาได้ยังไงมากกว่า มีความอิหยังวะเบาๆ ทั้งๆ ที่เหตุการณ์ร้ายอื่นๆ กลับเขียนบรรยายชัดเจน ใครดี ใครร้าย ใครวางแผนอะไรบอกหมด ไม่ให้นักอ่านได้คิดหรือเดาอะไรมากมาย ฉันทิ้งปมตรงนี้ให้เดากันนะ แต่ต้องเดาเป็นคนนี้นะ ฉันใบ้ให้แล้ว อะไรแบบนี้ เหมือนกลัวนักอ่านคิดมาก แต่อีกส่วนกลับไม่กล่าวถึง ไม่มีแม้แต่สักนิด สามเล่มที่ผ่านมาไม่มีสัญญาณใดๆ แต่พอเข้าเล่มสี่ ก็เผยออกมาหมด มายังไง เอ๊ะ ไหนอะไรนะ เดี๋ยวๆ อยู่ๆ จะมาเล่นใหญ่แบบนี้ก็ได้เหรอ แล้วเนื้อเรื่องก็เฉลยตอนจบแบบเบ็ดเสร็จสวยงาม จบปิ๊ง
จะอธิบายยังไงดี เอาเป็นว่าน้ำฝนรู้สึกเหมือนกับว่านักเขียนผลักนักอ่านออกมาให้ดูอยู่นอกกระจกมากกว่าจะให้นักอ่านร่วมรู้สึกหรือร่วมเหตุการณ์ในสถานการณ์นั้นไปพร้อมๆ กับตัวละคร แล้วการอยู่นอกกระจกแบบที่ไม่มีส่วนร่วมทำให้น้ำฝนที่อ่านเรื่องนี้อยู่ไม่อิน และไม่มีตัวละครไหนที่ทำให้รู้สึกอยากเอาใจช่วย ไม่มีตัวละครไหนเลยที่น้ำฝนรู้สึกประทับใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าใครคือตัวร้าย ใครคือคนดี ใครคือคู่กับใคร และใครที่เกิดมาเพื่อสร้างเหตุการณ์แล้วพอจบเหตุการณ์นั้นก็หมดสิ้นบทบาทไป ในเมื่อรู้แล้วก็เลยทำให้ขาดอารมณ์ร่วม แล้วทำให้ซีนสงสารไม่ได้น้ำตา ซีนบันเทิงไม่ได้รอยยิ้ม ซีนฟินกลับไม่ชวนให้เอ็นดู
สรุปว่า เรื่องนี้เหมาะกับสายหวานประมาณหนึ่ง แต่แบ่งเรื่องออกเป็นครึ่งๆ ในทุกๆ เล่ม ครึ่งหนึ่งรัก ครึ่งหนึ่งแฟนตาซี มีความในรั้วในวัง ผีไม่น่ากลัว สืบคดีไม่ซับซ้อน พระเอกรักเดียวใจเดียว สายรุกที่แท้ทรู แฮปปี้เอนดิ้งไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
** ทั้งหมดนั้นคือความคิดส่วนบุคคลนะเธอ ถ้าใครอยากลองก็ลองอ่านดู รสนิยมแต่ละคนไม่เหมือนกัน ยังไงก็พิจกันเอาเองนะ
P.S.
→ ทำไมช่วงนี้มือเสียกับหัวมากกว่ารัก T^T
หลังอ่านเ���ิ่มเติม: https://wp.me/p6yYEv-H3
September 23, 2020
รีวิวรวม 4 เล่มนะคะ
ฉวีซิ่นเหยาในวัยทารกมีร่างกายอ่อนแอ จึงต้องยกให้เป็นศิษย์ของท่านนักพรตแห่งอารามลัทธิเต๋าเพื่อแก้ดวงชะตา นางจึงได้มีโอกาสร่ำเรียนฝีมือและได้ติดตามอาจารย์ไปปราบภูตผีปีศาจอยู่เสมอ ซึ่งก็เลยทำให้นางได้พบกับลิ่นเซี่ยวที่เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อผู้ถือกระบี่ชื่อเซียวที่สามารถปราบมารได้เป็นอาวุธ และนับตั้งแต่ได้พบกัน ก็ดูเหมือนโชคชะตาจะลิขิตให้ทั้งคู่ได้พบเจอและฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง
สนุกมากค่ะ เพราะความฉลาดของคู่พระนางจึงทำให้เนื้อเรื่องกระชับและเดินเรื่องได้ไวมาก การลุ้นระทึกไปกับการปราบปีศาจจัดมาครบทุกเล่มแบบอลังการขึ้นเรื่อยๆ วางพล็อตซับซ้อนซ่อนเงื่อนได้น่าทึ่ง ปมที่วางไว้ตั้งแต่ต้นทางถูกเคลียร์ได้หมดจด คู่พระนางมีความน่าติดตาม นางเอกมีชีวิตชีวาและฉลาด แต่ไม่อวดเก่งและไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่อง ยิ่งพระเอกคือหมดจดและดีงาม ทั้งฉลาดและเจ้าเล่ห์ เดินหมากแต่ละก้าวคือแม่นยำและฉับไว นอกจากจะรักนางเอกมาก ไม่เคยวอกแวกไปไหนแล้ว ยังเป็นคนที่พร้อมจะปกป้องและคุ้มครองนางเอกได้แบบสุดๆไปเลย แถมเวลาหวานกับนางเอกก็จัดได้แบบแซ่บมาก ติดนิดเดียวคือปมสุดท้ายที่วางไว้แบบอลังการคือแก้ง่ายไปหน่อยแบบงงๆ มันเลยเหมือนร้ายไปได้ไม่สุดเท่าไหร่
เป็นเรื่องที่จัดมากลมกล่อมครบรส ทั้งความน่ากลัวของปีศาจ ความตื่นเต้นจากการต่อสู้ทั้งกับปีศาจและกับมนุษย์ด้วยกันเอง การวางแผนชั้นเชิงต่างๆ บทรักหวานๆของคู่พระนาง และยังความผูกพันที่งดงามของตัวละคร อ่านยาวๆกันไปแบบสนุกมากค่ะ
ฉวีซิ่นเหยาในวัยทารกมีร่างกายอ่อนแอ จึงต้องยกให้เป็นศิษย์ของท่านนักพรตแห่งอารามลัทธิเต๋าเพื่อแก้ดวงชะตา นางจึงได้มีโอกาสร่ำเรียนฝีมือและได้ติดตามอาจารย์ไปปราบภูตผีปีศาจอยู่เสมอ ซึ่งก็เลยทำให้นางได้พบกับลิ่นเซี่ยวที่เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อผู้ถือกระบี่ชื่อเซียวที่สามารถปราบมารได้เป็นอาวุธ และนับตั้งแต่ได้พบกัน ก็ดูเหมือนโชคชะตาจะลิขิตให้ทั้งคู่ได้พบเจอและฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง
สนุกมากค่ะ เพราะความฉลาดของคู่พระนางจึงทำให้เนื้อเรื่องกระชับและเดินเรื่องได้ไวมาก การลุ้นระทึกไปกับการปราบปีศาจจัดมาครบทุกเล่มแบบอลังการขึ้นเรื่อยๆ วางพล็อตซับซ้อนซ่อนเงื่อนได้น่าทึ่ง ปมที่วางไว้ตั้งแต่ต้นทางถูกเคลียร์ได้หมดจด คู่พระนางมีความน่าติดตาม นางเอกมีชีวิตชีวาและฉลาด แต่ไม่อวดเก่งและไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่อง ยิ่งพระเอกคือหมดจดและดีงาม ทั้งฉลาดและเจ้าเล่ห์ เดินหมากแต่ละก้าวคือแม่นยำและฉับไว นอกจากจะรักนางเอกมาก ไม่เคยวอกแวกไปไหนแล้ว ยังเป็นคนที่พร้อมจะปกป้องและคุ้มครองนางเอกได้แบบสุดๆไปเลย แถมเวลาหวานกับนางเอกก็จัดได้แบบแซ่บมาก ติดนิดเดียวคือปมสุดท้ายที่วางไว้แบบอลังการคือแก้ง่ายไปหน่อยแบบงงๆ มันเลยเหมือนร้ายไปได้ไม่สุดเท่าไหร่
เป็นเรื่องที่จัดมากลมกล่อมครบรส ทั้งความน่ากลัวของปีศาจ ความตื่นเต้นจากการต่อสู้ทั้งกับปีศาจและกับมนุษย์ด้วยกันเอง การวางแผนชั้นเชิงต่างๆ บทรักหวานๆของคู่พระนาง และยังความผูกพันที่งดงามของตัวละคร อ่านยาวๆกันไปแบบสนุกมากค่ะ
October 25, 2021
เป็นเรื่องที่เต็มอิ่มดี อ่านแล้วรู้สึกแบบ โอเคอ่ะ มันครบบ
พลอตเรื่องมีทั้งเดาได้และเดาไม่ได้ มีเหตุให้ประหลาดใจอยู่เรื่อยๆ แต่ไม่ถึงกะช็อคนะ
บอสใหญ่ก็เอาลงยากพอสมควร
ความลับของพี่อาหานก็...ทำเอาอึ้งๆ ไปอยู่เหมือนกัน
จุดจบของตัวละครแต่ละตัวก็ค่อนข้างครบ
เหล่าพวกตัวร้ายๆ ก็จบแบบสาแก่ใจ ขาดแต่ซย่าเหยียน อันนี้รู้สึกว่าอยากให้เขียนสะใจกว่านี้ ยังไม่สาแก่ใจอีช้อยเลย!!!
ตัวประกอบอื่นๆ ก็มีให้เห็นว่าลงเอยยังไงบ้าง น่ารักเชียว
ว่าแต่...ชายารองคัง... นางเป็นใครกันแน่เนี่ย!!!! อันนี้อยากรู้จริงๆ 😆
นางเอกกะพระเอกก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย ถือว่าเป็นเรื่องที่จบครบดีค่ะ
อ่านเพลินลื่นไหลน่าติดตาม สำนวนไม่ขัดใจ แต่ๆ มันไม่ได้หวือหวาแบบขึ้นลงหัวใจวายนะ มีเรื่องลุ้นแต่ไม่ลุ้นจนใจตุ้มต่อม
แต่สนุกๆๆ
พลอตเรื่องมีทั้งเดาได้และเดาไม่ได้ มีเหตุให้ประหลาดใจอยู่เรื่อยๆ แต่ไม่ถึงกะช็อคนะ
บอสใหญ่ก็เอาลงยากพอสมควร
ความลับของพี่อาหานก็...ทำเอาอึ้งๆ ไปอยู่เหมือนกัน
จุดจบของตัวละครแต่ละตัวก็ค่อนข้างครบ
เหล่าพวกตัวร้ายๆ ก็จบแบบสาแก่ใจ ขาดแต่ซย่าเหยียน อันนี้รู้สึกว่าอยากให้เขียนสะใจกว่านี้ ยังไม่สาแก่ใจอีช้อยเลย!!!
ตัวประกอบอื่นๆ ก็มีให้เห็นว่าลงเอยยังไงบ้าง น่ารักเชียว
ว่าแต่...ชายารองคัง... นางเป็นใครกันแน่เนี่ย!!!! อันนี้อยากรู้จริงๆ 😆
นางเอกกะพระเอกก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย ถือว่าเป็นเรื่องที่จบครบดีค่ะ
อ่านเพลินลื่นไหลน่าติดตาม สำนวนไม่ขัดใจ แต่ๆ มันไม่ได้หวือหวาแบบขึ้นลงหัวใจวายนะ มีเรื่องลุ้นแต่ไม่ลุ้นจนใจตุ้มต่อม
แต่สนุกๆๆ
September 28, 2020
เป็นแนวปราบภูตผีปีศาจบวกกับเรื่องราวในรั้วในวังค่ะ สัดส่วนโอว่าครึ่งต่อครึ่งเลย แต่อย่าลืมว่าเรื่องนี้คือหัวมากกว่ารัก เพราะฉะนั้นนี่คือนิยายรักค่ะ มันจะไม่ได้ปราบผีจ๋า หรือห้ำหั่นกันแบบเชือดเฉือนมาก ๆ มันคือนิยายรักค่ะ
ฉวีชิ่นเหยา นางเอก เป็นลูกสาวของขุนนาง และเป็นศิษย์ของอาจารย์ลัทธิเต๋าด้วย ที่เป็นอย่างนี้เพราะตอนเกิดมานางร่างกายไม่แข็งแรง พ่อแม่จึงฝากให้นางเป็นศิษย์ของอาจารย์เพื่อต่อดวงชะตาอายุขัย ตั้งแต่นั้นนางก็เลยเป็นศิษย์นอกของอารามลัทธิเต๋า เรียนรู้การปราบภูตผีปีศาจจากอาจารย์
วันหนึ่งอาจารย์มอบหมายให้นางเอกไปปราบปีศาจบนภูเขา ทำให้นางได้เจอลิ่นเซี่ยว พระเอก ตอนนั้นลิ่นเซี่ยวกำลังเจอปัญหาโดนปีศาจรังควานทำให้เขาและลูกน้องลงจากเขาไม่ได้สักที ได้เจอนางเอกที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาแบบเหมือนปีศาจสาวแสนสวย แต่มีวิชาอาคมแกร่งกล้า สาวสวยความเป็นมาลึกลับ แต่นิสัยเปิดเผย กล้าหาญ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยพบมา ลิ่นเซี่ยวก็ปิ๊งเลยค่ะ ปิ๊งรักแรกพบอย่างงี้แหละ แต่ตอนนั้นนางเอกยังไม่รู้อะไร นางอายุยังน้อย เพิ่งสิบสี่ (ส่วนพระเอกสิบเจ็ด) และยังไม่เคยมองความสัมพันธ์ในแง่ชายหญิง ปราบผีได้ก็โบกมือบ๊ายบายกันไป แต่พระเอกปิ๊งแล้วนี่นา เรื่องอะไรจะปล่อยไปง่าย ๆ ส่งลูกน้องตามสืบสิคะ นางเอกเป็นใครมาจากไหน เดี๋ยวฉันจะตามจีบเธอเอง ลูกน้องก็มารายงาน นางเอกเป็นลูกขุนนางนี้นะ เป็นศิษย์อารามเต๋านะ เป็นคนฉางอันนะ พระเอกก็โอเค ๆ ฉางอันบ้านฉัน เดี๋ยวก็ได้เจอกันแน่
จริง ๆ แล้วลิ่นเซี่ยวเป็นลูกชายของหลันอ๋องค่ะ เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อ (ซื่อจื่อก็คือคนที่จะรับสืบทอดตำแหน่งอ๋องต่อไป) เป็นหลานของฮ่องเต้ ฮ่องเต้คนก่อนเป็นปู่ของเขา ฮ่องเต้คนปัจจุบันเป็นลุงค่ะ หลันอ๋อง พ่อของลิ่นเซี่ยวเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องบ้านเมือง สนใจแต่ดนตรีเพลงกลอน หลันอ๋องแต่งงานใหม่ได้ไม่กี่ปีหลังจากแม่ของลิ่นเซี่ยวเสีย แม่เลี้ยงของลิ่นเซี่ยวอายุห่างจากเขาเพียงไม่กี่ปี และนางก็เพิ่งคลอดลูกชายอีกคนให้พ่อของเขา เพราะอย่างนี้ลิ่นเซี่ยวก็เลยยิ่งทำตัวเย็นชาห่างเหินจากที่บ้าน ถ้าไม่ทำงาน ก็จะไปสิงอยู่บ้านของป้า (พี่สาวแท้ ๆ ของแม่) และสนิทสนมกับลูกชายคนที่สามของป้า เป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนเลย
ส่วนนางเอก ที่บอกว่าเป็นศิษย์อารามเต๋า บอกแบบนี้ดูยิ่งใหญ่อลังการ แต่จริง ๆ อาจารย์นางมีศิษย์แค่สองคนค่ะ คือนางเอก และศิษย์ผู้ชาย ชื่ออาหาน เป็นศิษย์พี่ของนาง ถึงจะเป็นอารามเล็ก ๆ ไม่ได้ร่ำรวย (และค่อนไปทางอนาถาอยู่บ้าง) แต่อาจารย์ของนางมีชื่อเสียงในฉางอันพอตัวเลยค่ะ ก็เลยรับงานมีเก็บเงินได้บ้าง นางเอกก็จะวิ่งไปมาระหว่างที่บ้านกับอาราม
ตอนกลับมาฉางอัน นางเอกก็รู้สถานะของลิ่นเซี่ยวแล้ว ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะไม่ข้องเกี่ยวด้วย แต่ไป ๆ มา ๆ ก็มีเหตุให้เจอกันเรื่อย นางเอกไปปราบปีศาจให้คนที่เกี่ยวข้องกับพระเอกบ้าง พระเอกเอาตัวมาเกี่ยวข้องกับนางเองบ้าง นางเอกก็ไม่คิดอะไร ก็คิดแค่ว่าลิ่นเซี่ยวเป็นคนดี ใจกว้าง และหลายครั้งที่ทั้งคู่เผชิญอันตรายร่วมกัน เป็นเหมือนเพื่อน เหมือนคู่หูที่ร่วมฝ่าฟันอันตรายกันมา ก่อเกิดเป็นความไว้ใจ เชื่อใจกัน
อ้อ โอต้องเล่าด้วยว่า พระเอกมีกระบี่ที่เสด็จปู่ให้มา กระบี่เล่มนั้นปราบปีศาจได้ พระเอกก็เลยสามารถช่วยนางเอกรบกับภูตผีได้ด้วย (แต่ที่แล้ว ๆ มาไม่เคยมีปีศาจภูตผีโผล่มาเลย พอเจอนางเอกทีนึง ชีวิตพระเอกเปลี่ยนเลย รอบตัวมีแต่ภูตผีปีศาจ เรียกว่าเจอจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเลย)
วันหนึ่งฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หรือก็คือเสด็จลุงของพระเอก เกิดนึกอยากเปิดสถานศึกษาที่เคยถูกปิดไปอีกครั้ง ซึ่งสถานศึกษาที่ว่าเนี่ย เป็นสถานศึกษาของเหล่าสตรีลูกหลานขุนนางหรือพวกมียศถาบรรดา��ักดิ์ทั้งหลาย จุดประสงค์ที่ตั้งมาเพื่อคัดเลือกสะใภ้ให้ราชวงศ์ หรือใครก็ตามที่อยากพระราชทานสมรสให้ พวกที่มีคุณงามความดีทั้งหลายแหล่แนว ๆ นั้น ฮ่องเต้ปรึกษาขุนนางกับพระเอก พระเอกก็เห็นแล้วว่าเสด็จลุงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเปิดแน่ ๆ ก็เลยรับคำ แล้วก็แอบไปเล่นตุกติก เอ้อ ก็ไม่เชิงว่าตุกติก แต่มีส่วนร่วมในการตั้งเงื่อนไขการคัดเลือกคนเข้าเรียน ซึ่งพอสรุปออกมาแล้ว ให้นางเอกได้รับการคัดเลือก ทั้งที่จริง ๆ แล้วนางไม่น่าจะอยู่ในรายชื่อได้ เพราะพ่อของนางไม่ได้เป็นขุนนางใหญ่อะไร
พอนางเอกเข้าเรียนก็ง่ายสำหรับพระเอกแล้ว เพราะเท่ากับว่านางเอกมีสิทธิ์เป็นตัวเลือกของสะใภ้ราชวงศ์ ที่เหลือก็แค่หาจังหวะดี ๆ ให้ตนสามารถขอพระราชทานสมรสให้ได้
ระหว่างนั้นเกิดเรื่องขึ้นมากมายในฉางอัน มีคดีประหลาด มีการตายน่าขนลุก มีปีศาจผุดโผล่เข้ามาในฉางอัน นางเอกพบว่าหลายคดีมีจุดเชื่อมโยงกัน แต่นางไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ รวมถึงท่าทีของอาจารย์ที่นับวันยิ่งแปลกไป เหมือนอาจารย์มีความลับบางอย่างที่ไม่ต้องการให้นางร่วมรับรู้ นางเอกเลยยิ่งพยายามสืบเสาะหา ซึ่งคนช่วยเหลือหลักก็จะมีใครไปได้ ถ้าไม่ใช่พระเอก ที่นอกจากหล่อ รวย เก่ง แล้วยังเส้นใหญ่มากกก
ตอนแรกนางเอกไม่รู้ใช่มั้ยว่าพระเอกรู้สึกยังไง แต่คนรอบตัวพระเอกนางเอกรู้หมด แรก ๆ ไม่มีใครเห็นด้วยเลย องครักษ์ พี่ชายนางเอก อาจารย์นางเอก เพราะพระเอกกับนางเอกฐานะต่างกันเกินไป ถึงฝืนแต่งกัน นางเอกก็ไม่น่าจะมีความสุข หลัง ๆ ทุกคนเห็นความมุ่งมั่นจริงใจของพระเอกเลยยอมแพ้ นางเอกหลัง ๆ ก็รับรู้ความรู้สึกพระเอกแล้ว คุณดีกับฉันอย่างนี้ จะไม่ให้เซย์เยสได้ยังไง แต่งค่ะแต่ง ... เอ๊ะ โอเล่าข้ามขั้นไปหรือเปล่า เอาเป็นว่าเขาตกลงคบกัน ในที่สุดก็ได้แต่งกันค่ะ ชีวิตหวานชื่นดูดดื่มปนตื่นเต้น มือหนึ่งจับจูงมือหนึ่งแกว่งไกว มีปีศาจเป็นแบ็กกราวด์ส่งมินิฮาร์ตให้
แต่งกันช่วงเล่มสาม บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดอยู่ที่เล่มสี่ แล้วทุกคนก็จะรู้ว่า ทุกอย่างที่กล่าวถึงนั้น มีที่มาอย่างนี้นาตัวเธอ จุดร่วมคืองี้นะ เคลียร์นะ จบนะ โบกมือลา
อย่างนี้แหละ
ถามว่าโอชอบมั้ย
โอว่า โอมีทั้งจุดที่ชอบ และจุดที่ไม่ชอบ เรื่องค่อนข้างกลาง ๆ สำหรับโอนะ มีช่วงเนือยพอประมาณเลย ช่วงเล่มสามกับสี่ โอหยิบ ๆ วาง ๆ คือหลังพระนางแต่งกันแล้วมันก็รู้สึกเนือย ๆ ไป
โอรู้สึกว่าโอไม่ค่อยชอบวิธีเขียนของผู้เขียนสักเท่าไร เขาไม่ได้เขียนแย่นะ ตรงกันข้าม เขาเขียนคลีนมาก ๆ สะอาดมาก ๆ เรื่องของเขาแทบจะเดินเป็นเส้นตรงทั้งหมดเลย อ่านง่าย ชัดเจน เป็นระเบียบ ไม่ซับซ้อนคลุมเครือ ไม่พลิกแพลงมาก บรรยายเห็นภาพ จนมันขาดเสน่ห์ ขาดลูกเล่น ขาดการดึงอารมณ์ร่วมไป เหมือนเราอ่านอะไรที่เป็นบรรยายโวหารมาก ๆ น่ะค่ะ
อย่างตอนตัวละครกำลังคิด เขาก็บรรยายว่า เขาคิด... บลา ๆ เขาพูด... บลา ๆ ซึ่งอันที่จริง เราสามารถใช้ความคิดตัวละครใส่เข้าไปได้เลยในหลายจังหวะ มันจะทำให้เกิดจุดร่วมระหว่างคนอ่านกับตัวละครได้ง่ายขึ้น หรือหลาย ๆ ครั้งที่ให้ตัวละครพูดพร้อมกัน เขาก็จะใช้ “.../...” แสดงอาการที่ตัวละครพูดสองตัวพูดพร้อมกัน ซึ่งส่วนตัว โอไม่ชอบเลย มันค่อนข้างขาดชั้นเชิงในการเล่า และดูตลกด้วย เราสามารถใช้วิธีถ่ายทอดแบบอื่นแสดงอาการได้ดีกว่า เพราะมันเป็นนิยาย ไม่ใช่บทละครน่ะค่ะ น้ำเสียงสามารถแทรกอยู่ในภาษาของผู้เขียนได้ ไม่ได้จำกัดแค่ในเครื่องหมายคำพูด
มีอะไรแปลก ๆ อย่างการที่ผู้เขียนเขียนบรรยายความรู้สึกของลิ่นเซี่ยวในความทรงจำของฉางหรงที่เป็นองครักษ์ (หน้า 49) อยู่ในตัวอย่างเลย ทำไมฉางหรงถึงไปรู้ได้ว่าลิ่นเซี่ยวคิดหรือรู้สึกอย่างไร มันไม่ใช่เลย
หลาย ๆ ครั้งผู้เขียนเล่าเรื่องช้า ค่อย ๆ เล่า เหมือนกลัวคนอ่านไม่เข้าใจ เลยพยายามค่อย ๆ ให้ตัวละครทำความเข้าใจ เรื่องก็เลยเหมือนขาดความเฉียบคม ขาดการใช้ไหวพริบพลิกแพลงอย่างทันทีทันใดไป
และที่บอกว่าเรื่องของเขาไม่ซับซ้อนคลุมเครือหรือพลิกแพลงมาก โอว่าผู้เขียนพยายามเขียนให้เรื่องมีจุดพลิกผันอยู่นะ แต่ด้วยความที่อาจจะเป็นวิธีเขียนของเขา หรือเขาไม่ได้พยายามซ่อนปมอะไรมาก ๆ ส่วนใหญ่แล้วเรื่องเดาได้ง่ายน่ะค่ะ อย่างเปิดตัวละครนี้มา คนอ่านจะรู้เลยว่า คนนี้จะคู่กับคนนี้นะ คนนี้ชอบคนนี้ คนนี้เกลียดคนนี้ คนนี้ดีนะ คนนี้ร้ายนะ หรือต่อให้ไม่รู้ แต่อีกไม่นานก็จะรู้ คือมันจะไม่ลากยาว แล้วพลิกตลบไปมา มันเดาได้เลย มีแค่ปมหลักที่อาจจะเดาไม่ได้เพราะไม่รู้ที่มา แต่คนอ่านก็สามารถรู้ได้เลา ๆ
ฉากบนเตียงเลยเป็นอะไรที่โออ่านแล้วอึดอัดแทน จากที่โอชอบพระเอก กลายเป็นไม่ปลื้มละ คือวิธีเขียนเขาน่ะค่ะ อย่างที่บอก บรรยายมาก ละเอียดมาก เห็นภาพมาก แต่อารมณ์มันไม่ไปด้วยไง ซึ่งฉากแบบนี้ อันที่จริงไม่ต้องบรรยายละเอียด ขั้นตอนไม่ต้องเยอะ แต่อารมณ์คุณต้องได้ แทนที่โอจะเขิน โอเลยรู้สึกว่า เมื่อไรจะจบ ยาวมาก พระเอกเหมือนนึกแต่เรื่องอย่างว่า กลายเป็นพระเอกที่เอะอะอยากจับนางเอกกดท่าเดียวเลย เสียดายพระเอกช่างเขินตอนแรกคนนั้นเลย
ถ้าจะให้สรุปง่าย ๆ โอว่าวิธีเล่าของผู้เขียน ไม่สะกดใจโอน่ะค่ะ
อ้อ อีกอย่างที่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ นางเอกเรื่องนี้เด็กมาก สิบสี่ย่างสิบห้า ตอนแต่งงานเพิ่งสิบห้า ปักปิ่นปุ๊บแต่งเลย ทั้งที่โอน่าจะชินแล้วกับนิยายจีน ก็ยังรู้สึกไม่ชินสักที
ว่ามาเหมือนมันไม่ดี มันไม่ได้ไม่ดีค่ะ
อย่างที่บอกข้างบน โอชอบพระเอกช่วงเล่มหนึ่งกับสอง คืออาจเป็นเพราะเราไม่ค่อยเห็นนิยายที่นำเสนอความคิดของพระเอกตรงไปตรงมาบ่อย ๆ ส่วนใหญ่มักจะเห็นนิยายที่นำเสนอมุมมองของนางเอกมากกว่า เรื่องนี้เราจะเห็นอาการว้าวุ่นใจแบบมนุษย์ธรรมดาของพระเอก ไม่เก็บงำความคิดจากเรา (แบบที่นิยายส่วนใหญ่มักจะชอบให้พระเอกดูลึกลับหน่อย ๆ น่ะ ไม่เผยความคิดพระเอกนัก ถ้าจะเผย ก็จะไม่แบไต๋ตีแผ่อะไรมาก) เรื่องนี้พระเอกมาหมดเลยจ้า พะวงคิดถึงนางเอก เจอนางเอกก็ทำตัวไม่ถูก เอ๊ะ จะพูดอะไร วางตัวยังไง ข้างนอกนิ่ง ๆ แต่ข้างในนี่เป๋ไปหมด เขินนางเอกบ่อยมาก หน้าแดง หูแดง เล่มหนึ่งกับสองนี่โออ่านไป เอ็นดูพระเอกไป (แต่อย่างที่บอก หลังจากนั้น พระเอกก็กลายร่างเป็นหมาป่าช่างหื่น ฮือ ๆ พระเอกคนนั้นที่โอปลื้มหายไปไหน)
ความดีงามของพระเอก คือพอรักนางเอก ก็รักปักใจ ทุ่มเทใจให้ไม่ลังเล เขาไม่ให้อะไรมาเป็นอุปสรรคขวางความรักของเขา แสดงความจริงใจให้ทุกอย่าง นางเอกรักใคร เขารักด้วย ใครรักนางเอก เขารักด้วย นางเอกอยากปราบปีศาจ โอเค ไปด้วยกัน ช่วยกัน ดูแลดีหมด (จนองครักษ์พระเอกหน้ามืด ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านนางเอกกับวัง ต้องรายงานความเป็นไปให้พระเอกรู้ ต้องคุ้มครองนางเอก และคอยระวังไม่ให้นางเอกรู้ตัวด้วย) เรื่องนี้มีคนที่ชอบนางเอกนอกจากพระเอกหลายคน และมีคนที่ชอบพระเอกนอกจากนางเอก แต่ทั้งคู่ไม่ทำให้เรื่องเหล่านี้เป็นอุปสรรค ไม่หวั่นไหว หรือหลงไปกับเล่ห์กลของคนอื่น ความรักเอาชนะทุกอย่าง
อีกอย่างที่โอชอบในเรื่องมากคือตัวละครค่ะ ตัวละครของเขาแต่ละคนมีเอกลักษณ์แตกต่างกัน และไม่ได้เป็นแบบฉาบฉวย มันจะมีความลึกมีความละเอียดของลักษณะนิสัยอยู่ มีภูมิหลังน่าสนใจ มีความเป็นมนุษย์ปุถุชน โอว่าเขาออกแบบตัวละครได้ดีเลยค่ะ เรื่องนี้ตัวละครเยอะนะคะ เพื่อนพระเอก เพื่อนนางเอก ครอบครัวพระนาง อาจารย์และศิษย์พี่ คนในวัง แต่ทำได้ดีแทบทุกตัวเลย ตัว���ะครที่โอชอบการออกแบบมากคือเฝิงชูเยวี่ยค่ะ ไม่ค่อยเห็นตัวละครลักษณะนี้บ่อย ๆ ในนิยาย
การคุมเรื่องทำได้ดีค่ะ สามารถดึงเรื่องของภูตผีปีศาจในส่วนของนางเอก กับเรื่องราวในรั้วในวังของพระเอกมารวมกันได้ ไม่ออกทะเลออกอ่าวไปไหน สามารถขมวดปมจนจบได้ อาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่หรืออลังการในแง่ความรู้สึก แต่ก็ถือว่าทำได้ครบถ้วน
อ่านไม่ยาก อย่างที่บอกไปว่าไม่ซับซ้อนค่ะ ถ้าจะมีอะไรที่ทำให้อ่านยาก น่าจะเป็นเรื่องของตัวละครที่ค่อนข้างมาก และหลายตัวมีชื่อหลักชื่อรอง บางทีเรียกเป็นตำแหน่ง บางทีเรียกจวนที่มาต่าง ๆ
โอชอบความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ของนางเอก หรือครอบครัวนางเอก มีแต่คนที่หวังดีต่อนางเอก อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดีค่ะ ชอบมากกว่าเรื่องรัก ๆ ระหว่างพระนางด้วยซ้ำ โอว่าสำหรับเรื่องนี้ ในแง่ความรัก ยังไม่ทำให้โอประทับใจเท่าไรนัก
มีหลายคู่ในเรื่อง แต่จะโฟกัสคู่พระนางเป็นหลักค่ะ
โดยรวมสำหรับโอจะออกไปทางกลาง ๆ ค่ะ เรื่องรักไม่ได้เด่นมาก การพัฒนาความสัมพันธ์รักยังไม่ชัดนัก พระเอกออกแนวรักแรกพบ ส่วนนางเอกก็รักในความจริงใจ ความทุ่มเทของพระเอก ช่วงเวลาดี ๆ แบบจีบกันเขินกันอะไรอย่างนี้มันขาดไป พระนางน่ะเขินกันนะ แต่คนอ่านอย่างโอไม่เขิน โอชอบพระเอกในแง่ที่เขาเป็นคนมุ่งมั่นจริงใจ แต่ถ้าถามว่าโอรักตัวละครไหม โอไม่ได้รู้สึกรักหรือรู้สึกผูกพันกับตัวละครไหนเลย อย่างที่บอก อาจจะเป็นด้วยวิธีเขียนที่ไม่ได้ดึงเราเข้าไปอยู่ในเรื่องด้วย เรื่องสืบสวน ออกไปในทางกลาง ๆ ค่ะ ถ้าจะให้ไปสู้พวกแนวสืบสวนจ๋า ก็คงต้องบอกตามตรงว่ายังสู้ไม่ได้ อาจจะด้วยวิธีเขียนที่ไม่ได้ทำให้ซับซ้อนมาก ในแง่ของแฟนตาซีภูตผีปีศาจ ก็ยังขาดบรรยากาศของความลึกลับไปหน่อย จริง ๆ ว่าเปิดเรื่องทำส่วนนี้ได้ค่อนข้างดีนะ แต่ในเรื่อง เหมือนไปเน้นเรื่องการสืบสวนกับความสัมพันธ์เส้นสายในราชวงศ์มากกว่า บวกกับวิธีเขียนที่กระจ่างใสมันเลยขัดกันเองกับแนวเนื้อหา การปราบปีศาจของนางเอก (กับพระเอก) ก็ไม่ให้อารมณ์ที่ตื่นเต้นหรือชวนลุ้นอะไร ค่อนข้างพื้นฐานมาก ๆ แบบถ้าเป็นการ์ตูน ก็คือมีท่าไม้ตายท่าเดียวน่ะค่ะ
(3.5+4+3+3.5)/4 = 3.5 ดาว เล่มสามคะแนนตกเพราะฉากเข้าพระนาง เล่มสามสี่ค่อนข้างเนือย แต่สี่ตีตื้นมาด้วยการขมวดปมจบได้ครบ
ปกเล่มหนึ่งเล่มสองนี่เป็นการแต่งกายนางเอกตามคำบรรยายผู้เขียนเลย ส่วนเล่มสามสี่ ผู้เขียนไม่ได้บรรยายชัดขนาดนั้น แต่เราสามารถอนุมานได้จากฐานะและตำแหน่งของนางเอก
ลองไปอ่านตัวอย่างดูก่อนได้ค่ะ ตัวอย่างที่สำนักพิมพ์ลงให้ถึงบทที่ห้า (แต่ไม่เต็มบทห้านะ) ประมาณเกือบครึ่งของเล่มหนึ่งเลย
ฉวีชิ่นเหยา นางเอก เป็นลูกสาวของขุนนาง และเป็นศิษย์ของอาจารย์ลัทธิเต๋าด้วย ที่เป็นอย่างนี้เพราะตอนเกิดมานางร่างกายไม่แข็งแรง พ่อแม่จึงฝากให้นางเป็นศิษย์ของอาจารย์เพื่อต่อดวงชะตาอายุขัย ตั้งแต่นั้นนางก็เลยเป็นศิษย์นอกของอารามลัทธิเต๋า เรียนรู้การปราบภูตผีปีศาจจากอาจารย์
วันหนึ่งอาจารย์มอบหมายให้นางเอกไปปราบปีศาจบนภูเขา ทำให้นางได้เจอลิ่นเซี่ยว พระเอก ตอนนั้นลิ่นเซี่ยวกำลังเจอปัญหาโดนปีศาจรังควานทำให้เขาและลูกน้องลงจากเขาไม่ได้สักที ได้เจอนางเอกที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาแบบเหมือนปีศาจสาวแสนสวย แต่มีวิชาอาคมแกร่งกล้า สาวสวยความเป็นมาลึกลับ แต่นิสัยเปิดเผย กล้าหาญ ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยพบมา ลิ่นเซี่ยวก็ปิ๊งเลยค่ะ ปิ๊งรักแรกพบอย่างงี้แหละ แต่ตอนนั้นนางเอกยังไม่รู้อะไร นางอายุยังน้อย เพิ่งสิบสี่ (ส่วนพระเอกสิบเจ็ด) และยังไม่เคยมองความสัมพันธ์ในแง่ชายหญิง ปราบผีได้ก็โบกมือบ๊ายบายกันไป แต่พระเอกปิ๊งแล้วนี่นา เรื่องอะไรจะปล่อยไปง่าย ๆ ส่งลูกน้องตามสืบสิคะ นางเอกเป็นใครมาจากไหน เดี๋ยวฉันจะตามจีบเธอเอง ลูกน้องก็มารายงาน นางเอกเป็นลูกขุนนางนี้นะ เป็นศิษย์อารามเต๋านะ เป็นคนฉางอันนะ พระเอกก็โอเค ๆ ฉางอันบ้านฉัน เดี๋ยวก็ได้เจอกันแน่
จริง ๆ แล้วลิ่นเซี่ยวเป็นลูกชายของหลันอ๋องค่ะ เป็นหลันอ๋องซื่อจื่อ (ซื่อจื่อก็คือคนที่จะรับสืบทอดตำแหน่งอ๋องต่อไป) เป็นหลานของฮ่องเต้ ฮ่องเต้คนก่อนเป็นปู่ของเขา ฮ่องเต้คนปัจจุบันเป็นลุงค่ะ หลันอ๋อง พ่อของลิ่นเซี่ยวเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องบ้านเมือง สนใจแต่ดนตรีเพลงกลอน หลันอ๋องแต่งงานใหม่ได้ไม่กี่ปีหลังจากแม่ของลิ่นเซี่ยวเสีย แม่เลี้ยงของลิ่นเซี่ยวอายุห่างจากเขาเพียงไม่กี่ปี และนางก็เพิ่งคลอดลูกชายอีกคนให้พ่อของเขา เพราะอย่างนี้ลิ่นเซี่ยวก็เลยยิ่งทำตัวเย็นชาห่างเหินจากที่บ้าน ถ้าไม่ทำงาน ก็จะไปสิงอยู่บ้านของป้า (พี่สาวแท้ ๆ ของแม่) และสนิทสนมกับลูกชายคนที่สามของป้า เป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนเลย
ส่วนนางเอก ที่บอกว่าเป็นศิษย์อารามเต๋า บอกแบบนี้ดูยิ่งใหญ่อลังการ แต่จริง ๆ อาจารย์นางมีศิษย์แค่สองคนค่ะ คือนางเอก และศิษย์ผู้ชาย ชื่ออาหาน เป็นศิษย์พี่ของนาง ถึงจะเป็นอารามเล็ก ๆ ไม่ได้ร่ำรวย (และค่อนไปทางอนาถาอยู่บ้าง) แต่อาจารย์ของนางมีชื่อเสียงในฉางอันพอตัวเลยค่ะ ก็เลยรับงานมีเก็บเงินได้บ้าง นางเอกก็จะวิ่งไปมาระหว่างที่บ้านกับอาราม
ตอนกลับมาฉางอัน นางเอกก็รู้สถานะของลิ่นเซี่ยวแล้ว ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะไม่ข้องเกี่ยวด้วย แต่ไป ๆ มา ๆ ก็มีเหตุให้เจอกันเรื่อย นางเอกไปปราบปีศาจให้คนที่เกี่ยวข้องกับพระเอกบ้าง พระเอกเอาตัวมาเกี่ยวข้องกับนางเองบ้าง นางเอกก็ไม่คิดอะไร ก็คิดแค่ว่าลิ่นเซี่ยวเป็นคนดี ใจกว้าง และหลายครั้งที่ทั้งคู่เผชิญอันตรายร่วมกัน เป็นเหมือนเพื่อน เหมือนคู่หูที่ร่วมฝ่าฟันอันตรายกันมา ก่อเกิดเป็นความไว้ใจ เชื่อใจกัน
อ้อ โอต้องเล่าด้วยว่า พระเอกมีกระบี่ที่เสด็จปู่ให้มา กระบี่เล่มนั้นปราบปีศาจได้ พระเอกก็เลยสามารถช่วยนางเอกรบกับภูตผีได้ด้วย (แต่ที่แล้ว ๆ มาไม่เคยมีปีศาจภูตผีโผล่มาเลย พอเจอนางเอกทีนึง ชีวิตพระเอกเปลี่ยนเลย รอบตัวมีแต่ภูตผีปีศาจ เรียกว่าเจอจนเป็นเรื่องธรรมดาไปเลย)
วันหนึ่งฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หรือก็คือเสด็จลุงของพระเอก เกิดนึกอยากเปิดสถานศึกษาที่เคยถูกปิดไปอีกครั้ง ซึ่งสถานศึกษาที่ว่าเนี่ย เป็นสถานศึกษาของเหล่าสตรีลูกหลานขุนนางหรือพวกมียศถาบรรดา��ักดิ์ทั้งหลาย จุดประสงค์ที่ตั้งมาเพื่อคัดเลือกสะใภ้ให้ราชวงศ์ หรือใครก็ตามที่อยากพระราชทานสมรสให้ พวกที่มีคุณงามความดีทั้งหลายแหล่แนว ๆ นั้น ฮ่องเต้ปรึกษาขุนนางกับพระเอก พระเอกก็เห็นแล้วว่าเสด็จลุงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเปิดแน่ ๆ ก็เลยรับคำ แล้วก็แอบไปเล่นตุกติก เอ้อ ก็ไม่เชิงว่าตุกติก แต่มีส่วนร่วมในการตั้งเงื่อนไขการคัดเลือกคนเข้าเรียน ซึ่งพอสรุปออกมาแล้ว ให้นางเอกได้รับการคัดเลือก ทั้งที่จริง ๆ แล้วนางไม่น่าจะอยู่ในรายชื่อได้ เพราะพ่อของนางไม่ได้เป็นขุนนางใหญ่อะไร
พอนางเอกเข้าเรียนก็ง่ายสำหรับพระเอกแล้ว เพราะเท่ากับว่านางเอกมีสิทธิ์เป็นตัวเลือกของสะใภ้ราชวงศ์ ที่เหลือก็แค่หาจังหวะดี ๆ ให้ตนสามารถขอพระราชทานสมรสให้ได้
ระหว่างนั้นเกิดเรื่องขึ้นมากมายในฉางอัน มีคดีประหลาด มีการตายน่าขนลุก มีปีศาจผุดโผล่เข้ามาในฉางอัน นางเอกพบว่าหลายคดีมีจุดเชื่อมโยงกัน แต่นางไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ รวมถึงท่าทีของอาจารย์ที่นับวันยิ่งแปลกไป เหมือนอาจารย์มีความลับบางอย่างที่ไม่ต้องการให้นางร่วมรับรู้ นางเอกเลยยิ่งพยายามสืบเสาะหา ซึ่งคนช่วยเหลือหลักก็จะมีใครไปได้ ถ้าไม่ใช่พระเอก ที่นอกจากหล่อ รวย เก่ง แล้วยังเส้นใหญ่มากกก
ตอนแรกนางเอกไม่รู้ใช่มั้ยว่าพระเอกรู้สึกยังไง แต่คนรอบตัวพระเอกนางเอกรู้หมด แรก ๆ ไม่มีใครเห็นด้วยเลย องครักษ์ พี่ชายนางเอก อาจารย์นางเอก เพราะพระเอกกับนางเอกฐานะต่างกันเกินไป ถึงฝืนแต่งกัน นางเอกก็ไม่น่าจะมีความสุข หลัง ๆ ทุกคนเห็นความมุ่งมั่นจริงใจของพระเอกเลยยอมแพ้ นางเอกหลัง ๆ ก็รับรู้ความรู้สึกพระเอกแล้ว คุณดีกับฉันอย่างนี้ จะไม่ให้เซย์เยสได้ยังไง แต่งค่ะแต่ง ... เอ๊ะ โอเล่าข้ามขั้นไปหรือเปล่า เอาเป็นว่าเขาตกลงคบกัน ในที่สุดก็ได้แต่งกันค่ะ ชีวิตหวานชื่นดูดดื่มปนตื่นเต้น มือหนึ่งจับจูงมือหนึ่งแกว่งไกว มีปีศาจเป็นแบ็กกราวด์ส่งมินิฮาร์ตให้
แต่งกันช่วงเล่มสาม บทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดอยู่ที่เล่มสี่ แล้วทุกคนก็จะรู้ว่า ทุกอย่างที่กล่าวถึงนั้น มีที่มาอย่างนี้นาตัวเธอ จุดร่วมคืองี้นะ เคลียร์นะ จบนะ โบกมือลา
อย่างนี้แหละ
ถามว่าโอชอบมั้ย
โอว่า โอมีทั้งจุดที่ชอบ และจุดที่ไม่ชอบ เรื่องค่อนข้างกลาง ๆ สำหรับโอนะ มีช่วงเนือยพอประมาณเลย ช่วงเล่มสามกับสี่ โอหยิบ ๆ วาง ๆ คือหลังพระนางแต่งกันแล้วมันก็รู้สึกเนือย ๆ ไป
โอรู้สึกว่าโอไม่ค่อยชอบวิธีเขียนของผู้เขียนสักเท่าไร เขาไม่ได้เขียนแย่นะ ตรงกันข้าม เขาเขียนคลีนมาก ๆ สะอาดมาก ๆ เรื่องของเขาแทบจะเดินเป็นเส้นตรงทั้งหมดเลย อ่านง่าย ชัดเจน เป็นระเบียบ ไม่ซับซ้อนคลุมเครือ ไม่พลิกแพลงมาก บรรยายเห็นภาพ จนมันขาดเสน่ห์ ขาดลูกเล่น ขาดการดึงอารมณ์ร่วมไป เหมือนเราอ่านอะไรที่เป็นบรรยายโวหารมาก ๆ น่ะค่ะ
อย่างตอนตัวละครกำลังคิด เขาก็บรรยายว่า เขาคิด... บลา ๆ เขาพูด... บลา ๆ ซึ่งอันที่จริง เราสามารถใช้ความคิดตัวละครใส่เข้าไปได้เลยในหลายจังหวะ มันจะทำให้เกิดจุดร่วมระหว่างคนอ่านกับตัวละครได้ง่ายขึ้น หรือหลาย ๆ ครั้งที่ให้ตัวละครพูดพร้อมกัน เขาก็จะใช้ “.../...” แสดงอาการที่ตัวละครพูดสองตัวพูดพร้อมกัน ซึ่งส่วนตัว โอไม่ชอบเลย มันค่อนข้างขาดชั้นเชิงในการเล่า และดูตลกด้วย เราสามารถใช้วิธีถ่ายทอดแบบอื่นแสดงอาการได้ดีกว่า เพราะมันเป็นนิยาย ไม่ใช่บทละครน่ะค่ะ น้ำเสียงสามารถแทรกอยู่ในภาษาของผู้เขียนได้ ไม่ได้จำกัดแค่ในเครื่องหมายคำพูด
มีอะไรแปลก ๆ อย่างการที่ผู้เขียนเขียนบรรยายความรู้สึกของลิ่นเซี่ยวในความทรงจำของฉางหรงที่เป็นองครักษ์ (หน้า 49) อยู่ในตัวอย่างเลย ทำไมฉางหรงถึงไปรู้ได้ว่าลิ่นเซี่ยวคิดหรือรู้สึกอย่างไร มันไม่ใช่เลย
หลาย ๆ ครั้งผู้เขียนเล่าเรื่องช้า ค่อย ๆ เล่า เหมือนกลัวคนอ่านไม่เข้าใจ เลยพยายามค่อย ๆ ให้ตัวละครทำความเข้าใจ เรื่องก็เลยเหมือนขาดความเฉียบคม ขาดการใช้ไหวพริบพลิกแพลงอย่างทันทีทันใดไป
และที่บอกว่าเรื่องของเขาไม่ซับซ้อนคลุมเครือหรือพลิกแพลงมาก โอว่าผู้เขียนพยายามเขียนให้เรื่องมีจุดพลิกผันอยู่นะ แต่ด้วยความที่อาจจะเป็นวิธีเขียนของเขา หรือเขาไม่ได้พยายามซ่อนปมอะไรมาก ๆ ส่วนใหญ่แล้วเรื่องเดาได้ง่ายน่ะค่ะ อย่างเปิดตัวละครนี้มา คนอ่านจะรู้เลยว่า คนนี้จะคู่กับคนนี้นะ คนนี้ชอบคนนี้ คนนี้เกลียดคนนี้ คนนี้ดีนะ คนนี้ร้ายนะ หรือต่อให้ไม่รู้ แต่อีกไม่นานก็จะรู้ คือมันจะไม่ลากยาว แล้วพลิกตลบไปมา มันเดาได้เลย มีแค่ปมหลักที่อาจจะเดาไม่ได้เพราะไม่รู้ที่มา แต่คนอ่านก็สามารถรู้ได้เลา ๆ
ฉากบนเตียงเลยเป็นอะไรที่โออ่านแล้วอึดอัดแทน จากที่โอชอบพระเอก กลายเป็นไม่ปลื้มละ คือวิธีเขียนเขาน่ะค่ะ อย่างที่บอก บรรยายมาก ละเอียดมาก เห็นภาพมาก แต่อารมณ์มันไม่ไปด้วยไง ซึ่งฉากแบบนี้ อันที่จริงไม่ต้องบรรยายละเอียด ขั้นตอนไม่ต้องเยอะ แต่อารมณ์คุณต้องได้ แทนที่โอจะเขิน โอเลยรู้สึกว่า เมื่อไรจะจบ ยาวมาก พระเอกเหมือนนึกแต่เรื่องอย่างว่า กลายเป็นพระเอกที่เอะอะอยากจับนางเอกกดท่าเดียวเลย เสียดายพระเอกช่างเขินตอนแรกคนนั้นเลย
ถ้าจะให้สรุปง่าย ๆ โอว่าวิธีเล่าของผู้เขียน ไม่สะกดใจโอน่ะค่ะ
อ้อ อีกอย่างที่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ นางเอกเรื่องนี้เด็กมาก สิบสี่ย่างสิบห้า ตอนแต่งงานเพิ่งสิบห้า ปักปิ่นปุ๊บแต่งเลย ทั้งที่โอน่าจะชินแล้วกับนิยายจีน ก็ยังรู้สึกไม่ชินสักที
ว่ามาเหมือนมันไม่ดี มันไม่ได้ไม่ดีค่ะ
อย่างที่บอกข้างบน โอชอบพระเอกช่วงเล่มหนึ่งกับสอง คืออาจเป็นเพราะเราไม่ค่อยเห็นนิยายที่นำเสนอความคิดของพระเอกตรงไปตรงมาบ่อย ๆ ส่วนใหญ่มักจะเห็นนิยายที่นำเสนอมุมมองของนางเอกมากกว่า เรื่องนี้เราจะเห็นอาการว้าวุ่นใจแบบมนุษย์ธรรมดาของพระเอก ไม่เก็บงำความคิดจากเรา (แบบที่นิยายส่วนใหญ่มักจะชอบให้พระเอกดูลึกลับหน่อย ๆ น่ะ ไม่เผยความคิดพระเอกนัก ถ้าจะเผย ก็จะไม่แบไต๋ตีแผ่อะไรมาก) เรื่องนี้พระเอกมาหมดเลยจ้า พะวงคิดถึงนางเอก เจอนางเอกก็ทำตัวไม่ถูก เอ๊ะ จะพูดอะไร วางตัวยังไง ข้างนอกนิ่ง ๆ แต่ข้างในนี่เป๋ไปหมด เขินนางเอกบ่อยมาก หน้าแดง หูแดง เล่มหนึ่งกับสองนี่โออ่านไป เอ็นดูพระเอกไป (แต่อย่างที่บอก หลังจากนั้น พระเอกก็กลายร่างเป็นหมาป่าช่างหื่น ฮือ ๆ พระเอกคนนั้นที่โอปลื้มหายไปไหน)
ความดีงามของพระเอก คือพอรักนางเอก ก็รักปักใจ ทุ่มเทใจให้ไม่ลังเล เขาไม่ให้อะไรมาเป็นอุปสรรคขวางความรักของเขา แสดงความจริงใจให้ทุกอย่าง นางเอกรักใคร เขารักด้วย ใครรักนางเอก เขารักด้วย นางเอกอยากปราบปีศาจ โอเค ไปด้วยกัน ช่วยกัน ดูแลดีหมด (จนองครักษ์พระเอกหน้ามืด ต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านนางเอกกับวัง ต้องรายงานความเป็นไปให้พระเอกรู้ ต้องคุ้มครองนางเอก และคอยระวังไม่ให้นางเอกรู้ตัวด้วย) เรื่องนี้มีคนที่ชอบนางเอกนอกจากพระเอกหลายคน และมีคนที่ชอบพระเอกนอกจากนางเอก แต่ทั้งคู่ไม่ทำให้เรื่องเหล่านี้เป็นอุปสรรค ไม่หวั่นไหว หรือหลงไปกับเล่ห์กลของคนอื่น ความรักเอาชนะทุกอย่าง
อีกอย่างที่โอชอบในเรื่องมากคือตัวละครค่ะ ตัวละครของเขาแต่ละคนมีเอกลักษณ์แตกต่างกัน และไม่ได้เป็นแบบฉาบฉวย มันจะมีความลึกมีความละเอียดของลักษณะนิสัยอยู่ มีภูมิหลังน่าสนใจ มีความเป็นมนุษย์ปุถุชน โอว่าเขาออกแบบตัวละครได้ดีเลยค่ะ เรื่องนี้ตัวละครเยอะนะคะ เพื่อนพระเอก เพื่อนนางเอก ครอบครัวพระนาง อาจารย์และศิษย์พี่ คนในวัง แต่ทำได้ดีแทบทุกตัวเลย ตัว���ะครที่โอชอบการออกแบบมากคือเฝิงชูเยวี่ยค่ะ ไม่ค่อยเห็นตัวละครลักษณะนี้บ่อย ๆ ในนิยาย
การคุมเรื่องทำได้ดีค่ะ สามารถดึงเรื่องของภูตผีปีศาจในส่วนของนางเอก กับเรื่องราวในรั้วในวังของพระเอกมารวมกันได้ ไม่ออกทะเลออกอ่าวไปไหน สามารถขมวดปมจนจบได้ อาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่หรืออลังการในแง่ความรู้สึก แต่ก็ถือว่าทำได้ครบถ้วน
อ่านไม่ยาก อย่างที่บอกไปว่าไม่ซับซ้อนค่ะ ถ้าจะมีอะไรที่ทำให้อ่านยาก น่าจะเป็นเรื่องของตัวละครที่ค่อนข้างมาก และหลายตัวมีชื่อหลักชื่อรอง บางทีเรียกเป็นตำแหน่ง บางทีเรียกจวนที่มาต่าง ๆ
โอชอบความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ของนางเอก หรือครอบครัวนางเอก มีแต่คนที่หวังดีต่อนางเอก อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดีค่ะ ชอบมากกว่าเรื่องรัก ๆ ระหว่างพระนางด้วยซ้ำ โอว่าสำหรับเรื่องนี้ ในแง่ความรัก ยังไม่ทำให้โอประทับใจเท่าไรนัก
มีหลายคู่ในเรื่อง แต่จะโฟกัสคู่พระนางเป็นหลักค่ะ
โดยรวมสำหรับโอจะออกไปทางกลาง ๆ ค่ะ เรื่องรักไม่ได้เด่นมาก การพัฒนาความสัมพันธ์รักยังไม่ชัดนัก พระเอกออกแนวรักแรกพบ ส่วนนางเอกก็รักในความจริงใจ ความทุ่มเทของพระเอก ช่วงเวลาดี ๆ แบบจีบกันเขินกันอะไรอย่างนี้มันขาดไป พระนางน่ะเขินกันนะ แต่คนอ่านอย่างโอไม่เขิน โอชอบพระเอกในแง่ที่เขาเป็นคนมุ่งมั่นจริงใจ แต่ถ้าถามว่าโอรักตัวละครไหม โอไม่ได้รู้สึกรักหรือรู้สึกผูกพันกับตัวละครไหนเลย อย่างที่บอก อาจจะเป็นด้วยวิธีเขียนที่ไม่ได้ดึงเราเข้าไปอยู่ในเรื่องด้วย เรื่องสืบสวน ออกไปในทางกลาง ๆ ค่ะ ถ้าจะให้ไปสู้พวกแนวสืบสวนจ๋า ก็คงต้องบอกตามตรงว่ายังสู้ไม่ได้ อาจจะด้วยวิธีเขียนที่ไม่ได้ทำให้ซับซ้อนมาก ในแง่ของแฟนตาซีภูตผีปีศาจ ก็ยังขาดบรรยากาศของความลึกลับไปหน่อย จริง ๆ ว่าเปิดเรื่องทำส่วนนี้ได้ค่อนข้างดีนะ แต่ในเรื่อง เหมือนไปเน้นเรื่องการสืบสวนกับความสัมพันธ์เส้นสายในราชวงศ์มากกว่า บวกกับวิธีเขียนที่กระจ่างใสมันเลยขัดกันเองกับแนวเนื้อหา การปราบปีศาจของนางเอก (กับพระเอก) ก็ไม่ให้อารมณ์ที่ตื่นเต้นหรือชวนลุ้นอะไร ค่อนข้างพื้นฐานมาก ๆ แบบถ้าเป็นการ์ตูน ก็คือมีท่าไม้ตายท่าเดียวน่ะค่ะ
(3.5+4+3+3.5)/4 = 3.5 ดาว เล่มสามคะแนนตกเพราะฉากเข้าพระนาง เล่มสามสี่ค่อนข้างเนือย แต่สี่ตีตื้นมาด้วยการขมวดปมจบได้ครบ
ปกเล่มหนึ่งเล่มสองนี่เป็นการแต่งกายนางเอกตามคำบรรยายผู้เขียนเลย ส่วนเล่มสามสี่ ผู้เขียนไม่ได้บรรยายชัดขนาดนั้น แต่เราสามารถอนุมานได้จากฐานะและตำแหน่งของนางเอก
ลองไปอ่านตัวอย่างดูก่อนได้ค่ะ ตัวอย่างที่สำนักพิมพ์ลงให้ถึงบทที่ห้า (แต่ไม่เต็มบทห้านะ) ประมาณเกือบครึ่งของเล่มหนึ่งเลย
September 23, 2020
เป็นเล่มที่อ่านได้ติดหนึบและเพลินมาก
4 เล่มหนา ๆ ไม่มีช่วงน่าเบื่อเลย ไม่มีออกทะเล และพยายามตอบทุกคำถามที่สร้างไว้
ตอนเฉลยปมใหญ่นี่คือ อ่อนไปหน่อย นี่ก็งงว่า ตัวร้ายไหนว่าเก่ง ๆ แต่ทำไมไม่รู้ว่าจะเกิดผีร้าย
รึจริงๆ ไม่เก่ง แต่เก็บตำราได้เท่านั้น .. เอาจริงๆ คือปมสร้างเรื่องนี่คือนิดเดียว แต่โกโซบิ๊กมาก
คืออยากรู้ว่า แล้วไอ้ตัวร้ายที่ดาวอื่น ๆ นี่คือเกิดมาโดยบังเอิญงี้? ยังไงนะ? อะไรซิ?
ไม่อ่านใหม่นะ หนาเกิ๊นนนนน
เรื่องนี้ค่อนข้างผิดแนวมากกว่ารัก น่าจะได้หัว เอเทอร์บุ๊ค มากกว่า แต่เอาเถอะ
หัวไหนก็อ่านเพลินนั่นแหล่ะ ไม่ว่าจะสืบคดีนิด ๆ ปราบปีเหล่าศาจ ปมตัวละคร
พระ-นาง ตัวละครรอบข้าง .. ถือว่าดีย์..
4 เล่มหนา ๆ ไม่มีช่วงน่าเบื่อเลย ไม่มีออกทะเล และพยายามตอบทุกคำถามที่สร้างไว้
ตอนเฉลยปมใหญ่นี่คือ อ่อนไปหน่อย นี่ก็งงว่า ตัวร้ายไหนว่าเก่ง ๆ แต่ทำไมไม่รู้ว่าจะเกิดผีร้าย
รึจริงๆ ไม่เก่ง แต่เก็บตำราได้เท่านั้น .. เอาจริงๆ คือปมสร้างเรื่องนี่คือนิดเดียว แต่โกโซบิ๊กมาก
คืออยากรู้ว่า แล้วไอ้ตัวร้ายที่ดาวอื่น ๆ นี่คือเกิดมาโดยบังเอิญงี้? ยังไงนะ? อะไรซิ?
ไม่อ่านใหม่นะ หนาเกิ๊นนนนน
เรื่องนี้ค่อนข้างผิดแนวมากกว่ารัก น่าจะได้หัว เอเทอร์บุ๊ค มากกว่า แต่เอาเถอะ
หัวไหนก็อ่านเพลินนั่นแหล่ะ ไม่ว่าจะสืบคดีนิด ๆ ปราบปีเหล่าศาจ ปมตัวละคร
พระ-นาง ตัวละครรอบข้าง .. ถือว่าดีย์..
May 29, 2022
จบแล้วอ่า จบแบบไม่อยากให้จบเลย สนุกมากจริงๆ เดาลาสบอสพลาดไปมาก สรุปคือนังซย่าเหยียนเป็นแค่ a decoy แต่ด้วยความหมั่นไส้ เราเลยจับโยงนั่นนี่ สรุปผิดหมด 😅😅 เรายังว่าจุดจบของคนนี้ยังน้อยไป
เราว่าตลคที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้คือคังหนิง ชีแค่ฟิลองค์หญิง เอาแต่ใจ แต่เนื้อในไม่ได้เลวร้าย ถ้าชีปลงเรื่องพี่เฝิงได้ก็น่าจะโอเค
เราว่าตลคที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้คือคังหนิง ชีแค่ฟิลองค์หญิง เอาแต่ใจ แต่เนื้อในไม่ได้เลวร้าย ถ้าชีปลงเรื่องพี่เฝิงได้ก็น่าจะโอเค
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 10, 2021
แอบคาดหวังไปนิด แต่ถือว่าโอเคอ่านเพลินๆ อยู่ค่ะ😁 และหนังสือหนักมากกกก😆
แนวแฟนตาซี นางเอกเป็นกึ่งๆ นักพรตจับปิศาจจับผีไปเรื่อยตามแต่จะมีเคส พบตรงไหนได้แสดงฝีมือปราบตรงนั้น มีพระเอกซือจื่นแห่งจวนอ๋องเป็นทีมซัพพอร์ต แต่ซีนโชว์เทพบางทีก็เอื่อยๆ ไปหน่อย หัวใจไม่ได้เต้นแรงนัก🤨
เอ็นดูและเอาใจช่วยที่พระเอกตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่เจอกัน แต่น้องยังเด็กใสซื่อมาก (14 เอง) ก็จะหาทางเข้าใกล้ ค่อยๆ เผยใจให้น้องรู้ตัวซักที วางแผนปูทางให้ได้แต่งงานกัน น่ารักเอาใจช่วยเลยค่ะ
ความรักพระนางมั่นคงแทบจะไร้อุปสรรครักกันมากกก
ตัวร้ายที่คิดจะแยกคู่บุพเพก็แพ้ภัยตัวเองไปสะใจดี บรรยากาศความรักในเรื่องเหมือนจะดูอมชมพูใสๆ ประกายตาทั้งสองวิ้งๆ มีแค่กันและกัน แต่ที่ไหนได้ มีnc แหละค่า โอ้ ซือจื่อแซ่บมวากกก🌶🌶😊😆😆
แนวแฟนตาซี นางเอกเป็นกึ่งๆ นักพรตจับปิศาจจับผีไปเรื่อยตามแต่จะมีเคส พบตรงไหนได้แสดงฝีมือปราบตรงนั้น มีพระเอกซือจื่นแห่งจวนอ๋องเป็นทีมซัพพอร์ต แต่ซีนโชว์เทพบางทีก็เอื่อยๆ ไปหน่อย หัวใจไม่ได้เต้นแรงนัก🤨
เอ็นดูและเอาใจช่วยที่พระเอกตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่ครั้งแรกๆ ที่เจอกัน แต่น้องยังเด็กใสซื่อมาก (14 เอง) ก็จะหาทางเข้าใกล้ ค่อยๆ เผยใจให้น้องรู้ตัวซักที วางแผนปูทางให้ได้แต่งงานกัน น่ารักเอาใจช่วยเลยค่ะ
ความรักพระนางมั่นคงแทบจะไร้อุปสรรครักกันมากกก
ตัวร้ายที่คิดจะแยกคู่บุพเพก็แพ้ภัยตัวเองไปสะใจดี บรรยากาศความรักในเรื่องเหมือนจะดูอมชมพูใสๆ ประกายตาทั้งสองวิ้งๆ มีแค่กันและกัน แต่ที่ไหนได้ มีnc แหละค่า โอ้ ซือจื่อแซ่บมวากกก🌶🌶😊😆😆
January 23, 2023
เป็นเรื่องที่บาล๊านทุกอย่างได้ดี กลมกล่อมและอ่านเพลินมาก
เป็นเรื่องที่แนะนำเลย
ดีย์!
เล่มหนา แต่ก็เดินเรื่องรวบรัดดี ลาสบอสปราบง่ายไปนิด แล้วพวกดาวปีศาจที่เกิดก่อนหน้านี้มันเกี่ยวยังไงนะ…เออ แต่ช่างเถอะ ขี้เกียจอ่านย้อนละ
ชอบตรงที่ทั้ง 4 เล่ม เขียนได้สนุกอ่านเพลินทุกเล่ม และไม่ออกทะเล
สุดท้าย สงสารก็แค่คังผิง…เป็นลูกที่โตมาแบบ “พ่อแม่รังแกฉัน” แล้วยังงงงต้องมารักคนที่ไม่รักตัวเองอี๊ก นี่ให้เป็นตัวละครน่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้ว เฮ้อ…
ว่าแต่ ชายารองคังนี่ยังไงนะ…หล่อนทำตัวมีลับลมคมในมาก ยังไงซิ ยังไง ข้ามมิติ หรือจุติมาเที่ยวโลกมนุษย์ พูด!
(ฉันสงสัยหร่อน ตั้งแต่หร่อนไปสั่งชุดชั้นในจิ๋วฟีลนางฟ้าวิตอเรีย ซีเคร็ดล่ะ)
เนี่ย อยากรู้เลย มีเขียนเรื่องชายารองคังมั้ยนะ
เป็นเรื่องที่แนะนำเลย
ดีย์!
เล่มหนา แต่ก็เดินเรื่องรวบรัดดี ลาสบอสปราบง่ายไปนิด แล้วพวกดาวปีศาจที่เกิดก่อนหน้านี้มันเกี่ยวยังไงนะ…เออ แต่ช่างเถอะ ขี้เกียจอ่านย้อนละ
ชอบตรงที่ทั้ง 4 เล่ม เขียนได้สนุกอ่านเพลินทุกเล่ม และไม่ออกทะเล
สุดท้าย สงสารก็แค่คังผิง…เป็นลูกที่โตมาแบบ “พ่อแม่รังแกฉัน” แล้วยังงงงต้องมารักคนที่ไม่รักตัวเองอี๊ก นี่ให้เป็นตัวละครน่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้ว เฮ้อ…
ว่าแต่ ชายารองคังนี่ยังไงนะ…หล่อนทำตัวมีลับลมคมในมาก ยังไงซิ ยังไง ข้ามมิติ หรือจุติมาเที่ยวโลกมนุษย์ พูด!
(ฉันสงสัยหร่อน ตั้งแต่หร่อนไปสั่งชุดชั้นในจิ๋วฟีลนางฟ้าวิตอเรีย ซีเคร็ดล่ะ)
เนี่ย อยากรู้เลย มีเขียนเรื่องชายารองคังมั้ยนะ
November 21, 2020
โดยรวมแล้วถือเป็นเรื่องที่อ่านได้สนุก อ่านเพลิน พล็อตแปลกใหม่น่าสนใจมาก เนื้อเรื่องชวนติดตาม หายากตรงที่เป็นแนวสืบคดีปราบผีแต่ความรักไม่แห้งเลยสักนิด นางเอกเก่งฉลาดแต่ไม่ซู พระเอกก็มาสายซัพพอร์ต งานดีไม่แพ้ใคร มีคู่รองหลายคู่ให้ลุ้น แม้มีบางช่วงเนือยๆบ้างก็อ่านข้ามๆไป เฉลยปมต่างๆได้เคลียร์ดี แนะนำสำหรับคนชอบนิยายรักสืบสวนปนแฟนตาซีค่ะ
October 15, 2020
สนุกเกินคาด วางไม่ลงเลย ทุกปมผูกไว้ดีมาก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอ่านแนวแฟนตาซีรอด เจอเรื่องนี้ คงต้องหาอีกหลายๆเรื่องมาอ่านดูละ เล่มนี้เน้นในเรื่องการเฉลยปมต่างๆ ที่มาที่ไปของ ใครบางคน เฉลยหมด ครบทุกคู่ เก็บตกไม่เหลือเลย คนเขียนเก่งมาก อ่านไปคล้ายกับอ่านนิยายสืบสวน + ผี น่ากลัวน่าค้นหา สนุกๆ
February 25, 2021
I could not hold my tears. Touching and quite memorable.
January 12, 2021
😆 เล่มนี้ให้ 5*เพราะรู้สึกว่าที่ นข. ปูมาทั้งหมด และมารอเฉลยเล่มนี้ ทำได้ดี ชวนตื่นเต้น ติดตาม ผสมสัดส่วนดี และทุกอย่างเหมาะสมครบถ้วนสมกับเป็นเล่มจบ แต่ถ้าให้แบบรวมๆทั้งเรื่องให้ 4-4.5* เพราะ เนื้อเรื่องใช้การบรรยายและสุภาษิตเยอะมาก มีช่วงเนือยบ้าง อ่านข้ามบ้าง อาจเพราะลงรายละเอียดลึก บรรยายแทบจะทุกอย่าง ชวนให้เห็นภาพแระ แต่มันอ่านแล้วน่าเบื่อไป...
เรื่องนี้เป็นนิยายจีนแปล ที่หันมาอ่านหลังจากทิ้งไปนานเป็นครึ่งปี
⬇️⬇️รีวอวเล่ม 4 ไม่มีสปอย ให้ไปลุ้นเอง
➡️เริ่มที่การเฉลย ตัวละครสำคัญอีกตัวที่มีคดีจากเล่มที่ 1 และคนที่ลอบทำร้ายนางเอก 🗝️🗝️
➡️ การเล่าเรื่องราว ตัวละครในเรื่อง ทั้งของเหล่าสาวๆและเชื้อพระวงศ์ทั้งรัชทายาท/องค์ชายเจ็ด/ซย่าเยี่ยน/คังผิน เรื่องราวความเกี่ยวข้องกันของ เหล่าตัวประกอบทุกคนในเรื่อง อ่านไม่สับสนเลย ทุกคนมีบุคลิกที่ชัดเจน ให้เราคนอ่านจำได้ เนื้อเรื่องเล่มนี้แม้จเป็นเล่มสุดท้ายแต่ไม่ทิ้งตัวละครและบทสรุปของทุกคู่
➡️ปมปริศนาของอาจารย์นางเอก/เจ้าอาวาส ที่พระนาง ช่วยกันสืบกันมาเรื่อยๆ โดยมาจากจุดที่ได้ยินหรือสังเกตุเล็กๆน้อยๆ ซึ่งพาทั้งสองมาช่วยกันตามหา นับถือความฉลาดของพระนางมาก เก่งแต่ไม่ขนาดซูเว่อร์ๆ ❤️👩❤️💋👨
➡️การค้นหาปีศาจตัวสุดท้าย ที่วิญญาณอาฆาตแรงมากมาเป็น 20 ปี ที่อยู่ในสถานศึกษา การสืบหาที่ยิ่งลงลึก ยิ่งเกี่ยวพันกันไปหมด และสุดท้ายไปถึงความสัมพันธ์ในครั้งอดีตที่มีหลายคนต้องโดนชดใช้ด้วยผลกรรมที่ทำมา แอบซึ้งในช่วงเฉลยที่รู้สึกว่า นข. ใช้ปมต่างๆมาดีมาก รู้สึกได้ว่า จิตใจคนต่างหาที่มีปีศาจร้ายน่ากลัวกว่าเยอะ สามารถทำได้ทุกอย่าง (อำนาจ/ความรัก/ความริษยา/วังหลัง เป็นบ่อเกิดของความชั่วร้าย👹👺👻)
➡️มีตอนจบที่น่ารักดี คู่พระนางไม่ต้องพูดถึง รักกันมากกกกก ดูแลกันดีตลอด แล้วยังมีบทสรุปความรัก สหาย /ญาติมิตร /ศิษย์อาจารย์ ความหลังที่แต่ละคนบอบช้ำกันมา ⏭️
👉 มีตอนพิเศษ ลูกชายพระนางด้วย รู้สึกเหมือน นข. เขียนต่อยอดได้อีก บุคลิกน่าอ่านมาก ฉลาด เจ้าเล่ห์ 55
🎇🎇 ตั้งแต่เล่มแรกมา นี่เริ่มชินและคิดว่า ไม่ได้เน้นเป็นนิยายที่ลงลึกในการปราบปีศาจด้วยซ้ำ แต่เป็นนิยายรัก ที่ประกอบความแฟนตาซี ใส่การที่นางเอกคือศิษย์สำนักเต๋าคอยช่วยปราบปีศาจ ที่เริ่มมาเรื่อยๆ ดูเหมือนธรรมดา ที่กลายเป็นทุกตัวที่ปราบมา โดนทิ้งปมและขมวดมาเป็นปริศนาเล็กๆ ให้นางเอก/พระเอกช่วยสืบสวน พร้อมกันความรักของทั้งคู่ที่เพิ่มและผูกพันธ์กันเรื่อยๆด้วย และตั้งแต่เริ่มที่เป็นปมมา ก็รอเฉลยในเล่มสุดท้ายว่าเหตุใดถึงเกิดเหตุการณ์แปลกๆ และสุดท้ายก็พบว่าจริงๆ มีเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกี่ยวข้องกับทุกคนไปจนถึงเชื้อพระวงศ์ระดับสูงและตัวฮ่องเต้เอง รู้สึกสะเทือนใจอยู่กับชะตาชีวิตบางคนที่ ถ้าโดนโยนให้เข้ามายุ่งในวังแล้ว จุดจบมักจะไม่ดีสักคน
👉 เป็นการเน้นความสัมพันธ์ของมนุษย์มากกว่า แต่การผูกปม ทำได้ดีมาก แอบทายไปเรื่อยก็ถูกด้วย แต่การมีให้เราตื่นเต้นไปถึงตอนเฉลยว่าเรื่องทุกอย่างที่ปูมา มีที่มาที่ไป และบทสรุปครบถ้วนทุกปม
เรื่องนี้เป็นนิยายจีนแปล ที่หันมาอ่านหลังจากทิ้งไปนานเป็นครึ่งปี
⬇️⬇️รีวอวเล่ม 4 ไม่มีสปอย ให้ไปลุ้นเอง
➡️เริ่มที่การเฉลย ตัวละครสำคัญอีกตัวที่มีคดีจากเล่มที่ 1 และคนที่ลอบทำร้ายนางเอก 🗝️🗝️
➡️ การเล่าเรื่องราว ตัวละครในเรื่อง ทั้งของเหล่าสาวๆและเชื้อพระวงศ์ทั้งรัชทายาท/องค์ชายเจ็ด/ซย่าเยี่ยน/คังผิน เรื่องราวความเกี่ยวข้องกันของ เหล่าตัวประกอบทุกคนในเรื่อง อ่านไม่สับสนเลย ทุกคนมีบุคลิกที่ชัดเจน ให้เราคนอ่านจำได้ เนื้อเรื่องเล่มนี้แม้จเป็นเล่มสุดท้ายแต่ไม่ทิ้งตัวละครและบทสรุปของทุกคู่
➡️ปมปริศนาของอาจารย์นางเอก/เจ้าอาวาส ที่พระนาง ช่วยกันสืบกันมาเรื่อยๆ โดยมาจากจุดที่ได้ยินหรือสังเกตุเล็กๆน้อยๆ ซึ่งพาทั้งสองมาช่วยกันตามหา นับถือความฉลาดของพระนางมาก เก่งแต่ไม่ขนาดซูเว่อร์ๆ ❤️👩❤️💋👨
➡️การค้นหาปีศาจตัวสุดท้าย ที่วิญญาณอาฆาตแรงมากมาเป็น 20 ปี ที่อยู่ในสถานศึกษา การสืบหาที่ยิ่งลงลึก ยิ่งเกี่ยวพันกันไปหมด และสุดท้ายไปถึงความสัมพันธ์ในครั้งอดีตที่มีหลายคนต้องโดนชดใช้ด้วยผลกรรมที่ทำมา แอบซึ้งในช่วงเฉลยที่รู้สึกว่า นข. ใช้ปมต่างๆมาดีมาก รู้สึกได้ว่า จิตใจคนต่างหาที่มีปีศาจร้ายน่ากลัวกว่าเยอะ สามารถทำได้ทุกอย่าง (อำนาจ/ความรัก/ความริษยา/วังหลัง เป็นบ่อเกิดของความชั่วร้าย👹👺👻)
➡️มีตอนจบที่น่ารักดี คู่พระนางไม่ต้องพูดถึง รักกันมากกกกก ดูแลกันดีตลอด แล้วยังมีบทสรุปความรัก สหาย /ญาติมิตร /ศิษย์อาจารย์ ความหลังที่แต่ละคนบอบช้ำกันมา ⏭️
👉 มีตอนพิเศษ ลูกชายพระนางด้วย รู้สึกเหมือน นข. เขียนต่อยอดได้อีก บุคลิกน่าอ่านมาก ฉลาด เจ้าเล่ห์ 55
🎇🎇 ตั้งแต่เล่มแรกมา นี่เริ่มชินและคิดว่า ไม่ได้เน้นเป็นนิยายที่ลงลึกในการปราบปีศาจด้วยซ้ำ แต่เป็นนิยายรัก ที่ประกอบความแฟนตาซี ใส่การที่นางเอกคือศิษย์สำนักเต๋าคอยช่วยปราบปีศาจ ที่เริ่มมาเรื่อยๆ ดูเหมือนธรรมดา ที่กลายเป็นทุกตัวที่ปราบมา โดนทิ้งปมและขมวดมาเป็นปริศนาเล็กๆ ให้นางเอก/พระเอกช่วยสืบสวน พร้อมกันความรักของทั้งคู่ที่เพิ่มและผูกพันธ์กันเรื่อยๆด้วย และตั้งแต่เริ่มที่เป็นปมมา ก็รอเฉลยในเล่มสุดท้ายว่าเหตุใดถึงเกิดเหตุการณ์แปลกๆ และสุดท้ายก็พบว่าจริงๆ มีเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกี่ยวข้องกับทุกคนไปจนถึงเชื้อพระวงศ์ระดับสูงและตัวฮ่องเต้เอง รู้สึกสะเทือนใจอยู่กับชะตาชีวิตบางคนที่ ถ้าโดนโยนให้เข้ามายุ่งในวังแล้ว จุดจบมักจะไม่ดีสักคน
👉 เป็นการเน้นความสัมพันธ์ของมนุษย์มากกว่า แต่การผูกปม ทำได้ดีมาก แอบทายไปเรื่อยก็ถูกด้วย แต่การมีให้เราตื่นเต้นไปถึงตอนเฉลยว่าเรื่องทุกอย่างที่ปูมา มีที่มาที่ไป และบทสรุปครบถ้วนทุกปม
January 6, 2024
ยังไม่เริ่มอ่านหยกรัตติกาลฯ ที่เป็นรุ่นลูก แต่คิดถึงเรื่องนี้เลยหยิบมาอ่านใหม่ เราชอบพาร์ทปราบผีมาก โดยเฉพาะเล่มสุดท้าย พระนางเก่งทั้งคู่ และชื่นชมผู้เขียนที่เขียนนิสัยตัวร้ายออกมาได้น่าจับตีทุกคนเลย แต่ส่วนตัวเราว่าเรื่องนี้จบแบบไม่เคลียร์บางปมค่ะ โดยเฉพาะชายารองคัง ตกลงเป็นใครกันแน่ จู่ๆ ก็ตัดจบเรื่องของเธอไปเสียแบบนั้น ทั้งที่เป็นตัวละครที่เราชอบ คิดว่าสามารถมีบทได้มากกว่านี้แท้ๆ คาใจมาก เสียดายมาก (ถ้าใครรู้มาเฉลยเราได้นะคะ พยายามอ่านกี่รอบก็งง🥲)
ส่วนตัวร้ายหรือตัวประกอบหลายๆ คน เราคิดว่าในส่วนผลของการกระทำก็สาสมดี แต่อาจไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านแนวตัวร้ายโดนแก้เผ็ดแสบๆ
สุดท้าย อันนี้เหตุผลส่วนตัว ไม่ค่อยชอบเรื่องนี้ตรงแต่งงานกันในเครือญาติชิดไปหน่อย อย่างเล่มจบ ที่ตัวประกอบชายแต่งงานกับสาวคนหนึ่ง แล้วมีบรรยายว่าสาวน้อยคนนี้หน้าตาคล้ายแม่ตนเองมาก (เพราะเป็นญาติฝั่งแม่) อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ น่ะค่ะ
ส่วนตัวร้ายหรือตัวประกอบหลายๆ คน เราคิดว่าในส่วนผลของการกระทำก็สาสมดี แต่อาจไม่เหมาะกับคนที่ชอบอ่านแนวตัวร้ายโดนแก้เผ็ดแสบๆ
สุดท้าย อันนี้เหตุผลส่วนตัว ไม่ค่อยชอบเรื่องนี้ตรงแต่งงานกันในเครือญาติชิดไปหน่อย อย่างเล่มจบ ที่ตัวประกอบชายแต่งงานกับสาวคนหนึ่ง แล้วมีบรรยายว่าสาวน้อยคนนี้หน้าตาคล้ายแม่ตนเองมาก (เพราะเป็นญาติฝั่งแม่) อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ น่ะค่ะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 20, 2023
ก็สรุปได้หมดจดทุกประเด็นนะ แต่…
มันมีจุดที่ไม่ค่อยชอบใจ ตรงนู้นตรงนี้ เช่น การที่อาหลิงโดนองค์ชายสี่ชมชอบพร้อมองค์ชายสาม กลายเป็นหญิงไม่สำรวม คือผิดด้วยรึ สรุปแล้วว่าฮ่องเต้องค์ก่อนหูเบา หรือว่าผู้หญิงห้ามสวยกัน เพราะถ้าสวยแล้วเจอผู้ชายเกาะแกะ คือซวยหรือไง งงนะนี่ เราว่าจุดนี้อ่อนไปหน่อย แค่พูดว่าชอบเองไม่ใช่รึ ใช่ว่าจะมาแย่งกัน น่าจะทำเรื่องรุนแรงกว่านี้อีกนิด นิดเดียวจริง ๆ
พระเอกจะพัวพันนางเอก (เมียตัวเอง) ตอนกลางวัน หลังแต่งงานมาพักนึง คือกลัวนางเอกเสียชื่อเสียง เลยต้องระวังให้ อะไรแบบนี้ เราว่ามันขาด ๆ เกิน ๆ เพราะนางเอกออกจะโลดโผน ฝึกวิทยายุทธ เป็นนักพรต ทำไมไม่มีใครว่า แต่อยู่กับสามีตัวเอง กลับต้องระวังอะไรแบบนี้
มันมีความไม่สม่ำเสมอของความเคร่งครัดในประเพณีแบบแปลก ๆ ตรงนู้นตรงนี้ อ่านแล้วมีไม่คล้อยตามบ้างเป็นบางจุด
นอกเหนือไปจากการที่เดาได้ทุกมุม ทุกมินิบอส ลาสท์บอส คือเดาออกหมดทุกคน ทั้งฝั่งพระเอก ฝั่งนางเอก ใครจะจับคู่กับใคร คือเดาได้ก่อนตัวละครในเรื่องไปไกลมาก ออกมาปุ๊บ รู้ปั๊บว่าใครเป็นใคร อันที่จริงทุก ๆ พล็อต นิยายไม่ได้เขียนให้เดายากนะ ไม่ใช่เพราะเราเก่ง แต่เขาเขียนเคลียร์เอง ใครทำอะไร วางแผนอะไร คนอ่านรู้โม้ด มีแค่ฉากท้ายเล่ม 3 ที่ทำพระเอกนางเอกเป็นพูดว่าคนผู้นั้น แล้วต่อบทสนทนา ทำเป็นไม่ให้คนอ่านรู้ กับตอนพระอาจารย์สองคนคุยกันเรื่องผู้นั้นในวัง ที่ทำ���ป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ซึ่งเราก็เดาได้ทันทีเหมือนกันว่าใคร ไม่รู้จะทำเป็นไม่ประสงค์ออกนามทำไม เลยทำให้ขำ แต่โดยรวมก็ยังสนุกดี อ่านเพลิน ๆ ไม่วางเท่าไร มาคิด ๆ ดู คงเป็นสไตล์คนเขียนน่ะ ที่จะบรรยายละเอียดยิบ อย่างกะอ่านตำรา
มีเรื่องที่ไม่ชอบคืออาจารย์ปิดเรื่องไม่ให้นางเอกรู้ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้จักนางเอกดี เลี้ยงมาตั้งแต่ 3 ขวบ ทำให้เรื่องยุ่งยากและยาวโดยใช่เหตุ แต่พล็อตก็ตั้งใจวางนะ พูดถึง มันก็ลงล็อคไปเรื่อย ๆ แบบจับวาง ๆ
จะว่าไปชย่าตี๋ก็ปักใจกับนางเอกนะ แต่.. วิธีการมันตัวร้ายเล็ก ๆ เลยอดเป็นแม้กระทั่งพระรอง.. ซึ่งการเป็นพระรองก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีอะไร ออกจะหดหู่ด้วยซ้ำ
มันมีจุดที่ไม่ค่อยชอบใจ ตรงนู้นตรงนี้ เช่น การที่อาหลิงโดนองค์ชายสี่ชมชอบพร้อมองค์ชายสาม กลายเป็นหญิงไม่สำรวม คือผิดด้วยรึ สรุปแล้วว่าฮ่องเต้องค์ก่อนหูเบา หรือว่าผู้หญิงห้ามสวยกัน เพราะถ้าสวยแล้วเจอผู้ชายเกาะแกะ คือซวยหรือไง งงนะนี่ เราว่าจุดนี้อ่อนไปหน่อย แค่พูดว่าชอบเองไม่ใช่รึ ใช่ว่าจะมาแย่งกัน น่าจะทำเรื่องรุนแรงกว่านี้อีกนิด นิดเดียวจริง ๆ
พระเอกจะพัวพันนางเอก (เมียตัวเอง) ตอนกลางวัน หลังแต่งงานมาพักนึง คือกลัวนางเอกเสียชื่อเสียง เลยต้องระวังให้ อะไรแบบนี้ เราว่ามันขาด ๆ เกิน ๆ เพราะนางเอกออกจะโลดโผน ฝึกวิทยายุทธ เป็นนักพรต ทำไมไม่มีใครว่า แต่อยู่กับสามีตัวเอง กลับต้องระวังอะไรแบบนี้
มันมีความไม่สม่ำเสมอของความเคร่งครัดในประเพณีแบบแปลก ๆ ตรงนู้นตรงนี้ อ่านแล้วมีไม่คล้อยตามบ้างเป็นบางจุด
นอกเหนือไปจากการที่เดาได้ทุกมุม ทุกมินิบอส ลาสท์บอส คือเดาออกหมดทุกคน ทั้งฝั่งพระเอก ฝั่งนางเอก ใครจะจับคู่กับใคร คือเดาได้ก่อนตัวละครในเรื่องไปไกลมาก ออกมาปุ๊บ รู้ปั๊บว่าใครเป็นใคร อันที่จริงทุก ๆ พล็อต นิยายไม่ได้เขียนให้เดายากนะ ไม่ใช่เพราะเราเก่ง แต่เขาเขียนเคลียร์เอง ใครทำอะไร วางแผนอะไร คนอ่านรู้โม้ด มีแค่ฉากท้ายเล่ม 3 ที่ทำพระเอกนางเอกเป็นพูดว่าคนผู้นั้น แล้วต่อบทสนทนา ทำเป็นไม่ให้คนอ่านรู้ กับตอนพระอาจารย์สองคนคุยกันเรื่องผู้นั้นในวัง ที่ทำ���ป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ซึ่งเราก็เดาได้ทันทีเหมือนกันว่าใคร ไม่รู้จะทำเป็นไม่ประสงค์ออกนามทำไม เลยทำให้ขำ แต่โดยรวมก็ยังสนุกดี อ่านเพลิน ๆ ไม่วางเท่าไร มาคิด ๆ ดู คงเป็นสไตล์คนเขียนน่ะ ที่จะบรรยายละเอียดยิบ อย่างกะอ่านตำรา
มีเรื่องที่ไม่ชอบคืออาจารย์ปิดเรื่องไม่ให้นางเอกรู้ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้จักนางเอกดี เลี้ยงมาตั้งแต่ 3 ขวบ ทำให้เรื่องยุ่งยากและยาวโดยใช่เหตุ แต่พล็อตก็ตั้งใจวางนะ พูดถึง มันก็ลงล็อคไปเรื่อย ๆ แบบจับวาง ๆ
จะว่าไปชย่าตี๋ก็ปักใจกับนางเอกนะ แต่.. วิธีการมันตัวร้ายเล็ก ๆ เลยอดเป็นแม้กระทั่งพระรอง.. ซึ่งการเป็นพระรองก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีอะไร ออกจะหดหู่ด้วยซ้ำ
August 17, 2024
รีวิวรวม ๆ 4 เล่ม
สนุกมาก 🥳
เป็นแนวสู้ปีศาจ ที่ยังผสมการดำเนินชีวิตคนปกติ ไม่ใช่แนวเทพเซียนปราบปีศาจอะไรแนวนั้น
เดินเรื่องเข้มข้น ความรักหนักแน่น ฉ่ำ ๆ ❤️❤️❤️
พระ//นาง คือดี ฉลาด ช่วยเหลือซึ่งกันและกันตลอด
ตัวละครโดยรอบมีหลายตัว แต่เล่าเรื่องได้ดีไม่มีงง
ทีมเพื่อนคือดีมาก ทีมพ่อแม่ พี่น้องคือดีหมด ไม่มีญาติมหาภัยให้ต้อ��รำคาญ 🤣🤣🤣
ติดแค่เรื่องเดียว คือตอนจุดไคลแมกซ์ที่จะฆ่าปีศาจแต่ละตัว จะเล่าแบบยืดยาดขึ้นมาทันที ทั้ง ๆ ที่ปกติคือเดินเรื่องเร็ว คือแต่ละเล่มจะมี้หตุการณ์ล่าปีศาจยาก ๆ ตกเล่มละตัว แต่พอจุดกำลังตื่นเต้นล้ะจะเล่ายืดมากโดยเฉพาะอาจารย์จะน่าลำไยขึ้นมาทันที จนคนอ่านเดาได้แล้วว่าตกลงเกิดอะไรแน่ แล้วใครคือ boss ของ event นั้น แต่ก็ยังจะเล่ายืดต่อไม่บอกเฉลยซักที เลยน่ารำคาญ เพราะสุดท้ายก็คือทายถูกกันหมดแล้ว แต่ต้องอ่านต่อไปอีก 3 หน้า 5 หน้า กว่าจะเฉลย
แต่โดยรวมก็ถือว่าวางพล็อตดีมาก ตัวละครดี ติดแค่ดันมายืดในจังหวะสำคัญ เลยให้คะแนน 4.5/5 ปัดเป็น 5 🥹
ส่วนความรักความหวาน เอาไปเลย 100 😘💕 nc ก็แบบกลาง ๆ ไม่ถึงกับตัดเข้าโคมไปเลย แต่ก็ไม่ได้แบบแรงอะไรมาก อ๊ะยังไง 555 ก็มีบางทีแซ่บ บางทีก็เข้าโคมอ่ะ
ปล. ตัวละครหลาย ๆ ตัว เหมือนจะร้ายแต่ก็ไม่ร้าย แถมเรายังชอบด้วย เช่น หญิงคังผิงถึงจะเอาแต่ใจแต่รักเฝิงป๋ออวี้จริงจัง, เฝิงซูเยวี่ยถึงจะมักใหญ่ไฝ่สูงแต่ไม่เคยทำร้ายนางเอกเลย ไม่โดนยัยเหยียนตัวแสบจูงจมูก, ซยาตี้เองถึงจะแนว bad boy แต่กลายเป็นคนพึ่งพาได้เฉย ทั้งเรื่องรบทัพศึก ทั้งเรื่องไม่โดนอวี้เฟยหลอก เป็น 3 ตัวละครที่ชอบเลย
สนุกมาก 🥳
เป็นแนวสู้ปีศาจ ที่ยังผสมการดำเนินชีวิตคนปกติ ไม่ใช่แนวเทพเซียนปราบปีศาจอะไรแนวนั้น
เดินเรื่องเข้มข้น ความรักหนักแน่น ฉ่ำ ๆ ❤️❤️❤️
พระ//นาง คือดี ฉลาด ช่วยเหลือซึ่งกันและกันตลอด
ตัวละครโดยรอบมีหลายตัว แต่เล่าเรื่องได้ดีไม่มีงง
ทีมเพื่อนคือดีมาก ทีมพ่อแม่ พี่น้องคือดีหมด ไม่มีญาติมหาภัยให้ต้อ��รำคาญ 🤣🤣🤣
ติดแค่เรื่องเดียว คือตอนจุดไคลแมกซ์ที่จะฆ่าปีศาจแต่ละตัว จะเล่าแบบยืดยาดขึ้นมาทันที ทั้ง ๆ ที่ปกติคือเดินเรื่องเร็ว คือแต่ละเล่มจะมี้หตุการณ์ล่าปีศาจยาก ๆ ตกเล่มละตัว แต่พอจุดกำลังตื่นเต้นล้ะจะเล่ายืดมากโดยเฉพาะอาจารย์จะน่าลำไยขึ้นมาทันที จนคนอ่านเดาได้แล้วว่าตกลงเกิดอะไรแน่ แล้วใครคือ boss ของ event นั้น แต่ก็ยังจะเล่ายืดต่อไม่บอกเฉลยซักที เลยน่ารำคาญ เพราะสุดท้ายก็คือทายถูกกันหมดแล้ว แต่ต้องอ่านต่อไปอีก 3 หน้า 5 หน้า กว่าจะเฉลย
แต่โดยรวมก็ถือว่าวางพล็อตดีมาก ตัวละครดี ติดแค่ดันมายืดในจังหวะสำคัญ เลยให้คะแนน 4.5/5 ปัดเป็น 5 🥹
ส่วนความรักความหวาน เอาไปเลย 100 😘💕 nc ก็แบบกลาง ๆ ไม่ถึงกับตัดเข้าโคมไปเลย แต่ก็ไม่ได้แบบแรงอะไรมาก อ๊ะยังไง 555 ก็มีบางทีแซ่บ บางทีก็เข้าโคมอ่ะ
ปล. ตัวละครหลาย ๆ ตัว เหมือนจะร้ายแต่ก็ไม่ร้าย แถมเรายังชอบด้วย เช่น หญิงคังผิงถึงจะเอาแต่ใจแต่รักเฝิงป๋ออวี้จริงจัง, เฝิงซูเยวี่ยถึงจะมักใหญ่ไฝ่สูงแต่ไม่เคยทำร้ายนางเอกเลย ไม่โดนยัยเหยียนตัวแสบจูงจมูก, ซยาตี้เองถึงจะแนว bad boy แต่กลายเป็นคนพึ่งพาได้เฉย ทั้งเรื่องรบทัพศึก ทั้งเรื่องไม่โดนอวี้เฟยหลอก เป็น 3 ตัวละครที่ชอบเลย
January 9, 2023
กุบอกเลยกุเดาได้เลยว่าตัวร้ายจะเป็นใคร
เพราะว่าคนที่กุเดาว่าจะเป็นลาสบอสก็มีหลวงจีนหยวน อาจารย์ อาหาน อาเหยา อีเหยียน ฮ่องเต้ อี้เฟย อีตี๋ ไฉ่หรง ฉางหรง
นี่ไงมันต้องโดนสักคนล่ะวะ
ดีที่กุไม่เดาว่าเป็นพี่เซี่ยวกับน้องเหยาด้วย
55555555
อย่างแรกที่กุจะรีวิวและเป็นส่วนสำคัญเลยนะ
คือnc มันดีมาก กุติดใจ55555 โอยพ่อคนอบอุ่น
อยากมีพี่เซี่ยว
เนื้อเรื่องมันเศร้าอะมึง ท้ายๆคือกุร้องไห้เลยนะ
เพราะง่วง 5555 ไม่ใช่ เพราะซึ้ง
ตอนที่xxxคลานไปหาxxx อะ โอ้ย ร้องไห้จริงๆ เส้า
เรื่องพระเอกนางเอกกุไม่ขอพูดอะไรมากเพราะมันโอเคละ
แต่กุสงสัยเรื่องพ่อพระเอก มาก เหมือนมันมีอะไรแต่กุไม่รู้หรอ
หรือว่ากุอ่านข้าม? กับชายารองคัง เค้าเป็นใครวะ ให้กุคิดเองเหรอ
งั้นกุว่าคิดว่าเป็นเซเลอร์มูนมั้งนะ 55555
ส่วนอีตี๋ เห้อ
พี่เฝิง เห้อ
สงสารจัง แต่อีตี๋ก็สมน้ำหน้าแล้วแหละ พี่เฝืงก็นะ
เหมือนคนเทาๆยังไงก็ไม่รู้ สงสารคังผิงด้วยอะ
เพราะว่าคนที่กุเดาว่าจะเป็นลาสบอสก็มีหลวงจีนหยวน อาจารย์ อาหาน อาเหยา อีเหยียน ฮ่องเต้ อี้เฟย อีตี๋ ไฉ่หรง ฉางหรง
นี่ไงมันต้องโดนสักคนล่ะวะ
ดีที่กุไม่เดาว่าเป็นพี่เซี่ยวกับน้องเหยาด้วย
55555555
อย่างแรกที่กุจะรีวิวและเป็นส่วนสำคัญเลยนะ
คือnc มันดีมาก กุติดใจ55555 โอยพ่อคนอบอุ่น
อยากมีพี่เซี่ยว
เนื้อเรื่องมันเศร้าอะมึง ท้ายๆคือกุร้องไห้เลยนะ
เพราะง่วง 5555 ไม่ใช่ เพราะซึ้ง
ตอนที่xxxคลานไปหาxxx อะ โอ้ย ร้องไห้จริงๆ เส้า
เรื่องพระเอกนางเอกกุไม่ขอพูดอะไรมากเพราะมันโอเคละ
แต่กุสงสัยเรื่องพ่อพระเอก มาก เหมือนมันมีอะไรแต่กุไม่รู้หรอ
หรือว่ากุอ่านข้าม? กับชายารองคัง เค้าเป็นใครวะ ให้กุคิดเองเหรอ
งั้นกุว่าคิดว่าเป็นเซเลอร์มูนมั้งนะ 55555
ส่วนอีตี๋ เห้อ
พี่เฝิง เห้อ
สงสารจัง แต่อีตี๋ก็สมน้ำหน้าแล้วแหละ พี่เฝืงก็นะ
เหมือนคนเทาๆยังไงก็ไม่รู้ สงสารคังผิงด้วยอะ
January 10, 2021
3.5/5
เล่มนี้เฉลยปริศนา ควรจะพีคและตื่นเต้นมาก แต่กลับรู้สึกมันเนือยๆ ไม่น่าตื่นเต้น
บางปมเหมือนพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย แม้มันจะไม่ค่อยเป็นเหตุเป็นผลเท่าไหร่
อ่านแล้วก็ อะไรยังไงนะ ทำไมนะ เอาอันนี้มาใส่ทำไมนะ
ฝั่งตัวร้ายจะมายึดอำนาจตอนนี้ทำไมนะ ปีศาจก็มี คนของตัวเองก็ไม่พร้อม
วางแผนแบบนี้ก็สมควรแพ้นะ
ลงทุนทำค่ายกลทำไม ยังไม่เข้าใจ เพื่อสะกดสติปัญญาแค่นี้เหรอ??
แล้วสุดท้ายต้องเอาตัวร้ายมาทำค่ายกลต่ออีก ตกลงสะกดอะไร
ปีศาจอุ้มเด็กมาทำไม แสดงว่าตัวเองรักเด็กงี้เหรอ ทำเพื่ออะไร ??
อ่านๆ ไปก็จะงงๆ ว่า ทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไร
เหมือนนักเขียนสร้างปมใหญ่ พยายามให้มีที่มาที่ไปพัวพัน แต่ปมมันไม่สมเหตุสมผล เลยแปลกๆ
ตลอดเรื่อง ตัวร้ายคือบรรยายเทพ แต่เอาจริงง่อย ทุกตัว ตั้งแต่คนไปถึงปีศาจ
สรุป ไม่ได้ประทับใจมาก พออ่านได้ ไม่ได้อยากอ่านซ้ำ
เล่มนี้เฉลยปริศนา ควรจะพีคและตื่นเต้นมาก แต่กลับรู้สึกมันเนือยๆ ไม่น่าตื่นเต้น
บางปมเหมือนพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย แม้มันจะไม่ค่อยเป็นเหตุเป็นผลเท่าไหร่
อ่านแล้วก็ อะไรยังไงนะ ทำไมนะ เอาอันนี้มาใส่ทำไมนะ
ฝั่งตัวร้ายจะมายึดอำนาจตอนนี้ทำไมนะ ปีศาจก็มี คนของตัวเองก็ไม่พร้อม
วางแผนแบบนี้ก็สมควรแพ้นะ
ลงทุนทำค่ายกลทำไม ยังไม่เข้าใจ เพื่อสะกดสติปัญญาแค่นี้เหรอ??
แล้วสุดท้ายต้องเอาตัวร้ายมาทำค่ายกลต่ออีก ตกลงสะกดอะไร
ปีศาจอุ้มเด็กมาทำไม แสดงว่าตัวเองรักเด็กงี้เหรอ ทำเพื่ออะไร ??
อ่านๆ ไปก็จะงงๆ ว่า ทำแบบนี้ทำไม เพื่ออะไร
เหมือนนักเขียนสร้างปมใหญ่ พยายามให้มีที่มาที่ไปพัวพัน แต่ปมมันไม่สมเหตุสมผล เลยแปลกๆ
ตลอดเรื่อง ตัวร้ายคือบรรยายเทพ แต่เอาจริงง่อย ทุกตัว ตั้งแต่คนไปถึงปีศาจ
สรุป ไม่ได้ประทับใจมาก พออ่านได้ ไม่ได้อยากอ่านซ้ำ
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 18, 2021
บุปผารัตติกาลแห่งฉางอัน 4/4
โดย หนิงหล่ง
สนุกมาก ไม่อยากเล่าเลยเดี๋ยวสปอยล์🤣🤣🤣
ชิงบัลลังก์ ปราบปีศาจ ตัวร้ายรับผลกรรมที่ก่อ (ตัวร้ายนี่เกินความคาดหมาย ไม่คิดมาก่อนว่าจะร้ายสุด มองข้ามมานาน)
ปราบปีศาจ แอบซึ้งน้ำตาซึมกันเลย
ความหวานพระเอกนางเอกไม่มีลดน้อยลงเลย
หวานเสมอต้นเสมอปลาย😌😌😌
แก็งส์เพื่อนนางเอกมีสามีครบทุกคน สามีดีด้วยไม่ได้โชว์หวานเยอะ แต่อ่านแล้วก็รู้ว่าน่ารักมาก
สรุปว่าไม่ต้องบรรยายอะไรเยอะ แนะนำให้เก็บได้ เพราะสนุกชวนติดตามทุกตอน คู่ควรค่าสายสุขนิยม และชาวสมาคมขาดความหวานไม่ได้😌😌😌😌
โดย หนิงหล่ง
สนุกมาก ไม่อยากเล่าเลยเดี๋ยวสปอยล์🤣🤣🤣
ชิงบัลลังก์ ปราบปีศาจ ตัวร้ายรับผลกรรมที่ก่อ (ตัวร้ายนี่เกินความคาดหมาย ไม่คิดมาก่อนว่าจะร้ายสุด มองข้ามมานาน)
ปราบปีศาจ แอบซึ้งน้ำตาซึมกันเลย
ความหวานพระเอกนางเอกไม่มีลดน้อยลงเลย
หวานเสมอต้นเสมอปลาย😌😌😌
แก็งส์เพื่อนนางเอกมีสามีครบทุกคน สามีดีด้วยไม่ได้โชว์หวานเยอะ แต่อ่านแล้วก็รู้ว่าน่ารักมาก
สรุปว่าไม่ต้องบรรยายอะไรเยอะ แนะนำให้เก็บได้ เพราะสนุกชวนติดตามทุกตอน คู่ควรค่าสายสุขนิยม และชาวสมาคมขาดความหวานไม่ได้😌😌😌😌
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 20, 2021
เรื่องนี้ให้คะแนนกลางๆ ค่อนไปทางดีนะ
แต่ไม่ถึงกับอ่านรวดเดียว มีแอบอู้ไปอ่านเรื่องอื่นด้วย เพราะมันราบเรียบเกินไป
เรื่องรักราบรื่นสุด
นางเอกดี พระเอกดีมาก ไม่มีอุปสรรคอะไรเลย ซึ่งขอบอกว่าดี ตัวละครอื่นๆ ก็ดี คงเพราะตีมเรื่องนี้มันแนวปราบปีศาจด้วยแหละ
แต่เรากลับชอบ ซยาตี๋ ถ้าคนนี้ถูกตั้งไว้เป็นพระเอก ก็ถือว่าเข้าท่าคนหนึ่งเลย ดูเป็นคนฉลาดและก็ไม่ได้เลวร้ายมาก ถ้าไม่ติดเรื่องวางแผนจันนางเอกครั้งนั้น ก็ถือว่าไรที่ติเลยแหละ การกระทำบางอย่างก็ไม่ได้น่ารังเกียจนั้นถ้าอีกฝ่ายคลิกด้วย จริงๆ นะ มันติดที่ไม่ใช่พระเอกนี่ละ คือชอบตัวละครนี้จริงๆ
แต่ไม่ถึงกับอ่านรวดเดียว มีแอบอู้ไปอ่านเรื่องอื่นด้วย เพราะมันราบเรียบเกินไป
เรื่องรักราบรื่นสุด
นางเอกดี พระเอกดีมาก ไม่มีอุปสรรคอะไรเลย ซึ่งขอบอกว่าดี ตัวละครอื่นๆ ก็ดี คงเพราะตีมเรื่องนี้มันแนวปราบปีศาจด้วยแหละ
แต่เรากลับชอบ ซยาตี๋ ถ้าคนนี้ถูกตั้งไว้เป็นพระเอก ก็ถือว่าเข้าท่าคนหนึ่งเลย ดูเป็นคนฉลาดและก็ไม่ได้เลวร้ายมาก ถ้าไม่ติดเรื่องวางแผนจันนางเอกครั้งนั้น ก็ถือว่าไรที่ติเลยแหละ การกระทำบางอย่างก็ไม่ได้น่ารังเกียจนั้นถ้าอีกฝ่ายคลิกด้วย จริงๆ นะ มันติดที่ไม่ใช่พระเอกนี่ละ คือชอบตัวละครนี้จริงๆ
September 12, 2021
เล่มนี้คลี่คลายปมต่างๆที่มีมาตั้งแต่เล่ม1 สนุกน่าติดตามจนจบ พระเอกเก่งและฉลาดมากๆ ทำให้ไม่ค่อยลุ้นเท่าไร เพราะรู้ว่าพระเอกต้องจัดการได้ 555… สรุปเรื่องนี้ดีงาม มีครบทุกรส ไม่ใช่��ค่เรื่องปราบปีศาจ มีเรื่องชิงอำนาจด้วย ซึ่งคนเขียนวางพล็อตและดำเนินเรื่องได้ดี จนมาคลี่คลายในเล่มนี้ ความรักก็ดีงามสุดๆพระเอกค่อยๆจีบนางเอก คอยโผล่มาดูแลอยู่เคียงข้างเมื่อมีเหตุการณ์ต่างๆ ทำให้นางเอกชอบและเชื่อใจ พอรักกันแล้วก็หวานสุดๆๆๆ
October 8, 2020
เล่มจบนี้สนุกจนวางไม่ลง มีความพีคในพีค เสียน้ำตาให้ศิษย์พี่อาหานสุด
เอาจริงๆ อยากให้มีภาคพิเศษของเจี่ยงซานหลาง กะ ซย่าตี๋ ด้วยอ่ะ ถึงจะร้ายแต่ก็ชอบนางนะ
ชุดนี้ไม่ผิดหวังกับแจ่มใสเลย ไม่เสียดายที่ซื้อมา ควรมีเก็บ
เอาจริงๆ อยากให้มีภาคพิเศษของเจี่ยงซานหลาง กะ ซย่าตี๋ ด้วยอ่ะ ถึงจะร้ายแต่ก็ชอบนางนะ
ชุดนี้ไม่ผิดหวังกับแจ่มใสเลย ไม่เสียดายที่ซื้อมา ควรมีเก็บ
December 30, 2020
รีวิวรวม 4 เล่มเลยนะคะ
โดยรวมให้ 3.5 ดาว
เรื่องนี้เป็นแนวปราบปีศาจ และไขปริศนาสืบสวนด้วย เรื่องความรักพระนางเรายังไม่อินเท่าไหร่ แต่จัดว่าแซ่บอยู่
สำหรับเราอ่านได้เพลินๆ ค่ะ พระเอกนางเอกดูเก่งเกินไปหน่อย มีแต่คนมารัก มาแย่งชิง พาร์ทความรักเราก็ไม่อิน แม้แต่คู่อื่นๆ ในเรื่อง ออกแนวรักแรกพบกันหมดเลย เจอหน้าก็แอบชอบกัน เราไม่ได้รู้สึกถึงความรักความผูกพันเท่าไหร่
โดยรวมให้ 3.5 ดาว
เรื่องนี้เป็นแนวปราบปีศาจ และไขปริศนาสืบสวนด้วย เรื่องความรักพระนางเรายังไม่อินเท่าไหร่ แต่จัดว่าแซ่บอยู่
สำหรับเราอ่านได้เพลินๆ ค่ะ พระเอกนางเอกดูเก่งเกินไปหน่อย มีแต่คนมารัก มาแย่งชิง พาร์ทความรักเราก็ไม่อิน แม้แต่คู่อื่นๆ ในเรื่อง ออกแนวรักแรกพบกันหมดเลย เจอหน้าก็แอบชอบกัน เราไม่ได้รู้สึกถึงความรักความผูกพันเท่าไหร่
June 16, 2023
ในที่สุดก็มาถึงเล่มสุดท้าย ปมเรื่องสำนักศึกษาถูกคลายออก ครึ่งเล่มแรกลงรายละเอียดการสืบสวนยิบเสียจนเหนื่อย บทจะเฉลยอาจารย์ก็บอกมาเสียหมดเปลือกไม่ต้องให้เอาข้อมูลมาประติดประต่อให้มากความ ครึ่งเล่มหลังเป็นการต่อสู้กับปิศาจ การจบทำได้ดีพอสมควร ไม่ได้ตราตรึงประทับใจแต่ก็จบได้ดีงาม
November 7, 2020
เคลียร์ครบ ทุกปม คนชั่วตายง่ายไปหน่อย
February 14, 2021
เป็นนิยายจีนโบราณชุดแรกของปีนี้ที่หยิบมาอ่าน แล้วก็ไม่ผิดหวังเลย เนื้อเรื่องสนุก น่าติดตาม เป็นนิยายสี่เล่มหนาๆที่อ่านได้ต่อเนื่องโดยไม่เบื่อเลย
May 10, 2021
จบดีมากๆ เคลียร์ทุกปมเลย ยิ่งเล่ม 4 คืออ่านไปตื่นเต้นไป ต้องหยุดอ่านเป็นพักๆ เพราะว่ามันสนุกเกินไปจริงๆ
เสียดายแค่ตรง ซย่าตี๋ แอบชอบตัวละครนี้นะ ติดตรงอารมณ์ชั่ววูบกลายเป็นคนเลวไป
เสียดายแค่ตรง ซย่าตี๋ แอบชอบตัวละครนี้นะ ติดตรงอารมณ์ชั่ววูบกลายเป็นคนเลวไป
May 14, 2021
เป็นนิยายอีกเรื่องที่เขียนแนวรักได้อบอุ่นใจดี ไม่จำเป็นต้องพูดจาว่ารักแค่ไหน แต่ดูได้จากการกระทำ
January 14, 2022
นางเอกเป็นนักพรตปราบผี เรื่องผีๆ ลงลึกมาก ละเอียดมาด บาทพระนางค่อนข้างน้อยอะ ไม่ชอบเรื่องนี้ สำหรับเรารุ้สึกหวังเพราะคาดไว้ว่ามันต้องสนุกมาก เซง
October 4, 2022
Review for all 4 books.
The love between the two main characters seems so shallow.
The author tried to make the readers feel like they have a deep bonding between them, but she could not convince me. The romantic scene between both of them seems off to me. I do not know how can two people would love each other that deep with such a shallow background. It feels almost like love at first sight. There is nothing wrong with love at first sight, but when the love history between them is so little, it is not convincing that the two main characters have a deep love feeling for each other.
I would reread this in the future and probably write a more detailed review later.
The love between the two main characters seems so shallow.
The author tried to make the readers feel like they have a deep bonding between them, but she could not convince me. The romantic scene between both of them seems off to me. I do not know how can two people would love each other that deep with such a shallow background. It feels almost like love at first sight. There is nothing wrong with love at first sight, but when the love history between them is so little, it is not convincing that the two main characters have a deep love feeling for each other.
I would reread this in the future and probably write a more detailed review later.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 19, 2022
รีวิวรวมๆ ล่ะกัน สำหรับเรา เราว่ามันแผ่วปลายอ่ะ คือตอนเล่มแรกจนถึงกลางเล่มสามสนุกมาก เราอ่านแบบไม่พักเลย หลังจากนั้นคือวางแล้วหยิบไม่ขึ้นอีกเลยโดยเฉพาะเล่มสุดท้าย กว่าจะหยิบมาอ่านได้จนจบใช้ความพยายามไม่น้อย 555
เล่มแรกๆ นอกจากจะลุ้นเรื่องปราบภูตผีแล้วยังต้องลุ้นว่าพระเอกจะเอายังไง จะจีบน้องยังไง 555 ซึ่งเรารู้สึกว่ามันรวบรัดไปหน่อยตอนพระเอกนางเอกแต่งงาน คือด้วยความที่คาแรคเตอร์น้องใสๆ ไร้เดียงสา ไม่สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆ เลย ก็เข้าใจนะว่าผ่านอะไรมาด้วยกัน แต่เหมือนปุ๊บปั๊บนางเอกก็รักพระเอกเลย มันดูเร็วไปสำหรับเรา เราเลยไม่ค่อยรู้สึกถึงเคมีของนางเอกกับพระเอกเท่าไหร่
ส่วนเรื่องปมปริศนาต่างๆ ในเล่มสุดท้ายเราแอบเดาถูกหมดเลยอ่ะ 55555 เราเลยอาจจะรู้สึกว่าอ่านเล่มสุดท้ายแล้วไม่สนุกเท่าเล่มแรกๆ รูปแบบการการเฉลยปมอะไรต่างๆ การผูกเรื่องในเล่มสุดท้ายค่อนข้างจะเหมือนกับเล่มที่ผ่านๆมา มันเลยดูจำเจ ตอนจบก็เหมือนเร่งจบยังไงไม่รู้ เลยหักคะแนนเล่มสุดท้ายแหละ
เล่มแรกๆ นอกจากจะลุ้นเรื่องปราบภูตผีแล้วยังต้องลุ้นว่าพระเอกจะเอายังไง จะจีบน้องยังไง 555 ซึ่งเรารู้สึกว่ามันรวบรัดไปหน่อยตอนพระเอกนางเอกแต่งงาน คือด้วยความที่คาแรคเตอร์น้องใสๆ ไร้เดียงสา ไม่สนใจเรื่องรักๆใคร่ๆ เลย ก็เข้าใจนะว่าผ่านอะไรมาด้วยกัน แต่เหมือนปุ๊บปั๊บนางเอกก็รักพระเอกเลย มันดูเร็วไปสำหรับเรา เราเลยไม่ค่อยรู้สึกถึงเคมีของนางเอกกับพระเอกเท่าไหร่
ส่วนเรื่องปมปริศนาต่างๆ ในเล่มสุดท้ายเราแอบเดาถูกหมดเลยอ่ะ 55555 เราเลยอาจจะรู้สึกว่าอ่านเล่มสุดท้ายแล้วไม่สนุกเท่าเล่มแรกๆ รูปแบบการการเฉลยปมอะไรต่างๆ การผูกเรื่องในเล่มสุดท้ายค่อนข้างจะเหมือนกับเล่มที่ผ่านๆมา มันเลยดูจำเจ ตอนจบก็เหมือนเร่งจบยังไงไม่รู้ เลยหักคะแนนเล่มสุดท้ายแหละ
Displaying 1 - 30 of 31 reviews