What do you think?
Rate this book
Με βλέπεις;
Με βλέπεις;
Προσπαθώ να με βρω σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μαθαίνω ξανά την πόλη, ανακαλύπτω νέους θορύβους, βλέπω εφιάλτες, τρέμω τον θάνατο, χάνω το θάρρος μου και το ξαναβρίσκω, άλλοτε βουλιάζω στην αδράνεια κι άλλοτε στύβω την πέτρα, κάνω όνειρα, ελπίζω.
Με βλέπεις;
Δυο γυναίκες παρατηρούν τους άλλους και τους εαυτούς τους, κάνουν βουτιές στο μέσα τους, συλλογίζονται, εξομολογούνται – και συνομιλούν.
Με βλέπεις;
Ένα πλάσμα που θυμάται είναι ο άνθρωπος. Υποκλίνεται σε ό,τι έχει χαθεί. Αλλιώς δεν υπάρχει αύριο.
Προσπαθώ να με βρω σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μαθαίνω ξανά την πόλη, ανακαλύπτω νέους θορύβους, βλέπω εφιάλτες, τρέμω τον θάνατο, χάνω το θάρρος μου και το ξαναβρίσκω, άλλοτε βουλιάζω στην αδράνεια κι άλλοτε στύβω την πέτρα, κάνω όνειρα, ελπίζω.
Με βλέπεις;
Δυο γυναίκες παρατηρούν τους άλλους και τους εαυτούς τους, κάνουν βουτιές στο μέσα τους, συλλογίζονται, εξομολογούνται – και συνομιλούν.
Με βλέπεις;
Ένα πλάσμα που θυμάται είναι ο άνθρωπος. Υποκλίνεται σε ό,τι έχει χαθεί. Αλλιώς δεν υπάρχει αύριο.
144 pages, Hardcover
First published September 28, 2020
19 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
May 26, 2021
Τρέμω στη σκέψη του πόσος καταπιεσμένος θυμός, πόσα ζοφερά συναισθήματα, πόσα αγκάθια θα βγουν στην επιφάνεια μόλις αυτή η δοκιμασία τελειώσει. Ή μόλις θα νομίσουμε ότι θα έχει τελειώσει. Πόσες καρδιές θα μείνουν εντελώς άδειες όταν πια θα έχει στραγγίξει από μέσα τους ο φόβος. Κι όλα αυτά εξαιτίας της αφής. Που την τρέμουμε και ταυτόχρονα την αποζητούμε όσο τίποτ’ άλλο αυτόν τον καιρό.
Το δέρμα μας, με περισσότερες από ενάμισι εκατομμύριο νευρικές απολήξεις, είναι το μεγαλύτερο όργανο μας. Είναι το κάστρο μας, το τείχος που πρέπει να κρατήσει μακριά τον ιό. Και την ίδια ώρα γίνεται φυλακή. Μας στερεί το χάδι, τις αγκαλιές, τη χαρά της εξερεύνησης του κόσμου που μας περιβάλλει.
Τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, έχουν μνήμη, λέει ο Καβάφης. Θα θυμούνται, άραγε, τα χείλη και τα ακροδάχτυλα μας πόσα στερήθηκαν;
Έχω ψάξει και έχω διαβάσει κάποια από τα βιβλία που γράφτηκαν εν μέσω καραντίνας και καταπιάστηκαν με αυτό το θέμα. Παθαίνω όμως το εξής με αυτά. Ενώ έχω τρομερό ενδιαφέρον να τα διαβάσω και να δω πως βίωσε ο καθένας την κατάσταση αυτή που ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώθηκε στο χαρτί. Όταν όμως τα διαβάζω να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω σαν να με πιάνει μια στεναχώρια, μια δυσφορία τύπου ενταξει κοπελιά τα ζεις πρέπει να τα διαβάζεις κιόλας; Ωστόσο το συγκεκριμένο βιβλίο αν και μου δημιούργησε το αίσθημα που περιγράφω παραπάνω μπορώ να πω ότι διαβάζεται αρκετά εύκολα. Μια βουτιά όπως προδίδει και το εξώφυλλο στους καιρούς της καραντίνας και του ιού. Βρήκα πολύ έξυπνη τη μορφή του καθώς δίνεται λες και οι δυο συγγραφείς ανταλλάσσουν μεταξύ τους επιστολές.
«Με βλέπεις;» Προσπαθώ να με βρω σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μαθαίνω ξανά την πόλη, ανακαλύπτω νέους θορύβους, βλέπω εφιάλτες, τρέμω τον θάνατο, χάνω το θάρρος μου και το ξαναβρίσκω, άλλοτε βουλιάζω στην αδράνεια κι άλλοτε στύβω την πέτρα, κάνω όνειρα, ελπίζω.
Τρυφερό βιβλίο. Η Τσαλίκογλου είναι αγαπημένη μου και ο λόγος της πάντα με ζεσταινει στην καρδιά.
«Επιστροφή στην κανονικότητα;
Ποιος γνωρίζει αυτό που θα γίνει;
Η κανονικότητα επιμένει να έχει κάτι το παράξενο. Μαζί της, πάντα, κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις.
Με βλέπεις;
Σε βλέπω.
Το δέρμα μας, με περισσότερες από ενάμισι εκατομμύριο νευρικές απολήξεις, είναι το μεγαλύτερο όργανο μας. Είναι το κάστρο μας, το τείχος που πρέπει να κρατήσει μακριά τον ιό. Και την ίδια ώρα γίνεται φυλακή. Μας στερεί το χάδι, τις αγκαλιές, τη χαρά της εξερεύνησης του κόσμου που μας περιβάλλει.
Τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, έχουν μνήμη, λέει ο Καβάφης. Θα θυμούνται, άραγε, τα χείλη και τα ακροδάχτυλα μας πόσα στερήθηκαν;
Έχω ψάξει και έχω διαβάσει κάποια από τα βιβλία που γράφτηκαν εν μέσω καραντίνας και καταπιάστηκαν με αυτό το θέμα. Παθαίνω όμως το εξής με αυτά. Ενώ έχω τρομερό ενδιαφέρον να τα διαβάσω και να δω πως βίωσε ο καθένας την κατάσταση αυτή που ζούμε και τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώθηκε στο χαρτί. Όταν όμως τα διαβάζω να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω σαν να με πιάνει μια στεναχώρια, μια δυσφορία τύπου ενταξει κοπελιά τα ζεις πρέπει να τα διαβάζεις κιόλας; Ωστόσο το συγκεκριμένο βιβλίο αν και μου δημιούργησε το αίσθημα που περιγράφω παραπάνω μπορώ να πω ότι διαβάζεται αρκετά εύκολα. Μια βουτιά όπως προδίδει και το εξώφυλλο στους καιρούς της καραντίνας και του ιού. Βρήκα πολύ έξυπνη τη μορφή του καθώς δίνεται λες και οι δυο συγγραφείς ανταλλάσσουν μεταξύ τους επιστολές.
«Με βλέπεις;» Προσπαθώ να με βρω σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μαθαίνω ξανά την πόλη, ανακαλύπτω νέους θορύβους, βλέπω εφιάλτες, τρέμω τον θάνατο, χάνω το θάρρος μου και το ξαναβρίσκω, άλλοτε βουλιάζω στην αδράνεια κι άλλοτε στύβω την πέτρα, κάνω όνειρα, ελπίζω.
Τρυφερό βιβλίο. Η Τσαλίκογλου είναι αγαπημένη μου και ο λόγος της πάντα με ζεσταινει στην καρδιά.
«Επιστροφή στην κανονικότητα;
Ποιος γνωρίζει αυτό που θα γίνει;
Η κανονικότητα επιμένει να έχει κάτι το παράξενο. Μαζί της, πάντα, κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις.
Με βλέπεις;
Σε βλέπω.
May 6, 2022
Επιστροφή στη κανονικότητα;
Ποιος γνωρίζει αυτό που θα γίνει;
Η κανονικότητα επιμένει να έχει κάτι το παράξενο. Μαζί της, πάντα, κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις.
ψάχνω εδώ και καιρό nonfiction βιβλία που έχουν να κάνουν με το πως βίωσαν οι ανθρωποί τον covid και κυρίως το lockdown. δε μπορώ να πω πως έχει πάει καλά η αναζήτηση. αυτό δεν είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα αλλά είναι ενδιαφέρων και μόνο 140 σελίδες.
εγώ είχα κάτσει μέσα και δεν έκανα τίποτα 🤪
if u want it το Public το έχει εκπτώση 5€.
Ποιος γνωρίζει αυτό που θα γίνει;
Η κανονικότητα επιμένει να έχει κάτι το παράξενο. Μαζί της, πάντα, κάτι θα κερδίζεις και κάτι θα χάνεις.
ψάχνω εδώ και καιρό nonfiction βιβλία που έχουν να κάνουν με το πως βίωσαν οι ανθρωποί τον covid και κυρίως το lockdown. δε μπορώ να πω πως έχει πάει καλά η αναζήτηση. αυτό δεν είναι ακριβώς αυτό που έψαχνα αλλά είναι ενδιαφέρων και μόνο 140 σελίδες.
εγώ είχα κάτσει μέσα και δεν έκανα τίποτα 🤪
if u want it το Public το έχει εκπτώση 5€.
March 16, 2023
Είναι όμορφο να σε βλέπουν οι άνθρωποι που αγαπάς. Αλλά αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα που θα προτιμούσες να ήσουν ορατός. Να μην μπορεί να δει κανείς τις αδυναμίες σου, τα λάθη και τις διαψεύσεις σου, τις πληγές και τις ρυτίδες σου, πόσο ανεπαρκής νιώθεις, πόσο πονάς, πόσο λυπάσαι, πόσο φοβάσαι. Κυρίως οι άνθρωποι που αγαπάς. Για εκείνους το κάνεις. Θέλεις να τους προστατεύσεις, να μην τους διαπεράσει το ρίγος της θλίψης σου.
April 16, 2021
Η αποτύπωση της πρώτης καραντίνας με ένα τρόπο μοναδικό. Η σπουδαία γραφή ή καλύτερα ματιά δυο σημαντικών γυναικών που ανταλλάσσουν κείμενα, emails, φωτογραφίες, σκέψεις με αφορμή την επικαιρότητα, τον εγκλεισμό, τις απώλειες τους.
Ό,τι πιο τρυφερό και παρηγορητικό για όσα ζούμε (ή δε ζούμε) στην καραντίνα, ένα βιβλίο γραμμένο στα χρώματα του βυθού που αναβλύζει αρώματα λουλουδιών που δεν προσέξαμε ποτέ. Ένα βιβλίο που αναγνωρίζει τα ανθρώπινα βλέμματα και κυρίως αυτά που βλέπουν καθρά τα ενδότερα, τα ουσιαστικότερα ή σταματούν στις λεπτομέρειες εκείνες της ζωής που έχουν σημασία.
Να το διαβάσετε. Ανεπιφύλακτα.
Ό,τι πιο τρυφερό και παρηγορητικό για όσα ζούμε (ή δε ζούμε) στην καραντίνα, ένα βιβλίο γραμμένο στα χρώματα του βυθού που αναβλύζει αρώματα λουλουδιών που δεν προσέξαμε ποτέ. Ένα βιβλίο που αναγνωρίζει τα ανθρώπινα βλέμματα και κυρίως αυτά που βλέπουν καθρά τα ενδότερα, τα ουσιαστικότερα ή σταματούν στις λεπτομέρειες εκείνες της ζωής που έχουν σημασία.
Να το διαβάσετε. Ανεπιφύλακτα.
April 20, 2021
Να το διαβάσετε
Και να το ξανά διαβάσετε
Και να το ξανά διαβάσετε
February 1, 2022
Δε νομίζω να διαβάσω άλλο βιβλίο που να με αγγίξει περισσότερο το '22.Μου θύμισε το πρώτο βιβλίο που πήρα στα χέρια μου παιδί και το διάβαζα όσο πιο αργά μπορούσα για να μην τελειώσει!
Displaying 1 - 6 of 6 reviews