What do you think?
Rate this book
De knikkers van Qadir
'We hebben geen kaart, geen kompas, geen plattegrond. Ik weet niet waar ik heen ga. Ik weet alleen waarvoor ik op de loop ben: voor de wolven en hun dorst naar bloed. Ik hoor ze huilen achter de bergen. Ze woelen de aarde om op de plek waar twee bliksemschichten elkaar troffen. Diamant zou er liggen. Maar wij hebben alleen weet van gestold bloed in droge aarde.'
De jonge Qadir groeit op in een klein dorp in Afghanistan met de droomverhalen van zijn moeder en de wilskracht van een vader die van geen wijken wil weten. Zijn enige bezit: acht knikkers. Alles ademt oorlog. Overal sterven dierbare mensen. Qadir houdt zich overeind door te werken voor de internationale troepen die zijn land komen bevrijden. Tot ook hij, achtervolgd door de taliban, met vrouw en kinderen moet vluchten voor het geweld. Over de bergen en over de zee. Na drie maanden belanden ze in Europa. Maar de Grote Portier laat hen niet binnen. Stuk voor stuk verliest Qadir de rinkelende knikkers van zijn leven. En toch is er hoop.
De jonge Qadir groeit op in een klein dorp in Afghanistan met de droomverhalen van zijn moeder en de wilskracht van een vader die van geen wijken wil weten. Zijn enige bezit: acht knikkers. Alles ademt oorlog. Overal sterven dierbare mensen. Qadir houdt zich overeind door te werken voor de internationale troepen die zijn land komen bevrijden. Tot ook hij, achtervolgd door de taliban, met vrouw en kinderen moet vluchten voor het geweld. Over de bergen en over de zee. Na drie maanden belanden ze in Europa. Maar de Grote Portier laat hen niet binnen. Stuk voor stuk verliest Qadir de rinkelende knikkers van zijn leven. En toch is er hoop.
336 pages, Paperback
Published August 1, 2020
38 people are currently reading
909 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 113 reviews
September 16, 2020
Toeval en het noodlot bepalen waar je terechtkomt en je je leven leidt. Hoe je er zelf in staat, heb je zelf in de hand. In Qadirs geval: leergierig, vriendelijk. En dan het geluk hebben Leo te ontmoeten die er net zo in staat. Het was goed te merken dat er een diepe vriendschap is ontstaan tussen de twee.
'De knikkers van Qadir' is geen pleidooi voor het zomaar toelaten van alle vluchtelingen. Wat Bormans wil meegeven is dat niemand onrecht en iedereen een menselijke behandeling verdient.
'De knikkers van Qadir' is geen pleidooi voor het zomaar toelaten van alle vluchtelingen. Wat Bormans wil meegeven is dat niemand onrecht en iedereen een menselijke behandeling verdient.
December 7, 2020
Zo hard.
Zo onrechtvaardig.
Zo hopeloos.
Zo hoopvol.
Zo ver van mijn bed.
Zo onmenselijk.
Zo menselijk.
Zo nodig.
Stil.
Voeg hem toe aan je leeslijst.
Zo onrechtvaardig.
Zo hopeloos.
Zo hoopvol.
Zo ver van mijn bed.
Zo onmenselijk.
Zo menselijk.
Zo nodig.
Stil.
Voeg hem toe aan je leeslijst.
March 19, 2022
Een waargebeurd verhaal dat naar de keel grijpt
Sereen ook
En hoopvol
Zonder overdreven dramatiek of romantiek
Nog een boek dat eenieder zou moeten gelezen hebben
Doen!
Sereen ook
En hoopvol
Zonder overdreven dramatiek of romantiek
Nog een boek dat eenieder zou moeten gelezen hebben
Doen!
August 23, 2021
Wat een indrukwekkend verhaal! Ik had de eer Qadir en mede-auteur Leo Bormans te ontmoeten toen dit boek in de maak was. Qadir had al een deel van zijn heftige verleden in Afghanistan en vooral de vlucht met zijn gezin verteld. Ze hebben dit prachtig weten te verwoorden in dit boek. Met heftige details, maar nooit too much om niet door te willen lezen. Erg knap, over een leven wat nauwelijks leven te noemen was. ‘De weg die een mens gaat, is niet altijd een pad.’ Het boek staat vol filosofische spreuken, beeldende taal en vele metaforen. Dik 4 sterren waard! Net geen 5, want soms was het minder leesbaar, ik vermoed mede door de Vlaamse inslag, maar dat doet zeker geen afbreuk aan het verhaal. Dank jullie wel allebei! ❤️
January 5, 2021
Eigenlijk verplichte lectuur. Een oprecht, hartverscheurend en hartverwarmend verhaal over wat het betekent op te groeien in een land in oorlog en vervolgens vluchten de enige optie is...
...”Ik ben mijn hele leven op de loop geweest voor de wolven en gedrochten die mij achtervolgen. De angst voor de dood van al wie mij dierbaar was, woog als een zware steen op mij. Nu ik erkend ben als vluchteling en als mens kan ik zonder ballast rennen. Niet meer weg van iets, maar naar iets. Niet meer weg van de oorlog, maar naar een toekomst voor ons en onze kinderen, naar een wereld die we mooier kunnen maken en waarin ik een rol wil spelen. Zo wint een mens de race van zijn dromen.”...
...”Ik ben mijn hele leven op de loop geweest voor de wolven en gedrochten die mij achtervolgen. De angst voor de dood van al wie mij dierbaar was, woog als een zware steen op mij. Nu ik erkend ben als vluchteling en als mens kan ik zonder ballast rennen. Niet meer weg van iets, maar naar iets. Niet meer weg van de oorlog, maar naar een toekomst voor ons en onze kinderen, naar een wereld die we mooier kunnen maken en waarin ik een rol wil spelen. Zo wint een mens de race van zijn dromen.”...
November 9, 2024
Ik luisterde naar dit boek, voorgelezen door Michaël Pas. Wat een verhaal.
De woorden en beschrijvingen geven dit prachtig verhaal mee vorm. Het is beeldend geschreven en je wordt meegenomen in het leven van Qadir.
Het boek geeft ook het verhaal van de persoon achter de asielaanvraag goed weer; het geeft inzicht in de procedures maar nog meer in wat dat betekent voor een persoon/gezin. Aanrader als je in deze thema’s geïnteresseerd bent.
De woorden en beschrijvingen geven dit prachtig verhaal mee vorm. Het is beeldend geschreven en je wordt meegenomen in het leven van Qadir.
Het boek geeft ook het verhaal van de persoon achter de asielaanvraag goed weer; het geeft inzicht in de procedures maar nog meer in wat dat betekent voor een persoon/gezin. Aanrader als je in deze thema’s geïnteresseerd bent.
December 31, 2024
Pittig boek om het jaar mee af te sluiten...sober en oprecht relaas van mensen die op zoek zijn naar veiligheid voor hun gezin. Een aanrader en eye opener! Aanrader!
July 24, 2024
Intens mooi, oneerlijk, hoopvol en pijnlijk. Echt een aanrader!
January 9, 2026
Heftig en aangrijpend verhaal met veel belangrijke boodschappen.
October 7, 2020
Het boek “De knikkers van Qadir” vertelt het verhaal van Qadir. Qadir is afkomstig uit Afghanistan. Afghanistan een land dat al jaren verscheurd wordt door oorlog en geweld. In het verhaal neemt Qadir ons mee naar zijn jeugd in Afghanistan, een jeugd die totaal anders is dan we hier kennen. Het enige plezier dat hij heeft is het spelen met zijn knikkers. Toch wordt ook de jeugd van Qadir overschaduwt door het geweld in zijn land, de kleine jongen maakt veel dood en verderf van dichtbij mee.
Als Qadir op groeit en volwassen wordt, verandert er aan dat geweld in zijn land maar weinig, het lijkt alleen maar erger te worden. In het verhaal groeien we dus mee met Qadir. In zijn thuis land wordt het te gevaarlijk en Qadir moet vluchten met zijn gezin. Indrukwekkend is het verhaal over zijn vlucht. Het is ook hartverscheurend. Eenmaal veilig in het westen denk je dat het beter gaat. Maar ook daar loopt Qadir tegen muren en onderdrukking op.
Het is een verhaal dat je als lezer raakt. Wat weten we nu van Afghanistan? Ja je zag of ziet de beelden van de aanslagen op tv. Maar wat er bij de lokale bevolking speelt daar heb je hier geen weet van. Dit boek geeft daar inzicht in. Het maakt je stil en opent je ogen. Maar niet alleen het leven in dat land, maar ook de vlucht naar het westen en het integreren maakt best indruk. Je prijst je echt gelukkig met het wat je als lezer zelf hebt en dat je niks te klagen hebt.
Het verhaal leest vlot als een roman. Toch leg je het wel even weg om sommige zaken even te laten bezinken, gewoon omdat het heftig is. “De knikkers van Qadir ” is een boek dat iedereen zou moeten lezen. Al was het alleen maar om te leren en de ogen te openen, en niet de schouders op te halen, van ach het is een ver-van-mijn-bedshow.
Qadir een man waar je als lezer alleen maar respect voor kan hebben. Zijn vastberadenheid iets van het leven te maken. Zijn volharding in alles wat hij doet en aanpakt. Als je er bij nadenkt en je afvraagt, zou ik zelf kunnen wat Qadir doorstaan heeft en gedaan heeft? Moeilijk te zeggen. Zijn verhaal maakt indruk. Wat ik wel weet is dat je voor deze man een buiging moet maken. RESPECT!
Als Qadir op groeit en volwassen wordt, verandert er aan dat geweld in zijn land maar weinig, het lijkt alleen maar erger te worden. In het verhaal groeien we dus mee met Qadir. In zijn thuis land wordt het te gevaarlijk en Qadir moet vluchten met zijn gezin. Indrukwekkend is het verhaal over zijn vlucht. Het is ook hartverscheurend. Eenmaal veilig in het westen denk je dat het beter gaat. Maar ook daar loopt Qadir tegen muren en onderdrukking op.
Het is een verhaal dat je als lezer raakt. Wat weten we nu van Afghanistan? Ja je zag of ziet de beelden van de aanslagen op tv. Maar wat er bij de lokale bevolking speelt daar heb je hier geen weet van. Dit boek geeft daar inzicht in. Het maakt je stil en opent je ogen. Maar niet alleen het leven in dat land, maar ook de vlucht naar het westen en het integreren maakt best indruk. Je prijst je echt gelukkig met het wat je als lezer zelf hebt en dat je niks te klagen hebt.
Het verhaal leest vlot als een roman. Toch leg je het wel even weg om sommige zaken even te laten bezinken, gewoon omdat het heftig is. “De knikkers van Qadir ” is een boek dat iedereen zou moeten lezen. Al was het alleen maar om te leren en de ogen te openen, en niet de schouders op te halen, van ach het is een ver-van-mijn-bedshow.
Qadir een man waar je als lezer alleen maar respect voor kan hebben. Zijn vastberadenheid iets van het leven te maken. Zijn volharding in alles wat hij doet en aanpakt. Als je er bij nadenkt en je afvraagt, zou ik zelf kunnen wat Qadir doorstaan heeft en gedaan heeft? Moeilijk te zeggen. Zijn verhaal maakt indruk. Wat ik wel weet is dat je voor deze man een buiging moet maken. RESPECT!
October 25, 2022
Je leest erover in de krant, je zie het op het journaal en dat is al heel erg…maar om het zo te lezen; KIPPENVEL! 1 van de boeken waarvan het verhaal me altijd bij zou blijven.
September 13, 2021
Een boek over een land dat er nooit lijkt bovenop te zullen komen 😢
Hier word je stil van en het doet je nederig beseffen dat wij wel degelijk enorme gelukzakken zijn.
Dit boek zou inderdaad verplichte literatuur moeten zijn; het schetst perfect de uitzichtloze, verstikkende levensomstandigheden van een bevolking die verstoken blijft van onderwijs, gevangen zit tussen sektarische geschillen en verder moet zonder uitzicht op enige verbetering.
Tegelijkertijd worden in het boek ook enkele pijnpunten van ons vluchtelingenbeleid blootgelegd; in zoverre zelfs dat bij momenten het schaamrood op de wangen komt. Hier is nog werk aan de winkel !
Het boek leest zeer vlot en bevat prachtige beeldspraak en mooie wijsheden, die ook vandaag in onze westerse wereld nog steeds van toepassing zijn.
Hier word je stil van en het doet je nederig beseffen dat wij wel degelijk enorme gelukzakken zijn.
Dit boek zou inderdaad verplichte literatuur moeten zijn; het schetst perfect de uitzichtloze, verstikkende levensomstandigheden van een bevolking die verstoken blijft van onderwijs, gevangen zit tussen sektarische geschillen en verder moet zonder uitzicht op enige verbetering.
Tegelijkertijd worden in het boek ook enkele pijnpunten van ons vluchtelingenbeleid blootgelegd; in zoverre zelfs dat bij momenten het schaamrood op de wangen komt. Hier is nog werk aan de winkel !
Het boek leest zeer vlot en bevat prachtige beeldspraak en mooie wijsheden, die ook vandaag in onze westerse wereld nog steeds van toepassing zijn.
August 12, 2021
Waargebeurd verhaal. Aangrijpend zonder geromantiseerd of over-gedramatiseerd te zijn. Sereen. Veel respect voor Qadir.
Doet je serieus nadenken over de (on)rechtvaardigheid van ons eigen Belgische vluchtelingenbeleid.
Doet je serieus nadenken over de (on)rechtvaardigheid van ons eigen Belgische vluchtelingenbeleid.
December 3, 2022
Beklijvend boek, waarin de wereld van de vluchtelingen plots heel dichtbij komt.
Ook het schaamrood op de kaken gekregen bij het relaas van de Belgische afhandeling van de asielaanvraag van dit gezin...
Ook het schaamrood op de kaken gekregen bij het relaas van de Belgische afhandeling van de asielaanvraag van dit gezin...
January 27, 2024
We zeggen weleens dat als iemand sterft, er een bibliotheek sterft. Ik moest daar in elk geval aan denken bij het lezen van dit boek. Ik was met weinig verwachtingen begonnen, maar het egodocument opgetekend door Leo Bormans brengt zoveel meer dan het verhaal van een man die met zijn familie vlucht uit Afghanistan en uiteindelijk in België een nieuwe thuis opstart.
In het eerste deel leren we zowel de oorlogscontext kennen waarin Qadir opgroeit als de culturele context: de verhalen waarmee hij opgroeit, de kinderspelletjes, enkele tradities zoals hun nieuwjaar dat ze vieren op 21 maart, aan het begin van de lente. We zien hier al dat een mens meer is dan een individu. Maar we ontdekken ook al dat hij tot de achtergestelde minderheidsgroep van de Hazara behoort. En we zien hoe de oorlog nu en dan toeslaat in zijn omgeving. Vrienden sterven in een aanslag. Een broer gaat aan zijn tijd in het leger ten onder, vlucht naar Iran en pleegt uiteindelijk zelfmoord.
Als Qadir vervolgens vanuit zijn dorp naar Kabul gaat om daar te werken bij een internationale organisatie, voelen we de onveiligheid alsmaar dichter komen. Hij leert er de kracht van kunst ontdekken, iets wat door de Taliban wordt verafschuwd. Hij botst er ook op culturele verschillen wanneer hij verliefd wordt op een Duitse vrouw, maar haar hints verkeerd interpreteert en het uiteindelijk niets wordt. Vervolgens koppelt zijn vader hem aan een vrouw met wie hij wel culturele zaken deelt.
Wanneer hij getipt wordt door de plaatselijke imam dat rebellen hem willen doden omwille van zijn samenwerking met buitenlanders, vlucht hij met vrouw en kinderen. Terecht: twee dagen na zijn vlucht wordt zijn achtergebleven vader vermoord en zijn huis afgebrand. Na een lange, gevaarlijke tocht komen ze uiteindelijk in België terecht. Daar vindt een straf staaltje van cynisch deconstructiedenken plaats. Qadir en zijn vrouw moeten in afzonderlijke interviews De Grote Portier overtuigen dat zij concreet gevaar dreigden en ze dus met recht politiek vluchtelingen zijn. In de uitgebreid gemotiveerde afwijzing van hun aanvraag blijkt dat de interviewer vooral luisterde om breuken, onduidelijkheden en schijnbare tegenstrijdigheden te horen in hun verhaal. Zijn vertrekpunt is blijkbaar dat vluchtelingen liegen (opnieuw speelt ook het eigen culturele denkkader hem parten in het begrijpen van het verhaal van Qadir) en alleen als het hem niet lukt om ze op een mogelijke leugen te betrappen, zal hij ze toelaten. Zoeken naar een verklaring voor verschillen tussen de versies is niet aan hem besteed.
Leo Bormans, de schrijver van het boek, toont dan weer de verbindende kracht van woorden. Natuurlijk is het zo dat we als lezer op dat ogenblik al bevooroordeeld zijn, want we hebben het uitgebreide verhaal van Qadir gelezen, we hebben al heel die tijd onze 'suspension of disbelief' toegepast en Bormans gebruikt alle literaire trucs om ons in het perspectief van Qadir te trekken. Dus ja, tuurlijk mag Qadir blijven van ons. En zijn we blij dat het hem na een vloed aan procedures ook lukt om een verblijfsvergunning te krijgen. Maar los daarvan wil ik geloven dat mensen vertrouwen beter is dan cynisme. Dit verhaal is meer dan een verhaal. Het is ook een spiegel.
In het eerste deel leren we zowel de oorlogscontext kennen waarin Qadir opgroeit als de culturele context: de verhalen waarmee hij opgroeit, de kinderspelletjes, enkele tradities zoals hun nieuwjaar dat ze vieren op 21 maart, aan het begin van de lente. We zien hier al dat een mens meer is dan een individu. Maar we ontdekken ook al dat hij tot de achtergestelde minderheidsgroep van de Hazara behoort. En we zien hoe de oorlog nu en dan toeslaat in zijn omgeving. Vrienden sterven in een aanslag. Een broer gaat aan zijn tijd in het leger ten onder, vlucht naar Iran en pleegt uiteindelijk zelfmoord.
Als Qadir vervolgens vanuit zijn dorp naar Kabul gaat om daar te werken bij een internationale organisatie, voelen we de onveiligheid alsmaar dichter komen. Hij leert er de kracht van kunst ontdekken, iets wat door de Taliban wordt verafschuwd. Hij botst er ook op culturele verschillen wanneer hij verliefd wordt op een Duitse vrouw, maar haar hints verkeerd interpreteert en het uiteindelijk niets wordt. Vervolgens koppelt zijn vader hem aan een vrouw met wie hij wel culturele zaken deelt.
Wanneer hij getipt wordt door de plaatselijke imam dat rebellen hem willen doden omwille van zijn samenwerking met buitenlanders, vlucht hij met vrouw en kinderen. Terecht: twee dagen na zijn vlucht wordt zijn achtergebleven vader vermoord en zijn huis afgebrand. Na een lange, gevaarlijke tocht komen ze uiteindelijk in België terecht. Daar vindt een straf staaltje van cynisch deconstructiedenken plaats. Qadir en zijn vrouw moeten in afzonderlijke interviews De Grote Portier overtuigen dat zij concreet gevaar dreigden en ze dus met recht politiek vluchtelingen zijn. In de uitgebreid gemotiveerde afwijzing van hun aanvraag blijkt dat de interviewer vooral luisterde om breuken, onduidelijkheden en schijnbare tegenstrijdigheden te horen in hun verhaal. Zijn vertrekpunt is blijkbaar dat vluchtelingen liegen (opnieuw speelt ook het eigen culturele denkkader hem parten in het begrijpen van het verhaal van Qadir) en alleen als het hem niet lukt om ze op een mogelijke leugen te betrappen, zal hij ze toelaten. Zoeken naar een verklaring voor verschillen tussen de versies is niet aan hem besteed.
Leo Bormans, de schrijver van het boek, toont dan weer de verbindende kracht van woorden. Natuurlijk is het zo dat we als lezer op dat ogenblik al bevooroordeeld zijn, want we hebben het uitgebreide verhaal van Qadir gelezen, we hebben al heel die tijd onze 'suspension of disbelief' toegepast en Bormans gebruikt alle literaire trucs om ons in het perspectief van Qadir te trekken. Dus ja, tuurlijk mag Qadir blijven van ons. En zijn we blij dat het hem na een vloed aan procedures ook lukt om een verblijfsvergunning te krijgen. Maar los daarvan wil ik geloven dat mensen vertrouwen beter is dan cynisme. Dit verhaal is meer dan een verhaal. Het is ook een spiegel.
July 25, 2025
Zelden wordt ik misselijk van een boek en gaat een verhaal zo erg onder m’n huid zitten. Ik heb dit boek meerdere malen moeten wegleggen omdat het mij letterlijk en figuurlijk de adem benam. Op pagina 10 was ik de eerste keer al in tranen. Ik realiseer eens te meer hoe weinig besef ik heb van de gruwelen die mensen die op de vlucht zijn hebben moeten meemaken. Een boek als dit maakt dat schrijnend duidelijk. Het op de verplichte leeslijst van scholen plaatsen lijkt mij geen gek idee. Ik heb bovenal bewondering en veel respect voor het ongebreidelde doorzettingsvermogen en hoop van de hoofdpersonen. Elke schaduw heeft een lichte keerzijde, blijf geloven! Must read!
November 11, 2020
Beklijvend
November 12, 2021
Ik ben geen vluchteling, maar een vader op de vlucht.
Op boektopia ging ik onwetend naar een lezing voor het boek "De knikkers van Qadir. Ik had al van het boek gehoord maar nooit gedacht dat ik de auteur in levende lijve zou zien en zijn verhaal aanhoren. Daarna las ik het boek.
Waarom naar de efteling gaan, wij wonen in de efteling. Wij beseffen maar half hoe goed wij het hebben in ons eigen landje. We hebben onze bomen, bloemen , paddestoelen, onze mooie natuur.
Zij hebben opwaaiend stof, in hun dorp geen electriciteit, geen speelgoed.
Qadir had enkel zijn knikkers om mee te spelen. Hij is geboren in een tijd van oorlog en vlucht weg van de oorlog samen met zijn vrouw en 3 kinderen.
Vertrek je op tijd omdat je tijdig elders moet zijn of vertrek je op tijd omdat de dood je telkens opjaagt en je hem gewoon uit zelfbehoud probeert voor te blijven?
Hij hoopt op een dag te kunnen terugkeren naar zijn land, zijn dorp. Misschien om eindelijk zijn granaatappelbomen te planten. Zijn grote droom van zijn vader en hemzelf.
Op boektopia ging ik onwetend naar een lezing voor het boek "De knikkers van Qadir. Ik had al van het boek gehoord maar nooit gedacht dat ik de auteur in levende lijve zou zien en zijn verhaal aanhoren. Daarna las ik het boek.
Waarom naar de efteling gaan, wij wonen in de efteling. Wij beseffen maar half hoe goed wij het hebben in ons eigen landje. We hebben onze bomen, bloemen , paddestoelen, onze mooie natuur.
Zij hebben opwaaiend stof, in hun dorp geen electriciteit, geen speelgoed.
Qadir had enkel zijn knikkers om mee te spelen. Hij is geboren in een tijd van oorlog en vlucht weg van de oorlog samen met zijn vrouw en 3 kinderen.
Vertrek je op tijd omdat je tijdig elders moet zijn of vertrek je op tijd omdat de dood je telkens opjaagt en je hem gewoon uit zelfbehoud probeert voor te blijven?
Hij hoopt op een dag te kunnen terugkeren naar zijn land, zijn dorp. Misschien om eindelijk zijn granaatappelbomen te planten. Zijn grote droom van zijn vader en hemzelf.
December 8, 2024
Hard lesson about the other side ...
December 6, 2023
Zo mooi! Boosheid bij het onrecht en op het systeem, ontroering bij alle verliezen, dankbaarheid voor ons leven hier, verwondering over de ongelijkheid. Must read voor iedereen, zeker voor alle mensen die iets 'vinden' van vluchtelingen!
March 31, 2021
Een boek dat iedereen zou moeten lezen om een rauwe, pijnlijke inkijk te krijgen in de weg die een nieuwkomer letterlijk en figuurlijk moet afleggen. Een weg naar veiligheid, vrijheid, bescherming, erkenning. Weg van de onderdrukking, doodsangsten. Mijn hart is bij Qadir, en alle mensen in soortgelijke situaties.
Want dat zijn ze, mensen.
Want dat zijn ze, mensen.
March 11, 2021
Prachtig, ontroerend en aangrijpend boek. Aanrader.
Read
December 6, 2021Een boek dat iedereen gelezen moet hebben. Over de gruwel van de oorlogen, het leven met een eeuwige hoop dat er ooit beter wordt, dat je een boom zou kunnen planten. Dee eerste 100 pagina's heb ik binnen 10 dagen gelezen. Na elke beschrijving van de gruwelijke daden moest ik even stoppen en kon even een dag niet verder. De beschrijvingen zijn aan de ene kant zeer sprekend, maar aan de andere kant bijna niet opvallend. Deze dingen gebeuren gewoon.
Maar goedheid en eerlijkheid en de wil om zich te ontwikkelen zegevieren! Het boek laat zien wat voor vreselijke dingen er gebeuren, maar ook hoe je jezelf eraan kunt onttrekken. En dat alles in een mooie, poetische taal.
Maar goedheid en eerlijkheid en de wil om zich te ontwikkelen zegevieren! Het boek laat zien wat voor vreselijke dingen er gebeuren, maar ook hoe je jezelf eraan kunt onttrekken. En dat alles in een mooie, poetische taal.
January 21, 2024
Wat een boek. Misschien ook omdat ik het heb gelezen na een presentatie van Qadir Nadery en Leo Bormans die ik mocht bijwonen in Zwolle. Daardoor maakte het nog meer indruk. De presentatie was al zeer indrukwekkend en emotioneel, maar het boek heeft me helemaal gegrepen en maakte veel indruk.
Het verhaal van Qadir een Hazara uit Afghanistan die uiteindelijk met zijn gezin vlucht naar Europa. Je leert veel over Afghanistan en de geschiedenis geschreven vanuit Qadir en de gruwelijkheden die hij allemaal meemaakt. Zijn positieve levenshouding en hoe hij tegen het leven aankijkt was voor mij inspirerend. Een aanrader!
Het verhaal van Qadir een Hazara uit Afghanistan die uiteindelijk met zijn gezin vlucht naar Europa. Je leert veel over Afghanistan en de geschiedenis geschreven vanuit Qadir en de gruwelijkheden die hij allemaal meemaakt. Zijn positieve levenshouding en hoe hij tegen het leven aankijkt was voor mij inspirerend. Een aanrader!
January 14, 2025
Zo ongelooflijk wreed hoe mensen voor elkaar kunnen zijn. Vol verwondering kijk ik naar Qadir en zijn gezin die zich staande houden, hoe dat een mens zoveel kan dragen is mij een vraag. Je volgt het opgroeien, leven en vluchtverhaal van Qadir, als deel van onderdrukte minderheidsgroep, in Afghanistan. Beeldend geschreven dus met momenten hard, maar de realiteit die iedereen zou moeten lezen. Zo kunnen we als gehele samenleving misschien wat meer menselijk worden naar nieuwkomers.
October 11, 2024
Wat een aangrijpend boek!
De beelden van bootvluchtelingen, van bootjes die de overkant niet halen, van asielzoekers in centra hier enz. worden zoveel echter met Qadir zijn levensverhaal. En als Europa bereikt is,is de lijdensweg nog niet voorbij. Dit boek zou iedereen moeten gelezen hebben voor hij naar een stemhokje gaat.
De beelden van bootvluchtelingen, van bootjes die de overkant niet halen, van asielzoekers in centra hier enz. worden zoveel echter met Qadir zijn levensverhaal. En als Europa bereikt is,is de lijdensweg nog niet voorbij. Dit boek zou iedereen moeten gelezen hebben voor hij naar een stemhokje gaat.
January 16, 2021
Mijn #recensie over De knikkers van Qadir (Leo Bormans & Qadir Nadery) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2021...
Inclusief #leesfragment en #interview
Inclusief #leesfragment en #interview
October 9, 2023
It was very slow at the beginning, but it picked up more pace towards the end
January 6, 2024
Prachtig boek! Aangrijpend.
Displaying 1 - 30 of 113 reviews